บทที่ 109

            ปิยภัศร์เองก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กับหญิงสาว และแน่นอนเขาก็พูดกับเธอน้อยลง เธอสังเกตว่าเขาจะพูดกับเธอเฉพาะเรื่องที่จำเป็นเท่านั้น ในเมื่อเขาไม่ถามเธอก็ไม่จำเป็นที่จะต้องอธิบายอะไร ทีเขาทำอะไรก็ไม่เห็นจะบอกเธอเลย เธอก็น้อยใจเขาเป็นเหมือนกันไม่ใช่เขาทำได้อยู่ฝ่ายเดียว

            แม้แต่วิชญะ มินตรา และกวินก็รับรู้ได้ถึงความเงียบขรึมของปิยภัศร์ จนวิชญะถึงขนาดออกปากว่าหากเขายังไม่สบายใจก็ควรเลื่อนการแต่งงานของเขากับเมธาวีออกไปก่อน แต่ปิยภัศร์ยังคงยืนยันที่จะจัดเตรียมงานแต่งงานนี้ต่อไป เขายังยืนยันว่าเขารักเมธาวีมาก เรื่องการแต่งงานกับเธอเป็นสิ่งที่เขาเต็มใจทำ

            “ผมจะเตรียมงานนี้ต่อไปถึงแม้ว่าบางทีมันอาจจะไม่ได้มีขึ้นเพื่อผม เพราะเมื่อไรที่ผมมั่นใจว่าตะวันกับนายภูรักกันจริงๆ ผมจะเป็นคนเนรมิตงานแต่งงานให้กับพวกเขาเอง”

            แต่กวินคัดค้านความคิดของเพื่อนรักที่คิดจะจัดงานแต่งงานให้ภูริและเมธาวี เพราะรู้ดีว่าสิ่งที่ปิยภัศร์ทำไปทั้งหมดเกี่ยวกับการจัดเตรียมงานนั้นเขาพิถีพิถันเป็นอย่างมาก และถ้าจะมีการยกเลิกงานแต่งงานในครั้งนี้ขึ้นมาจริงๆ คงจะทำให้เขาเสียใจไม่น้อย อีกทั้งกวินยังไม่ปักใจเชื่อว่าข่าวของทั้งคู่จะเป็นเรื่องจริง มันจะต้องมีสาเหตุอื่นที่พวกเราไม่รู้ ทุกคนหันไปมองกวินพร้อมกับถามถึงสาเหตุนั้น

            กวินคาดคะเนตามความคิดของเขาเองว่าในระยะหลังๆ มานี้พวกเรามัวแต่ยุ่งอยู่กับการจัดเตรียมงานแต่งงาน โดยที่เมธาวีเองก็ไม่รู้เรื่องนี้และปิยภัศร์ก็ไม่ค่อยมีเวลาให้กับเธอเหมือนก่อน นี่อาจจะเป็นสิ่งที่ทำให้หญิงสาวให้ความสนิทสนมกับภูริเพื่อเป็นการเรียกร้องความสนใจจากปิยภัศร์ก็เป็นได้ เพราะฉะนั้นอย่าเพิ่งรีบใจร้อนด่วนสรุปหรือตัดสินใจอะไรลงไปตอนนี้

            ใช่แต่ปิยภัศร์เท่านั้นที่เสียใจกับเรื่องนี้แม้แต่ญาดาเองก็เช่นกัน เธอต้องเสียน้ำตาทุกวันกับการอ่านข่าวของผู้ชายที่เธอรักไปมีความรักครั้งใหม่กับผู้หญิงอื่น ผู้ชายคนที่เธอคิดและมั่นใจว่าจะฝากชีวิตของตัวเองไว้ในมือของเขา แต่มันคงจะเป็นไปไม่ได้แล้ว ทุกวันนี้เธอได้แต่พยายามที่จะทำใจยอมรับกับเรื่องนี้แต่ว่ามันทำได้ยากเหลือเกิน

            มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ญาดาบังเอิญเดินไปเจอภูริเดินจูงมือเมธาวี ในห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่งย่านสยามสแควร์เข้าอย่างจัง ญาดาไม่ได้เตรียมใจที่จะมารับกับสถานการณ์นี้ ทำเอาเธออึ้งและเดินเลี่ยงไปโดยที่ไม่ยอมทักทายพวกเขา ภูริเห็นหญิงสาวที่เขารักเดินจากไปและเขามั่นใจว่าเห็นน้ำตาของเธอ ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าเขาอาจจะมีความหมายกับเธอ แบบนี้คงจะต้องฉลองกันซะหน่อยแล้ว แต่เมธาวีเอ่ยปากขอตัวกลับบ้านเพราะช่วงนี้เธอมักจะรู้สึกคลื่นไส้วิงเวียนและอาเจียนอยู่บ่อยครั้ง ป้าวรรณสังเกตเห็นอาการของเธอเช่นกัน ทำให้ผู้สูงวัยรู้สึกสงสัยเพราะอาการแบบนี้มันเหมือนกับอาการของคนแพ้ท้องไม่ผิดแน่ ป้าวรรณค่อนข้างมั่นใจว่าหญิงสาวกำลังจะให้กำเนิดทายาทของคุณภัศร์อย่างแน่นอน

