บทที่ 68

            “พ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะคะตะวันขอบคุณเขาไปแล้วค่ะ เขาบอกกับตะวันว่าไม่ต้องคิดมาก เขาจะเป็นธุระจัดการทุกอย่างให้เอง”

            “นั่นสิเขาเคยช่วยเหลือธุรกิจของเราไม่ให้พังครืนลงมาครั้งหนึ่งแล้ว นี่เขายังช่วยเหลือและต่อชีวิตของพ่อไว้อีกพ่อเกรงใจเขาจริงๆ ตะวันไปทำงานกับคุณปิยภัศร์ก็อย่าสร้างปัญหาให้เขาหนักใจนะลูก ถือว่าทำเพื่อพ่อจะได้หรือเปล่า”

            “ได้สิคะอะไรที่พ่อต้องการตะวันก็พร้อมจะทำเพื่อพ่อค่ะ พี่ฟ้าก็เป็นห่วงพ่อมากนะคะแต่เธอจะต้องอยู่ดูแลกิจการของบริษัทไม่ให้สะดุด และฝากให้ตะวันบอกกับพ่อว่าไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องงานที่บริษัท เพราะคุณวินจะเป็นคนคอยดูแลและช่วยสอนงานให้ค่ะ พี่ฟ้าปลีกเวลามาได้เมื่อไรก็จะมาดูแลพ่อด้วยตนเอง พ่ออย่าน้อยใจพี่ฟ้าเลยนะคะ”

            “พ่อไม่น้อยใจหรอกลูก พ่อดีใจต่างหากที่ลูกของพ่อทั้งสองคนรักใคร่กลมเกลียวกันดี เมื่อกี้ตะวันว่าคุณกวินเป็นคนมาคอยดูแลและสอนงานให้พี่ฟ้าของลูกอย่างนั้นเหรอ”

            “ใช่ค่ะเห็นพี่ฟ้าบอกแบบนั้นนะคะ พ่อแปลกใจอะไรคะ”

            “ก็ปกติแล้วคุณกวินกับคุณปิยภัศร์มีธุรกิจมากมายที่จะต้องดูแล แม้แต่เวลาพักผ่อนยังไม่ค่อยจะมี แต่ตะวันบอกพ่อว่าคุณกวินมาคอยดูแลสอนงานให้ฟ้าพ่อก็เลยแปลกใจ คู่นี้เขามีอะไรเป็นพิเศษกันหรือเปล่าลูก”

            “ตะวันก็ไม่ทราบแน่ชัดนักหรอกค่ะ ถ้าพี่ฟ้ารักกับคุณวินก็ดีเหมือนกันนะคะ เพราะคุณวินเขาเป็นสุภาพบุรุษตะวันมั่นใจว่า เขาจะดูแลพี่ฟ้าของเราได้เป็นอย่างดีเลยค่ะ”

            “แล้วตะวันละลูก” วิชญะพูดพร้อมกับลูบศรีษะของลูกอย่างรักใคร่หวงแหนนักหนา

            “ตะวันทำไมคะพ่อ”

            “ก็ตะวันไปอยู่บ้านคุณปิยภัศร์สักพักหนึ่งแล้ว เป็นยังไงบ้างไม่เห็นเล่าให้พ่อฟังบ้างเลย”

            “ก็ไม่มีอะไรนี่คะ ที่โน่นเขาก็ให้การต้อนรับตะวันเป็นอย่างดีไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ตะวันไปอยู่ที่นั่นในฐานะเจ้านายคนหนึ่ง แต่ตะวันจะต้องคอยระวังตัวเวลาที่อยู่ใกล้คุณภัศร์ก็เท่านั้นเองค่ะ”

            “ทำไมถึงเป็นแบบนั้นละลูก”

            “ก็เขาชอบเอาเปรียบตะวัน แต่พ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะคะตะวันดูแลตัวเองได้ค่ะ และที่สำคัญก็ยังมีป้าวรรณตะวันหมายถึงแม่นมที่เคยเลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เด็กมาคอยดูแลตะวันอีกที”

