อย่าขัดคำสั่งฉัน

นาทีที่กลิ่นหอมเปิดประตูออกมา สิรินทร์รู้สึกถึงความสั่นของโอเมก้าชัดเจน พร้อมกับกลิ่นฟีโรโมนเหล้านอกของน้องชายติดตัวมาเต็มไปหมด

"เกิดอะไรขึ้นกลิ่นหอม!!"

"มะ..ไม่มีอะไรครับพี่เสือ เราไปกันเถอะครับ!!"

กลิ่นหอมเลือกที่จะดึงสิรินทร์ออกจากบริเวณนั้นเพราะไม่อยากให้พี่น้องทะเลาะ อีกอย่างหนึ่งเขาเองก็ไม่ได้ร้องในระหว่างที่คุณสีหราชเวลาทำแบบนั้น สิรินทร์ได้แต่มองอย่างสงสัย แต่เขามั่นใจว่าสีหราชจะต้องทำอะไรสักอย่างกับเด็กกลิ่นหอมแน่นอน

สีหาราชที่อารมณ์ค้างคาเขามองไปที่ประตูอย่างหัวเสีย อีกนิดเดียวเขาก็จะได้เสียบแล้ว ถ้าพี่ชายของเขาไม่เข้ามาขัดจังหวะซะก่อน สีหราชก้มมองดูแก่นกายของตัวเองที่ชูชันยังไม่ได้รับการปลดปล่อย 

"ต้องช่วยตัวเองอีกแล้วเหรอวะเนี่ย"

สีหราชสบถอย่างหัวเสียก่อนจะคว้าผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำไปจัดการกับตัวเอง หลังจากอาบน้ำเรียบร้อยแล้วเขาจึงเดินลงมาชั้นล่าง สายตายังคงสอดส่ายหาโอเมก้ากลิ่นมะลิ แต่กลับเจอน้ากะหล่ำแทน

"กำลังหาใครอยู่เหรอเจ้าคะนายน้อยสีหราช"

"ไม่ได้หาใครครับน้ากะหล่ำ แล้วนี้จะไปไหนครับท้องโตขนาดนี้"

"น้าจะไปรับพัสดุของคุณหนูแสนดีนะ ถ้านายน้อยสีหราชหิว มีของว่างวางไว้ที่โต๊ะอาหารนะเจ้าคะ"

สีหราชพยักหน้าให้กับน้ากะหล่ำ เขาก็ไม่เข้าใจนักหรอกว่าทำไมน้ากะหล่ำถึงเรียกเขาว่านายน้อยสีหราช แต่เขาก็ไม่เคยว่ากล่าว ไม่ว่าน้ากะหล่ำจะเรียกเขาว่าอะไร เขาก็เต็มใจให้เรียกทั้งนั้น เพราะน้ากะหล่ำเป็นเพื่อนสนิทของคุณแม่และยังเป็นคนที่ดูแลคุณแม่อย่างภักดี

สีหราชเดินไปยังโรงรถเพื่อดูรถของพี่ชาย ปรากฏว่ารถของพี่ชายเขาไม่อยู่ แสดงว่าพี่ชายกับเด็กกลิ่นหอมออกไปตลาดจริงๆ สีหราชคว้ากุญแจรถของตัวเองก่อนจะเดินไปยังรถคันหรูแล้วขับออกไปอย่างหัวเสีย เขามายังสนามแข่งรถของตัวเองที่ร่วมหุ้นกับเพื่อนสนิมในการทำสนามแข่งแต่เขาเป็นหุ้นส่วนใหญ่ ตอนแรกป๊าของเขาก็ไม่เห็นด้วย แต่เขายืนยันที่จะทำสนามแข่งด้วยตัวเอง ถึงตอนนี้มันยังไม่ใหญ่สู้สนามformula oneไม่ได้ แต่เขาจะพยายามทำให้มันเติบโตเป็นสนามแข่งที่มีชื่อเสียง และมีนักแข่งดังๆมาแข่งที่สนามให้ได้

"วันนี้คิดยังไงถึงโผล่มาที่นี่ไอ้สีหราช"

คณิน เพื่อนสนิทของสีหราช คณินมีหน้าที่ควบคุมดูแลสนามแข่งและยังเป็นหุ้นส่วนกับสีหราชอีกด้วย

