42

บรรยากาศยามกลางคืน ในสวนที่รกครึ้มและทรุดโทรม ช่างวังเวงยิ่งนัก เสียงหริ่งเรไรดังระงมให้ได้ยิน เหมือนบทเพลงบรรเลงยามราตรี คืนนี้เป็นคืนเดือนมืด...ก็ยิ่งทำให้บรรยากาศ ยิ่งชวน...ขวัญผวา

​นาวินกับสร้อยสายตอนนี้แทบจะกอดกันกลมแล้วเพราะกลัว แต่จะไม่มาก็ไม่ได้ เพราะโดนแม่ตัวแสบเคี่ยวเข็ญให้มา แล้วก็ย้ำแล้วย้ำอีก ว่าผีไม่มีจริง งานนี้จะเป็นงานสืบ เป็นกิจกรรมยามปิดเทอมที่จะต้องสนุกตื่นเต้น เร้าใจมากแน่นอน

​“โอ๊ย...ทำไมมันน่ากลัวแบบนี้ พี่หวาน กลับเหอะ! ผมเคยได้ยินเรื่องผีกะ มันสยองมาก”

เจ้าตัวลากเสียงยาว แล้วอวดแขนที่ขนตั้งให้กับพี่สาวดู หวานใจกอดอก แล้วทำหน้าเคร่งใส่น้องชาย

​“สยองแบบไหน หืม? นาวิน”

​“ผีกะนี่นะ”

นาวินทำหน้าจริงจัง สร้อยสายที่เกาะอยู่ด้านหลังเขา เอามือปิดตา ธงรามไม่ได้นั่งอยู่กับพวกเขาด้วย เพราะกำลังขอตัวไปเดินสำรวจรอบๆ พื้นที่บริเวณนี้

​“ใช่ ผีกะนี่ล่ะ ผีของจาวเหนือแต้ๆ นะเจ้า ใครได้ยินจะต้องสยอง บรื๋อ”

​“มันน่ากลัวยังไง”

​“มันสิงคนได้นะพี่หวาน เกิดมันสิงเราปุ๊บ เราก็ต้องไปกินของสดๆ คาวๆ อย่างไปกินไก่ในเล้าอะไรแบบเนี้ย”

​“อะห้า” หวานใจแทบจะหัวเราะพรวด กับหน้าตาจริงจังของนาวิน เธอจึงเอ่ยขึ้นมาลอยๆ

​“กินไก่? กินหมู กินสัตว์เป็นๆ อะไรแบบนี้น่ะเหรอ”

​“อืม พี่ไม่คิดเหรอว่ามันจะสยองอะ”

​“สยองตรงไหน...ถ้ามันเกิดสิงแกแบบนี้ แกก็ต้องไปฉีกไก่เป็นๆ กิน แต่...เล้าไก่หายากจะตาย สิงแล้วก็ไปห้างมะ นาวิน พอมันสิงแกปุ๊บ แกก็บ่นหิวปั๊บ พี่ก็จะพาแกไปห้าง ไปหาไก่สด หมูสด มากิน...ก็...จะน่ากลัวสุดก็คงกลัวแกเป็นพยาธิ กับฟันหัก เพราะดันไปกัดกระดูกเข้าอะ”

​“โห...”

นาวินกะพริบตาปริบๆ ขณะที่สร้อยสายที่กำลังกลัวๆ อยู่ฟังถึงกับนิ่งไปพัก ก่อนจะหัวเราะขึ้น ซึ่งพอสร้อยสายหัวเราะแล้ว นาวินก็เริ่มหัวเราะตาม

​“โอ๊ย...พี่หวาน จะบ้าเหรอ ฮ่าๆ หมดกันความน่ากลัวอะ”

​“นั่นสิ แบบผีบ้าอะไรไปซุปเปอร์ ไปซื้อไก่มานั่งแทะ หมดกันความดุร้ายที่สะสมมาแต่บรรพกาล” สร้อยสายหัวเราะจนน้ำตาไหล หายกลัวผีไปเยอะ เมื่อคิดตามที่หวานใจว่า

​“ก็นั่นสิ แล้วจะกลัวกันทำไมล่ะ บ้าบออะ”

​“ก็กลัวพอเป็นพิธี”

นาวินออกตัว พวกเขานั่งคุยกันตรงแคร่ที่อยู่หน้าเรือนเพาะ ที่ตอนนี้ปรับปรุงต่อเติมแล้วเรียบร้อย สภาพของมันดีขึ้นกว่าตอนแรกมาก ทุกอย่างจัดแจงต่อเติม ก่อสร้างครบถ้วน เหลือเพียงแค่คนงานมาทำ และเพลิงสั่งเริ่มงานก็เท่านั้น ดูท่าจะติดขัดและเริ่มไม่ได้ง่ายๆ ก็เพราะว่าไอ้เรื่องพ่อเลี้ยงจอมขมังเวทย์ข้างๆ นี่ล่ะ

