บทที่ 91

            ในขณะนั้นเองมินตรารู้สึกมึนงงราวกับจะเป็นลม  เธอได้ยินเสียงกวินเรียกชื่อเธอ นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่เธอได้ยินก่อนที่สติของเธอจะดับวูบไป

            “ฟ้า” เขาอุ้มหญิงสาวขึ้นมาในอ้อมกอดแล้วรีบพาเธอไปที่โรงพยาบาล กวินรู้สึกตกใจที่เธอหมดสติไปแบบนั้น

            ในระหว่างที่เมธาวีกำลังนั่งทำงานอยู่นั้น เลขาของมินตราโทรมาบอกเธอว่ากวินได้ไปพบพี่สาวของเธอที่ห้องทำงาน ทั้งคู่มีปากเสียงกันหลังจากนั้นไม่นานกวินก็อุ้มร่างไร้สติของมินตราไปส่งโรงพยาบาลเอกชนที่มีชื่อเสียงที่ปิยภัศร์มีหุ้นส่วนอยู่ ซึ่งโชคดีที่อยู่ไม่ไกลจากออฟฟิศมากนัก หญิงสาวบอกให้ยกเลิกการนัดหมายของมินตราออกไปอย่างไม่มีกำหนด

            ถ้ามีธุระอะไรสำคัญให้โทรเข้ามาแจ้งเธอแทน เธอจะเป็นคนไปจัดการเรื่องสำคัญเร่งด่วนเหล่านั้นด้วยตัวเอง จากนั้นก็วางสายไปก่อนจะรีบร้อนเข้าไปในห้องทำงานของปิยภัศร์

            ซึ่งในขณะนั้นเขากำลังเซ็นงานที่วีรยาเอาเข้ามาให้ เมธาวีบอกกับเขาด้วยสีหน้าวิตกกังวลว่ากวินไปหามินตราที่บริษัท ทั้งคู่มีปากเสียงกันจนพี่สาวของเธอหมดสติไป ตอนนี้กวินกำลังพาไปที่โรงพยาบาล หญิงสาวบอกชื่อโรงพยาบาลให้เขาทราบ

            ปิยภัศร์ต่อสายไปที่โรงพยาบาลเพื่อสอบถามอาการของมินตราทันที พร้อมทั้งสั่งให้หมอและพยาบาลคอยอำนวยความสะดวกให้เธออย่างเต็มที่

            จากนั้นเขาก็รีบพาเมธาวีไปที่นั่นเมื่อคนทั้งคู่ไปถึงก็พบว่ากวินยืนอยู่ในห้องพักฟื้น และมินตราก็นอนอยู่บนเตียงคนไข้บรรยากาศดูตึงเครียดมาก เมธาวีรีบเดินตรงเข้าไปหาพี่สาวของเธอพร้อมกับสอบถามอาการด้วยความเป็นห่วง

            อีกมุมหนึ่งกวินเองก็หลบไปคุยกับปิยภัศร์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเช่นกัน มินตราบอกกับน้องสาวว่ากวินรู้เรื่องที่เธอกำลังตั้งท้อง เกี่ยวกับเรื่องนี้เธอได้บอกให้น้องสาวรับรู้ล่วงหน้ามาก่อนแล้ว เมธาวีจึงไม่ได้แปลกใจอะไร

            “พี่ฟ้าจะจัดการกับเรื่องนี้ต่อไปอย่างไรคะ”

            “พี่จะคุยกับเขาอีกที ตะวันไม่ต้องเป็นห่วงนะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นพี่จะบอกตะวันอย่างไม่ปิดบัง”

            “พี่ฟ้าสัญญากับตะวันแล้วนะไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นก็ตาม พี่จะบอกตะวันห้ามทำอะไรโดยพลการนะคะ” มินตราฝืนยิ้มให้น้องสาว

            “ตะวันไม่ต้องเป็นห่วง”

            กวินเดินเข้ามาขอร้องเมธาวีให้กลับไปก่อน เพราะเขามีเรื่องที่จะต้องพูดจาตกลงกับมินตราเป็นการส่วนตัว ตอนแรกหญิงสาวไม่ยอมแต่ปิยภัศร์เข้ามาดึงตัวเธอออกไป

