LOGIN“ออกไป ออกไปเดี่ยวนี้น่ะ นายเป็นใครเข้ามาในห้องฉันทำไม...... ออกไป” เธอยังคงโวยวายและผลักเขาให้ออกจากห้องของตัวเอง
แต่เขากลับรวบมือเธอแล้วดึงเธอมากอดไว้..... แล้วพูดประโยคที่ทำให้เธอหยุดชะงัก “รู้ไหมว่าคิดถึงมากขนาดไหน คิดถึงจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว”เขากอดเธอแล้วลูบแผ่นหลังของเธออย่างปลอบโยน เหมือนที่เคยทำและจูบตรงไฝบริเวรต้นคอของเธอ เธอเคลิมไปกับสัมผัสของเขา แต่พอได้สติเธอเลือกทีาจะผลักเขาออกอย่างแรง แล้วถามเขาออกไปด้วยน้ำเสียงเหวี่ยงๆ... “นายต้องการอะไร แล้วเข้ามาในห้องฉันทำไม นายรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่” “นายเสือ!!!” เธอเรียกชื่อเขาอย่างโมโห ฉันถามว่า “นายรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่” “เรียกชื่อผัวได้แล้วหรอ... หื้มมมม นึกว่าลืมกันไปแล้ว” “นายเสือ!!!!! ไอ้เลวเสือ!!! ไอ้เหี้ยเสือ!!! ” “จุ๊ๆๆๆ ทำไมเรียกชื่อผัวไม่เพราะแบบนี้ล่ะ ไม่น่ารักเลยนะเมีย” “ใครเป็นเมียนาย!!” “หื้มมม..... ต้องให้ทบทวนไหม” เสือก้าวไปข้างหน้าจนปริมตกใจต้องถอยหลัง แต่เธอไม่ระวังทำให้เกือบล้มหัวขมำดีที่เสือประคองได้ทัน เขาประคองเธอมานั่งที่โซฟาแล้วยกตัวเธอมานั่งบนตักพร้อมทั้งโอบรัดตัวเธอจนแน่น เสือเป็นคนดื้อด้านยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ เธอรู้สึกเหนื่อย คิดว่าคนแบบนี้ด่าไปก็ไม่มีประโยชน์ คงต้องคุยกับดีดี “ปล่อยยย....จะฆ่ากันหรือไง!! ฉันหายใจไม่ออก” เขาไม่ได้ปล่อยเธอ แค่คลายอ้อมกอดก็เท่านั้น “นายตามฉันมาใช่ไหม” “ใช่..... เราตามปริมมาตั้งแต่มหาวิทยาลัย”ไม่มีเหตุผลที่เขาจะโกหกเธอ วันเขาจะคุยกับเธอให้รู้เรื่อง “ต้องการอะไร.....” “เรื่องของเราไง” “หึ...... มันไม่มีเรื่องของเราตั้งแต่แรกแล้ว นายลืมไปแล้วหรอ” . . “ขอโทษ เสือขอโทษ ยกโทษให้กันได้ไหม ให้โอกาสเสือสักครั้งได้ไหม สัญญาจะไม่ทำให้ผิดหวังอีก” “มันสายไปแล้ว.... ฉันอยากเริ่มต้นใหม่ ไม่อยากจมอยู่กับอดีตที่เจ็บปวด” “เราเริ่มต้นกันใหม่ได้นิปริม เสือยังรักปริมอยู่น่ะ” “ไม่.... ฉันอยากเริ่มต้นใหม่กับคนอื่นที่ไม่ใช่นาย... ฉันพอแล้วกับนาย ฉันไม่อยากเจ็บอีกแล้ว ฮึกๆๆๆ” พูดมาถึงตรงนี้น้ำตาเธอก็ไหลออกมา ฮื่อๆๆ ทำไมเธอต้องอ่อนแอต่อหน้าเขาด้วย “ปริม”.... เสือที่เห็นน้ำตาปริมก็ตกใจ “ปริมไม่ร้องสิ” เขารู้ได้เลยว่าเธอคงจะเจ็บปวดกับเขามาก “ฮื่อๆๆๆๆ” ยิ่งเขาบอกไม่ให้ร้องเธอก็ยิ่งร้อง ใช่สิเขาไม่เป็นเธอคงไม่เข้าใจหรอกว่าที่ผ่านมาเธอต้องเจ็บปวดขนาดไหน “ไม่ร้องสิคนดี” เขาดึงเธอมากอดอย่าห่วงแหน อยากซึมซับความเจ็บปวดของเธอบ้าง . . “ปล่อยได้แล้ว.... นายไม่ควรมากอดฉันแบบนี้ ตอนนี้ฉันเป็นแฟนเพื่อนนายน่ะ ช่วยให้เกียรติเพื่อนตัวเองด้วย” “ทำไมต้องคบกับไอ้กันต์” “เรื่องของฉันไหม.....