58

​“วู้”

เสียงกู่ร้องดังขึ้นแว่วๆ หวานใจงัวเงียตื่นขึ้นมา เธอเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ แดดส่องมารำไร เธอค่อยทรงตัวลุกขึ้นนั่ง ธงรามยังคงหลับหน้าของเขาซีดมาก และตัวเริ่มร้อนรุมๆ อาจจะเพราะบาดแผลที่ขาก็เป็นได้ทำให้เขาเป็นไข้

​“วู้”

เสียงนั้นดังขึ้นอีกรอบ หวานใจตัดสินใจลุกขึ้น เดินไปทางทิศที่ได้ยินเสียง ก่อนจะป้องปาก ตะโกนดังๆ ตอบกลับไป

​“วู้ วู้ วู้”

​“วู้”

​“ทางนี้ค่า อยู่ทางนี้”

ใจเธอมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงตะโกนตอบกลับแบบนั้น แบบนี้ต้องเป็นคนแน่ๆ ไม่ใช่หูแว่วหรอก

​“พี่ราม พี่รามคะ มีคนมาช่วยเราแล้ว”

เธอวิ่งกลับมาหาธงราม เขาค่อยปรือตามองเธอ แล้วพยายามยิ้มให้กับเธอ มือของหวานใจจับมือเขาไว้แน่น ปากก็ร้องตะโกนเรียก

​“อยู่ทางนี้ค่า ทางนี้ วู้ วู้”

​ไม่ถึงสิบนาที เธอก็เห็นเจ้าหน้าที่ป่าไม้ที่เดินแกมวิ่งเข้ามาหาเธอและธงราม หวานใจถึงกับลุกขึ้นกระโดดอย่างดีใจ เธอวิ่งไปที่เจ้าหน้าที่คนนั้น หัวเราะและร้องไห้ในเวลาเดียวกัน เพราะความดีใจสุดขีด

​“ช่วยพี่รามด้วยค่ะ พี่รามตกลงไปในหลุม ขาบวมมาก ขยับไม่ได้ด้วย ช่วยพี่รามด้วย”

​“ใจเย็นๆ ครับน้อง ปลอดภัยแล้วนะครับ”

​“ขอบคุณมากค่ะ ขอบคุณมาก”

เธอพึมพำ เจ้าหน้าที่เดินไปดูอาการของธงราม เขายังยกนิ้วส่งให้กับเจ้าหน้าที่เป็นเชิงบอกว่าตัวเองยังไหว

​“เรารอดแล้วนะคะพี่ราม”

หวานใจกุมมือเขาไว้ ขณะที่เจ้าหน้าที่ที่เดินมาสมทบเพิ่ม และกำลังดูบาดแผลให้กับธงรามอยู่

​“อย่าลืมสัญญาของเรานะ” เขาบีบมือเธอ หวานใจขมวดคิ้วน้อยๆ

​“คะ?”

​“สัญญาที่น้องหวานจะคุยเรื่องของเรากับพ่อเพลิงและแม่ตวงยังไงล่ะครับ”

​“โอ๊ย...พี่รามล่ะก็ ยังจะมีอารมณ์มาทวงอะไรแบบนี้อีก”

​“ต้องทวงสิครับ เดี๋ยวหวานตุกติก เรามาค้างด้วยกันทั้งคืนทั้งวันแล้วแบบนี้ กลับไปพี่เสียหายนะ เดี๋ยวพี่จะฟ้องออกสื่อ ว่าหวานลวนลามพี่ ต้องรับผิดชอบด้วย”

​“พี่ราม”

เธออดหัวเราะขำเขาไม่ได้ อยากจะตีเขาแก้เขินแรงๆ จริง คนบ้านี่…

​เสียงเฮลิคอปเตอร์ดังขึ้นภายหลังจากเวลานั้นอีกไม่นาน คนเจ็บถูกลำเลียงขึ้นไป รวมถึงเธอด้วย มือเธอและมือเขาจับกันไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยออกจากกัน...

