บทที่ 2

            จนกระทั่งเดินมาถึงตรงที่ปิยภัศร์กับกวินยืนอยู่  วิชญะกล่าวแนะนำเธอกับชายหนุ่มทั้งสองคน

            “ตะวันรู้จักกับคุณปิยภัศร์และคุณกวิน สองหนุ่มนักธุรกิจรุ่นใหม่ไฟแรง ที่จัดได้ว่าเป็นนักธุรกิจแถวหน้าของเมืองไทย”

            “สวัสดีครับคุณเมธาวี ผมกวินยินดีที่ได้รู้จักครับ” กวินพูดพร้อมเปิดยิ้มกว้างจนเห็นรอยบุ๋มข้างแก้มเขา

            “สวัสดีค่ะคุณกวินยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ เรียกตะวันดีกว่านะคะไม่ต้องเรียกให้เป็นทางการแบบนั้นหรอกค่ะ” ตะวันพูดจาทักทายกวินอย่างเป็นกันเอง แต่กับปิยภัศร์นั้นเธอไม่ชอบสายตาของเขาที่จ้องมองโลมไล้เธอราวกับจะมองทะลุเข้าไปในเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่อยู่

‘ผู้ชายชีกอ’ เธอได้แต่คิดในใจ

            “สวัสดีครับคุณตะวันผมปิยภัศร์ ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับหลิ่วตาให้เธอ

            ตะวันรู้สึกไม่ถูกชะตากับผู้ชายคนนี้ ดังนั้นเมื่อชายหนุ่มเอ่ยทักทายเธอจึงพูดขึ้นมาลอยๆ

            “ผู้ชายอะไรไม่มีมารยาท”

            “ตะวันพูดกับคุณปิยภัศร์แบบนี้ได้ยังไงกัน ขอโทษคุณปิยภัศร์เดี๋ยวนี้นะ”

            “ทำไมตะวันจะต้องขอโทษ...เขาต่างหากที่จะต้องเป็นฝ่ายขอโทษตะวัน ผู้ชายอะไรไม่มีมารยาทเอาซะเลยจ้องมองผู้หญิงด้วยสายตาแบบนี้ได้ยังไงกัน หลีกไปนะ”

            เธอพูดแบบโมโหแล้วก็เดินกระแทกไหล่ของปิยภัศร์ไปพร้อมกับมองเขาด้วยสายตาท้าทายก่อนเดินจากไป คุณวิชญะกล่าวตำหนิลูกสาว

            “ตะวันทำไมเสียมารยาทแบบนี้” แต่เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเดินไปไกลแล้วก็เลยหันกลับมาขอโทษชายหนุ่ม

            “ผมต้องขอโทษแทนลูกสาวด้วยนะครับ ตะวันกำพร้าแม่ตั้งแต่เด็ก ถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจนิสัยก็เลยเป็นแบบนี้ พวกคุณอย่าถือสาเลยนะครับ”

            “ไม่เป็นไรหรอกครับคุณวิชญะไม่ต้องคิดมาก” ปิยภัศร์ตอบกลับไปเช่นนั้นแต่ในใจของกลับคิดว่า

            ‘ฤทธิ์มากและพยศจัดแบบนี้แหละดี ฉันจะเป็นคนปราบพยศของเธอเอง รับรองว่าเราจะต้องได้เจอกันอีกแน่เร็วๆ นี้ด้วย’

            “ผมคงจะต้องขอตัวก่อน จะพาตะวันไปแนะนำให้รู้จักกับแขกที่มาร่วมงานในวันนี้”

            “เชิญตามสบายครับเห็นทีเราสองคนคงจะต้องขอตัวกลับก่อนเช่นกัน”

            “ได้ครับขอบคุณที่ให้เกียรติมาร่วมงานนี้นะครับ...เอ่อ...คุณปิยภัศร์เรื่องที่ผมขอพบคุณ”

            “คุณให้เลขาของคุณนัดกับเลขาของผมได้เลยครับ”

            “ขอบคุณมากครับ”

            “ผมไปก่อนนะครับ” กวินเอ่ยขอตัวเช่นกัน

            “เชิญครับ”

            เมื่อสองหนุ่มเดินมาที่รถปิยภัศร์ก็ถามเพื่อนรัก

            “วินนายจะไปไหนต่อหรือเปล่า”

            “ว่าจะไปดูที่ผับซะหน่อยนายมีอะไร”

            “ไม่มี แยกกันตรงนี้เลยละกัน ฉันจะกลับบ้านไปนอนพักผ่อน”

            “นี่ฉันได้ยินอะไรผิดไปหรือเปล่า วันนี้เสือไม่ออกล่าเหยื่อแต่จะหลบเข้าถ้ำ แปลกมาก” ปิยภัศร์ตอบเพื่อนรักพร้อมเสียงหัวเราะ

            “มันก็ต้องมีเบื่อกันบ้าง ฉันไปละไว้ค่อยนัดกินเหล้ากัน” ปิยภัศร์โบกมือให้เพื่อนรัก

            “โอเค ... ภัศร์นายก็อย่าขับรถให้มันซิ่งนัก เดี๋ยวจะไม่ถึงบ้านแต่แวะเข้าข้างทางซะก่อน” จากนั้นก็ต่างแยกย้ายกันไป

