ความฝัน

เวลามีแต่จะเดินไปข้างหน้าไม่มีวันย้อนกลับมา​ บางคนทำผิดพลาดอยากขอแก้ตัว​ อยากกลับไปแก้ไขอดีต​ แต่ก็ทำได้แค่คิด​ เพราะความเป็นจริงเราย้อนเวลากลับไปไม่ได้​และสิ่งที่ทำได้​ ก็คือเราต้องยอมรับความจริงและรู้จักปรับปรุงตัว​ พยายามทำให้ตัวเองไม่เป็นภาระของคนอื่นให้มากที่สุด

เหมือนลูกหมีในตอนนี้ที่เธอเริ่มเข้าใจอะไรมากขึ้นกว่าเดิม​ เริ่มมองอะไรต่อมิอะไรออก​ เธอพยายามอย่างหนักเพื่อให้ตัวเองไม่ต้องไปคิดถึงสิ่งที่พวกคนใจร้ายทำกับเธอ​

ถ้าที่ไหนมีพวกเขาเธอจะไม่ก้าวเข้าไป​ อย่างเช่นที่ห้องพักส่วนตัวของพวกเขา​ เมื่อก่อนเธอชอบมาที่นี่มาก​ ยิ่งมีพวกพี่ๆอยู่ด้วยเธอก็จะปักหลักอยู่แต่ในห้องนี้​ เพราะเธอชอบและมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ๆคนที่ตัวเองแอบชอบ​ แต่ตอนนี้เธอจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว

ถ้าวันไหนที่พวกเขามาค้างคืนที่บ้านของเธอ​ วันนั้นเธอเลือกที่จะคลุกตัวอยู่แต่ในห้อง​เพราะไม่อยากเจอหน้าพวกเขา​ เธอยอมอดอาหาร​หรือบางครั้งจะวานให้ป้าอุ่นเอาอาหารมาให้ หรือเธอจะขอกินก่อนที่ป้าอุ่นจะตั้งโต๊ะเพื่อหลีกเลี่ยงการพบเจอ​

ตอนแรกป้าอุ่นก็สงสัยว่าทำไมช่วงนี้เธอถึงไม่ยอมลงมากินข้าวพร้อมๆกับทุกคน​ จะให้เธอพูดความจริงได้ยังไง เพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะบอกยังไง​เหมือนกัน เลยโกหกป้าอุ่นไปว่าช่วงนี้เธอลงเรียนพิเศษ​ซึ่งช่วงเวลาที่อาจารย์​สอนมันตรงกับเวลาทานข้าวเย็นของครอบครัว​ เธอเลยต้องกินก่อน​ และฝากให้ป้าอุ่นบอกคุณพ่อคุณแม่ด้วย​ ท่านจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง

ชีวิตของเธอช่วงนี้ก็จะอยู่กับตัวเองมากขึ้น​ ตอนเช้าเธอจะรีบออกจากบ้านแต่เช้า เพื่อไม่ให้เจอกับใครแล้วให้คนขับรถไปส่งที่โรงเรียน ส่วนอาหารเช้าก็ให้ป้าอุ่นทำใส่กล่องไว้สำหรับไปกินที่โรงเรียนในทุกๆวัน​

ตอนนี้เธอเองก็รู้สึกสบายใจ​ ไม่ต้องพบเจอกับใคร​ ไม่ต้องมาปั้นหน้ายิ้มทั้งๆที่ในใจกำลังร้องไห้​ การอยู่กับตัวเองก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น​ อาจจะมีเหงาบ้าง​ แต่เธอก็พยายามหากิจกรรมเล็กๆน้อยๆทำในห้อง​

ส่วนมากเธอจะใช้เวลาในทำข้อสอบมากกว่า​ จากที่เป็นคนไม่ชอบอ่านหนังสือเลย แต่เพราะพักหลังๆต้องอยู่คนเดียวบ่อย​ เธอไม่รู้จะทำอะไรก็หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน​ ทำให้ตอนนี้เธอกลายเป็นคนชอบอ่านหนังสือ​ไปเลย ชอบทบทวนบทเรียน​ ชอบลองผิดลองถูกกับข้อสอบ​

ตอนนี้เธอพยายามหาเป้าหมายให้ตัวเอง​ พยายามตามหาความฝันของตัวเอง​ ว่าชอบอะไร​ อยากทำงานอะไร​ โดยที่ไม่ต้องตามคนอื่นเขา​

เมื่อก่อนเธออยากจะเรียนบริหารเพราะพี่กันต์ก็เรียนบริหาร​ แต่การอยู่คนเดียวทำให้เธอค้นพบตัวเองมากขึ้น​ ค้นพบความชอบ​ ค้นพบสิ่งที่อยากทำ​ ที่สำคัญค้นพบความต้องการของตัวเอง​

เธอพบแล้วความฝัน​ เธอรู้แล้วว่าอยากเรียนอะไร​ ในอนาคตอยากทำงานอะไร​ นั้นก็คือ​การเป็นแอร์โฮสเตส​ เธออยากไปเจอโลกกว้าง​ อยากออกเดินทางไปที่ต่างๆ​อยากเรียนรู้ชีวิตนอกบ้าน​ อยากลองไปใช้ชีวิตต่างแดน​

มันคงดีไม่น้อยและที่สำคัญถ้าเธอต้องบินบ่อยๆก็จะลดการพบเจอพวกเขาได้​ โดยเฉพาะ​พี่ชายของเธอ​ เธอเลี่ยงเขาไม่ได้ตลอดชีวิตอยู่แล้วเพราะเราเป็นพี่น้องกัน​ และอยู่บ้านหลังเดียวกัน​