ฉันจะคบกับใครยังไงมันก็ไม่เกี่ยวกับนาย” “เสือไม่ยอม ปริมเป็นเมียของเสือ เรื่องอะไรเสือต้องยอมให้ปริมไปเป็นของมัน” “นายฝันอยู่หรอ .... เรื่องของเรามันจบนานแล้ว” (......) พรึ่บ!! “ปล่อย!!! นายจะอุ้มฉันไปไหน ไอ้บ้า” “ไปนอนกัน เสือง่วง” “ไม่... ปล่อยยย” ตุ๊บ โอ๊ยยย!!! “จะไปไหนมานอน” เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กจะหนี เขาจึงดึงเธอมานอนแล้วกอดเธอไว้ “คิดถึง คิดถึง คิดถึง” หลังจากที่พูดประโยคนั้นจบเขาก็เงียบไปเลย เธอพยายามจะดึงแขนเขาออกแต่ทำไม่ได้ มันแน่นมาก สุดท้ายเธอเองก็ทนความง่วงไม่ไหวพลอยหลับไปในอ้อมกอดของเขา เมื่อเห็นคนตัวเล็กเงียบเขาก็กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเหมือนกลัวว่าเธอจะหายไป “ฟอด!! ฟอด!! คิดถึงมากเลยรู้ไหม” ตอนนี้เขาเองก็ไม่รู้จะทำยังไง แต่ที่แน่ๆเขาปล่อย ปริมไปไม่ได้เพราะปริมเป็นเมียเขา ผ่านไปราวๆสองชั่วโมง ฟอด!! เขาเข้าไปปลุกเธอด้วยการหอมแก้มซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฟอด ฟอด..... “อื้มมมม คนจะนอนอย่ากวน” “หึ... ยังขี้เซาเหมือนเดิมเลยน่ะ ถ้าปริมไม่ตื่น เราจะไม่ทำแค่หอมน่ะ” พอผมพูดจบเท่านั้นแหล่ะครับ เธอตื่นมาทันที “อย่าน่ะ..... นายไม่มีสิทธิ์” “เหรอ...เสือไม่มีสิทธิ์จริงๆหรอปริม” เขาผลักปริมลงไปนอนราบบนเตียงเหมือนเดิม แล้วตัวเองก็ขึ้นคร่อมร่างของเธอ “อย่าทำอะไร บ้าๆน่ะเสือ” “เรามารื้อฟื้นความหลังกัน จุ๊บ จุ๊บ จ๊วบ จ๊วบ จ๊วฟฟ จ๊วฟ เปิดปากหน่อยปริม” “มะ... ไม่เอิกก” เสือใช้มือบีบนมปริมอย่างแรง จนปริมครางออกมา เป็นโอกาสที่เสือสามารถใช้ลิ้นกวาดน้ำหวานในปากเธอ จ๊วบบ จ๊วบบบ จ๊วฟ จุ๊บ หวานมาก จากนั้นเขาก็เริ่มซุกไซต์ตามซอกคอขาวของเธอ ฮึก ฮึก..... เสียงสะอื้นของเธอทำให้เขาหยุดการกระทำ “ขอโทษ... เสือไม่ทำแล้ว ป่ะรีบไปอาบน้ำแต่งตัว จะได้ออกไปผับด้วยกัน” “เราให้กันต์มารับแล้ว เราจะไปกับกันต์” “ไปบอกมันว่าปริมจะไปเองหรือปริมจะให้เราบอก” “ไม่ต้องมายุ่ง...... เห้ยยย!!! น่านำคาญที่สุด” หึ...หลังจากที่ปริมเข้าไปอาบน้ำด้วยหน้าตาบึ้งตึง ผมก็ลงไปเอาเสื้อผ้าที่รถเพื่อมาอาบน้ำด้วยเช่นกัน ตอนขึ้นมาผมเห็นเธอกำลังแต่งตัว ผมก็เดินไปเอาผ้าเช็ดตัวที่เธอใช้แล้วมาใช้ต่อ...