ตัวตลก

“อีกไม่นาน…มึงก็จะเป็นอิสระแล้วไอ้กันต์​ ถือว่ากูขอละ ไหนๆมึงก็เล่นละครมาขนาดนี้แล้ว​ ถือสะว่าสงสารยัยลูกหมี”​

“เพราะสงสารนี่แหล่ะกูถึงได้ทนไง! แต่ถ้าน้องมึงล่ำเส้นกูมากๆกูอาจจะระเบิดออกมาก็ได้น่ะ”​

.

.

“กูจะพยายามปรามน้องกู ยังไงกูก็ขอบใจมึงมากที่ยอมช่วย”​

“อื้ม!!... แต่ตอนนี้กูเองก็อยากให้มึงเข้าใจน่ะ​ ว่ากูกับปริมเราคบกันแล้ว กูเองก็ไม่อยากหลบๆซ่อนๆ​ กูอยากให้เกียรติ​ปริม”​

กันต์เอื้อมมือมากุมมือปริม แล้วจูบบนมือนุ่ม​ เพื่อแสดงให้ทุกคนเห็นว่าเขาจริงจัง​กับเธอ

“ขอบคุณ​นะคะกันต์ที่จริงจังกับปริม”​

“ก็ผมรักปริมนี่ครับ”​

“เบาได้เบาครับไอ้กันต์​ ตรงนี้มีคนโสดน่ะครับ​”​

ในขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน​ พวกเขาไม่รู้เลยว่าคนที่พวกเขาพูดถึง​ ตอนนี้กำลงนั่งช็อกอยู่บนเก้าอี้ ช็อกจนทำอะไรไม่ได้​ น้ำตามันไหลออกมาด้วยความเจ็บปวด​ แต่กลับไร้เสียงอย่างเช่นทุกครั้ง เธอจุกจนร้องไม่ออก ได้แต่ปล่อยให้น้ำตามันไหลลงมาอาบแก้ม​ ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ​ด้วยความเจ็บปวด

เพื่อนทั้งสองไม่ได้ละสายตาไปจากลูกหมี​เลย​ พวกเขาได้ยินทุกอย่างที่พวกพี่ชายเธอคุยกัน ได้แต่สงสารลูกหมี​ ตอนนี้คงทำได้แค่ปลอบและให้กำลังใจเพื่อนสาวเท่านั้น และเชื่อว่าเวลาจะช่วยเยียวยาความรู้สึกของเพื่อนได้​ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าลูกหมีเจ็บปวดมากแค่ไหน​ ขนาดพวกเธอที่เป็นเพื่อนแค่ฟังก็รู้สึกเจ็บแทน​ เพราะโดนคนที่รักและไว้ใจทำร้าย

“ไม่เป็นไรน่ะมึง​ ไม่เป็นไรๆ ถ้าเขาไม่รักก็ช่าง​แต่พวกกูสองคนรักมึงน่ะ​ รู้แค่นี้ก็พอ”​

ลูกหมีพยักหน้ารับรู้

“เรากลับกันเถอะ​ อยู่ไปก็รังแต่จะทำให้เจ็บ​ ป่ะ! มึงต้องเข้มแข็งและก้าวผ่านทุกอย่างไปให้ได้​น่ะ พวกกูจะไม่ทิ้งมึงไปไหน​ เราสามคนจะอยู่ด้วยกัน”​

“ฮึกๆๆ​ ขะ.. ขอบคุณ​พวกมึงน่ะ”​

ตอนนี้เแค่แรงจะยืนเธอก็แทบไม่ไหวอยู่แล้ว​ รู้สึกแขนขาอ่อนแรง​ จนเพื่อนๆต้องเข้ามาประคอง​ ไม่งั้นเธอคงได้ล้มลงไปกับพื้นแน่​

ย้อนกลับไปหลังจากที่พี่กันต์มาส่งเธอ.... เขาบอกว่ามีนัดกับครอบครัว​ เธอก็ไม่ได้สนใจอะไร​ แต่อยู่ๆ​เพื่อนของเธอโทรมาบอกว่าเห็นพี่กันต์ที่ผับ​ เธอแปลกใจมาก​ ก็ไหนพี่กันต์​บอกว่ามีนัดกับครอบครัว ด้วยความอยากรู้ก็เลยแอบออกจากบ้านแล้วเรียกแท็กซี่​ให้ไปส่งที่ผับ​

จริงๆเธอเข้ามาไม่ได้ด้วยซ้ำเพราะอายุไม่ถึง แต่เพราะผับแห่งนี้เป็นของพี่ชายเพื่อน​ ทำให้เธอเข้าไปข้างในได้​ แต่มีข้อแม้คือห้ามดื่ม

.

