49

วันนี้มีไลฟ์สดนะครับผม เรามีกลุ่มผู้กล้ากันแล้ว เหลือแค่ขอไปพิสูจน์ก็เท่านั้นเอง

​ตวงรักอ่านโพสต์ของธงราม เธอกำลังสังหรณ์ใจอะไรบางอย่าง ยิ่งเห็นสถานที่ซึ่งอีกฝ่ายเช็คอิน ก็ให้รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกมากขึ้น เพราะที่นั่นมันคือ...สวนผลไม้ของพ่อเลี้ยงอุดม

​ที่นั่นที่เค้าลือกันเรื่องผีๆ สางๆ แล้วไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่ง สามีของเธอเองก็อยากจะรู้นักว่า ตกลงผีจริง หรือผีอะไร? เพราะดูท่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า พ่อเลี้ยงอุดมไม่ใช่ธรรมดาหรอก เธออยากจะเตือนธงรามและเหล่าคนที่รวมกลุ่มกันไปแถวนั้นเสียจริงๆ

​“ตวงดูอะไรอยู่จ๊ะ ใกล้จะถึงเวลาเขาเรียกขึ้นเครื่องแล้วนะ”

เสียงของสามีเรียก ทำให้เธอเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า แต่ก็ส่งข้อความไปหาลูกสาว บอกให้หวานใจไปกระซิบเตือนธงรามหน่อย ว่าให้อยู่ห่างๆ จากที่แถวๆ ของพ่อเลี้ยงอุดม อย่าเพิ่งไปพิสูจน์ผีอะไรกันแถวนั้น เพราะมันจะไม่ปลอดภัย

​เสียงข้อความที่ดังขึ้น ทำให้หวานใจล้วงหยิบโทรศัพท์มาดู เมื่อเห็นว่าเป็นข้อความเตือนจากมารดาเธอก็แลบลิ้นน้อยๆ ก่อนจะหันมาหานาวิน แล้วเอ่ยกระซิบ

​“แม่จ๋าเตือนมาให้เราเตือนพี่ราม ว่าอย่าเข้ามาแถวนี้ เราควรจะตอบแม่ไปยังไงดีอะนาวิน”

​“เวลาพี่รามไลฟ์สด เราห้ามป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้กล้องแล้วก็ห้ามพี่รามแท็คพวกเราเด็ดขาดนะพี่หวาน”

​“เอางั้นเหรอ”

​“เอางั้นสิ ขืนให้ป้าตวงกับลุงเพลิงรู้ว่าพวกเราน่ะกองกำลังสนับสนุนเลยซวยหมู่แน่ๆ งานนี้”

น้องชายว่าดังนั้น เธอจึงไปหาธงราม ที่ตอนนี้กำลังแจกลายเซ็นให้กับบรรดาแฟนคลับของเขา ที่ชายหนุ่มเลือกมาประมาณสิบคน ให้มา...ร่วมด้วยกับการล่าท้าผี ซึ่งเอาจริงๆ แล้วคือการเริ่มต้นก่อกวนพ่อเลี้ยงหมอผีจอมปลอมนั่นมากกว่า

​“นาวิน เฮ้!”

เสียงทักดังขึ้น สาวเท่นามพัดชานั่นเอง วันนี้เธอมาด้วยเพราะนาวินชวนเธอมาด้วย พัดชาเองก็ชอบเรื่องลี้ลับอะไรแบบนี้ ซึ่งเข้าทางนาวินในการอยากใกล้ชิดเธอเลยล่ะ

​“พัด ว้าว...วันนี้เท่อะ”

เขามองเสื้อลายหัวกะโหลกแนวดาร์คสีดำที่เธอสวม พัดชาสวมกางเกงยีนขาเดฟสีดำ และรองเท้าผ้าใบเข้าชุดกัน

​“แหม...”

เธอย่นจมูกนิดๆ มองนาวินที่สวมเสื้อลวดลายน่าเวียนหัวฟิตพอดีตัว พอดีหุ่นล่ำๆ นั่นเขาสวมกางเกงขาเดฟสีขาว มันเน้นอวัยวะบางส่วนโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวและไม่ได้ตั้งใจ แต่ตอนนี้สาวๆ บางคนที่มาร่วมคณะ กำลังพากันสะกิดกันดูนาวินแล้วซุบซิบกัน จนพัดชาสังเกตเห็น เธอจึงเข้าใกล้กับหนุ่มล่ำ แล้วแอบกระซิบ

​“นายเองก็หล่อ ฟิต ตึงเปรี๊ยะเสียขนาดนั้น สาวๆ กำลังเพ่งกันใหญ่เลย”

