บทที่ 102

            งานเลี้ยงฉลองแต่งงานในค่ำคืนนี้ต้องนับว่าเป็นงานที่ยิ่งใหญ่อลังการงานหนึ่งทีเดียว บรรดาแขกที่มาร่วมฉลองสมรสของกวินและมินตราจะต้องนอนค้างบนเรือสำราญนั้นหนึ่งคืนทุกคน เพราะเรือจะล่องไปเรื่อยๆ และจะกลับมาเทียบท่าอีกทีในตอนบ่ายวันรุ่งขึ้น นับได้ว่าเป็นการพักผ่อนไปในตัว

            ทุกคนล้วนตื่นเต้นกับการไปร่วมงานฉลองมงคลสมรส ของนักธุรกิจรุ่นใหม่ไฟแรงอย่างกวินและบุตรสาวคนโตของคุณวิชญะ ซึ่งถือได้ว่าเป็นนักธุรกิจที่คร่ำหวอดอยู่ในวงการมาเป็นระยะเวลายาวนาน แขกที่มาร่วมงานต่างก็แต่งตัวงดงามโดยเฉพาะผู้หญิง พวกเธอจะประชันกันแต่งเครื่องเพชรเพื่อมาโชว์ในงานนี้

            เมื่อถึงเวลาคู่บ่าวสาวก็เดินเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงอันกว้างใหญ่ และขึ้นบนเวทีเพื่อกล่าวขอบคุณแขกผู้มีเกียรติรวมไปถึงการตัดเค้กแต่งงาน เพื่อแจกจ่ายให้กับแขกทุกคนที่มาร่วมงาน มีอาหารมากมายที่ถูกจัดเตรียมโดยเชฟที่มีชื่อเสียงทั้งจากในและต่างประเทศ และที่พิเศษในงานนี้คือการเปิดฟลอร์เต้นรำของคู่บ่าวสาว

            เมธาวีถูกเพื่อนนักธุรกิจของปิยภัศร์ที่เธอรู้จักบ้าง ไม่รู้จักบ้างมาขอเต้นรำกับเธอ และเธอเองก็รู้สึกอึดอัดแต่ไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไร ปิยภัศร์เองก็ต้องอยู่กับเพื่อนนักธุรกิจไม่สามารถปลีกตัวมาหาหญิงสาวได้ ทำได้เพียงแต่มองหญิงสาวเต้นรำกับผู้ชายมากหน้าหลายตาด้วยความหงุดหงิด แต่ก็พยายามที่จะไม่แสดงออก จนกระทั่งภูริเดินไปโค้งขอเต้นรำกับเมธาวี

            หญิงสาวยิ้มและตอบตกลงในทันที อีกทั้งยังเดินออกไปที่ฟลอร์เต้นรำพร้อมกับเขาอย่างไม่ลังเล

            “ขอบคุณนะคะคุณภู”

           “ขอบคุณผมเรื่องอะไรครับ”

            “ก็ที่คุณชวนฉันเต้นรำกับคุณไงคะ ฉันคงจะต้องรบกวนคุณให้เป็นคู่เต้นรำกับฉันในค่ำคืนนี้แล้วล่ะค่ะ เพราะฉันไม่อยากที่จะเต้นรำกับผู้ชายคนอื่นแต่ไม่รู้จะปฏิเสธพวกเขายังไงดี”

            “ยินดีครับผมขอทำหน้าที่นี้แทนพี่ภัศร์เอง เพราะดูเหมือนว่าเขาจะต้องติดอยู่กับเพื่อนนักธุรกิจของเขาอีกนานทีเดียว”

            ปิยภัศร์รู้สึกหงุดหงิดไม่พอใจที่เห็นเมธาวีกับภูริเต้นรำหลายเพลงติดต่อกัน และพูดคุยกระซิบกันอย่างสนิทสนม เขาอยากที่จะไปแยกทั้งคู่ออกจากกัน แต่ติดที่ว่าเขายังต้องคุยเรื่องธุรกิจที่กำลังติดพัน ซึ่งในตอนหลังเขาก็ไม่ได้ฟังเรื่องราวธุรกิจนั้น แต่กลับพุ่งความสนใจไปที่หญิงสาวสวมชุดเกาะอกสีแดงเพลิงซึ่งตัดกับสีผิวขาวนวลของเธอซึ่งอยู่ในอ้อมกอดของน้องชาย ที่นับวันเธอจะยิ่งทวีความสำคัญสำหรับเขามากมายขึ้นทุกที

            มันเป็นความผูกพันที่เขาเองก็ไม่อาจที่จะปฏิเสธได้ว่า เมื่อใดก็ตามที่มีเธออยู่เคียงข้างเขาจะรู้สึกมีความสุขมาก แม้ว่าจะทะเลาะกันมากกว่าคุยกันดีดีก็ตาม ไม่น่าเชื่อเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะทำให้เขาหลงรักเธอได้อย่างถอนตัวไม่ขึ้น และเขาเองก็ไม่รู้ตัวมาก่อนเลยว่าเขาเป็นผู้ชายที่ขี้หึง

            จนกระทั่งเวลาที่เขาเห็นเธอใกล้ชิดสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น เขาจะรู้สึกหงุดหงิดและโกรธจนบางครั้งไม่สามารถระงับอารมณ์ไว้ได้ไประบายกับเธอก็เคยมาแล้ว คงเป็นเพราะเขารักเธอมากนั่นเองก็เลยทั้งหวง ห่วง และ หึงเขาต้องพยายามดึงสมาธิของตัวเองมาอยู่กับการพูดคุยเรื่องธุรกิจ แต่ก็ยังไม่วายจะวอกแวกกลับไปมองหาเธออีกจนได้

            เมื่อปิยภัศร์คุยเสร็จก็เดินตามหาเมธาวีแต่ก็ไม่พบ สุดท้ายเขาตัดสินใจเดินไปที่ห้องพักของเธอแล้วเขาก็พบว่า เธอกำลังยืนคุยอยู่กับน้องชายของเขาอยู่หน้าประตูห้องพัก แต่ทั้งคู่ไม่เห็นเขาเมธาวีขอบคุณภูริที่เป็นบอดี้การ์ดคอยกันผู้ชายคนอื่นให้เธอในค่ำคืนนี้

            “ด้วยความยินดีอย่างยิ่งครับ”

            แต่ก่อนที่หญิงสาวจะเดินเข้าห้องไปนั้น เธอได้หันไปจูบแก้มของภูริเบาๆ แทนคำขอบคุณ จากนั้นก็หมุนตัวเดินเข้าห้องไป โดยไม่รู้เลยว่ามีชายหนุ่มอีกคนเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ปิยภัศร์ขบกรามเพื่อระงับอารมณ์ที่พุ่งพล่านขึ้นมา เขาเดินหลบไปเพื่อไม่ให้ภูริเห็นก่อนที่จะตัดสินใจเดินไปที่หน้าห้องของเมธาวี พร้อมกับเคาะประตูห้องของเธอไม่นานเธอก็เดินออกมาเปิดประตู

            “คุณเองเหรอคะ มีธุระอะไรหรือเปล่า”

            “สำหรับผมต้องมีธุระเท่านั้นเหรอถึงจะคุยกับคุณได้”

            “คุณเป็นอะไรของคุณถึงได้มาทำน้ำเสียงหงุดหงิดใส่ฉันแบบนี้”

            “ผมปวดหัว”

            “ปวดหัวก็ไปทานยาสิคะมาหาฉันทำไม ฉันไม่ใช่ยาแก้ปวดนะ” พูดจบก็เดินไปหยิบยาแก้ปวดหัวมายื่นส่งให้เขาพร้อมกับน้ำดื่ม ชายหนุ่มรับยามาทานและดูเหมือนเขาอยากที่จะพูดอะไรกับเธอ แต่แล้วกลับเปลี่ยนใจเดินออกไปจากห้องอย่างหุนหันพลันแล่น ปล่อยให้อีกฝ่ายยืนงงว่ามันเกิดอะไรขึ้น

            จากเหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้ปิยภัศร์มีอาการมึนตึงใส่เมธาวีอย่างเห็นได้ชัด อีกทั้งยังไม่ยอมพูดจากับเธอโดยที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าอะไรคือสาเหตุและไม่อยากที่จะเซ้าซี้ถาม เธอไม่ได้มีท่าทีที่จะสนใจในความเปลี่ยนแปลงไปนั้น และยังคงดำเนินชีวิตไปตามปกติอย่างมีความสุข มีแต่ตัวปิยภัศร์เองที่รู้สึกหงุดหงิดที่หญิงสาวทำเหมือนไม่สนใจเขา

           

            ช่วงเวลาที่เมธาวีเอางานเข้ามาให้ปิยภัศร์เซ็นและต้องรอให้เขาเซ็นจนเสร็จนั้น ในเวลานั้นเองที่เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูก็รู้ว่าเป็นกวินโทรมาแต่ปิยภัศร์พูดโทรศัพท์ราวกับว่า เขาคุยอยู่กับเจสซิก้าคู่ขาเก่าของเขาเพื่อเป็นการยั่วยุต่อมหึงของอีกฝ่าย

            เขาพูดจาหยอดคำหวานลงไปในโทรศัพท์จนน่าหมั่นไส้ เขาคุยพร้อมกับเหลือบตาไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเขา และก็พบว่าเธอนั่งพิงพนักฟังสิ่งที่เขาคุยอยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่บ่งบอกความรู้สึก ได้แต่นึกตำหนิชายหนุ่มในใจ

            ‘นี่มันเป็นเวลางานนะ ถ้าจะพรอดรักกันล่ะก็ให้มันนอกเหนือเวลางานได้ไหม เป็นเจ้านายซะเปล่ากลับทำตัวอย่างที่ไม่ดีให้ลูกน้องเห็นน่าไม่อายจริงๆ’

            ปิยภัศร์ยังคงคุยกับเจสซิก้าด้วยน้ำเสียงรักหวานซึ้ง