บทที่ 34 มีเรื่องต้องเคลียร์กัน

เสียงนกร้องปลุกให้ไทและขิมตื่นแต่เช้ามืดตามที่ตกลงกันไว้ เพื่อจะเดินทางกลับกรุงเทพฯ ไวๆ 

พ่อแม่ขิมออกมาส่งที่รถ พร้อมอวยพรให้ทั้งสองเดินทางกลับอย่างปลอดภัย

แม่ขิม: "อ้ายไท! ฝากดูแลน้องขิมตวยเน้อ ดูแลหื้อดี ๆ!" (พี่ไท! ฝากดูแลน้องขิมด้วยนะ ดูแลให้ดี ๆ!)

"สบายใจได้เลยครับคุณแม่ ผมจะดูแลขิมให้ดียิ่งกว่าชีวิตผมอีกครับ" ไทรับปากอย่างดี

พ่อขิม:"ถึงแล้วโทรบอกป้อกันบ้างเน้อ"

"จ้ะป้อ  ป้อกับแม่ดูแลตั๋วเก่าหื้อดี ๆ เน้อ ฝากลาป้า ๆ น้อง ๆ พี่ ๆ ตวยเน้อเจ้า เดี๋ยวถึงขิมจะโทรหา"

พ่อกับแม่ขิมก็พยักหน้าแล้วเข้ามาสวมกอดลาทั้งสอง โบกมือลาขิมและไท และทั้งสองก็เดินทางกลับกรุงเทพฯ

พอขึ้นมาบนรถ ขิมมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นพ่อแม่ยังยืนมองรถจนลับตา ขิมก็น้ำตาไหลออกมา

ไทที่เห็นอย่างนั้นก็ปลอบใจ "โอ๋ ๆ ...ร้องทำไมเนี่ยเด็กขี้แย พึ่งออกรถมาเองคิดถึงพ่อแม่แล้วหรอ" 

ขิมปาดน้ำตา "ก็คิดถึงนี่นา ไม่ได้เจอกันนาน มาอยู่ก็แค่ไม่กี่วันเอง แถมทั้งสองก็แก่ขึ้นทุกวัน"

ไทขำออกมา "พ่อแม่ขิมแข็งแรงจะตาย นี่พึ่งจะห่างกันมาไม่ถึงสิบวิเลยมั้งคิดถึงแล้วเหรอ เดี๋ยวถ้าว่าง ๆ เฮียพามาบ่อย ๆ ก็ได้"

"จริงเหรอเฮีย ไม่โกหกหนูใช่มั้ย" ขิมตาเป็นประกาย

"จริงสิ สัญญาเลย" 

"ขอบคุณค่ะ งั้นหนูขอนอนก่อนนะง่วงมาก"

"นอนเลย อยากแวะปั๊มก็บอกนะ อีกยาว"

พอตอนบ่ายแก่ ๆ ไทก็มาถึงอู่ที่กรุงเทพฯ พอดี  มาถึงก็เห็นรถของปอจอดเอาไว้แล้ว ปอและไหมนั่งรอไทอยู่ด้านนอกอู่

ไทลงจากรถ สีหน้ายังคงไม่พอใจ แต่ก็เดินเข้าไปพูดคุยและเคลียร์กันทันที

"ไหน! ไหนบอกมาให้หมด คบกันตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ก็... ตั้งแต่ตอนที่มึงกับขิมเข้า ๆ ออก ๆ อู่บ่อย ๆ นั่นแหละ ตอนนั้นพวกกูอาจจะกอดกันอยู่ด้วยซ้ำ" ปอพูดแหย่เล่น

"ดูปาก เดี๋ยวกูถีบยอดหน้า"

ขิมเดินที่ตามมาถึงพอดี รีบเข้ามานั่งข้าง ๆ ไท พลางลูบข้อมือไทเบา ๆ ให้เขาใจเย็นลง