​“กลัวเอาบรรยากาศ”

สร้อยสายว่า เธอมองไปในความมืด ทางทิศที่ธงรามเดินหายไป ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วง

​“เรามัวแต่นั่งเม้าท์กันแบบนี้ พี่รามจะเป็นยังไงบ้างนะ”

​“นั่นน่ะสิ ชักจะเป็นห่วงแหะ” หวานใจว่า แล้วทำท่าจะขยับตัว แต่ทว่า...

​โบว๋ววว

​เสียงหอนโหยหวนดังขึ้นเสียก่อน ทั้งสองคนที่บอกว่าไม่ได้กลัวผีเลยสักนิด กระโดนหมับเข้ากอดหวานใจพร้อมกัน แล้วรีบเอ่ยเสียงละล่ำละลักแทบจะฟังไม่ได้ศัพท์

​“ไม่ต้องไปไหนเลยนะยัยหวาน อยู่ด้วยกันนี่ล่ะ”

​“อยู่ด้วยกันพี่หวาน สามหัวดีกว่าสองหัวอะบรื๋ออ”

​หวานใจได้แต่มองบน เพื่อนรักและน้องชาย ที่ปากแข็งแต่ใจสั่นเรื่องผีสางนี่เหลือเกิน

​พี่รามอย่าเป็นอะไรนะ...หวานต้องอยู่ช่วยพวกนี้ จะตามไปก็จนใจ เพราะจะต้องไปกันแบบพะรุงพะรัง พร้อมกับเสียงกรีดร้องกลัวผีตลอดทางแน่ๆ

​หวานใจคิดในใจ แล้วมองไปในความมืด ฝากใจไปเอาใจช่วยผู้ชายที่เธอ...

​รัก...

.............................................................................................................................................................

​ธงรามเดินไปจนถึงบริเวณรั้วไม้ไผ่ที่กั้นพื้นที่ของทั้งสองสวนไว้จากกัน เขากำลังเดินไล่ดูว่ามีทางที่เขาพอจะข้ามไปทางฝั่งนั้นได้ไหม เพราะดูแล้วเข้าไปตรงๆ ก็คงจะยาก ดึกสงัดแบบนี้ได้ยินแต่เสียงเดินของตนเอง และเสียงแมลงกลางคืน

​หูเขาได้ยินเสียงสนทนาดังพอสมควร เพราะพื้นที่แถวนี้มันเงียบ จึงดับไฟฉายที่ส่องสว่างจ้าของตนเองเสีย แล้วค่อยๆ เดินคลำทางไปในความมืด ตามเสียงนั้นไป เขามองเห็นไฟเปิดไว้จ้าตรงริมรั้วไม่ไกลนัก จึงค่อยเดินไปยังทางนั้น นึกดีใจที่เลือกสวมกางเกงยาวแบบหนามา เพราะไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้ต้องแข้งขาลายพร้อยไปด้วยแผลจากหญ้าบาดแน่ๆ

​“คิงว่าคิงจะลาออกเรอะ บ่าน้อย (มึงจะลาออกเหรอไอ้น้อย)”

คำพูดภาษาถิ่นทางเหนือ ที่เขาพอจะฟังออกดังขึ้น คลอกับเสียงเพลงที่เปิดไว้

​“ฮา (กู) ก็อยากจะบอกกับพ่อเลี้ยงตรงๆ แต่ฮาก็กลัว”

​ธงรามเอาหูแนบตรงบริเวณนั้น เหมือนคืนนี้เขากำลังได้เจอะเจอเข้ากับอะไรดีๆ เข้าแล้ว อา...มันมีช่องรอยแตกของไม้ไผ่พอจะลอดสายตาไปมองเหตุการณ์ทางนั้นได้ เขาจึงไม่รีรอ แนบหน้ากับรั้วไม้ไผ่หนาทันที

​ภาพที่เขาพอมองเห็น คือชายสองคนที่นั่งล้อมวงกันรอบกองไฟ กินเหล้าขาวพร้อมกับปิ้งอะไรบางอย่างอยู่ และเปิดเพลงไปด้วย เสียงเพลงที่เปิดไว้ไม่เบานัก ทำให้สองคนนี้ต้องพูดเสียงดังแข่งไปด้วยโดยปริยายและโดยที่ไม่รู้ตัวว่าเสียงมันดังขนาดไหน พวกเขาไม่กลัวว่าใครจะมาได้ยิน เพราะตอนนี้ บริเวณนี้ก็มีกันแค่สองคนที่เฝ้ายามทางทิศนี้ ยามหน้าไร่ก็อยู่ไกลเกินจะมาได้ยินบทสนทนานี้ เขาล้วงหยิบเอาโทรศัพท์ออกมาและกดอัดเสียง...

