บทที่ 33 Happy New Year

พอตกกลางคืน บรรยากาศก็เริ่มครึกครื้น ทุกคนต่างมารวมตัวกัน ปาร์ตี้จับฉลากแลกของขวัญกันอย่างสนุกสนาน มีการดื่มกินกันเล็กบ้างน้อยตามประสาญาติ ๆ  

ส่วนผาก็ยังคงนั่งเงียบ ๆ กินเหล้าอยู่คนเดียวตามมุมของตัวเอง

ขิมกำลังหัวเราะสนุกสนานกับน้ำและญาติผู้หญิงคนอื่น ๆ แล้วพึ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมโทรหาไหมเลยตั้งแต่เมื่อวาน

เธอเลยรีบหยิบโทรศัพท์มากดวิดีโอคอลหาไหมทันที

ตื้ดๆๆ…

สักพักไหมก็รับสาย ภาพที่ปรากฏในจอคือไหมกำลังอยู่ในบรรยากาศที่มีแสงไฟระยิบระยับและเสียงเพลงดังกระหึ่ม

"เป็นไงบ้างมึง สนุกเปล่าที่นู่น" ขิมถามด้วยความตื่นเต้น

"สนุกมากมึง โคตรมันเลย Happy New Year ล่วงหน้าเลยนะ เพื่อกูน็อคเหล้าไปก่อน ฮ่าๆ" ไหมตะโกนตอบ

"อ่อนวะ สู้เขาสิวะ"

"โห่…ดูแต่ละคนรินเหล้าให้กู กูนึกว่าน้ำเปล่า"

ไทที่เห็นขิมคุยกับไหม ก็เข้ามาแย่งมือถือจากขิมมาคุยเองทันที เพราะยังคงคิดถึงน้องสาวที่ทิ้งให้ไป  เคาท์ดาวน์คนเดียว

"ฮัลโหล…ไหม ไหนขอคุยกับพ่อกับแม่หน่อยดิ๊  เขาไปไหนกันหมด ทำไมเสียงดังขนาดนี้" 

ไหมที่เห็นหน้าไทในจอก็เลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก เพราะเธอไม่ได้มาบ้านพ่อแม่ แต่มาเคาท์ดาวน์กับ พี่ปอ เพื่อนสนิทของเฮียไทต่างหาก ไหมกำลังจะโกหกว่าพ่อกับแม่เข้านอนแล้ว...

แต่ก็ไม่ทัน ปอ เดินมาอยู่ข้าง ๆ ไหมแล้ว แย่งมือถือไปจากมือไหม

ปอ: "สวัสดีครับพี่เขย"

ไทที่ได้ยินคำว่าพี่เขย ก็เบิกตากว้าง เขาอุทานออกมาอย่างตกใจ "ไอ้สัสปอ!!!" 

แล้วรีบเดินออกจากวงปาร์ตี้ไปในที่ที่คนไม่มีเพื่อพูดคุยกับปอ ขิมก็เดินตามมาด้วยเพราะความสงสัยว่าไทจะทำอย่างไรต่อไปกับความสัมพันธ์ของน้องสาวและเพื่อนสนิทของเขา

ไท: "ไอ้ปอ มึงไปอยู่กับไหมได้ไงวะ แล้วมาเรียกกูว่าพี่เขยทำเหี้ยไร ไอ้เวร!!"

ปอ: "เอ้า ก็แปลว่ากูคบกับน้องสาวมึงอยู่ไงวะไอ้เวร คบกันมาสักพักละ" ปอตอบอย่างตรงไปตรงมา เพราะไม่มีอะไรต้องปิดบังอีกต่อไปแล้ว

ไทที่ตอนนี้เริ่มอารมณ์คุกรุ่นแล้ว ถึงกับตัวสั่นเพราะความโกรธ ที่น้องสาวตัวเองโกหกว่าไปหาพ่อแม่ แต่ความจริงกับไปหาผู้ชาย แล้วผู้ชายที่ว่าก็คือเพื่อนสนิทของเขาเอง!

ไท: "ไอ้เหี้ยปอ แล้วทำไมมึงถึงไม่บอกกูแต่แรก แล้วถ้ามึงทำอะไรให้น้องกูเสียใจนะ มึงไม่ตายดีแน่ จำใส่สมองมึงเอาไว้ด้วย"

ปอ: "ใจเย็นดิไอ้ไท กูรักน้องมึงจริงๆ นะเว๊ย ไว้พรุ่งนี้กูพาน้องกลับไป เดี๋ยวกูไปเคลียร์กับมึงที่อู่เลย"

ไท: "เออ กลับไปต้องเคลียร์กับกูด้วย แล้วไหมอีกเตรียมตัวรอเลย"

ไทตัดสายทิ้งทันที แล้วหันมาหาขิมด้วยสายตาเคือง ๆ "ขิม แล้วทำไมขิมถึงช่วยกันปิดบังเรื่องนี้ด้วย บอกเฮียมาเดี๋ยวนี้"

ขิมที่เห็นไทโกรธจริง ๆ ก็หน้ายู่ใส่ "ก็... ก็ไหมขอไว้เองนี่หน่า จะให้หนูไปฟ้องเฮียได้ไงเล่า ไหมมันบอกว่ากลัวเฮียโกรธ ถ้าเฮียรู้อะ หนูก็แค่ช่วยเพื่อนเอง"

ไทถอนหายใจออกมาแรง ๆ เขาโมโหมากแต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะปออยู่ไกล

"เฮียจะโมโหทำไมเนี่ย พี่ปอเขาก็ดีนะไม่ใช่ไม่ดีสักหน่อย"

"ขิมรู้ได้ไงว่ามันดี เฮียคบกับมันมาต้องหลายปี ทำไมจะไม่รู้ว่านิสัยมันเป็นไงอะ"

