57

ธงรามได้เจอแหล่งน้ำ ที่เป็นธารน้ำ น้ำใสจนเห็นพื้นด้านล่างและเห็นสัตว์น้ำ เขาใช้ไม้ไผ่แทงปลามาได้สามตัว และตัดกระบอกไม้ไผ่ใส่น้ำมาด้วย มือของเขาตอนนี้ถลอกจนเลือดซิบ เพราะการใช้มีดอันเล็ก มันต้องออกแรงมากพอสมควร ดีที่มีดของหวานใจเป็นมีดที่ทำจากเหล็กเนื้อดี เลยยังพอใช้ทำงานได้ดีในระดับหนึ่ง

​“โอ้โห”

หวานใจอุทาน เมื่อเห็นว่าเขามีอะไรติดไม้ติดมือมาด้วย

​เขาชูปลาอวดเธอ แล้วยิ้มอย่างภูมิใจในตนเอง สองหนุ่มสาวจัดการย่างปลา และต้มหน่อไม้เพื่อรับประทานเป็นอาหารเย็น ฟ้ากำลังมืดลงทุกขณะ อากาศเริ่มเย็นมากขึ้น แต่โชคดีที่มีกองไฟยังลุกอยู่

​“หวานขอไป...”

หวานใจแก้มแดงเล็กน้อย อึกอักอยากจะบอกเขาว่าเธออยากจะไปทำธุระส่วนตัว ธงรามพยักหน้า หญิงสาวจึงเดินเข้าไปทางป่าไผ่ ธงรามเลือกจะเมินมองไปทางอื่น เพราะกลัวว่าเธอจะเขิน

​“กรี๊ด!”

​เสียงกรีดร้องดังขึ้น ทำให้ธงรามรีบวิ่งไปหาเธอ ปากก็ตะโกนถามว่าเกิดอะไรขึ้น

​“งูค่ะ งู”

เสียงของหวานใจได้ยินอยู่ใกล้ๆ อารามรีบทำให้เขาไม่ได้ถือฟืนที่ติดไฟมาด้วยเพื่อให้ความสว่าง ธงรามมองหาเธออย่างร้อนรน เห็นตะคุ่มๆ อยู่ตรงกอไผ่กอหนึ่ง จึงวิ่งรี่เข้าไปหา แต่แล้วเขาก็กลับลื่นไถลลงไปในหลุม

​“เฮ้ยยยยย”

​เสียงของธงรามทำให้หวานใจตกใจ และเลิกกลัวงู ที่ป่านนี้เลื้อยหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ วิ่งตรงไปหาเขาแทน เธอมองหาธงราม ได้ยินเพียงเสียงครวญครางของเขา

​“พี่ราม พี่รามอยู่ไหน มีอะไรเกิดขึ้น”

​“พี่อยู่นี่”

เสียงของธงรามดังขึ้น แล้วก็มีเสียงเขย่าต้นไม้ หวานใจวิ่งไปตรงนั้น เสียงเขาตะโกนบอกให้เดินมาและระวังขา มีหลุมอยู่

​“พี่ราม โอ๊ย...เป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ ขึ้นมาได้ไหม?”

​“พี่ขึ้นไปไม่ได้ พี่เจ็บขามาก”

เขาว่า เธอชะโงกมองลงไป เห็นเขานั่งอยู่ตรงนั้น แสงเดือนส่องลงมาพอเห็นสลัว หลุมที่ธงรามตกลงไปค่อนข้างลึกพอสมควรเลยทีเดียว

​“เดี๋ยวหวานหาอะไรมาฉุดพี่รามให้ขึ้นมานะ พี่รามอดทนหน่อยนะคะ”

​“ครับ”

​กิ่งไม้ถูกหย่อนลงมา ธงรามจับไว้แน่นก่อนจะค่อยดันตัวขึ้นมาจากหลุม โดยแรงดึงจากหวานใจ เขาเจ็บตรงขามาก ขบกรามกรอดเมื่อพยายามใช้แรงทั้งหมดยันตรงดินแข็งๆ และในที่สุดเขาก็ขึ้นมาจนได้

​“โอย...”

เขามองขาตัวเองที่บิดแปลกๆ อย่างผิดรูป มีแผลเหวอะจนเลือดไหลอาบ หวานใจรีบตรงเข้ามาดูอาการเขา หน้าเสียเมื่อเห็นว่าขาของเขาเริ่มบวมและมีเลือดออกมา

​“ไหวไหมคะพี่ราม”

เธอประคองเขาให้ลุกขึ้น ธงรามกัดฟัน รู้สึกว่าขาของเขาอาจจะหัก มันปวดมาก เจ็บจนเริ่มชา

​“ครับ”

เขาตอบสั้นๆ ทุกการออกแรงคือการกระทบกระเทือน เหงื่อของเขาแตกซิก เมื่อพยายามเดินตามเธอไปยังบริเวณแคมป์ชั่วคราวของเขาและเธอที่เห็นกองไฟอยู่วับแวม