​“อย่าว่าแต่คิงเลย ฮาเองก็เหมือนกันเน้อ มันอึดอัด เงินดีขนาดไหน ฮาก็บ่อยากทำอีกแล้ว”

​“อื้อ ฮารู้สึกว่ามันบาป” คนชื่อน้อยเขี่ยกองไฟเล่น หน้าตาของเขาดูเศร้าๆ

“ฮาบ่อยากทำ แต่ก็...มันก็ถอนตัวยากนะบ่าเอ้ย”

​“น้องของฮา ตอนนี้ไปบำบัด แต่มันก็ฆ่าตัวตายไปล่ะ เพราะฮาทำงานนี้หรือเปล่านะ” ธงรามขมวดคิ้ว เขาชักจะนึกสงสัยล่ะว่างานที่พวกเขาทำให้พ่อเลี้ยงคืองานอะไร

​“เฮ้อ...” น้อยเอื้อมมือตบบ่าเพื่อน ก่อนจะรินเหล้าส่งให้กับเพื่อนดื่ม ทางนั้นยกดื่มรวดเดียวหมด

​“จะไปคิดนัก (คิดมาก) เฮาเข้ามาที่นี่แล้ว ตัดสินใจกันแล้ว มันก็ออกยากนะ แต่ฮาก็อยากจะลาออก หรือถ้าลาออกแล้วพ่อเลี้ยงบ่ยอม บางที...ทำงานหื้อ (ให้) พ่อเลี้ยงเปิ้นหนสุดท้าย ฮาว่าฮาจะหนีไปทำงานที่ใต้ พ่อแม่ฮาเปิ้นก็บ่อยู่กั๋นล่ะ บ่มีคนต้องห่วงนัก (มาก) ว่าจะเดือดร้อนกับการตัดสินใจของฮา”

​“คิงจะหนีเลยกา คิดว่าจะหนีเปิ้นพ้นหรือบ่าน้อย ถ้าเปิ้นบ่ยอมน่ะ” พวกเขามองสบตากัน ก่อนที่น้อยจะยิ้มเศร้าๆ

​“นั่นสิ ฮาก็ลืมคิดไป แต่ฮา...บ่อยากทำงานนี้อีกต่อไปแล้ว มันเหมือนเฮากำลังช่วยให้คนทำผิด รุนหลังให้ผู้คนตกนรก อีกอย่าง ฮากลัวถูกวิสามัญ คิงจำตอนอ้ายจันได้ก่อ ที่ออกไปส่งยา แล้วโดนฆ่าน่ะ ตำรวจแถวนี้รับเงินจากพ่อเลี้ยง แต่ก็ต้องมีผลงาน และพ่อเลี้ยงก็เลือกที่จะให้พวกเขามีผลงานด้วยการ...หื้อพวกเฮานี่ล่ะ เป็นผลงานของตำรวจ”

​“อา...เฮ้อ...”

​“งานหนหน้า ก็ต้องเป็นฮา ที่เป็นคนออกไปส่งของให้ลูกค้า พ่อเลี้ยงเจาะจงมาล่ะ” น้อยมีสีหน้าหวาดกลัว

​“คิงถึงอยากลาออกแม่นบ่”

​“อือ...ฮาคิดไว้ล่ะว่า มันจะครบปีล่ะ ตำรวจแถวนี้ยังบ่ได้มีผลงานจับยาเสพติดเลย ของที่พ่อเลี้ยงจะให้ฮาไปส่ง สิบห้ากิโลกรัมหนนี้...สูคิดว่าจะไดล่ะ บ่าเอ้ย”

​“เอ่อ...”

​สองหนุ่มได้แต่พากันถอนใจ แล้วชนแก้วกัน ธงรามเม้มริมฝีปาก เขาพอจะรู้ล่ะว่าทำไมพ่อเลี้ยงอุดมถึงได้หวงสวนและหวงพื้นที่ของตนเองนัก และทำไมถึงจะต้องมาขอซื้อที่ของเพลิง ทำไมถึงไม่ควรที่จะต้องมีคนงานมาป้วนเปี้ยนใกล้ที่นี่

​เขาไขปริศนาออกแล้ว

​แต่...เขาจะช่วยเพลิงและครอบครัวของหวานใจได้อย่างไรกันนะ