.

เมื่อเธอเข้ามานั่งได้สักพัก เธอก็ได้ยินสิ่งที่พวกเขาคุยกัน​ ได้รับรู้ความจริงมากมายที่ไม่เคยรู้ และที่สำคัญคือคนที่เธอรักเขา​มีคนรักแล้ว​ หึ... แล้วทำไมต้องมาทำดีกับเธอด้วย​ แล้วทำไมคนอื่นถึงต้องโกหกเธอด้วย​ พวกเขายังเห็นเธอเป็นน้องบ้างหรือเปล่า

สิ่งที่เธอได้ยิน​ คือสิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าคนที่เธอรักจะมองเธอแบบนี้​ พวกเขาไม่ได้รักเธอเหมือนที่เธอรัก​ สิ่งที่เธอเห็นทุกอย่างเป็นแค่ละคร

ฮื่อๆๆๆๆ​ เธอได้แต่เก็บเสียงร้องไห้​ มันเจ็บมากเจ็บจนจุกไปหมดเลย

“ลูกหมีไหวไหม.... คืนนี้แกจะกลับบ้านไหมหรือจะไปนอนที่ดอนโดฉันก่อนก็ได้น่ะ​ ถ้ายังไม่พร้อมที่จะเจอใคร”​

“ฉันยังไม่พร้อมที่จะกลับบ้านตอนนี้ดาว​ ฉันไม่รู้ต้องทำตัวยังไง​ ไม่รู้ว่าตอนนี้ต้องรู้สึกยังไง”​

“งั้นไปอยู่คอนโดกูก่อนละกัน​ ยังไงพรุ่งนี้ก็วันหยุดแล้วนิ”​

“อื้มมม...”​ หลังจากนั้นไอ้เชนก็ขับรถมาส่งเธอกับดาวที่คอนโดของดาว​

“ฮื่อๆๆๆๆ​ ฉันอยากอยู่คนเดียว ขอฉันอยู่คนเดียวสักพักได้ไหม”​ สุดท้ายเธอก็ร้องออกมา น้ำตาที่พยายามเก็บไว้ตอนนี้มันไหลออกมาหมดเลย

“ได้สิ... คืนนี้ฉันยกห้องนอนให้แกเลย​ ร้องออกมาให้หมดแล้วกลับมาเป็นลูกหมีที่สดใสเหมือนเดิมน่ะ​เพื่อนรัก”​

เพื่อนทั้งสองปล่อยให้เธออยู่คนเดียว​ ใจจริงก็ไม่อยากให้เธออยู่ลำพัง​ แต่ในเมื่อเพื่อนขอ​ไว้ พวกเขาก็เลยต้องยอม ใจหนึ่งก็อยากให้เพื่อนได้มีเวลาทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น​ด้วย

ฮึกๆๆๆๆ​ ฮื่อๆๆๆ​ ฮื่อๆๆๆๆๆๆๆ

ฮึกๆๆ​ ฮื่อๆๆๆๆ​ ฮึกๆๆๆๆ

เสียงร้องไห้สะอื้น​ปานจะขาดใจของลูกหมีไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเธอเจ็บปวดมาก​ถ้านาดไหนกับเรื่องที่ได้รับรู้​ ทำไมพวกพี่ๆถึงใจร้ายกับยัยลูกหมีกันน่ะ

ทางด้านลูกหมี​ตอนนี้​เธอร้องไห้จนเหมือนจะขาดใจอยู่แล้ว​ ทำไมทุกคนถึงทำแบบนี้กับเธอได้​ เธอมันน่ารังเกียจ​ขนาดนั้นเลยหรอแม้แต่พี่ชายก็ไม่รักเธอเลย ทำไมถึงย​อมให้คนอื่นว่าน้องสาวตัวเองได้ขนาดนี้​ หรือเขาไม่เคยรักน้องคนนี้เลย

