บทที่ 101

            หลังจากวันนั้นกวินกับมินตราก็ยุ่งวุ่นวายอยู่กับการจัดเตรียมงานแต่งงาน โดยมีเมธาวีและปิยภัศร์คอยให้การช่วยเหลือสนับสนุน ราวกับว่าเป็นงานแต่งงานของพวกเขาซะเอง

            กวินจะคอยใส่ใจดูแลมินตราเป็นอย่างดีจนบางครั้งเมธาวีก็อดที่จะแซวไม่ได้ว่า หวานกันซะจนมดเดินกันให้เพ่นพ่านมากัดเธอ          

            “ตะวันดีใจที่เห็นพี่ฟ้ากับคุณวินมีความสุข เฮ้อ! ความรักมันดีอย่างนี้นี่เอง”

            “คุณเองก็มีความสุขแบบนี้ได้เหมือนกันนะตะวัน ถ้าคุณจะลองหันไปพิจารณาชายหนุ่มข้างตัวคุณ” กวินเอ่ยเชียร์เพื่อนรักของตัวเอง

            “เขาเนี่ยนะไม่ไหวล่ะค่ะคุณวิน”

            “ทำไมผมมันเป็นยังไง คุณบอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นเป็นโดนดีแน่”

            “นี่ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอว่าตัวเองเป็นผู้ชายที่กวนประสาทที่สุดในโลก”

            พูดกันได้ไม่กี่คำก็ทำท่าจะทะเลาะกัน จนกวินต้องห้ามทัพโดยการบอกข่าวดีว่าคุณวิชญะจะมาร่วมงานแต่งงานในครั้งนี้ด้วย โดยปิยภัศร์จะส่งเครื่องบินส่วนตัวไปรับโดยหมอเจฟก็จะเดินทางมาด้วย ข่าวนี้ทำให้ทั้งสองสาวตื่นเต้นดีใจกันใหญ่ทำให้กวินและปิยภัศร์มีความสุขไปด้วย

            ขณะนั้นเองภูริโทรเข้ามือถือของปิยภัศร์ กวินเลยขอพูดสายด้วยเขาบอกข่าวเรื่องการแต่งงานของเขา ภูริบอกว่าจะกลับมาร่วมงานด้วยอย่างแน่นอน อีกทั้งยังแสดงความยินดีกับเขาและมินตรา

            เมธาวีขอพูดสายกับเขาบ้าง เพื่อถามว่าเขาหายไปไหนทำไมไม่บอกไม่กล่าว แถมยังนินทาชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างตัวให้ภูริฟัง

            “พี่ชายของคุณแย่ยิ่งกว่า น้องชายหายไปทั้งคนแต่เขาไม่รู้สึกทุกข์ร้อนอะไรเลย”

            ภูริได้แต่หัวเราะมาตามสายและบอกว่าเพราะเขาเป็นผู้ชายพี่ภัศร์ก็เลยไม่ห่วง และเขาก็ได้โทรบอกพี่ชายแล้วด้วยว่าจะไปเที่ยวกับเพื่อน

            เมธาวีคุยกับเขาอยู่สักครู่ก็คืนโทรศัพท์ให้ปิยภัศร์พร้อมทั้งบอกว่าภูริต้องการจะพูดด้วย ภูริบอกว่าเขาจะต้องกลับไปดูงานที่ฟาร์มแล้วจะลงมาตอนงานแต่งงานของกวิน เขาย้อนถามพี่ภัศร์ถึงเรื่องของเมธาวีว่าไปถึงไหนกันแล้ว

            “ก็อย่างที่นายเห็นนั่นละ เราทะเลาะกันบ้างดีกันบ้าง เมื่อก่อนเป็นยังไงเดี๋ยวนี้ก็ยังเป็นแบบนั้น”

            “พี่รักตะวันเข้าแล้วรู้ตัวหรือเปล่า แต่ผมไม่แปลกใจหรอกนะ เพราะถ้าใครได้รู้จักกับตะวันก็คงอดที่จะหลงรักเธอไม่ได้”

            “คงไม่รวมนายด้วยหรอกนะ”

            “อย่าบอกนะว่าหึงแม้กระทั่งผม มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วไม่ใช่ว่าผมไม่ชอบเธอ แต่ว่าเธอต่างหากที่ไม่ชอบผม ถึงแม้ตะวันจะไม่ได้ปฏิเสธตรงๆ แต่ผมรู้ว่าสำหรับเธอแล้วผมเป็นได้แค่เพื่อนของเธอเท่านั้นเพราะฉะนั้นพี่ภัศร์สบายใจได้”