"ก็…ก็เขาอาจจะปรับปรุงตัวเป็นคนดีแล้วก็ได้"

"ปรับปรุงตัวหรอ? วันนั้นที่มันเห็นขิมครั้งแรกไม่รู้หรอว่ามันเป็นอย่างไง สันดานมันก็ยังเหมือนเดิมนั้นแหละ แต่ของอย่างงี้ก็ต้องดูไปนานๆ ดีที่ยังเป็นไอ้ปอ ถ้าเป็นคนอื่นเฮียไปยิงแม่งถึงบ้านแล้ว"

"เห๊ย!! พอๆ ไปเตรียมตัวเคาท์ดาวน์กันดีกว่าเฮีย จะปีใหม่แล้วๆ"

พอขิมคุยจบ เป็นจังหวะที่ทุกคนจะนับถอยหลังเริ่มเข้าปีใหม่ บรรดาผู้ใหญ่ต่างเตรียมมาจุดพลุต้อนรับปีพุทธศักราชใหม่

ทุกคนรวมตัวกันหน้าบ้านพร้อมแก้วเครื่องดื่ม

"สิบ!"

"เก้า!"

"แปด!"

ขิมรีบเดินไปยืนข้างไท เธอรู้ว่าไทกำลังโมโหเรื่องไหมอยู่ แต่เวลานี้ก็เป็นเวลาสำคัญเช่นกัน

"เจ็ด!"

"หก!"

"ห้า!"

"สี่!"

"สาม!"

"สอง!"

"หนึ่ง!"

"แฮปปี้นิวเยียร์!!! ขอให้สิ่งร้าย ๆ ออกไปจากชีวิตมีแต่สิ่งดี ๆ เข้ามาทุกคนเลย"

เสียงพลุดังสนั่นหวั่นไหวบริเวณโดยรอบ ทุกคนโห่ร้องดีใจ และหันไปอวยพรให้กันและกัน 

ไทเลยใช้จังหวะที่ทุกคนเผลอและแอบเห็นผานั่งมองทั้งเขาทั้งสองคนอยู่ไทเลยดึงขิมเข้ามา กอดแน่นแล้วก้มลงหอมแก้มขิมดังฟอดใหญ่ เพื่อยี่ยวนกวนประสาทของผา  ท่ามกลางแสงพลุที่สว่างไสวทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน

"เฮียรักขิมนะ อยู่ให้แกล้งกันไปนานๆ หยุดดื้อด้วย"

"ขิมก็รักเฮียไทเหมือนกันนะ เลิกขี้น้อยใจได้แล้ว" ขิมหน้าแดงแต่ก็กอดตอบไทแน่น

ไทจ้องหน้าขิม แล้วรีบผละออกก่อนที่ใครจะสังเกตเห็น แม้ว่าใจจริงอยากจะลากขิมเข้าห้องไปเดี๋ยวนี้เลยก็ตาม เขาทำได้แค่โอบเอวขิมไว้หลวม ๆ แล้วหันไปรับแก้วเครื่องดื่มจากพ่อของขิม

บรรยากาศยังคงคึกคักไปด้วยเสียงพูดคุยอวยพรปีใหม่ พวกผู้ใหญ่เริ่มเข้าวงสนทนาเรื่องการงานและการใช้ชีวิตกันอย่างออกรส

ไทโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูของขิมเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความต้องการ

"ขิม... พรุ่งนี้เรากลับแต่เช้านะ!"

ขิมหันมาเลิกคิ้วมองไท "ทำไมต้องรีบขนาดนั้นด้วยเฮีย ไหน ๆ ก็มาแล้ว"

"ก็เฮียอยากกลับไปถึงอู่ไว ๆ ไง เฮียเบื่อขี้หน้าไอ้ภูที่ต้องนอนด้วยกันแล้ว แถมยังไม่ได้กอดเมีย แล้วก็ไม่ได้เอามาหลายคืนอีก  จนเฮียจะลงแดงตายอยู่ละ"

ขิมตีแขนไทเบา ๆ "พูดอะไรก็ไม่รู้ ทะลึ่งตลอดเลยนะเฮีย"

"ทะลึ่งกับเมียตัวเองผิดตรงไหน เมียเฮียมันยาโด๊ปชั้นดี อยากกลับใจจะขาด เฮียหงุดหงิดตั้งแต่อยู่บนรถแล้ว เห็นหน้าไอ้ผากับไอ้ภูทีไร อารมณ์แม่งเสียทุกที" ไทบีบเอวขิมเบา ๆ เป็นเชิงเร่งเร้า

"งั้นก็ได้ เราจะกลับเช้า ตื่นตั้งแต่ตีห้าไปอาบน้ำเลยนะ จะได้ขับรถกลับไปถึงกรุงเทพฯ ก่อนเที่ยง" ขิมตกลงอย่างง่ายดาย เพราะเธอก็คิดถึงความเป็นส่วนตัวกับไทเหมือนกัน

ไทได้ยินดังนั้นก็ดีใจจนตาเป็นประกาย "เยส! ขิมนี่รู้ใจเฮียที่สุดในโลก คืนนี้เฮียจะพยายามนอนให้หลับนะ ขิมไม่ต้องย่องมาแล้วก็ได้"

"โอ๊ย! เฮีย รีบไปคุยกับพ่อเถอะ " ขิมหัวเราะคิกคัก

ไทหอมหัวขิมเบา ๆ อีกครั้ง "รักนะ เตรียมตัวให้พร้อมเลย พอถึงอู่ปุ๊บ เปิดศึกปั๊บทันที" ไทพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินไปร่วมวงกับพ่อของขิมอย่างอารมณ์ดีผิดกับเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหว