เด็กใหม่น่ากิน NC

สีหราชมองเด็กหนุ่มด้วยสายตาที่พึงพอใจ เขารู้สึกชอบพอกับโอเมก้าคนนี้ แต่ด้วยสถานะที่แตกต่างกัน เขาก็แค่อยากได้ ตามวิถีของผู้ชายเจ้าชู้ แต่เขาไม่เอามาทำภรรยาแน่นอน

"นี่!! ห้ามยุ่งกับน้องเขานะสิงโต ไม่อย่างนั้น พี่จะให้แม่ตีจริงๆ ด้วย!!"

สิรินทร์รู้ทันน้องชาย เพราะการที่เขาสองคนไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด ทำให้เขารู้ว่าน้องชายเป็นคนเจ้าชู้มากแค่ไหน แล้วถ้าเด็กกลิ่นหอมถูกตาต้องใจสีหราชแล้วด้วย จะต้องมีปัญหาขึ้นแน่นอน

"อะไรของมึงวะเสือ มึงจะเก็บไว้แดกเองหรือไง มึงเป็นโอเมก้านะ"

"พี่ไม่ได้พูดเล่นนะสิงโต น้องเขายังเด็ก ห้ามไปยุ่งกับน้องเขาเด็ดขาดไม่อย่างนั้นพี่จะฟ้องป๊ากับแม่"

สีหราชมองพี่ชายอย่างล้อเลียน ก่อนที่จะรับปากไปส่งๆ ว่าจะไม่ยุ่งกับโอเมก้าคนนั้น แต่ใครจะรู้ว่าในใจเขาคิดอะไร เด็กคนนั้นก็แค่คนรับใช้หรือเปล่า ไม่เห็นว่าจะต้องสนใจอะไรเลย แล้วอีกอย่างนึง การที่เขาอยากจะกินใครสักคน มันเป็นเรื่องง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก ถ้าเขาได้ปักใจจะเอาใครแล้ว เขาต้องได้แน่นอน สีหราชคิดในใจ ก่อนที่จะตักขนมเข้าปากโดยไม่สนใจ สายตามองไปยังแม่ของเขาที่พาเด็กกลิ่นหอมเข้าไปในครัวเพราะเป็นทางออกไปสู่ห้องของแม่บ้าน

"ทานขนมครับป๊า" ลูกชายเอ่ยชวนพ่อทันทีที่แม่พาเด็กกลิ่นหอมออกไปแล้ว

"น้องจะมาอยู่กับเรานานแค่ไหนครับป๊า"

สิรินทร์ถามผู้เป็นพ่อที่กำลังตักอาหารเข้าปาก

"ก็คงต้องให้เขาเรียนต่อ แล้วถ้าเขาเรียนจบอยากจะออกไปใช้ชีวิตของตัวเอง ก็คงต้องปล่อยเขาไป ป๊าแค่สงสารเขา และอยากช่วยเพื่อนเก่าก็เท่านั้น อีกอย่างนึง หาคนมาช่วยเป็นลูกมือแม่ของลูกด้วย ป๊าก็เลยตัดสินใจพามานี่แหละ"

"แล้วบ้านเขาไม่มีแล้วครับป๊า"

สีหราชเอ่ยปากถามพ่อหลังจากที่ฟังพ่อตอบคำถามของพี่ชายจบ

"ไม่เหลือแล้วล่ะ บ้านก็กำลังจะถูกยึด ป๊าเลยรับมาอุปการะนี่ไง เดี๋ยวน้องจะไปสมัครเรียนมหาลัยเดียวกับสิงโตนะลูก ถ้าไม่ลำบากเกินไปก็พาน้องไปมหาลัยด้วย แต่ถ้าลูกไม่เต็มใจ เดี๋ยวป๊าให้เกรียงไกรไปส่งก็ได้นะ"

"ได้ครับป๊าไม่มีปัญหา"

สีหราชยิ้มที่มุมปาก โดยมีพี่ชายสิรินทร์มองตามอย่างสงสัย เขามั่นใจว่าเจ้าน้องชายตัวดีจะต้องมีแผนการอะไรแน่นอน

