56

​“เดินไหวไหมหวาน”

ธงรามเอ่ยถาม เขาและหวานใจหนีเตลิดกันเข้ามาในป่า ค่อนข้างลึกพอสมควร ตอนนี้พวกเขากำลังหิวกระหายน้ำ ธงรามมองไปรอบๆ เห็นแต่ต้นไม้ล้อมรอบเท่านั้น เขากำลังมองหาสิ่งที่จะช่วยเขาและหวานใจให้เอาตัวรอดได้

​เอาล่ะความรู้ต่างๆ ที่เคยดู เคยเรียนมา การที่เขาเข้าป่าพักแคมป์แบบผจญภัยบ่อยๆ เขาจะงัดมาใช้หนนี้ล่ะ นัยน์ตาคมกริบนั่นเริ่มมองไปรอบๆ ที่นี่ไม่ใช่ป่าดิบที่มีต้นไม้หนาแน่นมากนัก เพราะต้นไม้ดูจะมีอายุและมีเถาวัลย์ขึ้นปกคลุม เขาน่าจะพอหาแหล่งน้ำได้ ถ้าไม่โชคร้ายเกินไปนัก

​“กำลังจะไม่ไหวค่ะ หวานหิวน้ำมาก”

หวานใจหน้าซีด เธอมองซ้ายมองขวาเห็นแต่ต้นไม้ ธงรามมองไปรอบๆ เขาหวังว่าจะเห็นมัน แล้วสายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับบางสิ่ง เขาอุทานออกมาอย่างดีใจ

​“อะไรคะพี่ราม”

​“พี่เจอน้ำที่จะให้หวานดื่มได้ล่ะ แต่...” เขาย่นจมูกน้อยๆ

“พี่ไม่มีมีดจะตัดมัน เพราะโดนยึดไปแล้วตอนที่ถูกจับ แต่เอาเถอะ เดี๋ยวพี่จะหาวิธีดู”

​“ถ้าเป็นมีดหวานมีนะ”

เจ้าหล่อนว่าแล้วหันหลังให้เขา ทำขยุกขยิกสักพัก เธอก็ดึงเอามีดพับออกมาจากเสื้อที่สวมอยู่

​“หืม? หวานเอามาจากไหนล่ะนั่น”

​“หวานเอาซ่อนไว้ในเสื้อชั้นใน” เธอตอบเขินๆ

“แอบเอาซุกไว้ตอนที่พวกมันจะค้นตัว”

​“ดีมาก”

เขาเอื้อมมือลูบศีรษะเธอ แล้วเดินมุดเข้าไปในดงรก สักพักเขาก็เดินออกมาพร้อมกับยิ้มกว้าง แล้วกวักมือเรียกเธอ

“พี่เจอของดีเข้าแล้วทางโน้น น้ำมันอาจจะเฝื่อนๆ ขมๆ หน่อย แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไร”

​เธอตามเข้าไป เขากำลังยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ มือถือเถาวัลย์ไว้แล้วเรียกเธอให้ไปยืนใกล้เขา พลางยื่นส่งเถาวัลย์ไว้ให้เธอถือ บอกให้เธอยืนรอแล้วก็ตัดปลายมันออกแล้วกลับหัวลง

​มหัศจรรย์ที่มีหยดน้ำไหลออกมา หวานใจรีบแลบลิ้นออกมารอรับ น้ำเย็นๆ ไหลเข้าปาก ทำให้เธอสดชื่นมาก ดับกระหายได้ดี เธอกินมันไปสักพักก็ยื่นส่งให้เขาบ้าง แต่ธงรามสั่นหน้า บอกให้เธอกินให้อิ่ม มีเถาวัลย์อีกมากมายอยู่บริเวณนี้ เขาตัดไปไว้เดินถือไปด้วยโดยบอกให้หงายไว้เพราะถ้าถือคว่ำลง น้ำมันจะไหลงมาเสียเปล่า

​“เราจะทำยังไงกันต่อไปดีคะพี่ราม”

หวานใจหันมาถามเขา น้ำตาของเธอเริ่มรื้นขึ้นเพราะความหวาดกลัว แต่เธอก็กลั้นข่มมันไว้

​“พี่จะพาเราออกไปจากที่นี่ให้ได้ พวกเราจะไม่ตายแน่นอน”

เขาพูดดึงเธอเข้ามากอดคอไว้ หวานใจพยักหน้าให้เขา น้ำตาของเธอหยดลงมาจนได้ ก่อนจะก้มงุดเช็ดมันกับอกเขา ธงรามเอ่ยปลอบเธอ และมองไปยังดวงตะวัน คำนวณทิศทาง และพาเธอเดินตรงไปยังทิศที่เขาคิดว่ามันจะเป็นทางลงจากเขา

​ทั้งคู่เดินรอนแรมไปด้วยกัน เอ่ยปลอบโยนกันและกัน ให้กำลังใจกัน ความหวังมีเพียงว่าพ้นชายป่านี้ไปแล้วจะพบเจอผู้คน หรือถนนเพื่อเป็นทางรอด...

.......................................................................................................................................................................

​“ครับ อีกสองคนหายเข้าไปในป่าทางนั้นแหละครับ พวกเราพากันวิ่งหนีไปคนล่ะทิศล่ะทาง”

น้อยที่มอบตัวกับตำรวจแล้วให้ปากคำเกี่ยวกับเรื่องของธงรามและหวานใจ นายตำรวจผู้นั้นติดต่อไปยังเพลิง ที่รีบรุดมาที่สถานีตำรวจในทันทีพร้อมกับภรรยา

​“เราจะขอให้ป่าไม้ช่วยค้นหาอีกที ป่าบริเวณนั้นค่อนข้างจะทึบ จะต้องใช้เวลาค้นหาสักหน่อย เรากำลังแกะรอยอยู่ครับ จากที่พยานมาให้การไว้ว่าวิ่งแยกกับคุณธงรามและคุณหวานใจตรงไหน”

​“ช่วยเร็วๆ หน่อยเถิดครับ ต้องการกำลังอะไรช่วยก็ขอให้บอกนะครับ ผมเข้าไปช่วยด้วยได้ไหม พาลูกน้องคนงานไปช่วยด้วยได้ไหม” เพลิงเอ่ยอย่างร้อนใจ แต่เจ้าหน้าที่สั่นหน้า

​“ผมว่าให้เจ้าหน้าที่ทำงานกันดีกว่าครับ คนไม่ชินพื้นที่ป่า อาจจะพากันทำให้การทำงานล่าช้าไปอีกได้”

​“นั่นสิคะพี่เพลิง เราก็คอยดูอยู่ตรงนี้ก็ได้”

ตวงรักว่า เพลิงได้แต่มองไปที่ภูเขาแล้วถอนใจเฮือกใหญ่ เขาห่วงลูกสาว และได้แต่โกรธธงรามตอนนี้ ที่พาลูกสาวของเขาเข้าไปในสถานการณ์เลวร้ายแบบนั้น

..........................................................................................................................................................................

​“หิวไหมหวาน?”

ธงรามเอ่ยขึ้น ตอนนี้เขาและเธอโยนเถาวัลย์น้ำทิ้งไปแล้วเพราะดื่มน้ำจนหมด ธงรามพาหวานใจเดินเลาะเข้าไปเรื่อยๆ ป่าบริเวณนี้มีความชุ่มชื้นมาก เขาหวังว่าอาจจะเจอแหล่งน้ำ หรือเจอผลไม้ป่า ของที่กินได้บ้าง เพราะตอนนี้ก็น่าจะกินเวลาเกือบบ่ายแก่ๆ แล้ว เขาพอจะเห็นร่องรอยว่ามีการก่อไฟทิ้งไว้อาจจะเป็นพวกชาวบ้านมาหาของป่าก็เป็นได้

​“ก็...”