            ปิยภัศร์ขับรถกลับบ้าน พร้อมกับคิดถึงใบหน้าของเมธาวีรวมไปถึงความถือดีของเธอ ทำให้เขารู้สึกว่าจะต้องทำทุกวิถีทางที่จะเอาเธอมาเป็นของเขาให้ได้ ชายหนุ่มใช้เวลาไม่นานนักในการขับรถกลับบ้าน ด้วยความที่เป็นคนชอบความเร็วจึงมักจะขับรถเร็วอยู่เป็นประจำ

       

            เมื่อปิยภัศร์ก้าวเข้ามาในบ้านหลังใหญ่โตหรูหราราวกับวัง แต่ดูเงียบเหงาวังเวงเพราะว่ามีเจ้านายเพียงสองคนเท่านั้นคือเขากับป้าวรรณซึ่งเป็นแม่นมที่รักและเลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เด็ก...สำหรับตัวเขาถึงแม้ว่าจะชอบหงุดหงิดหรือชอบแผลงฤทธิ์กับคนอื่น แต่คนเดียวที่เขายกเว้นก็คือ “ป้าวรรณ” เธอเป็นผู้หญิงที่ชายหนุ่มทั้งรักและเคารพไม่ต่างจากมารดาผู้ให้กำเนิด

            ที่จริงคงต้องบอกว่ารักมากกว่าพ่อกับแม่ที่เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางเครื่องบิน และทิ้งมรดกจำนวนมหาศาลไว้ให้เขาซึ่งเป็นลูกชายเพียงคนเดียวซะอีก เพราะตั้งแต่เขาจำความได้ก็จะมีแต่ป้าวรรณคนเดียวเท่านั้น ที่จะคอยดูและเอาใจใส่เขาราวกับว่าเธอเป็นแม่แท้ๆ  ของเขาเอง กับป้าวรรณแล้วปิยภัศร์จะสลัดคราบเพลย์บอยหนุ่ม หรือหน้ากากที่เขาใช้ในวงการธุรกิจออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงหนุ่มน้อยจอมเกเรที่จะมาป่วนป้าวรรณให้ปวดหัวตามไปด้วย

            “ทำไมวันนี้คุณภัศร์กลับบ้านเร็วได้ละคะ นี่ป้าแก่จนตาฝ้าฟางหรือว่ามองนาฬิกาผิดกันแน่ ที่คุณกลับบ้านก่อนเที่ยงคืน”

            ปิยภัศร์ยิ้มแล้วก็เดินมากอดป้าวรรณไว้ในวงแขนแข็งแรงที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขา

            “อย่างป้าวรรณไม่ใช่ตาฝ้าฟางหรอกครับ แต่เขาเรียกว่าตาสับปะรดต่างหาก เพราะไม่ว่าผมจะไปทำอะไรที่ไหนป้าวรรณดูจะรู้ไปซะหมดทุกเรื่อง ว่าแต่วันนี้มีอะไรให้ผมทานบ้างไหมครับผมหิวจังเลย”

            “ปล่อยป้าก่อนค่ะ ป้าไม่ใช่สาวในฮาเร็มของคุณนะคะ นี่คุณภัศร์ยังไม่ได้ทานอะไรมาอีกเหรอคะ หิวมากไหมคะ เดี๋ยวป้าจะรีบไปอุ่นอาหารให้นะคะ ตอนนี้คุณภัศร์ไปอาบน้ำก่อนก็ได้ค่ะ ป้ารับรองว่าไม่เกินครึ่งชั่วโมงได้ทานอาหารแน่นอน”

            จากนั้นก็เดินเข้าครัวซึ่งเป็นเสมือนอาณาจักรของเธอ เพราะเธอชื่นชอบการทำอาหาร และมักจะทำอาหารทั้งคาวหวานเตรียมไว้ให้กับเจ้านายหนุ่มเสมอ ถึงแม้เขาจะห้ามไม่ให้เธอลงมือทำเองเพราะเกรงว่าเธอจะเหนื่อย แต่ป้าวรรณก็ยังคงยืนยันว่าจะทำ เพราะเป็นความสุขของเธอ

            ดังนั้นปิยภัศร์จึงเนรมิตครัวที่เพียบพร้อมไปด้วยอุปกรณ์อำนวยความสะดวกอันทันสมัย ที่ล้วนแล้วแต่สั่งตรงมาจากต่างประเทศไว้สำหรับเธอ เพื่อผ่อนแรงไม่ให้เธอเหนื่อยจนเกินไป

            ชายหนุ่มเดินผิวปากลงมาหลังจากอาบน้ำเรียบร้อย กลิ่นอาหารที่หอมกรุ่นรอเขาอยู่ ปิยภัศร์นั่งทานอาหารพร้อมกับชวนป้าวรรณให้ทานด้วยกัน แต่ได้รับคำปฏิเสธเธอแค่นั่งคอยอำนวยความสะดวกให้กับชายหนุ่มเท่านั้น

            “ป้าวรรณคิดว่าบ้านเราเงียบเหงาเกินไปไหมครับ”