            และก็ป้าวรรณนี่แหละที่เป็นคนเอ่ยทักเมธาวี อาการแบบนี้เหมือนกับอาการของคนแพ้ท้อง ตอนแรกที่เธอได้ยินก็ตกใจมาก เพราะถ้าเป็นแบบนั้นจะต้องมีเรื่องยุ่งๆ ตามมาแน่นอน เมธาวีไม่รู้ว่าถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นจริงเธอจะจัดการกับปัญหานี้ต่อไปอย่างไร ก่อนอื่นควรจะต้องไปตรวจเพื่อความแน่ใจ จากนั้นค่อยมาคิดกันว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี ในคืนนั้นเองที่มินตราโทรมาชวนหญิงสาวให้ไปตัดชุดราตรีเป็นเพื่อน โดยบอกว่าจะมารับเธอพรุ่งนี้ตอนสิบเอ็ดโมง

            เช้าวันรุ่งขึ้นเมธาวีรีบแต่งตัวออกจากบ้านไปโรงพยาบาลแต่เช้า เพื่อเช็คว่าอาการแปลกๆ ที่เกิดขึ้นกับตนเองนั้นมันเป็นเพราะอะไรกันแน่ เธอนั่งรอผลด้วยจิตใจว้าวุ่น ไม่นานนักพยาบาลก็เรียกชื่อเธอเข้าพบแพทย์ เมื่อเธอก้าวเข้าไปในห้องก็ได้รับคำตอบที่ชัดเจน

            “คุณเมธาวีหมอขอแสดงความยินดีด้วยครับคุณกำลังตั้งครรภ์”

            “ท้อง? ฉันท้องเหรอคะ” เธอพูดพึมพำพร้อมกับลูบหน้าท้องแบนราบของตัวเองไปมา

            “ใช่ครับคุณตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว สองสามเดือนแรกคุณอาจจะมีอาการแพ้ท้องมากหน่อย แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับหมอจะจัดยาบำรุงให้กับคุณ”

            เมธาวีไม่รู้ตัวเลยว่ากลับมาถึงบ้านได้อย่างไร เพราะมัวแต่ครุ่นคิดถึงปัญหานี้ เธอลูบไล้และสัมผัสลูกผ่านหน้าท้องแบนราบของตัวเองพร้อมกับพึมพำเบาๆ ราวกับว่าจะสื่อสารกับลูก

            “ลูกจ๋าแม่จะบอกเรื่องนี้กับพ่อของลูกอย่างไรดี มันยากมากเลยนะสำหรับแม่ที่จะเอ่ยปากเรื่องนี้ แต่ลูกจะคอยเป็นกำลังใจให้แม่ด้วยใช่ไหม” มินตรามารับน้องสาวตามนัดเพื่อไปร้านตัดเสื้อยี่ห้อดังที่เธอรู้จักเป็นอย่างดี ใช้เวลาไม่นานพวกเธอก็มาถึง เจ้าของร้านรีบออกมาต้อนรับพร้อมกับเอาแบบเสื้อมากมายมาให้เลือก

            เพราะเมื่อวานปิยภัศร์ได้โทรมาแจ้งถึงความต้องการไว้ล่วงหน้าแล้ว และยังกำชับให้ดูแลคนทั้งสองเป็นอย่างดี ส่วนค่าใช้จ่ายต่างๆ ให้ส่งบิลไปเรียกเก็บกับเขา ในระหว่างที่กำลังเลือกแบบเสื้อกันอยู่นั้นมินตราชวนให้เมธาวีดูชุดแต่งงานจากหนังสือแฟชั่นเสื้อผ้าชุดแต่งงานและชุดราตรีที่เจ้าของร้านหยิบมาให้เลือก ซึ่งเมธาวีออกจะแปลกใจว่าทำไมพี่สาวของเธอจะต้องให้ดูรูปพวกนี้ แต่มันก็ทำให้เธอเพลินได้เหมือนกัน มินตราชวนน้องสาวคุยและถามว่าชอบใจชุดไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า เมธาวีชี้ให้พี่สาวของเธอดูว่าเธอชอบชุดนี้ ถ้ามีโอกาสก็จะสวมใส่ชุดนี้ในงานแต่งงานของตนเอง

            “พี่ว่าถ้าตะวันใส่จะต้องสวยมากเลย ชักอยากจะเห็นตะวันใส่ชุดแต่งงานเร็วๆ แล้วสิ”

            “คงไม่มีวันนั้นหรอกค่ะ”

            “ต้องมีสิจ๊ะ ใจคอตะวันจะปล่อยให้คุณภัศร์ต้องรอตะวันไปตลอดชีวิตเลยเหรอ”