สีหราชเดินลงมาจากชั้นบนในเช้าวันเปิดมหาลัย ปีนี้เขาจะเป็นนักศึกษาปีสุดท้ายแล้ว 

"ลงมาทานข้าวก่อนลูก"

"ครับแม่ แล้วนี่ไอ้เสือมันไปไหนครับ"

แสนดีวางอาหารที่ทำเป็นประจำทุกเช้าบนโต๊ะอาหาร ครอบครัวของเขาตื่นไม่พร้อมกัน แต่เขาก็พร้อมที่จะให้ทุกคนได้กินอิ่มก่อนออกไปทำภารกิจของแต่ละคน

"พี่เสือไปโรงพยาบาล เมื่อเช้าแม่ก็ถามแล้วนะว่าจะไปทำไมแต่ก็ไม่บอก คงจะไปหาหมอพิพัฒน์ละมั้ง เพราะเห็นว่าเสือจะย้ายมาที่โรงพยาบาลของหมอพิพัฒน์น่ะ"

เสือหรือสิรินทร์ ได้เป็นหมอของโรงพยาบาลเดียวกับเพื่อนสนิทของพ่อ สิงโตเลยไม่ห่วงอะไรมากมาย เพราะปกติแล้วสิรินทร์จะเป็นโอเมก้าที่ทำตัวน่าห่วงมาก แต่ถ้าได้อยู่ใกล้อาพิพัฒน์แล้วสีหราชก็เบาใจ

"ก็ดีนะครับแม่ ให้มันไปอยู่ใกล้อาพิพัฒน์ มันจะได้ไม่ต้องโดนอัลฟ่าคนอื่นจีบ"

"จ๊ะ ลูกทานอาหารซะนะ ตอนนี้หนูกลิ่นหอมไปรออยู่ที่รถแล้ว เอาน้องไปมหาลัยด้วยนะลูก แล้วก็อย่าลืม ไปส่งน้องที่คณะด้วย ลูกเคยดูแลพี่เสือมาแบบไหน แม่ขอให้สิงโตดูแลกลิ่นหอมแบบนั้นเลยนะลูก"

สีหราชถึงกับถอนหายใจ เขาพ้นจากสิรินทร์มา 1 คน ยังต้องมาเจอกับเด็กกลิ่นหอมอีก ตอนที่เข้ามหาลัยใหม่ๆ เขารับหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดของพี่ชาย ต้องคอยกันอัลฟ่าไม่ให้เข้าใกล้พี่ชายมากเกินไป เพราะพี่ชายของเขาเป็นคนหน้าตาดี และมีกลิ่นฟีโรโมนที่เรียกคู่ได้รุนแรง ทำให้เขาต้องปรับเปลี่ยนโหมดตัวเองเป็นมาเฟีย เพื่อปกป้องพี่ชาย

"ได้ครับแม่ แล้วป๊าไปไหนครับ"

"ป๊าของลูกเอาไปตั้งแต่เช้าแล้ว โรงแรมที่ชลบุรีมีปัญหานิดหน่อย แต่เดี๋ยวเย็นๆก็คงจะกลับ"

หลังจากทานอาหารเช้าเรียบร้อยแล้วสีหราชเดินมาที่โรงรถเขาเห็นโอเมก้ากลิ่นดอกมะลิ ยืนรอที่รถของเขาอย่างเจียมตัว

"เอ้า!! จะยืนบื้ออีกนานไหม จะขึ้นในรถหรือจะเดินไป!!"