............................................................................................................................................................................

​เมื่อเฮลิคอปเตอร์ลงจอด เพลิง ตวงรัก นาวินและสร้อยสายก็กรูกันเข้าไปหาหวานใจ ที่ลงมาก่อน ตามด้วยธงราม

ธงลักษณ์และจันดาลีก็วิ่งตรงเข้าไปหาธงรามเช่นกัน ธงรามนอนอยู่ในเปล เขาถูกขนย้ายมาทางเฮลิคอปเตอร์มายังจุดที่พักเจ้าหน้าที่ ขาของเขาเข้าเฝือกไว้

​“นายราม”

​“ยังไม่ตาย”

พี่ชายตอบ พร้อมกับชูสองนิ้วให้ จันดาลีเองก็วิ่งตามสามีมาติดๆ เธอเห็นสภาพของธงรามแล้วก็หน้าซีด เธอยืนนิ่งอยู่ข้างๆ สามี ธงรามมองมายังเธอ แล้วเอ่ยทักเสียงแหบ

​“น้องแก้มหอม มาด้วยหรือครับ แหะๆ พี่ต้องขอโทษหลายๆ เรื่องเลย”

​“ค่ะ” เธอตอบเพียงแค่นั้น แล้วยิ้มแหยส่งให้เขา

​“พ่ออย่าไปหาเรื่องอะไรพี่รามเข้าล่ะ เค้าช่วยหวานจนขาเจ็บ” เสียงดังโวยวายนั้นทำให้ธงลักษณ์ จันดาลี และธงรามหันไปมองทางต้นเสียง

​“แล้วใครล่ะพาหวานไปเจ็บตัว”

ผู้เป็นบิดาเอ่ยสวน นั่นแหละธงลักษณ์ถึงได้เห็น ผู้ร่วมผจญภัยกับพี่ชายเข้าเต็มๆ ตา เมื่อหล่อนดึงผ้าห่มออก แล้วเถียงบิดาฉอดอย่างจะปกป้องธงราม

​“หวานนี่แหละ พาเค้าไปเจ็บตัว ถ้าไม่ได้พี่รามนะ ไม่รู้หวานจะเป็นไงบ้าง”

ใบหน้านั้นแม้จะมอมแมม แต่ก็ยังสวย...หล่อนเป็นลูกครึ่งแน่นอน นัยน์ตาคมกริบวาวหวาน จมูกโด่งเป็นสันสวย ปากอิ่มเอิบมีเสน่ห์ อื้อหือ...พี่ชายเขานี่ ตาแหลมไม่เบาเลยแหะ เขาแอบหันมามองธงราม ที่ชะเง้อมองคนทั้งสองกำลังทะเลาะกันอยู่

​“เอ่อ...”

ลูกพูดมาแบบนั้น พ่อก็เอาเรื่องไม่ออก ได้แต่ถอนใจ แล้วทำเสียงอ่อย ตรวจดูแขนขาของลูกสาว ว่าเจ็บถลอกที่ไหนบ้างแก้เขินที่ถูกแม่ตัวดีขึ้นเสียงใส่ ตวงรักหาน้ำ หาของรับประทานมาให้บุตรสาว ที่รู้จากเจ้าหน้าที่มาว่า ทั้งเธอและธงรามไม่ได้กินอะไรกันเลยตั้งแต่กลางวัน กินรองท้องก่อน รอตรวจร่างกายอีกนิดหน่อย แล้วเจ้าหน้าที่ก็จะปล่อยให้กลับบ้านไปพักผ่อนกัน

​“หวานขอไปดูพี่รามหน่อย”

เธอว่า มือถือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบบถ้วยที่มารดาให้มารองท้อง เดินแหวกคนมาหาธงราม ที่กำลังรอส่งตัวไปโรงพยาบาลอยู่

​“พี่รามเป็นไงบ้าง”