            เขาพูดพร้อมกับหัวเราะปิยภัศร์เองก็ทำหน้าเก้อกระดากที่น้องชายจับความรู้สึกของเขาได้ เพราะเขาหึงหวงเมธาวีกับภูริจริงๆ จนทำให้แสดงออกมาทั้งน้ำเสียง สีหน้า และท่าทาง เขาได้แต่ยิ้มจากนั้นก็วางสายไป

            และแล้ววันแต่งงานของกวินและมินตราก็ใกล้จะมาถึง วิชญะเดินทางมาถึงก่อนวันงานเพียงสองวันมินตราและเมธาวีดูจะดีใจมากเป็นพิเศษที่บิดากลับมาอยู่ด้วย ไม่ใช่เพียงแค่มาร่วมงานเท่านั้นแต่หมออนุญาตให้เขากลับมาอยู่ที่เมืองไทยได้เลย

            ในวันงาน...พิธีการในโบสถ์ผ่านไปด้วยดีโดยมีญาติและเพื่อนสนิท รวมไปจนถึงเพื่อนในวงการธุรกิจของทั้งสองฝ่ายมาร่วมเป็นสักขีพยานกันอย่างคับคั่ง เรียกได้ว่างานนี้เป็นงานแต่งงานที่ใหญ่ที่สุดในรอบปีก็ว่าได้ และก็มาถึงเวลาสำคัญคือเวลาที่เจ้าสาวจะต้องโยนช่อดอกไม้ให้กับสาวโสดที่มาร่วมงานในวันนั้น โดยมีความเชื่อว่าใครก็ตามที่ได้รับดอกไม้ช่อนี้จะได้เป็นเจ้าสาวคนต่อไป

            เมื่อถึงเวลาที่เจ้าสาวจะโยนช่อดอกไม้ช่อนั้นสาวๆ ก็ต่างก็พากันมายืนรอรับดอกไม้จากเธอ ยกเว้นเมธาวีที่ยืนแยกตัวออกห่างจากกลุ่มเล็กน้อย เนื่องจากเธอไม่อยากจะเข้าไปแย่งดอกไม้กับพวกเขา แต่จะเป็นด้วยโชคชะตาหรือฟ้าลิขิตก็ไม่รู้ เพราะถึงแม้ว่าจะไม่ได้ร่วมกลุ่มเพื่อรอรับดอกไม้ช่อนี้ที่ใครต่างก็ต้องการ แต่คนที่ได้รับกลับกลายเป็นเธอไป ทุกคนต่างหันมามองเมธาวีและแซวเธอในขณะที่เธอยืนถือดอกไม้ช่อนั้นอย่างงงๆ

            “ยินดีด้วยนะคะพี่ตะวัน พี่จะเป็นคนต่อไปที่จะได้เป็นเจ้าสาวแน่นอนเลยค่ะ ใช่ไหมคะพี่ภัศร์” สู่ขวัญเอ่ยแซว

            ปิยภัศร์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่ยิ้มและเดินไปโอบกอดหญิงสาว พร้อมกับพูดกระซิบข้างหูให้ได้ยินกันเพียงสองคน

            “คุณอยากแต่งงานเหมือนอย่างพี่ฟ้าของคุณบ้างหรือเปล่า ผมจะยอมเสียสละตัวเองเพี่อเป็นเจ้าบ่าวให้คุณเองเอาไหม”

            “ไร้สาระ!”

            “ผู้หญิงส่วนใหญ่เขามักจะใฝ่ฝันถึงงานแต่งงานด้วยกันทั้งนั้น ผมเลยนึกว่าคุณก็คงอยากที่จะแต่งงานเช่นกัน ใครจะไปรู้ว่าคุณชอบที่จะอยู่บนคาน” เขาหัวเราะเสียงดังก่อนที่จะเดินไป

            “อีตาบ้าพูดจาแบบนี้กับฉันได้ยังไง”

            แต่เขาไม่ได้หยุดฟังสิ่งที่เธอพูด ทำให้เธอได้แต่มองช่อดอกไม้ในมือพร้อมกับพึมพำกับตัวเอง

            “ใครบ้างจะไม่อยากแต่งงาน แต่ว่ามันถึงเวลาของฉันหรือยังต่างหาก”

            จากนั้นก็มีการถ่ายรูปกับคู่บ่าวสาวอย่างสนุกสนาน ก่อนที่จะแยกย้ายกันไปเตรียมตัวสำหรับงานเลี้ยงฉลองของคู่บ่าวสาว บนเรือสำราญขนาดใหญ่ที่กวินเป็นเจ้าของ