สีหราชตวาดลั่น ทำให้กลิ่นหอมถึงกับสะดุ้ง เขารู้สึกกลัวคุณสีหราชตั้งแต่ก้าวเข้ามาที่บ้านหลังนี้ เป็นคนเดียวในบ้านที่เขาไม่กล้าสบตาด้วย กลิ่นหอมลนลานขึ้นรถยังเร่งรีบเพราะกลัวว่าสีหราชจะดุอีก ในระหว่างที่นั่งอยู่ในรถกลิ่นหอมไม่พูดไม่จาเลยนั่งก้มหน้ามองมือตัวเองอย่างเดียว

"เดี๋ยวฉันจะไปส่งเธอที่คณะ อย่าริมีแฟนเด็ดขาด มีหน้าที่เรียนก็เรียนไป สำนึกบุญคุณด้วยว่าครอบครัวฉันส่งเธอมาเรียนไม่ได้ให้เธอมาหาผัว เข้าใจที่ฉันพูดไหม!!"

"เข้าใจครับคุณสีหราช"

สีหราชรอบมองคนตัวเล็กที่เหมือนจะตัวสั่นอยู่ตลอดเวลา เขาดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ เขารู้สึกว่ายิ่งคนข้างๆกลัวมากแค่ไหนกลิ่นฟีโรโมนดอกมะลิก็เด่นชัดขึ้นมามากขึ้นเท่านั้น ในวันแรกที่กลิ่นหอมมาที่คฤหาสน์ของเขา เด็กคนนี้แต่งตัวมอมแมม แต่วันนี้อยู่ในชุดนักศึกษาสีขาวสะอาดที่แม่ของเขาเป็นคนจัดเตรียมให้ ค่อยดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาหน่อย แต่ก็ยังมีอาการประหม่าเวลาอยู่กับเขาเหมือนเดิม 

"เธอจะนั่งก้มหน้าก้มตาทำไมกลิ่นหอม ฉันเหมือนซาตานมากเลยหรือไงถึงต้องกลัวขนาดนั้น!"

"ผมไม่ได้กลัวคุณสีหราชนะครับ ผมก็แค่ไม่อยากทำให้คุณสีหราชไม่พอใจ"

"เมื่อวันก่อนฉันเห็นเธอคุยกับไอ้เสือ เธอเรียกตัวเองว่าหอม แต่ทำไมเวลาคุยกับฉันเธอถึงแทนตัวเองว่าผม!"

กลิ่นหอมเงยหน้ามองอัลฟ่าที่ถามเขา เขาอยากจะตอบกลับไปว่าก็เพราะว่าสีหราชเป็นแบบนี้ใครจะกล้าคุยด้วย พี่เสือเป็นคนใจดีและเป็นกันเองมากๆ เขากับพี่เสือสนิทกันไวมากผิดกันกับคุณสีหราชที่ชอบมองเขาด้วยสายตาดุตลอดเวลา

"พี่เสือใจดีครับ"

สีหราชตวัดสายตามองโอเมก้าทันที นี่ถ้าไอ้เสือไม่เป็นโอเมก้าเหมือนกัน เขาจะคิดว่าเด็กนี่ชอบไอ้เสือไปแล้ว

"เธอกำลังบอกว่าฉันเป็นคนใจร้ายอย่างนั้นเหรอ?!"

"ปะ...เปล่านะครับ ผมไม่กล้าว่าคุณสีหราชใจร้ายหรอกครับ แต่เพียงผมยังไม่สนิทใจก็เลยยังไม่กล้าเรียกตัวเองว่าหอมต่อหน้าคุณสีหราช"

สีหราชสังเกตว่าทุกคำพูดของเด็กกลิ่นหอมจะสั่นอยู่ตลอดเวลาเหมือนกำลังกลัวเกรงคำพูดของเขา แต่เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว เด็กนี่จะได้ไม่กล้าขัดคำสั่งของเขาและยอมตามใจเขาทุกอย่าง

"ต่อไปนี้เรียกแทนตัวเองว่าหอม เรียกฉันว่าพี่สีหราช ทุกครั้งที่หมดคลาสเธอจะต้องส่งข้อความบอกฉันเสมอ ห้ามกลับเอง ห้ามไปกับใคร ห้ามคุยกับใครถ้าไม่จำเป็น ถ้าฉันยังเรียนอยู่ ให้เธอเดินมาที่คณะของฉันแล้วรออยู่แถวนั้น แต่ห้ามคุยกับใครเด็ดขาด เข้าใจคำสั่งฉันไหม!!"