​ในที่สุดธงรามก็ถูกประคองลงนอนบนโขดหิน หวานใจถอดเสื้อแขนยาวที่สวมอยู่รองศีรษะให้เขา ไม่สนว่าธงรามจะห้าม หวานใจมองเขาอย่างเป็นห่วงจนแทบอยากร้องไห้ เธอเฝ้าถามว่าเขาไหวไหม? จะให้เธอช่วยอะไรได้บ้างหรือเปล่า เธอตัดขากางเกงของตัวเองด้วยมีด แล้วเอามาเช็ดเลือดให้เขา ทำอะไรไม่ได้มากนอกจากเช็ดเลือด และฝุ่นผงออกจากแผล มีเธอต้มน้ำในกระบอกไม้ไผ่ เมื่อน้ำเดือดแล้วจึงเอาผ้าจุ่มน้ำค่อยเช็ดทำความสะอาดแผลให้เขาอีกที หน้าเสียเมื่อเห็นว่ามันบวมโตขึ้นเรื่อยๆ ใจของเธอจะขาด เจ็บปวดไปด้วยกันกับเขา

​“ช่วยจับมือพี่ไว้ ให้กำลังใจพี่ก็พอแล้ว”

เขาว่า ทำให้หวานใจอดค้อนเขาไม่ได้ เธอปาดน้ำตาที่หยดลงมาเพราะความห่วงเขา

​“พี่ราม หวานจริงจังนะคะ ถ้าหวานไม่...ไม่ร้องโวยวายแบบนั้น พี่รามคงไม่เจ็บตัว”

​“จริงสิ แล้วหวานเป็นอะไรหรือเปล่า พี่ตกใจหมดตอนที่หวานร้อง งูมันได้ทำอะไรหวานไหม?”

​“ยังมีแก่ใจมาห่วงหวานอีก ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไม่ได้โดนฉกกัดอะไร หวานแค่ตกใจก็เท่านั้นเอง”

​“หวานใส่เสื้อเถอะ ไม่ต้องเอามาให้พี่หนุนหรอก อากาศเริ่มเย็นๆ แล้ว”

เขาทักอีกหน หวานใจสวมเพียงเสื้อยืดแขนสั้น เนื้อไม่หนานัก อากาศเริ่มเย็นลงตามเวลาของมัน

​หวานใจสั่นหน้า เธอทรุดลงนอนข้างๆ เขาแล้วโอบแขนกอดเขา ธงรามตัวแข็งเล็กน้อย ร่างนุ่มที่เบียดมาทำให้เขาลืมความเจ็บปวดไปได้ชั่วครู่

​“พี่รามจะได้นอนสบายๆ ถ้าหวานหนาว หวานก็กอดพี่รามเอาก็ได้ พี่รามพักผ่อนนะ หายเจ็บนะ อย่าเป็นอะไรนะ”

​“ครับ”

​เขาตอบสั้นๆ ยิ้มออกทั้งที่ปวดตุบ เขาให้เธอหนุนแขนเขาต่างหมอน ชวนเธอดูดาว คุยเรื่องการเดินป่าของเขา คุยเรื่องการเดินทางผจญภัยของเขา เพื่อจะได้เลือนความเจ็บปวดไปบ้าง

................................................................................................................................................................................

​เจ้าหน้าที่ทยอยกันเดินเท้าเข้าไปค้นหาคนทั้งคู่ เพลิงและครอบครัวเฝ้ากันอยู่ตรงจุดปล่อยตัวเจ้าหน้าที่ แทบจะไม่ยอมกินยอมนอน มีคนแจ้งญาติของธงรามแล้วเช่นกัน ธงลักษณ์น้องชายฝาแฝดของเขาและภรรยาเดินทางมาถึงแล้ว และเป็นห่วงพี่ชายของตนมากเช่นกัน

“ใจเย็นๆ สิพี่เพลิง” เอ่ยปลอบสามี ที่ตอนนี้ความหงุดหงิดถึงขั้นสุด และกำลังเอ่ยบ่นว่าพานไปถึงธงราม

​“ใจเย็นไม่ไหว...แล้วทำไมจะต้องพากันหนีเตลิดแบบนั้นด้วยนะ อยู่ดีๆ ตำรวจก็ไปช่วยแล้วแท้ๆ”

​“โอ๊ย พี่เพลิงนี่ยังไงกันนะ”

​“ก็คนโปรดของตวงนั่นแหละ ทำเก่งกล้าไม่เข้าท่า คอยดูนะ ถ้าลูกสาวเราเป็นอะไรไปล่ะก็”

ธงลักษณ์น้องชายฝาแฝดของธงรามคิ้วขมวด เขากับภรรยาเพิ่งมาถึงเพราะการแจ้งข่าวไปจากเจ้าหน้าที่ ว่าพี่ชายของเขาหลงไปในป่า เขาขับรถมาทั้งคืนไม่ได้นอนเลย ได้ยินชายคนหนึ่งที่กำลังโวยวายด่าทอพี่ชายของตน จึงเดินตรงเข้ามาหาและเอ่ยขัดขึ้น