​“ทำไงดีล่ะ” นาวินแกล้งว่า แล้วกระซิบตอบเธอ

“พัดก็รู้นี่นาว่าจริงๆ เราเป็นไง” พัดชาหัวเราะ เธอมองสาวๆ เหล่านั้น แล้วหันมามองนาวิน พลางยักไหล่

​“ก็แค่อย่าไปสนก็เท่านั้นเอง ทำเก๊กๆ หน้านิ่งๆ เกย์ๆ ไว้เหมือนตอนอยู่มหาวิทยาลัยสิ สาวๆ ไม่เข้าหาหรอก”​

“เอ๋ นี่เราดูหน้าเกย์ ขี้เก๊กมากขนาดนั้นเลยเรอะ”

นาวินเพิ่งจะรู้นะเนี่ย ว่าในสายตาคนตอนที่เขาอยู่ที่มหาวิทยาลัยเป็นยังไง มิน่าล่ะ...ก็ส่องกระจกว่าก็ไม่ได้น่าเกลียดอะไร ทำไม้ทำไมถึงปลอดภัยจากสาวๆ มาเกาะแกะ แบบนี้นี่เอง

​“ก็ประมาณหนึ่ง” พัดชาหัวเราะ เล่นเอานาวินแอบสลด เออหนอกู...เขากระแอม แล้วแกล้งทำเสียงทุ้ม

​“แบบเราขอเกาะพัดได้มะ ชะนีจะได้ห่างไกลเราอะ เราไม่ชอบ”​

​“แล้วจะมาเกาะเราทำไมล่ะ” พัดชาขมวดคิ้ว

“เราก็ชะนีนะ”

​“เอาน่ะ พัดน่ะไม่ใช่ชะนีหรอก พัดประเภทเดียวกับเรา อิอิ”

​พัดชาสั่นหน้านิดๆ แต่ก็ยอมให้หนุ่มล่ำ แอบควงแขนกับเธอแต่โดยดี หวานใจเห็นอาการของน้องชายก็แอบอมยิ้ม

​“เราจะเริ่มกันล่ะนะ น้องหวานพร้อมหรือยัง”

​“พร้อมแล้วค่ะ แต่พี่รามอย่าเอาหวานกับนาวินเข้าเฟรมนะคะ นี่แม่ตวงของหวานเตือนมากลายๆ ว่าที่นี่อันตราย ให้ห้ามพี่รามว่าอย่ามาป้วนเปี้ยนทำอะไร ถ้ารู้ว่าหวานน่ะตัวนำเลย ซวยเลยนะคะ”

​“ได้ครับ” ธงรามพยักหน้า เขาบีบมือเธอที่เย็นเล็กน้อยเพราะตื่นเต้น แล้วขยิบตาให้

​“พี่จะไม่ทำให้น้องหวานเดือดร้อนแน่นอน สิ่งที่พี่ทำก็คือจะช่วยปัดเป่าเรื่องไม่ดีไปจากน้องหวานและครอบครัว”

​“หวานเชื่อพี่รามค่ะ ว่าเราจะต้องจัดการปัดเป่าคนไม่ดีไปได้ ในแบบของพี่ราม” หวานใจว่า เธอตื่นเต้นเล็กน้อย เมื่อมองไปยังบริเวณด้านหน้า ที่เป็นรั้วไม้ไผ่สูง และมีเวรยามเดินกันไปมา อย่างแน่นหนา

​เอาล่ะ...

​ลองกันสักตั้งสิ

...............................................................................................................................................................................

​“อะไรนะ”

​“มีนักเขียนกับพวกแฟนคลับอยากจะขอมาเอ่อ...พิสูจน์เรื่องผีกะในสวนเราน่ะครับพ่อเลี้ยง”

​พ่อเลี้ยงอุดมถึงกับทำหน้ายุ่ง แล้วแว้กลูกน้องไปว่าให้ไปไล่พวกของนักเขียนที่ว่าเสีย ใครกันวะ? ที่มาป้วนเปี้ยนแบบไม่กลัวตายแบบนี้

​ขืนยอมไปพวกมันก็มาเดินสำรวจสวนของเขาเพลิดเพลิน แน่ล่ะจะต้องเจออย่างอื่นน่ะสิ ที่ไม่ใช่ผี แล้วไอ้นักเขียนบ้านี่มันเป็นใครกัน

​หงุดหงิดใจอย่างมาก เมื่อลูกน้องคนสนิท วิ่งมารายงานว่า ทีมของนักเขียนยังปักหลักอยู่ฝั่งตรงกันข้ามกับสวนของเขา แล้วพากันถ่ายคลิปถ่ายรูปไปด้วย เขาถึงกับให้ลูกน้องเช็คคนดังในโซเชียลว่าใครมาเช็คอินที่ของเขาบ้าง ไอ้พวกนี้มันไม่รู้เสียแล้วว่าเล่นกับใคร