"เข้าใจแล้วครับคุณสีหราช..เอ้ยไม่ใช่!! พี่สีหราช"

สีหราชจอดรถที่หน้าคณะของกลิ่นหอม เขามองโอเมก้าที่หันมาไหว้ขอบคุณเขาก่อนจะเปิดประตูออกไป ทั้งๆที่โอเมก้าออกจากรถไปแล้ว แต่ฟีโรโมนดอกมะลิยังชัดเจนภายในรถของเขา เขารู้สึกว่ากลิ่นดอกมะลิทำให้ภายในรถสดชื่นมากกว่าน้ำหอมของเขาเสียอีก สีหราชขับรถไปจอดยังโรงรถในขณะที่เขากำลังล็อครถอยู่นั้น กันตพลก็เดินเข้ามา

"เฮ้ยไอ้สิง กูขอช่องการติดต่อพี่เสือหน่อยสิวะ กูขอมาเป็นร้อยรอบแล้วนะเนี่ย แต่เอ๊ะ!! ตัวมึงมีฟีโรโมนของโอเมก้าติดมานี่หว่า นี่แอบไปซ่ำกับใครก่อนมามหาวิทยาลัยหรือไง!!"

สีหราชมองเพื่อนสนิทพร้อมกับดมกลิ่นเสื้อของตัวเอง มีฟีโรโมนกลิ่นดอกมะลิติดมาจริงๆด้วย นี่ขนาดนั่งด้วยกันในรถเฉยๆกลิ่นยังติดขนาดนี้ เขาชักห่วงโอเมก้าที่ไปเรียน สงสัยจะต้องรีบหาปลอกคอใส่ให้ซะแล้ว ไม่อย่างนั้นกลิ่นคงกระจายฟุ้งแน่นอน

"จะอยากได้เบอร์พี่กูไปทำพะแสงอะไร  มึงอยากแดกลูกปืนพ่อกูไง!!"

"ทำไมใจร้ายนักวะ พี่เสืออายุ 22 แล้วนะเว้ย พี่เขาควรจะมีแฟนได้แล้ว แล้วแฟนเขาก็ต้องเป็นกูเท่านั้น"

สีหราชส่ายหัวให้กับเพื่อน พร้อมกับเดินเข้าตึกเรียน แต่ไม่วายคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพิมพ์ส่งไปยังกลิ่นหอม

'อย่าลืมคำสั่งของฉัน ทุกครั้งที่จบคลาสเรียนเธอจะต้องพิมพ์บอกฉันทุกรอบ ห้ามคุยกับใคร ห้ามนั่งใกล้ใคร ถ้าเธอมีฟีโรโมนอัลฟ่าติดมาแม้แต่นิดเดียว ฉันจะลงโทษเธอ!'

หลังจากพิมพ์เสร็จแล้วเขาก็เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงก่อนจะเดินไปเรียนด้วยอารมณ์ที่แจ่มใส

กลิ่นหอมอ่านข้อความที่ถูกส่งมาจากคุณสีหราช เขาไม่ค่อยเข้าใจกับคำสั่งเท่าไหร่ แต่ก็ไม่คิดจะขัดคำสั่งของคุณสีหราช เพราะบุญคุณที่ท่วมหัวของครอบครัวของคุณสีหราชทำให้กลิ่นหอมรู้สึกเจียมตัวและไม่กล้าขัดคำสั่ง ทุกครั้งที่หมดคาบเรียนกลิ่นหอมจะส่งข้อความบอกคุณสีหราชเสมอว่าตอนนี้ทำอะไรอยู่และอยู่ที่ไหน พร้อมกับถ่ายรูปว่าไม่มีอัลฟ่าคนไหนอยู่ใกล้ตัว 

สีหราชมองมือถือบ่อยๆ จนเพื่อนผิดสังเกต สีหราชจะยิ้มให้กับโทรศัพท์บ่อยมากวันนี้

"มันมีอะไรในมือถือวะไอ้สิง ทำไมมึงมองแต่มือถือทั้งวันเลย!"

สีหราชเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนๆ ก่อนที่จะกลับไปสนใจโทรศัพท์อีกรอบพร้อมกับพิมพ์ตอบไป

"อย่าเสือกเรื่องของกูดิ พวกมึงรีบแดกๆเข้าต้องมีคลาสเรียนอีกคาบหนึ่งกูจะรีบกลับบ้านแล้ว"

เพื่อนๆต่างตกใจทันที เพราะปกติแล้วถ้าหมดคาบเรียนสีหราชจะชวนเพื่อนๆไปสังสรรค์หรือไม่ก็ไปสนามแข่ง แต่นี่สีหราชกับบอกว่าจะรีบกลับบ้านมันเป็นเรื่องแปลกใหม่ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

"ที่บ้านมีอะไรเหรอวะทำไมถึงรีบกลับ"

สีหราชไม่ได้ตอบคำถามของเพื่อน เขาเลือกที่จะนั่งกินอาหารตรงหน้าพร้อมกับลุกกลับเข้าห้องเรียนทันที ทำให้เพื่อนๆมองตามด้วยสายตาสงสัย

'ฉันมีเรียนอีกคาบเดียว ถ้าเธอเรียนจบแล้วก็มาเจอฉันที่หน้าคณะ ไม่ดีกว่า เธอไปรอฉันที่รถเลย นั่งอยู่แถวรถนั่นแหละ'

สีหราชพิมพ์คำสั่งส่งไปให้กลิ่นหอมก่อนที่จะเก็บจากโทรศัพท์แล้วขึ้นไปเรียน เขารู้สึกพอใจที่กลิ่นหอมรายงานเขาตลอดทุกชั่วโมงว่าทำอะไรอยู่ พร้อมกับไม่ให้ใครเข้าใกล้เพื่อกันไม่ให้กลิ่นอัลฟ่าติดตัวตามคำสั่งของเขา

หลังจากที่เลิกเรียนแล้วสีหราชพากลิ่นหอมกลับมาที่คฤหาสน์เลิศรัตนวรชัย ทันทีที่ลงรถ สีหราชก็สั่งทันที

"ห้องฉันมันสกปรกมาก เดี๋ยวเธอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วขึ้นไปทำความสะอาดห้องให้ฉันด้วย"

"ได้ครับคุณสีหราช"

สีหราชเดินเข้าคฤหาสน์ เขาเห็นพี่ชายและแม่นั่งกันอยู่ในห้องครัว

"นั่งทำอะไรกันเหรอครับแม่"

"กำลังนั่งคุยกันเรื่องงานของพี่เสือน่ะ ว่าแต่ลูกเถอะกลับมาเหนื่อยๆ อยากทานอะไรไหมแม่จะได้ทำให้ แล้วน้องอยู่ไหน กลับมาด้วยกันหรือเปล่า"

"กลิ่นหอมเดินเข้าห้องไปแล้วครับ วันนี้ผมมีการบ้านเยอะผมขอขึ้นไปทำก่อนนะ แล้วก็ผมสั่งกลิ่นหอมให้ขึ้นไปทำความสะอาดห้องผมนะครับแม่ ห้องผมรกมากเลย"

สีหราชพูดจบก็เดินผิวปากขึ้นชั้นบนทันทีโดยมีสายตาของแสนดีและสิรินทร์มองตามอย่างสงสัย

"เมื่อวานน้ากะหล่ำพึ่งขึ้นไปทำความสะอาดที่ห้องของสิงโตไม่ใช่เหรอครับแม่  ผ่านมาวันเดียวสกปรกแล้วเหรอ"

ในระหว่างที่พูดกันกลิ่นหอมก็ถืออุปกรณ์ทำความสะอาดเต็มไม้เต็มมือเดินผ่านมา

"จะไปทำความสะอาดห้องของสิงโตเหรอหนูกลิ่นหอม"

"ครับคุณอาแสนดี คุณสีหราชเขาสั่งไว้นะครับ"

