บทที่ 93

            กวินยอมรับกับตนเองว่าเขารักมินตรา  แต่เขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่ามันจะมากพอที่จะทำให้เขายอมสละชีวิตโสด และหยุดอยู่ที่เธอกับลูกได้หรือเปล่า เขาไม่อยากที่จะรับปากส่งเดชเพื่อแก้ไขปัญหานี้ เพราะถ้าเป็นแบบนั้นปัญหาแบบนี้ก็อาจจะเกิดขึ้นอีกได้ เขาคงจะต้องไปขอคำปรึกษาจากปิยภัศร์เพื่อนรักของเขาซะแล้ว

            เขาขับรถด้วยความเร็วสูงเพื่อตรงไปหาเพื่อนรักของเขาที่บ้านด้วยจิตใจที่สับสนมากมายเหลือเกิน เมื่อถึงบ้านของปิยภัศร์ก็พบว่าเพื่อนของเขาเองก็รออยู่เช่นกัน เห็นสีหน้าของเพื่อนรักปิยภัศร์ก็รู้คำตอบดีว่าเขายังไม่สามารถเคลียร์ปัญหานี้กับมินตราได้ กวินเล่าถึงเรื่องราวทั้งหมดรวมถึงข้อเสนอของเธอให้เพื่อนฟัง โดยที่ไม่รู้ว่เมธาวีก็ได้แอบฟังอยู่ด้วยเช่นกัน เขาได้ระบายความอัดอั้นในใจที่มีอยู่ตอนนี้

            “นายรู้ไหมฟ้าคิดจะทำลายเด็กในท้องซึ่งเป็นลูกของฉัน เขาเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของฉัน แต่ฟ้ากล้าพูดออกมาอย่างไม่มีเยื่อใยว่ายิ่งฉันอยากได้ลูกเธอก็จะไม่เก็บเขาเอาไว้”

            กวินพูดด้วยแรงกดดันมากมายที่อยู่ในใจของเขา ป้าวรรณให้เด็กยกเหล้าและอาหารทานเล่นเข้ามาแล้วก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ทั้งสองดื่มเหล้าและคุยกันตามลำพัง 

            ปิยภัศร์อยากที่จะสมน้ำหน้ากวินเพื่อนรักของเขาซะจริงๆ ที่จนป่านนี้แล้วก็ยังไม่รู้ตัวอีกว่าตัวเองรักมินตรามากแค่ไหน และเขาค่อนข้างมั่นใจว่ามินตรามีความสำคัญกับเพื่อนของเขามาก แต่ปัญหาดันอยู่ที่ตัวของกวินเองที่ยังไม่อยากที่จะละทิ้งชีวิตโสด และนั่นทำให้ปิยภัศร์พูดตำหนิกวินตรงๆ ซึ่งน้อยครั้งนักที่เขาจะทำแบบนี้

            “นายก็ไม่ควรที่จะไปพูดแบบนั้นกับคุณฟ้า ที่จริงเธอก็พูดถูกไม่มีใครยินดีที่จะยอมรับความรับผิดชอบในแบบฉบับที่นายยื่นข้อเสนอไป ที่สำคัญคุณฟ้าเป็นลูกสาวคนโตของคุณวิชญะ ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นเพียงลูกสาวบุญธรรมก็เถอะ แต่ก็ถือว่าเป็นทายาทคนหนึ่งของจิระกานต์กุล และตระกูลนี้ก็มีชื่อเสียงไม่น้อย นายทำแบบนี้ดูถูกพวกเขาไปหน่อยไหม นายใจร้ายมากไปหรือเปล่า แล้วยังจะไปพูดกับเธอเหมือนกับว่าจะเอาเงินซื้อตัวเธอกับลูก นายทำได้ยังไงนายคิดที่จะทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ”

            “ฉันก็แค่พลั้งปากออกไปเท่านั้น”