ใช่สิ... ที่พวกเขาทำดีกับเธอเพราะแค่สงสาร​นี่ ทำไมถึงได้ใจร้ายกันจัง​ ทำไมถึงทำกับเธอแบบนี้​

ที่ผ่านมาแม้แต่พี่กันต์ก็รังเกียจ​เธอสิน่ะ​ เขาบอกว่าเธอน่ารำคาญ​ เขาคงไม่เคยมีความรู้สึกดีดีให้เธอเลย ที่ผ่านมาเขาแค่สงสารเด็กขี้โรคอย่างเธอ​ มีแต่เธอที่คิดไปเองคนเดียว​ ส่วนเขาก็แค่เล่นละครเป็นคนดีเพื่อให้เธอเชื่อฟัง​และยอมผ่าตัดก็แค่นั้นใช่ไหม

ได้....!!ในเมื่อมันคือสิ่งที่พวกเขาต้องการ เธอจะทำให้ เธอจะรีบผ่าตัดให้จบๆ​ พวกเขาจะได้ไม่รำคาญเธออีก​ เธอเองก็ไม่อยากเป็นตัวตลกของใครอีกแล้วเหมือนกัน

ฮึกๆๆๆๆ​ ฮื่อๆๆๆๆ

“ลูกหมี..... หยุดร้องไห้ได้แล้ว”​เป็นเสียงของดาวที่เข้ามาห้าม​เพื่อนเพราะเธอเห็น​ว่าลูกหมีร้องไห้นานเกินไปแล้ว เธอกลัวลูกหมีจะช็อก

“เดี่ยวแกจะไม่สบาย​น่ะ ในเมื่อพวกพี่เขาไม่เห็นค่าในตัวแก​ แกก็ปล่อยพวกเขาไปเถอะน่ะ​ ต่อไปนี้หันมารักตัวเองน่ะ​ พวกกูสองคนรักมึงน่ะ​ พวกกูจะไม่ทิ้งมึงไปไหนจะอยู่ข้างๆมึง”​

“ฮึกๆๆๆ​ ขอบคุณพวกมึงมากน่ะ​ กูรักพวกมึงน๊า​ ฮื่อๆๆๆๆ​“ทั้งสามคนหันมากอดกัน

ลูกหมีมีเพื่อนที่คบกันจริงๆอยู่แค่สองคนนั้นก็คือพิมพ์ดาวกับเชน​ ทั้งสามคนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่อนุบาล​ ไม่แปลกที่จะเข้าใจกันถามว่าพวกเธอสนิทกันขนาดไหน​ บอกเลยว่าสนิทกันมาก พวกเราจะเล่าทุกอย่างให้เพื่อนฟัง ทุกอย่างทุกเรื่องเพราะเราไม่มีความลับต่อกัน

พิมพ์ดาวเธอเป็นคนเก่ง​ เธอขอพ่อกับแม่มาอยู่คอนโดคนเดียว​เพราะต้องการอิสระ​ภาพ พ่อแม่ของเธอก็อนุญาต​ เพราะยังไงคอนโดแห่งนี้​ก็เป็นของครอบครัวดาว ยังไงเธอก็อยู่ในสายตาของพ่อกับแม่อยู่ดี​ ส่วนเชน​ เขาเป็นลูกคนเล็กของเจ้าของตลาดสดหลายต่อหลาย​แห่ง ทางบ้านก็เลยห่วงหนักมาก​แต่มันก็ดื้อมากๆ

ส่วนเธอก็เป็นเด็กขี้โรคคนหนึ่งที่​ไม่มีใครรักแม้แต่พี่ชาย​ของตัวเองเขาก็รังเกียจ​ เป็นเด็กอ่อนแอ​คนหนึ่งที่พ่อกับแม่ไม่เคยปล่อยไปไหนมาไหนคนเดียว

“ขอบคุณพวกมึงมากน่ะที่ไม่รังเกียจ​กูเหมือนพวกพี่ๆเขา​ ขอบคุณ​ที่ไม่ทิ้งกันและคอยอยู่ข้างๆกัน​ ฮึกๆๆ​ ขอบคุณ​จริงๆ​ ต่อไปนี้กูจะรักตัวเองให้มากๆ”​