​ระหว่างรอลูกน้องเช็คว่าพวกจอมจุ้นนี่เป็นใคร พ่อเลี้ยงอุดมก็แอบมองเมียงความเคลื่อนไหวอยู่หลังกำแพงสูงของเขา

​ของก็กำลังจะส่ง ไอ้พวกนี้มาจุ้นจ้านวุ่นวาย ไอ้เพลิงเห็นเงียบๆ ไปล่ะ ก็มากลายเป็นพวกขี้เสือกนี่แทน จะทำยังไงดีนะ ยิ่งไม่อยากเป็นที่เพ่งเล็งอยู่ด้วย ยิ่งพวกมันเป็นคนถิ่นอื่น แถมเป็นคนดังอะไรที่เคยงุบงิบง่ายๆ ก็ชักดูท่าจะไม่ง่ายเสียล่ะ

​โอย...

​พ่อเลี้ยงอุดมชักจะปวดหัวขึ้นมาเสียแล้ว เคืองตัวการที่จะมาคึกพิสูจน์ผีอะไรกันนะ เขาอุปโลกน์เรื่องนี้ขึ้นมาเพราะไม่อยากให้คนมายุ่ง แต่กลับเรียกพวกบ้านี่เข้ามาเสียได้ แถมจะดูเป็นเรื่องใหญ่บานปลายขึ้นเสียด้วย เพราะมันมีการเอาไปลงในโซเชียล

​พ่อเลี้ยงหรี่ตาลง พลางเม้มปาก สมองกำลังครุ่นคิดอย่างหนักหน่วงว่าจะจัดการไอ้แก๊งอยากลองดีล่าผีนี้ยังไงดี

​“ตกลงวันนี้ก็ไม่สำเร็จเนาะ เค้าไม่ยอมให้พวกเราเข้าไป แต่พี่จะพยายามเข้าไปให้ได้ล่ะ จะลองขออนุญาตเจ้าของดู เห็นว่าวันนี้เขาไม่อยู่”

​“มันยิ่งน่าสงสัยนะคะว่าทำอะไรถึงไม่ยอมให้พวกเราเข้าไปแบบนี้”

หนึ่งในแฟนคลับว่า ดูแล้วสวนนั้นก็ช่างลึกลับจริงๆ นั่นแหละ ล้อมไม้ไผ่สูงขนาดนั้น แถมยังมีคนเฝ้าอีกด้วย

​“น้องๆ ก็ลองเอาไปแชร์ดูได้นะ”

ธงรามว่า เขารู้ล่ะว่าอาจจะมีทั้งกระแสด่าบ้าง และกระแสดีบ้าง เอาน่ะโลกอินเตอร์เน็ต เขารู้ล่ะว่ามันดูเสียมารยาท แถมดูเป็นการบุกรุกเสียด้วย แต่งานนี้ยอมเสี่ยงที่จะโดนด่า เพราะว่าหวานใจของเขานั่นแหละ

​“ได้ค่ะพี่สีสัน อยากมาล่าผีกับพี่อีกจังเลยค่ะ”

​“หึๆ เดี๋ยวจัดทริปอีกทีอาทิตย์หน้านะครับ เย็นนี้พวกเราไปกินข้าวกัน พี่เลี้ยงเอง แล้วทุกคนที่มาวันนี้ ลงรายชื่อไว้นะครับ พี่จะติดต่อกลับไปถ้าหนังสือของพี่ออก”

​เสียงกรี๊ดกร๊าดอย่างดีใจดังขึ้นขรม เมื่อเขาพูดแบบนั้น หวานใจเริ่มเช็คกระแสในอินสตาแกรมและในเฟซบุ๊ค ที่ธงรามใช้ลงเหตุการณ์ล่าผีปลอมๆ นี้ ปรากฏว่ามีแต่คนอยากรู้อยากเห็นตามว่าตกลงแล้ว ในสวนนั้นเลี้ยงผีกะไว้จริงๆ หรือเปล่า กระแสไปในแนวบวก มากกว่าในแนวลบว่าธงรามทำไม่ดี เพราะดูว่ามีแต่แฟนคลับของเขาเสียส่วนมาก คนนอกยังมีไม่เท่าไหร่

​“เป็นไงบ้าง”

ธงรามหันมาถามหวานใจ เธอเปิดคอมเมนต์บางส่วนให้เขาดู ตอนนี้เขาพาคณะมานั่งรับประทานอาหารกันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง หลังจากออกมาจากสวนของพ่อเลี้ยงอุดมแล้ว