            “นายก็รู้มาตลอดว่าการที่ตะวันต้องมาอยู่ที่นี่ ไม่ใช่เพราะคุณวิชญะเป็นคนเสนอมาแต่เป็นเพราะฉันยื่นข้อเสนอนี้ไปเอง ฉันต้องการให้ตะวันมาอยู่กับฉัน นายรู้ไหมคุณวิชญะเป็นคนดีฟ้ากับตะวันก็เหมือนกัน พวกเขามีศักดิ์ศรี การที่ฉันช่วยเหลือเงินอุดหนุนธุรกิจของคุณวิชญะส่วนหนึ่งเป็นเพราะตะวัน แต่อีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะฉันเห็นว่าคุณวิชญะเป็นนักธุรกิจมือสะอาด เขาเพียงแต่พลาดที่ไว้ใจคนผิดคนพวกนั้นถึงได้หักหลังเขา แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาขายลูกสาวหรอกนะ นายพูดแบบนั้นเป็นใครก็รับไม่ได้ทั้งนั้น”

            “ก็ตอนนั้นฉันรู้สึกเครียดมาก พูดอะไรออกไปโดยไม่รู้ตัว”

            “ฉันว่ามันต้องมีวิธีที่จะทำให้คุณฟ้ารักษาลูกของนายเอาไว้ เธอบอกนายหรือเปล่า”กวินพยักหน้า       

            “ฟ้าบอกว่าฉันจะต้องแต่งงานและรับผิดชอบเธอตามกฏหมาย รวมไปถึงจะต้องเลิกนิสัยเจ้าชู้มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น”

            “แล้วนายยังจะลังเลอะไรอีก มีอะไรที่จะสำคัญไปกว่าคุณฟ้ากับลูกของนายอีกหรือ”

            “การที่จะให้ฉันเลิกใช้ชีวิตอิสระเสรี และหันไปยึดติดกับใครคนใดคนหนึ่ง มันไม่ได้ทำกันได้ง่ายๆ หรอกนะ”

            “แต่มันก็ไม่ยากเกินความพยายาม นายคิดไตร่ตรองดูให้ดีก็แล้วกัน หรือบางทีคุณฟ้าอาจจะแค่พูดขู่นายเท่านั้น เธอคงไม่คิดที่จะทำจริงหรอกมั้ง ด้วยสัญชาติญาณของความเป็นแม่ย่อมที่จะต้องรักและผูกพันกับลูกอยู่แล้ว นายอย่าเพิ่งคิดมากเลยนะ”

            เมธาวีที่ยืนฟังทั้งสองคนคุยกันอยู่นานก็ปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับพูดยืนยันกับกวินว่าสิ่งที่พี่สาวของเธอพูดกับเขานั้นไม่ใช่เป็นเพียงแค่คำขู่แต่หญิงสาวทำได้จริงๆ และเขาควรรีบตัดสินใจกับเรื่องนี้ ไม่ควรปล่อยทิ้งไว้เนิ่นนาน ปิยภัศร์ถามเมธาวีว่าเธอรู้ได้อย่างไร หญิงสาวพูดแต่เพียงว่า

            “เพราะพี่ฟ้าเป็นพี่สาวที่เติบโตมาพร้อมกับฉัน มีหรือที่ฉันจะไม่รู้ว่าพี่ฟ้าคิดจะทำอะไร”

            อีกทั้งยังพูดอีกว่าถ้าเธอต้องตกอยู่ในสถานะการณ์เดียวกันนี้ เธอก็จะทำแบบนี้เหมือนกันจะแตกต่างกันก็ตรงที่เธอจะลงมือทำทันที โดยไม่บอกให้คนอื่นล่วงรู้ความคิดของเธอว่าคิดที่จะอะไรอย่างเช่นที่พี่สาวของเธอทำอยู่ในตอนนี้ ปิยภัศร์ฟังแล้วรู้สึกหนาวกับสิ่งที่เธอพูด คำพูดของเมธาวีมันทำให้เขากลัวนี่ขนาดยังไม่ได้เกิดขึ้นจริงเขายังอดที่จะรู้สึกกลัวไม่ได้ สัญชาติญาณบอกกับเขาว่าพวกเธอทำได้อย่างที่พูด หญิงสาวบอกปิยภัศร์ว่าเธอจะไปอยู่เป็นเพื่อนพี่สาวที่โรงพยาบาล ปิยภัศร์สั่งให้รถที่บ้านไปส่งเธอที่นั่นทันที