เสียงหวานถามอย่างห่วงใย นัยน์ตาคมหวานนั่นมองหน้าชายหนุ่ม หล่อนทรุดลงนั่งข้างๆ เขา ตามองไล่ไปยังเฝือกที่พันไว้รอบขาธงราม

​“ไม่เป็นไร เจ็บนิดหน่อย”

​“หวานทำพี่รามเดือดร้อนแท้ๆ”

หล่อนบ่น น้ำตาคลอ มือของธงรามเอื้อมขึ้นเช็ดให้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับเอ่ยเอ็ดเสียงทุ้ม

​“ไม่ต้องร้อง พี่ไม่ได้เป็นอะไร มดกัดนิดเดียว”

​“มดกัดบ้าอะไร เลือดเต็มขาขนาดนั้นอะ”

​เสียงรถฉุกเฉินดังขึ้น ธงรามถูกส่งต่อไปยังโรงพยาบาล ส่วนผู้ร่วมการผจญภัยกับเขาอย่างหวานใจ แพทย์วินิจฉัยคร่าวๆ ว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่อดอาหารจนอ่อนเพลีย และให้กลับบ้านได้ เพื่อรอไปให้ปากคำกับคดีใหญ่ในวันพรุ่งนี้ที่สถานีตำรวจ

​“วันหลังคิดจะทำอะไรแบบนี้ต้องบอกพ่อกับแม่ด้วยรู้ไหม?”

เพลิงเริ่มเอ่ยเกริ่นขึ้น เมื่อพาลูกสาวขึ้นรถเพื่อกลับบ้าน ตวงรักนั่งกับเบาะหลังกับลูกสาว เธอโอบกอดหวานใจไว้ตลอดเวลา ใจหาย ใจสั่นที่ลูกหายไปประสบเหตุอันตรายข้ามวัน คนเป็นแม่รู้สึกราวใจจะขาด

​“อย่าไปทำอันตรายแบบนี้อีกนะยัยหวาน แม่ใจจะขาด”

​“เอ่อ...” ความทุกข์ของพวกท่านทำให้หวานใจพยักหน้ารับ แล้วเอ่ยรับเสียงอ่อย

“ค่ะ”

​“ไล่ไอ้หมอนั่นออกจากรีสอร์ตของเราไปด้วย” เพลิงเอ่ยอย่างพานพาโล

“ไม่ต้องให้อยู่แล้ว ดูสิ! มาพายัยหวานทำอะไรแบบนี้ ดีนะที่ยัยหวานไม่เป็นอะไรมากกว่ารอยถลอก ไม่อย่างนั้นพ่อเอามันตาย”

​“จะไล่ยังไงล่ะพี่เพลิงก็” ตวงรักเอ่ยค้าน

“ถ้ายัยหวานไม่ได้คุณรามช่วย อาจจะยิ่งกว่านี้ก็ได้นะ แล้วอีกอย่างหนึ่ง ที่เด็กๆ ทำก็เพราะเรื่องของพี่เพลิงหรือเปล่าล่ะ เพราะพี่เพลิงกับพ่อเลี้ยงอุดมนั่นแหละ เด็กๆ เลยหาทางช่วย คุณรามด้วย แล้วแผนของเขาก็ได้ผล พ่อเลี้ยงนั่นโดนจับ สวนของเราก็ดำเนินการต่อไปได้อย่างปลอดภัย พวกชาวบ้านรอบๆ ด้วย เขาทำดีนะพี่เพลิง ไม่ได้ทำไม่ดี”

​“ตัวอันตราย”

เพลิงบ่นพึมพำ แล้วอ้าปากจะเอ่ยค้าน หากตวงรักเอ่ยขึ้นมาก่อนเสียงขรึมๆ

​“ถ้าใครไล่คุณรามออกไปจากรีสอร์ตของเรา หรือไปทำฮึดฮัดให้เขาเจ็บตัว คนนั้นแหละจะถูกไล่ออกไปแทน”

​“เอ๊า!”