            “พ่อขอโทษที่การตัดสินใจของพ่อทำให้ลูกต้องลำบาก แต่พ่อยืนยันนะว่าพ่อพยายามอย่างดีที่สุดแล้ว คิดอย่างรอบคอบก่อนที่จะตัดสินใจทำลงไป และขอยืนยันว่าพ่อทำทุกอย่างเพื่อตะวันกับพี่ฟ้าของลูก พ่อทนไม่ได้ที่ลูกสองคนจะต้องมาทนอยู่อย่างลำบาก หรือต้องมาคอยฟังคนอื่นพูดดูถูกว่าพวกเราเป็นบุคคลล้มละลาย ถึงแม้การทำเช่นนั้นจะดูเหมือนว่าพ่อเอาตัวตะวันไปแลกมาก็ตาม แต่พ่อค่อนข้างมั่นใจและเชื่อสายตาของตัวเอง คุณปิยภัศร์เป็นคนดีและเขาสนใจลูกถึงได้มีเงื่อนไขแบบนั้น”

            “ไม่มีปัญหาหรอกค่ะ พ่อสบายใจได้ไม่ว่าเขาจะมาไม้ไหนก็ตามตะวันรับมือเขาได้อยู่แล้ว เพราะลูกสาวของพ่อคนนี้เก่งที่หนึ่งยังไงล่ะคะ” เมธาวีพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง

            “ใช่แล้วตะวันเป็นลูกของพ่อก็ต้องเก่งเหมือนพ่อสินะ”

            “ถูกต้องแล้วค่ะ ตะวันรักพ่อที่สุดเลยค่ะ” เธอลุกขึ้นไปกอดบิดาเอาไว้อย่างระมัดระวัง เพราะเขาเพิ่งจะผ่านการผ่าตัดหัวใจมา

            “พ่อก็รักลูก...ตะวันเป็นเหมือนหัวใจของพ่อ เป็นสมบัติที่มีค่ามหาศาลเพียงชิ้นเดียวที่แม่ของลูกทิ้งไว้ให้”

            “พ่อรับปากตะวันอย่างหนึ่งได้ไหมคะ ต่อไปนี้ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเรา ปัญหานั้นจะหนักหนาหรือร้ายแรงแค่ไหนก็ตาม พ่อห้ามเก็บมันเอาไว้และแบกรับภาระคนเดียวแบบนี้อีก พ่อต้องบอกตะวันกับพี่ฟ้านะคะเราจะได้ช่วยกันคิด พ่ออย่าลืมสิคะว่าเรามีกันสามคน อาการป่วยของพ่อก็เหมือนกัน พ่อรู้ไหมคะว่าตอนที่พวกเราสองคนรู้ว่าพ่อเป็นโรคหัวใจ และต้องได้รับการผ่าตัดอย่างเร่งด่วน ทั้งที่พ่อก็รู้อาการของตัวเองเป็นอย่างดี แต่ก็ยังดื้อที่จะทำงานอย่างหนักโดยที่ไม่ยอมพักผ่อน จนอาการกำเริบขึ้นมาขนาดนี้ มันทำให้ลูกสาวทั้งสองคนของพ่อหัวใจแทบจะหยุดเต้นตามไปด้วย”

            คุณวิชญะรับปากลูกสาวว่าต่อไปนี้เขาจะไม่ปิดบัง หรือมีความลับกับลูกทั้งสองคนอีก และเขาจะอยู่กับเธอไปอีกนาน อย่างน้อยก็จะอยู่จนกว่าจะเห็นบุตรสาวทั้งสองคนมีครอบครัวเป็นฝั่งเป็นฝา และมีความสุขในชีวิตคู่อย่างแท้จริง รวมไปจนถึงจะช่วยเลี้ยงหลานที่จะทยอยตามมาอีกด้วย เมธาวียิ้มถูกใจกับคำตอบที่ได้รับ

            เมธาวีจะมาเฝ้าบิดาเฉพาะในตอนกลางวันเท่านั้น เพราะว่าในตอนกลางคืนจะมีพยาบาลพิเศษที่หมอเจฟหามาเฝ้าพ่อของเธอตามคำสั่งของใครบางคน ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนปิยภัศร์เจ้านายจอมกวนประสาทของเธอ หญิงสาวได้แต่นึกขอบคุณเขาอยู่ในใจ ที่เขาใส่ใจพ่อของเธอแม้แต่เรื่องเล็กน้อยแบบนี้  

            “จะว่าไปนายก็เป็นคนดีคนหนึ่งเหมือนกันนะ”