ท้องของหวานใจร้องขึ้นทันที เหมือนจะเป็นคำตอบ เขายิ้มนิดๆ ให้เธอ เขาเองก็หิวเหมือนกัน ธงรามเงยหน้ามองขึ้น มองหาพืชบางอย่าง ที่พอจะใช้ประทังชีวิตได้บ้าง

​“หวานรอตรงนี้นะ”

เขาพาเธอเดินมาจนถึงลานหิน ดีที่ทั้งเขาและหวานใจใส่กางเกงขายาวกันค่อนข้างหนา ผ้ายีนเนื้อหนาช่วยกันทากไว้ได้ในระดับหนึ่ง แต่มันก็มีบางตัวเล็ดลอดเข้าไปกัด หวานใจเจอเข้าไปสองสามตัว เธอร้องตกใจในตอนแรก แต่พอเดินไปสักพัก โดนเข้าไปอีกตัวสองตัว หวานใจก็เลิกกลัว บอกว่าพวกคนร้ายน่ากลัวกว่าทากเสียอีก

​เธอเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็ง ใจสู้ ถึงจะอายุยังน้อย

​“ค่ะ”

เธอยิ้มให้เขาแม้จะเหนื่อยและหิวจนเกือบจะยิ้มไม่ออก มองดูธงรามหายเข้าไปในแนวป่า เขาเป็นคนที่พึ่งพาได้ในทุกสถานการณ์ มีความรอบรู้ในหลายด้านจนทำให้เธอทึ่ง เธอไม่โทษเขาเรื่องที่ต้องมาตกยากเสี่ยงถึงขนาดนี้ เธอเป็นคนตามเขามาเองนั่นแหละ ถ้ารอดไปได้ พ่อเพลิงของเธอ...จะยังไงล่ะหนอ คิดแล้วหวานใจก็บอกกับตัวเองว่า เธอจะต้องปกป้องผู้ชายคนนี้สุดชีวิตนั่นแหละ เกิดบิดาคิดโมโหจะทำอะไรเขาเข้า ข้อหาพาเธอมาเจอะเจอกับเหตุการณ์เสี่ยง

​หวานใจนั่งรอสักพัก ธงรามก็กลับออกมา เขาใช้ใบไม้ห่อหน่อไม้ป่าและเห็ดมาด้วย เขาบอกกับเธอว่าตรงนั้นมีป่าไผ่ขึ้นเต็มไปหมด และได้ยินเสียงน้ำ เห็นร่องรอยของคนมาเก็บของป่าด้วย ถ้าเขากับเธออยู่บริเวณนี้ ไม่แน่อาจจะมีคนมาช่วยก็เป็นได้

​“เดี๋ยวพี่จะจุดไฟให้ดู”

เขาว่า หวานใจทำตาแป๋ว มองเขาอย่างทึ่งๆ ขณะที่ธงรามเริ่มใช้ไม้สองอันเป็นไม้ไผ่แห้งๆ มาปั่นเร็วๆ ด้วยวิธีแบบโบราณ และคอยหยอดเศษใบไผ่แห้งเป็นเชื้อเพลิง

​รอสักพักควันก็เริ่มขึ้น ไฟก็เริ่มติดแดงๆ เขาเป่าเร่งมันไม่นานก็ก่อกองไฟสำเร็จ

​หวานใจช่วยเขาหาเศษไม้แห้งๆ มาสุมไฟ พากันเฮเมื่อกองไฟเริ่มลุกขึ้นมา หวานใจเข้าไปหาฟืนหาไม้แห้งมากองไว้ เธอลากไม้มาอันหนึ่งที่ใหญ่กว่าตัวเธอมาก ท่าทางนั้นทำให้ธงรามหัวเราะ แล้วรีบลุกมาช่วย หวานใจหลุบตาดูมือของเขา มันเป็นรอยแดงๆ จากการเสียดสี และรอยถลอก คงเพราะตอนเขาปั่นไฟให้ติดนั่นแหละ แต่เขาไม่บ่นสักคำ และยังเป็นที่พึ่งพาให้เธอได้มากอีกด้วย