แต่ปัญหาใหญ่​ของเธอคือเธอมีโรคประจำตัว​ เธอจะลองไปปรึกษาคุณหมอว่าเธอสามารถทำอาชีพนี้ได้ไหม​ ถ้าหากหลังผ่าตัดแล้วหัวใจของเธอกลับมาเป็นปกติเหมือนคนอื่น

การเรียนแอร์โฮสเตส​ มันอาจจะยากมากสำหรับเธอ​ ทั้งในเรื่องภาษา​หรือเรื่องอื่นๆ​ โดยเฉพาะเรื่องหน้าตาและรูปร่าง​ ต่อไปนี้เธอต้องดูแลตัวเอง​ ต้องลดน้ำหนัก​ ต้องทำให้ตัวเองดูดีให้ได้

ทั้งหมดนี้เพื่อให้เธอมีความมั่นใจและสามารถ​บอกคนอื่นได้ว่าเธอมีความฝันอยากเป็นแอร์โฮสเตส​ โดยไม่ต้องกลัวว่าจะโดนล้อและที่สำคัญเธอต้องขยันอ่านหนังสือให้มากๆ เพราะต้องสอบแข่งกับคนอื่น​ ถึงมันจะยากแต่เธอจะลองทำมันสักครั้ง​ ลองพยายามกับความฝันแรกของตัวเอง​ ถ้าไม่ไหวจริงๆหรือเกินความสามารถของตัวเอง​ เธอจะถอยออกมาและตามหาความฝันอย่างอื่นต่อไป​ ที่ไม่ใช่ทำตามคนอื่นเหมือนเมื่อก่อน​ เธอต้องมีชีวิตเป็นของตัวเอง​

เวลาประมาณ​เจ็ดโมงเช้าที่บ้านของลูกหมี ทุกคนจะมานั่งรวมตัวกันเพื่อรับประทานอาหารเช้าด้วยกัน​ เสร็จแล้วแต่ละคนก็จะแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง​ ยกเว้นลูกหมีคนเดียวที่ไม่ได้อยู่รับประทานอาหารพร้อมกับคนอื่น

​

บางวันจะมีเพื่อนลูกชายมาทานด้วย​ ซึ่งก็เป็นภาพชินตาของคนในบ้าน​ พวกเขาเปรียบเสมือนคนในบ้านนี้ เพราะความสนิทสนมของลูกๆและผู้หลักผู้ใหญ่ที่มีให้กันทำให้เกิดความสัมพันธ์​ที่ดี

“แม่คับ... แล้วยัยลูกหมูล่ะ”​

ในระหว่างที่กำลังจะทานข้าว​ เสือได้ถามถึงน้องสาวตัวเอง​ ที่เขารู้สึกว่าพักหลังๆมานี้ไม่ค่อยได้เห็นหน้าเห็นตาสักเท่าไร​

ทำถามของเสือทำให้ใครบางคนแอบฟังไปด้วย​ นั้นสิ!! ช่วงหลังๆมานี้เขาไม่ค่อยเห็นเธอเลย ซึ่งมันแปลก

“เสือ!!... เรียกน้องให้มีมันดีดีหน่อยสิ​ แม่บอกหลายครั้งแล้วน่ะ​ เดี่ยวน้องจะน้อยใจเอาได้”​

“แม่คับ.... ก็ชื่อนี้เหมาะกับน้องมากกว่านิคับ​ ชื่อลูกหมีมันน่ารักเกินไป​ เรียกลูกหมูนะดีแล้ว​ อ้วนก็อ้วนแถมยังแต่งตัวเฉิ่มอีก”​

เพี้ยะ!!....

“โอ้ย... แม่ค๊าบบบผมเจ็บน่ะ”​

“สมควรโดน!!... เป็นเสียงประมุขของบ้าน”​ เขานั่งฟังเจ้าลูกชายพูด​แล้วรู้สึกไม่ดีเลย​ เขาเองในฐานะพ่อไม่ชอบใจสักเท่าไรที่ลูกสาวโดนคนในครอบครัวหรือคนสนิทล้อเลี่ยนแบบนี้

“สมน้ำหน้า!!....”​ เป็นเสียงเพื่อนเขาสองคนที่เอยขึ้นมา

“หรือพวกมึงไม่ได้คิดแบบกู.... เถียงกูสิถ้าไม่จริง!!”​

“(…….)”

“หึ... เห็นไหมพวกมึงก็คิดแบบกูนั่นแหล่ะ​โดยเฉพาะ​ไอ้กันต์”​

“เอาล่ะๆ​ พอได้แล้ว​ รีบๆกินข้าวเถอะ เดี่ยวจะสาย ส่วนน้องออกไปโรงเรียนตั้งแต่เช้าแล้ว​ เห็นว่ารีบ…ช่วงนี้ต้องทำรายงานเยอะ”​

“แปลกจัง.... ปกติถึงจะรีบขนาดไหน น้องจะรบเร้าให้ไอ้กันต์​ไปส่งตลอดน่ะ​​”​

ปกติยัยลูกหมีจะตัวติดไอ้กันต์จะตาย ทั้งมาหาไอ้กันต์ที่มหาวิทยาลัย​ ชอบงอแงใส่มันเพื่อให้มันไปส่งที่บ้าน​ แล้วไหนจะคอยตามกวนพวกเขา​ พูดได้เลยว่าที่ไหนมีพวกเขาที่นั่นก็จะมียัยลูกหมี จนบางครั้งเพื่อนๆของเขาก็ไม่อยากให้เธอรู้ว่าจะไปไหนมาไหน​ เพราะเบื่อที่ต้องตอบคำถามลูกหมี​ และสุดท้ายเธอก็จะขอไปด้วย​ ซึ่งพวกเขาไม่ต้องการแบบนั้น