"วันนี้กูเบื่อๆเซ็งๆ ก็เลยกะว่าจะลองสนามสักหน่อย ว่าแต่มึงเถอะ ตอนนี้มีปัญหาอะไรในสนามหรือเปล่า"

"ไม่มีนะ สนามเรายังไม่ดังคนก็เลยไม่ค่อยรู้จักกันเท่าไหร่ แต่ก็พอมีนักแข่งบางส่วนมาที่นี่เหมือนกัน กูกะว่าจะปรับปรุงตรงนู้นให้เป็นศูนย์อาหารและที่พัก อยากจะตั้งหอคอยให้คนขึ้นไปชมการแข่งขันทางด้านบนได้ มึงคิดว่ายังไง"

สีหราชคิดตามเพื่อนสนิท เขาเองก็อยากปรับปรุงสนามแต่ทุนทรัพย์ของเขาตอนนี้ยังไม่พอ ถ้าจะใช้เงินปรับปรุงสนามคงต้องไปคุยกับป๊าของเขา เพื่อขอเงินมาลงทุน

"เดี๋ยวกูไปคุยกับป๊ากูดูแล้วกัน มึงก็หาส่วนของมึงมา กูก็จะพยายามคุยกับป๊า ใจกูเองก็อยากปรับปรุงสนามเหมือนกัน มันยังดูไม่ perfect !!"

สีหราชใช้เวลาในสนามแข่งค่อนข้างเยอะ กว่าเขาจะกลับขึ้นมาก็เป็นเวลาเกือบค่ำแล้ว เขาอาบน้ำอาบท่าในสนามเพื่อเตรียมกลับคฤหาสน์ สนามของเขาทำแบบครบวงจร มีห้องส่วนตัวให้กับนักแข่ง มีศูนย์อาหาร แถมยังมีที่ให้พักผ่อนหย่อนใจ 

'ติ๊ด' โทรศัพท์ของสีหราชมีข้อความเข้า ทำให้เขาต้องหยิบขึ้นมาอ่านทันที เป็นข้อความของกลิ่นหอม เพราะเขาเคยสั่งเอาไว้ว่าให้รายงานตลอดว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ซึ่งโอเมก้าก็ทำได้อย่างดี เหมือนจะมีหลายข้อความที่ส่งมาก่อนหน้า เพราะเขาใช้เวลาอยู่ในสนามเขาไม่ได้หยืบมือถือออกไป ในข้อความสุดท้าย กลิ่นหอมส่งข้อความมาว่า ตอนเช้าขอออกไปกับรถของพี่ชายของเขาเพื่อไปมหาวิทยาลัย ซึ่งมีงานต้องทำแต่เช้าจะได้หรือไม่ ทำให้คิ้วของสีหราชขมวดเป็นปมทันที เขาโทรกลับหาโอเมก้าทันที

"ฉันไม่อนุญาต ตอนเช้าออกมารอฉันที่รถ จะไปกี่โมง"

'แต่พี่สีหราชครับ พรุ่งนี้ผมมีกิจกรรมแต่เช้า แล้วพี่เสือก็ออกแต่เช้า ผมว่ามันน่าจะดีกว่า....'

"อย่าขัดคำสั่งฉัน!!" สีหราชพูดเสียงเข้ม ทำให้ปลายสายเงียบไปทันที

"สรุปว่าพรุ่งนี้จะไปกี่โมง!!"

'คือ ..เออ...6 โมงครับ"

"พรุ่งนี้ 5:00 น ขึ้นมาปลุกฉันที่ห้องนอน เข้าใจคำสั่งไหมกลิ่นหอม"

ปลายสายยังคงเงียบ ทำให้สีหราชต้องทวนคำสั่งอีกครั้งด้วยเสียงที่เข้มขึ้น

"เข้าใจคำสั่งไหมกลิ่นหอม!!!"

'เข้าใจครับพี่สีหราช'

สีหราชวางสายพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก เขามีโอกาสที่ 2 กับการกินเด็กกลิ่นหอมแล้ว และรอบนี้เขาจะต้องทำให้ได้ เมื่อเช้าเขาอารมณ์ค้างมาก แม้จะปลดปล่อยด้วยมือตัวเองไปบ้างแล้วแต่ก็ไม่ได้ทำให้อารมณ์ของเขาลดน้อยลง เขายังคงคิดถึงกลิ่นของโอเมก้า เขาอยากจะลองชิมสักครั้ง เด็กบริสุทธิ์อย่างกลิ่นหอมจะเป็นยังไง  ถ้าพูดถึงปกติของเขา เขาจะไม่ชอบยุ่งกับโอเมก้าที่ไม่มีประสบการณ์ ก็เขาขี้เกียจจะมานั่งปลอบประโลม แล้วขี้เกียจจะมาสร้างอารมณ์ร่วม แต่สำหรับเด็กกลิ่นหอม เขาอยากลองดูสักครั้ง ฟีโรโมนของกลิ่นหอมทำให้เขารัทได้ง่ายๆ ถ้าเมื่อเช้าไม่ติดไอ้เสือป่านนี้เขาอาจจะยังลุกไม่ขึ้นก็ได้ และก็อาจจะกินกลิ่นหอมไม่รู้กี่รอบแล้ว พูดแล้วก็ยังโมโหพี่ชายไม่หาย มันไม่น่าขัดจังหวะเลยจริงๆ

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้วสีหราชตรงกับคฤหาสน์เลิศรัตนวรชัยทันที เขารู้สึกว่าเขาอยากได้กลิ่นฟีโรโมนดอกมะลิของกลิ่นหอม ทำให้เขารีบเร่งเหยียบคันเร่งรถคันหรูของเขาไปบนท้องถนนอย่างรวดเร็ว ใช้เวลาเพียงไม่นานสีหราชก็กลับถึงคฤหาสน์ เขาเดินเข้ามาอย่างอารมณ์ดี  ตอนนี้เป็นเวลาอาหารของครอบครัว ซึ่งเขากลับมาได้ตรงเวลาพอดีเป๊ะ

"จะให้แม่ดึงหูดีไหมสิงโต แม่บอกว่ายังไง ถ้าจะกลับบ้านช้าให้โทรบอกใช่ไหม"

สีหราชเดินไปโอบเอวมารดาทันที ก่อนที่จะหอมทั้ง 2 แก้มเป็นการไถ่โทษ

"รถมันติดครับแม่ แล้วอีกอย่างหนึ่ง ผมก็ประชุมเรื่องสนามของผมด้วย ผมมีเรื่องจะปรึกษาป๊าด้วยนะครับ"

สิงหลเงยหน้ามองลูกชายคนเล็ก ก่อนจะพยักหน้ารับ ลูกชายของเขาเก่งทางด้านบริหารธุรกิจอย่างมาก แต่ไม่ทำงานโรงแรม กลับชอบทำสนามแข่ง และชอบความเร็ว เขาไม่คิดที่จะบังคับจิตใจลูกชาย ตอนนี้เขายังทำงานไหวอยู่ ในวันที่เขาไม่ไหว เขาจะให้ลูกชายทั้งสองตัดสินใจกันเองว่าใครจะรับช่วงดูแล 

"เอาไว้หลังทานข้าวแล้วค่อยไปคุยกันที่ห้องทำงาน"

สีหราชพยักหน้ารับ ก่อนจะมองไปยังโอเมก้ากลิ่นหอม ที่ยืนอยู่กับคุณยายประไพและคุณน้ากะหล่ำ กลิ่นหอมหลบสายตาเขาอย่างเขินอาย คงเพราะเหตุการณ์เมื่อเช้าทำให้โอเมก้าไม่กล้าสู้หน้าเขาสักเท่าไหร่ หลังจากรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว สีหราชเข้าไปคุยกับสิงหลในห้องทำงาน ป๊าไม่เคยขัดใจเขาเลย เขาอยากได้เงินทุน ป๊าทำการเซ็นเช็คให้ทันที สีหราชรับเช็คของป๊าเดินออกมาจากห้องทำงานก่อนจะเจอกับกลิ่นหอมที่กำลังเดินผ่านไปพอดี

"สรุปพรุ่งนี้เธอไปปลุกฉันตอน 5:00 น ใช่ไหม"

"พี่สีหราชตั้งนาฬิกาปลุกได้ไหมครับ พอดีช่วงเช้าผมมีงานบ้านต้องทำ อาจจะไปปลุกพี่ไม่ทัน"

สีหราชเดินมาใกล้โอเมก้ามากขึ้น ก่อนที่จะก้มลงกระซิบที่ข้างหูของโอเมก้า

"ถ้าเธอกลัวไม่ทัน งั้นคืนนี้ไปนอนห้องฉันไหม ตอนเช้าเธอจะได้ปลุกฉันได้ไง"