​“มีแต่คนสนใจนะคะพี่ราม ไม่ค่อยมีกระแสด่าล่ะ เห็นบางคนเป็นคนในพื้นที่ ก็ยิ่งมาปลุกกระแสด้วยการเล่าว่า พ่อเลี้ยงอุดมเลี้ยงผีกะจริงๆ เพราะได้ยินมา แบบนี้คนก็ยิ่งเพ่งเล็ง แล้วก็ยิ่งอยากรู้ ว่าพ่อเลี้ยงอุดมอะไรนี่ทำอะไร เป็นอะไร มีผีจริงๆ ไหม”

​“หึๆ เพื่อพิสูจน์ตัวเอง อาจจะต้องเลิกทำตัวลับๆ ล่อๆ เพราะจะได้ไม่เป็นเป้าความสนใจ อาจจะต้องย้ายหนีเลยด้วยซ้ำ คนพวกนี้ แน่นอนว่าไม่อยากให้เป็นที่เพ่งเล็ง เราทำให้เขากลายเป็นคนที่น่าสนใจบนสื่อโซเชียล สื่อที่ใช้ได้ดีที่สุดในยุคนี้ เพราะความที่มันเปิดกว้าง และเป็นสาธารณะ บางทีคนธรรมดาก็กลายเป็นคนดังได้ในพริบตาก็เพราะโซเชียล”

​“พี่รามคิดได้ยังไงคะนี่”

หวานใจมองเขาอย่างทึ่งๆ ในอาวุธการโจมตีแบบธงราม ถ้าเป็นบิดาของเธอคงท้าชนซึ่งหน้า ไม่เหมือนกับเขาแน่นอน

​“ก็ใช้พลังของคนจัดการกับคน ก็เท่านั้นแหละครับ ถ้าหมอนี่เป็นที่เพ่งเล็ง แล้วทำอะไรให้น่าสงสัย ก็จะเริ่มถูกมีคนออกมาแฉ มาปากต่อปากว่าตกลงที่นั่นมีอะไรกันแน่ ยิ่งดังไป ก็ยิ่งเป็นที่น่าสนใจ ก็กลายเป็นกดดันให้มีหน่วยงานไปตรวจสอบ พี่จะลองใช้นามแฝงส่งเรื่องนี้ไปเพจดาร์ค ที่ชอบเล่นงานเรื่องแบบนี้ ให้เอาไปลงเพจด้วยอีกที เผื่อกระแสมันจะดัง คนก็เริ่มอยากรู้อยากเห็น ทีนี้ก็...”

​“พี่รามไม่กลัวว่าเค้าจะมาทำอะไรพี่รามหรือคะ”

​“หึๆ ก็คงจะทำยากหน่อยล่ะครับตอนนี้ เพราะพี่ออกหน้ามาแบบนี้แล้ว ขืนพี่หายไป เป็นอะไร ทีนี้เขาจะยิ่งถูกเพ่งเล็ง ไม่คุ้มหรอกครับถ้าจะทำ หรือถ้าจะทำพี่ก็ไม่กลัวนะ พี่เชื่อในความถูกต้อง ความดี แล้วก็เชื่อในตัวเอง ถ้าเค้าจะทำอะไรพี่ก็คงจะรอให้กระแสเงียบก่อนนั่นแหละ ซึ่งป่านนั้น...ทุกอย่างก็คงเรียบร้อยไปล่ะ”

​“ถ้าเกิดว่าพ่อเลี้ยงอุดมย้ายไป หรือถูกจับ บ้านของหวานก็คงจะปลอดภัย สวนของพ่อเพลิงด้วย” หวานใจถอนใจ แล้วหันมายิ้มให้กับชายคนที่นั่งข้างเธออย่างชื่นชม

​“พี่รามนี่ ทำให้หวานทึ่งจริงๆ นะคะ”

​“ถ้าหมดเรื่องนี้ พี่จะขออะไรหวานได้ไหม?”

​“อะไรหรือคะ”

​“พี่จะขอพูดกับพ่อกับแม่หวานว่าเราคบกัน”

​หวานใจกะพริบตาปริบๆ ธงรามจับมือของเธอมาแนบแก้ม แล้วพูดต่ออย่างรวบรัด

​“ตกลงแล้วนะครับ เห็นไหมว่าพี่ไม่กลัวอะไรหรอก ถ้าจะทำเพื่อหวานน่ะ”

​“เอ่อ...ค่ะ”

​เธอเผลอไปตกลงเข้าแบบนั้น ก็อดใจเต้นตุบๆ ไม่ได้ แล้วปนไปด้วยความปลื้มใจในตัวของธงรามมากยิ่งขึ้น

​ทำไมเขาถึงทำให้เธอรักเขามากขึ้นทุกวันกันนะ ผู้ชายคนนี้