หนนี้คนขับถึงกับหันขวับมามองภรรยา ที่กำลังมองเขาตาเขียวปั๊ด แล้วก็ต้องรีบหันกลับ ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อเห็นสายตาแบบนั้นของภรรยา

​“พี่เพลิงก็พี่เพลิงเหอะ เกิดไปเอาเรื่องเอาราวเค้า พาลเค้านะ น่าดู”

​คำคาดโทษนั้นทำให้บรรยากาศในรถถึงกับเงียบสงัด นาวินและสร้อยสายแอบมองตากัน แล้วยิ้มแหยส่งให้กัน ส่วนตวงรักนิ่งเพื่อจะฟังว่าสามีจะตอบโต้อะไรอีก แต่เห็นเขานิ่งไป หล่อนจึงหันมาหอมแก้มลูกสาว แล้วบ่นหวานใจอีกคำสองคำ ก่อนจะเริ่มให้หวานใจเล่าให้ฟัง ว่าเจอะเจออะไรมาบ้าง

​“พี่รามเก่งมากเลยนะคะแม่ พี่รามหาน้ำให้หวานกินได้ ทำให้หวานไม่อดด้วย พี่รามจุดไฟจากไม้แห้งได้ หาปลาได้ หาของกินได้ในป่าแบบนั้น ทั้งที่มีมีดของหวานแค่อันเดียว”

​“หูย...เจ๋งอะ” คำชมนี้มาจากนาวิน

“พี่รามทำได้ขนาดนั้นเลยเหรอพี่หวาน”

​“อืม...ถ้าพี่รามไม่ตกลงไปในหลุมเสียก่อน แหะๆ พี่ว่าหลงป่ากันอีกวันสองวันก็ไม่แย่หรอก เราจะต้องรอดออกมากันได้”

​“ว้าว...แบบนี้เราชวนพี่รามไปออกเดินป่ากันไหม? ประสบการณ์และความสามารถเจ๋งขนาดนี้ โหย...ผมฝันอยากจะไปเป็นลูกผู้ชายบุกผจญภัยในป่าลึก...”

​“อะแฮ่ม ใครจะไปก็ไป ยกเว้นยัยหวาน”

เสียงลอยมาจากคนขับ เล่นเอาพากันเงียบ แล้วมองตากันแทน ตวงรักกระแอม มองค้อนสามี แล้วก้มลงมองลูกสาวที่ตอนนี้เอนซบกอดเธออยู่ มือของเธอลูบผมของหวานใจเบาๆ

​“จริงๆ นะแม่ อย่าไปว่าอะไรพี่รามเลย ที่พี่รามทำก็เพราะเราอยากจะช่วยเรื่องพ่อเลี้ยงอุดม แล้ว....เขาก็ปกป้องดูแลหวานเป็นอย่างดี พี่รามเป็นผู้ชายที่สุดยอดจริงๆ นะคะ”

​“แม่ไม่ว่าพี่รามของหวานหรอก แต่ว่า ห้ามทำอะไรแบบนี้อีกนะลูก ใจแม่กับพ่อจะขาด”

​“จ้ะ”

หวานใจพยักหน้ารับ อ้อมอกของมารดา ความผ่อนคลายที่อยู่ในที่ปลอดภัย ทำให้เธอเริ่มง่วงและเริ่มเคลิ้มหลับ

​ตวงรักดูลูกสาวที่ค่อยหลับตาพริ้ม เอ่ยบอกให้หวานใจหลับพักผ่อน มือของเธอลูบเรือนผมของลูกสาวไปมา คำเอ่ยเกี่ยวกับธงรามทำให้เธอนึกสังหรณ์บางสิ่งระหว่างคนสองคนนี่

​แล้วเธอก็ยิ้มออกมาน้อยๆ ตามองด้านหลังของสามีที่กำลังขับรถอยู่ เอาน่ะ...เห็นทีจะต้องรบกับเพลิงเรื่องว่าที่ลูกเขยเร็วๆ นี้ล่ะ