ไทตวัดสายตาไปมองปอ "ไอ้ปอ ถ้ามึงทำน้องสาวกูเสียใจนะ  กูจะตามไปกระทืบมึงถึงบ้านเลยมึงคอยดู"

"โหดเกินไปเฮีย ไม่ต้องถึงมือเฮียหลอก ไหมคงจัดการไปก่อนหน้าเฮียแล้ว"

"ครับๆ พี่เขย ผมรับปาก ผมจะดูแลไหมให้ดีที่สุดครับ"

"ครับพ่อมึงอะ อย่ามาเรียกกูว่าพี่เขย เดี๋ยวจะโดนกูถีบหน้า"

ไหมรีบพูดขึ้นมา "ใจเย็น ๆ นะเฮีย เดี๋ยววันนี้พี่ปอจะพาหนูไปหาพ่อแม่เขาที่บ้านด้วยนะ"

ไทพยักหน้า "อืม…ดูแลตัวเองดีๆ ด้วยละ" 

"เอ้า ไปดิ๊ไอ้ปอ กูเหม็นขี้หน้ามึง"

"ไอ้เวร…เออๆ กูไปก่อน เดี๋ยวมาส่งใหม่พรุ่งนี้เช้านะ"

หลังจากที่ปอพาไหมออกไปแล้ว ไทเลยหันมาหาขิมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากโกรธกลายเป็นหื่นแทน

"ขิม รีบเอาของไปเก็บกันในห้องเถอะ!"

ขิมก็พยักหน้า แล้วเดินไปเอากระเป๋าเดินทางในรถไปเก็บที่ห้อง ไทก็รีบเดินตามขิมเข้ามาติดๆ ที่ห้องทันที

ขิมกำลังเดินเข้ามาจัดของอยู่ดีๆ ก็ ได้ยินเสียง 'แควก!' ของเข็มขัด เธอจึงหันไปมอง...ข้างหลัง ปรากฏว่าไทกำลังยืนแก้ผ้าอยู่ เลื่อนสายตาลงมาเลื่อยๆ ก็พบว่าท่อนล่างของเขามันกำลังแข็งผงาดชี้หน้าเธอ

"กรี๊ด! เฮีย มาถอดทำบ้าอะไรเนี่ย" ขิมกรี๊ดออกมาเสียงหลง

ไทไม่สนใจเสียงกรี๊ดของเธอ เดินเข้าใกล้ขิมเรื่อย ๆ พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"เฮียทนไม่ไหวแล้วขิม นานแค่ไหนแล้วที่เฮียไม่ได้กอดเมีย ไม่ได้เอาเมีย ถึงอู่แล้วเราก็ต้องเอากันเลยสิ"

"เฮีย นี่มันตอนบ่ายนะ! หนูว่าเราไปหาอาบน้ำกันก่อนเถอะ" ขิมถอยหลังหนี

ไทขยับเข้าประชิดตัวขิมเอาไว้ มือหนึ่งยันผนัง มืออีกข้างรวบเอวขิมไว้แน่น

"กลางวันแล้วมันทำไม คนเราจะเอากันตอนไหนก็ได้ ทั้งวันทั้งคืนก็ยังได้เลย เอาปะ"

"จะบ้าหรอเฮีย ทั้งวันทั้งคืนได้ตายกันพอดี"

ขิมที่โดนรวบตัวไว้ก็หมดทางหนี แต่เธอก็ยังคงมีหนทางที่จะเอาตัวรอดอยู่บ้าง "เดี๋ยวก่อนเฮีย แป๊บนึง ขอโทรหาแม่ก่อนนะ"

ไทชะงัก "ห้ะ? โทรทำไม เดี๋ยวค่อยโทรก็ได้ เรื่องเอากันมันเร่งด่วนกว่านี้เยอะเลยนะ"

"ต้องโทรบอกพ่อแม่ก่อนสิว่าถึงกรุงเทพฯ แล้วตอนขึ้นรถก็ร้องไห้บอกว่าจะโทรหานะเฮีย เดี๋ยวทั้งสองเป็นห่วง ว่าถึงกันรึยัง แป๊บเดียวจริง ๆ นะ ให้หนูคุยกับเขาสบายใจก่อน!" 