แสนดีพยักหน้าก่อนที่กลิ่นหอมจะเดินผ่านไป 

"ผมชอบเด็กกลิ่นหอมนะครับแม่ น้องดูเจียมเนื้อเจียมตัว ขนาดเมื่อวันก่อนผมให้เสื้อ น้องยังไหว้แล้วไหว้อีก"

"แม่ก็คิดอย่างนั้น เด็กคนนี้ดูสุภาพเรียบร้อย ขยันขันแข็งด้วยนะ"

กลิ่นหอมเดินขึ้นชั้นบนตรงไปยังห้องของคุณสีหราชเพื่อทำความสะอาด ทันทีที่เปิดเข้าไปเขาเห็นคุณสีหราชที่กำลังนุ่งผ้าเช็ดตัวเดินออกมาจากห้องน้ำ

"ทีหลังเข้าห้องหัดเคาะประตูซะบ้าง ไม่ใช่อยากเปิดก็เปิด!!"

"ผมขอโทษครับคุณสีหราช เมื่อกี้ผมเคาะประตูแล้วแต่ไม่มีใครตอบผมก็เลยคิดว่าคุณสีหราชอาจจะหลับ"

"จะมาทำความสะอาดไม่ใช่เหรอ จะทำก็ทำอย่าพูดมาก"

สีหราชมองโอเมก้าที่ตั้งหน้าตั้งตาทำความสะอาดห้องของเขา เขาไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าแต่นั่งอยู่ที่โต๊ะกลางห้องโดยใส่ผ้าเช็ดตัวแค่ผืนเดียว อวดอกแกร่งที่ยังมีหยดน้ำเกาะบ้างปะปราย ทำให้โอเมก้ารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง เพราะไม่เคยเจออัลฟ่าที่อยู่ในสภาพกึ่งเปลือยขนาดนี้

สีหราชมองโอเมก้าที่พยายามก้มหน้าก้มตาทำความสะอาด เขารู้สึกได้ว่าโอเมก้ากำลังสั่น เขาจึงแกล้งโดยการปล่อยฟีโรโมนเรียกคู่กลิ่นเหล้านอกออกไปอย่างเข้มข้น ทำให้โอเมก้าขยับห่างออกไปเพื่อไม่ให้โดนกลิ่นฟีโรโมนของเขา แต่ภายในห้องมันไม่ได้ใหญ่มากมาย ทำให้ไม่ว่าจะหลบไปมุมไหนก็โดนกับกลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าที่ใช้เรียกคู่อยู่ดี สีหราชยังคงนั่งเฉยแต่ฟีโรโมนเรียกคู่ถูกปล่อยออกมาไม่ขาด ทำให้กลิ่นหอมเริ่มมือไม้สั่น

"ผมขออนุญาตกลับลงไปชั้นล่างนะครับ เดี๋ยวผมจะเข้ามาทำใหม่ในวันพรุ่งนี้!!"

"ไม่ต้อง ทำให้เสร็จวันนี้แหละ ฉันไม่ชอบมันสกปรก!"

"แต่..."

กลิ่นหอมกำลังจะหาข้อแก้ตัวแต่พอเห็นสายตาของสีหราชที่มองมาอย่างไม่พอใจทำให้เขาต้องอดทนทำความสะอาดต่อไปทั้งๆที่โดนฟีโรโมนเรียกคู่จนร่างกายเริ่มจะมีผลตอบสนองกับกลิ่นเหล้านอก เขาหันหลังให้กลับสีหราชพร้อมกับรีบทำความสะอาดต่อไป พอรู้ตัวอีกทีสีหราชก็ประชิดหลังเสียแล้ว

"ทำไมเธอทนกับกลิ่นเรียกคู่ของฉันได้นานขนาดนี้"

"อย่าครับคุณสีหราช!!"

สีหราชจับโอเมก้าหมุนเข้าหาตัวเขาเพื่อประจันหน้า พร้อมกับก้มมองใบหน้าที่ตอนนี้แดงจัด เขารู้สึกได้ว่าฟีโรโมนดอกมะลิกำลังฟุ้งกระจายออกมาเพราะอัดอั้นไว้ไม่ไหว

"ขอฉันจูบหน่อยได้ไหม"

"ไม่ได้นะครับ ไม่...?!"