กลิ่นหอมถอยหลังไปทันทีเพราะความหวาดกลัว เมื่อเช้าเขายังกลัวไม่หายเลย จะให้เขาไปอีกรอบนี้เขาหัวใจวายตายแน่นอน เขาไม่เคยเรียนรู้ในสิ่งที่สีหราชทำเมื่อเช้า 

"ผมว่าไม่ดีกว่าครับ"

สีหราชกับขมวดคิ้วทันที เขาจำได้ว่าเขาเคยสั่งให้โอเมก้าใช้ชื่อตัวเองในการพูดกับเขา

"เธอกำลังขัดคำสั่งฉันนะกลิ่นหอม ฉันสั่งให้เธอเรียกตัวเองว่าหอมเวลาคุยกับฉันไม่ใช่เหรอ"

"ผม....หอมขอโทษครับ"

สีหราชชอบเวลาที่โอเมก้าตัวสั่น เหมือนเวลาที่กลิ่นหอมกลัว จะปล่อยฟีโรโมนที่เข้มข้นออกมาโดยไม่รู้ตัว ฟีโรโมนกลิ่นดอกมะลิจะออกมามากเป็นพิเศษช่วงเวลาที่โอเมก้ามีความกลัว สีหราชเดินจากไปทันทีเพราะเขาไม่อยากผิดสังเกตกับคนในครอบครัว เขายังไม่อยากให้ใครในครอบครัวรู้ว่าเขาต้องการเด็กกลิ่นหอมมาระบายอารมณ์ กับไอ้เสือ หรือกับป๊า เขาไม่กลัวหรอก คนที่เขากลัวคือแม่ต่างหาก ถ้าแม่รู้เข้าว่าเขาทำไม่ดีไม่ร้ายกับเด็กกลิ่นหอม เขาต้องถูกแม่เผ่นกบาลแน่นอน 

กลิ่นหอมมองอัลฟ่าที่เดินจากไป เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมสีหราชจะต้องมาวุ่นวายกับเขา เขาไม่กล้าที่จะปฏิเสธเพราะบุญคุณท่วมหัวของคุณน้าสิงหล และ คุณน้าแสนดี ทำให้เขาไม่กล้าปฏิเสธคุณสีหราช แต่มีคนหนึ่งในบ้านที่สามารถช่วยเขาได้ เขาจะรีบไปห้องนอนของพี่เสือทันที พี่เสือเป็นคนเดียวที่สามารถช่วยเขาได้

'ก๊อกๆ'

"เชิญครับ"

กลิ่นหอมเปิดประตูเข้าไปทันทีที่เจ้าของห้องอนุญาต สิรินทร์ยิ้มหวานให้โอเมก้าที่เดินเข้ามา

"มีอะไรหรือเปล่ากลิ่นหอม"

"หอมอยากให้พี่เสือช่วยหน่อยได้ไหมครับ"

สิรินทร์มองโอเมก้าด้วยสายตาที่สงสัยก่อนที่จะพยักหน้าและกวักมือให้มานั่งข้างกัน กลิ่นหอมเล่าทุกอย่างให้สิรินทร์ฟัง ทำให้สิรินทร์ไม่พอใจน้องชายเป็นอย่างมาก

"พี่เสืออย่าโกรธคุณสีหราชเลยนะครับ วันนั้นหอมไม่ได้ปฏิเสธเอง มันเป็นความผิดของหอมด้วย  หอมแค่คิดว่า อยากให้พี่เสือช่วยกันคุณสีหราชให้หน่อยได้ไหมครับ"

"พี่โมโหมากเลยนะเนี่ย!ทำไมสิงโตทำแบบนี้ ไม่ต้องห่วงนะ พี่จะดูแลหอมเอง เดี๋ยวพี่จะไปคุยกับแม่ พี่จะย้ายหอมมานอนห้องเดียวกับพี่ เราเป็นโอเมก้าเหมือนกัน เรานอนด้วยกันได้อยู่แล้ว"

กลิ่นหอมยิ้มให้กับโอเมก้าผู้ใจดี พี่เสือเป็นคนที่ใจดีกับเขาที่สุด จะพูดได้ว่า ทุกคนในบ้านหลังนี้ใจดีทุกคน ยกเว้นคุณสีหราช ที่มองเขาด้วยสายตาที่เขาเองก็เดาไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ที่แน่ๆเขารู้สึกหวาดกลัวกับสายตานั้น