ไทถอนหายใจออกมาอย่างขัดใจ เขาไม่อยากให้ช่วงเวลาสำคัญถูกขัดจังหวะ น้องชายเขาพร้อมสู้รบสะขนาดนี้ ต้องมารอขิมคุยกับพ่อแม่อีก

"เห้อเร็วๆ เลยนะขิม แค่20วินาทีเท่านั้น ถ้าเกินนี้เฮียไม่รอแล้วนะ เฮียจะจับขิมเอาตอนคุยกับพ่อแม่นั้นแหละ ดูน้องชายเฮียสิมันพร้อมสู้แล้วนะ"

"ฮ่าๆ ปล่อยให้มันสู้ไปก่อน"

ขิมเลยรีบไปหยิบโทรศัพท์มากดโทรหาแม่ทันที

ตื้ดๆๆ

"แม่เจ้า ขิมถึงกรุงเทพละเน้อ ถึงอู่ของอ้ายไทแล้วเจ้า เดินทางปลอดภัยดีเจ้า"

"เจ้าลูก แล้วยะอะหยังกั๋นอยู่?"

"อะ…เอ่อ จัดก๋านของอยู่ แค่นี้ก่อนเน้อ รักป้อรักแม่นะเจ้า!"

ขิมรีบวางสายไป ไทยังไม่รอให้เธอเก็บโทรศัพท์เขาพุ่งเข้าจูบขิมอย่างดุดัน บดเบียดร่างเปลือยเปล่าเข้ากับตัวขิมทันที 

"เด็กนิสัยไม่ดี โกหกพ่อแม่" ไทพูดยั่วโมโหเธอพร้อมกับกดจูบลงมาอีกครั้ง

"เอ้า!... พอรีบวางสายให้ก็มาว่ากัน" ขิมประท้วง เมื่อไทผละริมฝีปากออกไป

"เฮียก็แค่แกล้งเมียเล่นเอง แต่คืนนี้เตรียมตัวโดนลงโทษหนัก ๆ เลยนะ"

ขิมดันแผงอกไทไว้เบา ๆ "เดี๋ยว ขออาบน้ำก่อนสิเฮีย ตัวเหนียวไปหมดแล้ว เดินทางมาทั้งวัน"

ไทเงยหน้ามองขิมด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขามีความคิดสนุกผุดขึ้นมาในหัวทันที เมื่อได้ยินคำว่าอาบน้ำออกมาจากปากเธอ

"อาบน้ำหรอ ดีเลย งั้น... ก็ทั้งเอาทั้งอาบเลยดีมั้ย"

"ห้ะ! เฮียจะบ้าเหรอ อาบน้ำเฉยๆ ไม่ได้จะเอา" ขิมเบิกตากว้าง

ไทไม่รอให้เธอพูดจบ เขาจัดการถอดเสื้อผ้าของขิมออกอย่างชำนาญ จนร่างทั้งสองเปลือยเปล่าแนบชิดกัน ไทจึงช้อนตัวขิมขึ้นอุ้มทันที

"เปลี่ยนบรรยากาศจากเตียง เป็นห้องน้ำบ้าง ฮ่าๆ" ไทหัวเราะอย่างอารมณ์ดี แล้วก้าวเดินตรงไปยังห้องน้ำส่วนตัวภายในห้อง

"กรี๊ด! ปล่อยนะเฮีย หนูเดินเองได้" ขิมร้องอย่างตกใจ แต่ก็รีบกอดคอไทไว้แน่นด้วยความเขินอายปนตื่นเต้น

เสียงน้ำเริ่มไหลจากฝักบัว เมื่อไทอุ้มขิมเข้าไปยืนอยู่ใต้สายน้ำอุ่น ๆ ในห้องน้ำ