            เมื่อปิยภัศร์พาเมธาวีออกไปจากห้องแล้ว ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบไม่มีใครพูดอะไร สุดท้ายกวินเป็นฝ่ายต้องพูดกับหญิงสาวเจ้าของปัญหาก่อน

            “คุณรู้ตัวมาก่อนหน้านี้ใช่ไหมว่าคุณตั้งท้อง”

            “ตอนแรกฉันก็ยังไม่ค่อยแน่ใจเท่าไร และฉันก็กำลังจะไปบอกข่าวนี้กับคุณในวันนั้น พอดีเกิดเรื่องขึ้นมาซะก่อน แต่คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะคะ ลูกของฉัน...ฉันจัดการเองได้”

            “คุณจะจัดการอย่างไร...เขาก็เป็นลูกของผมเหมือนกัน ผมจะรับผิดชอบเอง”

            “ไม่จำเป็นค่ะ เราสองคนแม่ลูกไม่ต้องการความรับผิดชอบจากคุณ”

            “แต่ถึงยังไงผมก็จะต้องรับผิดชอบคุณกับลูกอยู่ดี ถึงแม้ว่าพวกคุณจะไม่ต้องการก็ตามที”

            “คุณจะรับผิดชอบยังไงคะ” มินตราถามกลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ความรู้สึก

            “ผมก็จะให้คุณย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านของผม”

            “ให้ฉันย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านของคุณในฐานะอะไร คุณจะให้ฉันย้ายเข้าไปอยู่เฉยๆ โดยไม่มีการแต่งงาน และไม่มีกฏหมายรองรับฐานะของฉันเหรอคะ”

            “ใช่ก็ผมบอกคุณไปแล้วว่าผมจะรับผิดชอบคุณกับลูก”

            “ถ้าด้วยวิธีการที่คุณพูดมาเมื่อกี้ล่ะก็ไม่จำเป็นเลยค่ะ เราสองคนแม่ลูกไม่ต้องการ”

            “แล้วคุณจะให้ผมทำยังไงถึงจะเรียกว่าเป็นความรับผิดชอบในแบบที่คุณต้องการ คุณบอกมาได้เลย”

            “ถ้าคุณยืนยันที่จะรับผิดชอบเราสองคนแม่ลูกจริง คุณจะต้องแต่งงานและจดทะเบียนสมรสกับฉัน ไม่ใช่ให้ฉันย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านของคุณอย่างคนสิ้นไร้ไม้ตอกแบบนั้น เพราะว่าฉันจะไม่มีวันทำแบบนั้นเด็ดขาด”

            “แต่งงาน! คำนี้มันไม่เคยอยู่ในหัวของผมมาก่อนเลยด้วยซ้ำ ผมนึกถึงภาพแต่งงานไม่ออกเลย และผมไม่เข้าใจทำไมคุณถึงได้ให้ความสำคัญกับเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้”

            “คุณเรียกมันว่าเรื่องไม่เป็นเรื่องเหรอคะ ไว้ลองให้เรื่องนี้เกิดขึ้นกับน้องสาวของคุณก่อนแล้วกัน ฉันจะดูซิว่าคุณยังจะเห็นว่ามันเป็นเรื่องไม่สำคัญอยู่อีกหรือเปล่า”

            “มันจะมากไปแล้วนะฟ้า ขวัญไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้ ทำไมคุณต้องดึงเอาน้องสาวของผมเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องของเรา”

            “ฉันเพียงแค่ยกตัวอย่างให้คุณฟังขนาดขวัญเป็นเพียงน้องสาวของคุณ คุณยังยอมรับมันไม่ได้เลย แล้วคุณคิดว่าครอบครัวของฉันจะยินดีกับการรับผิดชอบในแบบฉบับที่คุณมอบให้เราอย่างนั้นเหรอคะ คุณประเมินค่าฉันต่ำเกินไปค่ะ”