ยังไม่ทันหมดประโยคสีหราชก็ประกบปากปิดเสียงของกลิ่นหอมทันที ไม่มีใครสามารถต้านทานฟีโรโมนกลิ่นเหล้านอกของเขาได้หรอก ในเมื่อเขาอยากได้ เขาก็ต้องได้  สีหราชจูบกลิ่นหอมด้วยความอ่อนโยน แต่ริมฝีปากของกลิ่นหอมถูกปิดสนิท ทำให้เขารู้ทันทีว่าเด็กคนนี้ไม่มีประสบการณ์กับเรื่องเซ็กส์เลยแม้แต่นิดเดียว

"เปิดปากออกหน่อย"

กลิ่นหอมที่ตอนนี้ถูกฟีโรโมนเหล้านอกมอมเมา เขารู้สึกว่าร่างกายตอนนี้กำลังเบาหวิว จนไม่สามารถคุมสติของตัวเองได้ ใช้เวลาเพียงไม่นานเสื้อผ้าของกลิ่นหอมก็หลุดออกจากตัว

"พอเธอไม่ใส่เสื้อผ้าแล้วสวยกว่าเดิมจริงๆด้วย"

สีหราชมองเรือนร่างของโอเมก้าที่ไร้เสื้อผ้า เขาไม่เคยเจอโอเมก้าคนไหนที่ผิวกายไม่มีที่ติเลยแม้แต่นิดเดียว ทุกส่วนของร่างกายขาวผ่อง ทั้งๆที่ไม่ใช่ลูกคนรวย แต่สามารถรักษาร่างกายของตัวเองได้สะอาดขนาดนี้ สีหราชอุ้มโอเมก้าไปวางไว้บนเตียงก่อนจะปลดผ้าขนหนูที่อยู่รอบเอวของตัวเองออก พร้อมกับก้าวขึ้นไปค่อมล่างของกลิ่นหอมไว้

"ครั้งนี้มันเป็นครั้งแรกของเธอ อาจจะเจ็บๆหน่อย แต่เดี๋ยวครั้งต่อไปเธอก็ชำนาญเอง"

สีหราชเล้าโลมกลิ่นหอมด้วยริมฝีปาก ไม่ว่าปากร้อนๆของสีหราชจะผ่านไปที่ไหน ก็จะทำรอยสีแดงประดับไปทั่ว

'ก๊อกๆ!'

"กลิ่นหอม!! พี่ว่าจะออกไปตลาด ไปกับพี่ไหม พี่ไม่อยากไปคนเดียวอ่ะมันเหงา"

เสียงของสิรินทร์ดังที่หน้าประตูห้องของสีหราช ทำให้สติของโอเมก้ากลับมาทันทีพร้อมกับผลักอกแกร่งออกจากตัว

"ผะ..ผมขอโทษนะครับคุณสีหราช!!"

สีหราชมองด้วยสายตาไม่พอใจทันที เขาเกือบจะได้เสียบแล้ว ไอ้เสือมันเป็นมารผจญจริงๆ อยากจะเดินออกไปแล้วตบกบาลพี่ชายสักทีสองที เขาเกือบจะได้กินเด็กกลิ่นหอมแล้วเชียว สีหราชมองเรือนร่างของกลิ่นหอมที่กำลังใส่เสื้อผ้ากลับคืนที่เดิมอย่างทุลักทุเล พร้อมกับคว้าอุปกรณ์ทำความสะอาดวิ่งออกจากห้องเขาไปหาสิรินทร์ที่อยู่ด้านนอก สีหราชถึงกับหัวเสียที่อารมณ์ของเขาค้างคา เขาไม่กล้าตามโอเมก้าออกไปเพราะกลัวว่าสิรินทร์จะฟ้องพ่อกับแม่เรื่องที่เขาพยายามจะกินเด็กกลิ่นหอม