บทที่ 94

            เมื่อเมธาวีไปถึงที่โรงพยาบาลเธอจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้พี่สาว จากนั้นก็พาพี่สาวกลับบ้านเพื่อเก็บข้าวของก่อนที่จะเดินทางไปอเมริกา ซึ่งเธอเห็นด้วยกับความคิดนี้เพราะว่าอย่างน้อยจะได้เป็นการเปลี่ยนสถานที่ อีกอย่างมินตราจะได้ไปพักผ่อนที่นั่นด้วย และพ่อก็คงจะช่วยปลอบใจพี่สาวของเธอได้บ้าง เมธาวีไปส่งมินตราที่สนามบินด้วยตัวเอง พร้อมกับบอกเธอว่าบิดาจะมาคอยรับที่ปลายทาง และขอให้เธอดูแลตัวเองให้ดีสบายใจเมื่อไรก็ค่อยกลับมา ไม่ต้องห่วงงานที่บริษัทเพราะตนเองจะรับหน้าที่ดูแลต่อเอง

            “พ่อทราบเรื่องของพี่ฟ้าแล้วนะคะ พ่อพูดแค่ว่าอยู่ที่เมืองไทยแล้วไม่สบายใจ ก็ให้ไปอยู่กับพ่อที่อเมริกาถือว่ามาพักผ่อนเปลี่ยนบรรยากาศ หลานคนเดียวพ่อเลี้ยงได้”

            เมื่อมินตราได้ยินคำตอบของพ่อจากน้องสาวของตัวเองก็มีผลทำให้เธอไม่สามารถระงับความเสียใจไว้ได้อีก เธอร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เมธาวีเดินเข้าไปกอดเธอเอาไว้แล้วก็เช็ดน้ำตาให้ และบอกให้ทำใจให้สบายไม่ต้องคิดมาก เพราะสุขภาพจิตของแม่มีผลต่อลูกในท้อง ให้เธอห่วงตัวเองและลูกน้อยให้มากเข้าไว้ เรื่องอื่นไม่ต้องไปคิดถึงมัน

           

            ในที่สุดมินตราก็เดินทางมาถึงสนามบินลอสแองเจอลิส เธอมองหาบิดาแล้วก็พบว่าเขามารอรับเธออยู่ก่อนแล้ว

            “ฟ้า...ทางนี้ลูก” มินตรายกมือไหว้บิดาบุญธรรม

            “สวัสดีค่ะ...พ่อไม่น่าจะต้องลำบากมารับฟ้าเลยนะคะ”

            “พ่อไม่ลำบากอะไรหรอกลูก เรากลับบ้านกันเถอะเดินทางมาถึงเหนื่อยๆ จะได้พักผ่อน หลานของพ่อจะได้พักผ่อนด้วย”

            เมื่อทั้งคู่มาถึงบ้านพักวิชญะชวนมินตราให้มานั่งพักที่โซฟาในห้องนั่งเล่น แต่เธอไม่ยอมนั่งบนเก้าอี้แต่กลับนั่งลงที่พื้น สร้างความงุนงงให้กับวิชญะเป็นอย่างมาก

            “ฟ้าทำไมไม่นั่งข้างบนล่ะลูก” เธอไม่ตอบแต่ก้มลงกราบที่ตักของเขาด้วยน้ำตานองหน้า

            “พ่อคะหนูขอโทษที่ทำตัวไม่ดี ตั้งท้องโดยที่ยังไม่ได้แต่งงาน ทำให้เสื่อมเสียวงศ์ตระกูล”

            วิชญะดึงตัวลูกสาวขึ้นมานั่งบนโซฟาตัวเดียวกับเขา และลูบหัวของเธอเบาๆ

            “ไม่เอาลูกอย่าคิดมาก พ่อยังไม่เคยว่าลูกสาวของตัวเองเลย แล้วหนูเป็นใครถึงได้มาว่าลูกสาวของพ่อ เรื่องที่ลูกกังวลพ่อไม่เคยเดือดร้อน หลานคนเดียวพ่อเลี้ยงได้และพ่อก็รู้ว่าตะวันก็คิดแบบนี้เหมือนกัน ตอนนี้ลูกแค่ทำจิตใจให้สบายอย่าคิดมาก เพราะอารมณ์ของแม่จะมีผลต่อลูกในท้อง อย่าร้องไห้ลูกเดี๋ยวหลานพ่อก็ขี้แยกันพอดี พ่อกับน้องยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่นะลูกเลิกคิดมากได้แล้ว” เขาเช็ดน้ำตาให้ลูกสาวของตัวเอง

            “อาการของพ่อเป็นยังไงบ้างคะ”