​“พี่ได้ยินเสียงน้ำไกลๆ เดี๋ยวคิดว่าจะลองไปสำรวจดู หวานอยู่ดูกองไฟตรงนี้ได้ไหม? ถ้ามันดับเราสองคนจะเดือดร้อนเอา”

เขาถามเธอ ขณะที่กำลังเผาหน่อไม้และย่างเห็ดให้สุก เขาให้เธอกินเห็ดโคนที่ขึ้นที่ป่าไผ่ ดีที่ยังหลงหูหลงตาชาวบ้านอยู่หลายดอก พอให้เขาและเธอประทังชีวิตไปได้ รสชาติของเห็ดเผาอร่อยมาก ธงรามบอกให้เก็บหน่อไม้ไว้ก่อน เพราะเขาอยากจะต้มมันอีกรอบหนึ่งก่อน และกำลังจะไปหาน้ำ เผื่อได้อาหารและน้ำเพิ่ม

​“ได้ค่ะ หวานจะเฝ้าเป็นอย่างดีเลยล่ะ พี่รามรู้วิธีทำพวกนี้ได้ยังไงกันคะ”

เธออดถามไม่ได้ ธงรามยิ้มแล้วตอบเธอตามตรง

​“พี่ชอบเข้าไปตั้งแคมป์ เดินป่า แล้วก็ศึกษาเรื่องพวกนี้ไว้ ชอบมากเลยล่ะดูคลิป ดูรายการเอาชีวิตรอดในป่านี่ชอบดูมาก พี่ว่าคนเรากับธรรมชาติ มันเป็นอะไรที่ดีที่สุดแล้ว ไม่ต้องมากมาย การอยู่กับธรรมชาติมันทำให้พี่มีความสุข แล้วก็สงบ อิ่มไปหมดทั้งกายและใจ เหมือนมารับพลังเพื่อกลับไปใช้ชีวิตได้ในเมืองอีกหนน่ะครับ”

​“หวานก็อยากมานะคะ แต่พ่อไม่เคยให้มา พ่อห้ามตลอด แต่หนนี้การหลงป่ามากับพี่รามนี่ ถือว่าเป็นการมาออกแคมป์ เดินป่ารวบยอดของหวานเลย”

เธอยิ้มให้เขาจนตาหยี ความสดใสของเธอทำให้ความกังวล ความกลัวของเขาลดลงมาก และมีเพียงความรู้สึกฮึด อยากพาเธอไปให้พ้นจากสถานการณ์แบบนี้

​“ถ้าเรากลับไปได้ พี่จะพาหวานไปเที่ยวหลายๆ ที่เลยนะ”

​“ถ้าพ่อยอมนะคะ”

​“ต้องยอมสิครับ พี่จะทำให้พ่อเพลิงยอมให้ได้ หวานรอตรงนี้แป๊บหนึ่งนะ เดี๋ยวพี่กลับมา”

​“ค่ะ”

​เธอมองตามหลังเขาที่เดินหายเข้าไปทางป่าไผ่ ธงรามตัดไม้ไผ่เหลาปลายแหลมให้เธอถือไว้ด้วยเพื่อระวังตัว หวานใจนึกดีใจที่เธอซ่อนมีดไว้ได้ทัน และคิดฉุกใจอะไรบางอย่างเลยพกมีดสารพัดประโยชน์ขนาดเล็ก ที่บิดาเคยให้ติดตัวมาเผื่อด้วย มันกลายเป็นเครื่องมือที่ช่วยให้เขาและเธออยู่รอดมาได้จนถึงตอนนี้

​พ่อเพลิงขา แม่ตวงจ๋า หวานจะต้องกลับไปให้ได้ พาผู้ชายคนนี้ไปแนะนำให้รู้จัก ว่าเขาเป็นคนที่หวานรัก