​“เอ่อ...ผมคิดว่าพี่ชายผม ตัดสินใจทำสิ่งที่ถูกต้องแล้วครับ เห็นว่าการจับกุมมีคนเสียชีวิตด้วย ถ้าเกิดว่านายรามไม่พาลูกสาวคุณหนีไปได้ทัน ก็อาจจะไม่ปลอดภัยก็ได้นะครับ”

เสียงค้านนั้นทำให้เพลิงที่กำลังอาละวาดอยู่หันขวับ แล้วก็เห็นผู้ชายที่...หน้าตาละม้ายคล้ายธงราม เดินตรงมาหาเขา สีหน้าเคร่งเครียด 

​“เฮ้ย...แล้วมันแน่นอนยังไงวะ ว่าพี่ชายนายจะพาลูกสาวฉันไปจนปลอดภัย ถ้าปลอดภัยจริง เขาจะตามหากันทั้งดอยแบบนี้เหรอ”

เพลิงถึงกับจิตหลุดปราดประชิดตัว แล้วทำเหมือนจะขยุ้มคอเสื้อของธงลักษณ์เพราะความเดือดโมโห ภรรยาของเขาร้องกรี๊ดอย่างตกใจ และคนที่มาด้วยกันก็พยายามที่จะเข้ามากัน นาวินรีบดึงแขนเพลิงไว้ ส่วนสร้อยสายก็กอดเอวลุงเพลิงของเธอไว้หมับ

​“ผมโตมากับหมอนั่น เราอยู่ด้วยกันตั้งแต่เกิด ผมเชื่อมั่นในตัวของหมอนั่น แล้วผมก็จะช่วยค้นหาลูกสาวคุณด้วย”

ว่าแล้วเขาก็เดินเซน้อยๆ ไปยังทางเจ้าหน้าที่ เพลิงทำเสียงฮึดฮัดก่อนจะสลัดตนเองจากการเกาะกุมของหลานๆ แล้วเดินอาดๆ ไปทางเจ้าหน้าที่ด้วย

​“นี่มันเรื่องอะไรกันหรือคะ”

จันดาลีภรรยาของธงลักษณ์ ที่เป็นสาวลูกครึ่งลาว พูดเอ่ยออกมาโดยใช้ภาษาไทยกลาง โดยมีติดสำเนียงของฝั่งลาวมาด้วยเล็กน้อย

​“ต้องขอโทษแทนสามีด้วยนะคะ” ตวงรักที่ตอนนี้หน้าเคร่งเครียดเอ่ยเสียงสั่น

“พี่เพลิงห่วงยัยหวานมาก ก็เลย...ออกอาการระรานไปแบบนั้น”

​“ไม่เป็นไรค่ะ แต่ฉันเป็นห่วงสามีน่ะค่ะ พี่ลักษณ์ยังไม่ได้นอนเลย ขับรถตั้งแต่กรุงเทพฯ มาเชียงใหม่ทั้งคืน กลัวว่าถ้าจะไปกับพวกเจ้าหน้าที่จะยิ่งแย่”

​“ไปเรียกสามีคุณกลับมาพักก่อนเถอะค่ะ เจ้าหน้าที่เดี๋ยวจะเข้าไปอีกรอบ ถ้ารอบนี้ไม่เจอ มาค่ะ เดี๋ยวฉันช่วยกล่อมให้”

ตวงรักทำเสียงอ่อน จันดาลีและเธอเดินตรงไปหาหนุ่มๆ ของพวกเธอ จันดาลีตรงไปโอบเอวสามีและคุยกับเขา ส่วนตวงรักเองก็หยิกเพลิงเบาๆ แล้วทำเสียงเข้มใส่เขาเช่นกัน 

​“เกะกะเขานะพี่เพลิงไปเป็นลมเป็นแล้ง เป็นภาระเขาอีก อยู่ตรงนี้ล่ะดีแล้ว”

​“ใจเย็นได้ยังไงกันนะ เกิดเสือเกิดหมีกินยัยหวานเข้าไปล่ะ”

​“ดอยหัวเกือบโล้นแบบนั้น เสือหรือหมีที่ไหนจะไปอยู่กัน วุ้ย...ยัยหวานมีคุณรามไปด้วย ไม่เป็นอะไรหรอก ลูกเราต้องปลอดภัย พี่เพลิงอย่าคิดไม่ดีแช่งลูกสิ จะยิ่งเพิ่มพลังลบนะ เดี๋ยวก็เกิดเหตุจริงๆ เข้าหรอก”

ตวงรักแกล้งขู่ เพลิงฟังแล้วก็ชักจะเกรงๆ ตอนนี้จิตใจของเขาไม่อยู่กับตัวเท่าไหร่ เพราะห่วงลูกสาวคนเดียวจนหูอื้อ

​“เจ้าป่าเจ้าเขา เจ้าหน้าที่ ช่วยลูกสาวของลูกด้วยเถิด”

เขายกมือพนมท่วมหัว เดินตามภรรยาไปแต่โดยดีต้อยๆ พวกเขาพากันไปนั่งพัก ตอนนี้ก็ทำได้แค่รอ...เพียงเท่านั้น