            “ดีขึ้นมากแล้วแต่หมอยังไม่อยากที่จะให้พ่อกลับไปทำงานหนักเหมือนเดิม อีกไม่นานพ่อก็คงจะได้กลับไปอยู่กับลูกที่เมืองไทย” มินตรารู้สึกสบายใจที่ได้ฟังคำพูดของพ่อ และมีกำลังใจที่จะดำเนินชีวิตต่อไป ถึงแม้ว่ากวินจะตัดสินใจอย่างไรก็ตาม มันจะไม่มีผลกับเธออีกต่อไปแล้ว เพราะเธอยังมีพ่อและตะวันที่รักและพร้อมจะเข้าใจและยืนเคียงข้างเธอในทุกสถานการณ์

            ในวันต่อมามินตราได้ออกไปเดินดูของในห้างสรรพสินค้าชื่อดัง เธอเดินเลือกซื้อของเพียงลำพังคนเดียวด้วยความรู้สึกเหงาปนเศร้า และก็ได้มีโอกาสพบกับกันต์ที่นั่นโดยบังเอิญทั้งสองฝ่ายทักทายกัน จากนั้นก็ชวนกันไปคุยกันต่อที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง

            “คุณมีอะไรที่ไม่สบายใจอยู่หรือเปล่าเล่าให้ผมฟังได้นะครับ”

            มินตราร้องไห้ออกมาทันที เธอพยายามที่จะกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ และนั่นทำให้กันต์ตกใจไม่น้อยเลยทีเดียว เขาพยายามปลอบประโลมและถามถึงสาเหตุของความไม่สบายใจที่เกิดขึ้น

            มินตราเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟัง ในการเริ่มต้นการเล่ามันดูยาก เพราะไม่รู้จะเริ่มต้นจากตรงไหนก่อนดี แต่เมื่อได้เล่าแล้วมันเหมือนกับไม่สามารถหยุดได้ น้ำตาของเธอไหลลงมาอยู่แทบจะตลอดเวลา กันต์จับมือของหญิงสาวเอาไว้เพื่อเป็นการปลอบประโลม บางทีเขาอาจจะต้องกลับไปที่เมืองไทยอีกสักครั้ง นับตั้งแต่ครอบครัวของเขามาตั้งรกรากอยู่ที่อเมริกา เขาก็ไม่ค่อยจะได้กลับไปที่นั่นนอกจากจะไปประชุมคราวที่แล้วและได้เจอมินตราโดยบังเอิญ

            กันต์คิดจะกลับไปเพื่อทำหน้าที่ประสานรอยร้าว เพราะเท่าที่เขาฟังเรื่องราวจากปากของเธอ กันต์มีความรู้สึกว่าทั้งคู่ยังรักกันและกันอยู่ เพียงแต่ว่าฝ่ายชายยังไม่สามารถตัดใจละทิ้งชีวิตเสเพลของตัวเองได้ บางที่เพื่อนอย่างเขาน่าจะทำอะไรเพื่อเพื่อนและอดีตคนรักได้ เพราะถึงแม้ว่าจะเลิกลากันไปแล้วแต่เขาก็ยังมีความรู้สึกที่ดีกับเธอ

            และยังจดจำเวลาแห่งความหวานชื่นที่เขากับเธอมีร่วมกันตอนที่เป็นแฟนกันได้ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงระยะเวลาสั้นๆ ก็ตาม

            และตอนนี้เขาก็มีแผนการที่จะทำให้เธอกลับไปคืนดีกับแฟนหนุ่ม แต่เขายังไม่ได้บอกให้อีกฝ่ายรับรู้ เพราะบางทีถ้ารู้เธออาจจะไม่ยอมให้ความร่วมมือกับเขา เพื่อความแนบเนียนเธอจึงไม่ควรล่วงรู้ถึงแผนการนี้

            หลังจากที่พบกันในวันนั้นกันต์ได้ไปมาหาสู่มินตรา เขาเข้านอกออกในบ้านที่ปิยภัศร์จัดให้คุณวิชญะพักอยู่ และหญิงสาวเองก็พักอยู่ที่นั่นด้วย กันต์มาอยู่เป็นเพื่อนพูดคุยกับเธอเพื่อให้เธอหายเหงาหายเศร้าลงบ้าง อีกทั้งยังขอตามเธอกลับไปที่เมืองไทย โดยให้เหตุผลว่าเขาไม่ได้กลับไปเที่ยวที่นั่นนานแล้วก็เลยอยากจะกลับไปเยี่ยมเพื่อนฝูงบ้าง คราวที่แล้วที่กลับไปก็เพราะเรื่องเกี่ยวกับธุรกิจยังไม่มีโอกาสได้เที่ยวหรือไปเยี่ยมเพื่อนและคนรู้จักเลย มินตราขอให้เขาไปพำนักอยู่ที่บ้านของเธอ กันต์ตกลงทันทีโดยไม่ลังเล เพราะมันตรงกับแผนของเขาพอดี