อย่างไม่นึกรังเกียจ “นี่!! นั้นมันของฉันน่ะ” “แล้วไง... ของเมียก็เหมือนของผัว” ผมไม่เคยรังเกียจที่จะใช้ของทุกอย่างหลังจากปริม ก็อย่างที่บอกของเมียตัวเองผมไม่รังเกียจอยู่แล้ว กว่าเราสองคนจะมาถึงผับก็เลยเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง เพราะอะไรน่ะหรอ ก็เขาน่ะสิเป็นอะไรไม่รู้ ไม่พอใจกับชุดที่เธอใส่ เขาบอกว่ามันโป๊ อันนั้นก็โป๊อันนี้ก็โป๊ พอเธอไม่ยอมเขาก็ดึงเสื้อเธอมาฉีกต่อหน้าต่อตา จนสุดท้ายเธอต้องใส่กางเกงยีนกับเสื้อเอวลอย เขาถึงยอม “เลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้ว มันไม่สวย” “เป็นเพราะใครล่ะ.... หึ่ยยย” เป็นเพราะเขาเองแหล่ะ ก็ใครมันจะไปยอมให้เมียตัวเองใส่เสื้อขาดๆแบบนั้นล่ะเขาหวง จบ “ป่ะ... ลงได้แล้ว” “ไม่ต้องมาจับมือ เดี่ยวกันต์จะมารับ” “ไม่ต้องรอมันหรอก ขึ้นไปด้วยกันนี่แหล่ะ” “เดี่ยวทุกคนสงสัย ฉันขี้เกียจอธิบาย” “เดี่ยวเสืออธิบายเองครับ” จากนั้นเขาก็จับมือเธอเข้ามาในผับ ซึ่งก็เป็นไปตามคาดคือคนเยอะมากๆ “จับมือเสือแน่นๆน่ะ เดี่ยวหลง” “ฉันไม่ใช่เด็กแล้วน่ะ....” “รู้แล้วน๊าว่าไม่ใช่เด็ก เต็มไม้เต็มมือขนาดนั้นไม่เด็กหรอก” “ไอ้บ้านี่!!...... ปล่อยมือได้แล้วเดี่ยวเพื่อนนายมาเห็น” เธอดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขา แล้วเดินเข้าไปหากันต์ . . “กันต์ปริมมาแล้วว.........” “อ้าว.... กันต์บอกว่าถ้าถึงให้โทรมาหา ทำไมไม่โทรละปริม เดินขึ้นมาคนเดียวอันตราย” “ก็ขึ้นมากับกูเมื่อกี่ มึงจะลงไปรับให้เสียเวลาทำไม” “มึงมากับปริมได้ไง.....” กันต์หันไปถามเพื่อนด้วยความสงสัย “กูบังเอิญเจอปริมหน้าผับ ก็เลยชวนขึ้นมาด้วยกัน” “อื้ม......” “มานั่งตรงนี้ก็ได้ปริม.....”กันต์ขยับให้แฟนตัวเองนั่งข้างๆ “ปริมเอาอะไรเพิ่มไหม เดี่ยวกันต์สั่งมาให้” “ไม่เป็นไร เท่านี้ก็พอแล้ว” “แล้วมึงละไอ้เสือ....” “กินเท่าที่พวกมึงสั่งนี่แหล่ะ” “โอเค.......” “พวกมึงกำลังคุยอะไรกันอยู่สีหน้าดูเครียดๆ” เป็นเสือที่ถามเพื่อน เพราะตอนที่เขากำลังจะถึงโต๊ะ เขาเห็นเพื่อนคุยกัน “เฮ้ออ.... อย่างไอ้กันต์จะมีกี่เรื่องให้มันเครียด” เป็นนัทที่พูดขึ้น “เรื่องน้องกูว่างั้น...” “อื้ม กูต้องทนอีกนานไหมว่ะ กูพูดตรงๆเลยน่ะเว้ย ตอนนี้กูไม่ไหวแล้ว กูไม่อยากเล่นละครกับน้องมึงแล้ว ทุกวันนี้กูแทบจะไม่มีเวลาส่วนตัวเลย น้องมึงเล่นโทรหากูทุกเวลา มันน่ารำคาญมากเลยไอ้เสือ” “น่าจะอีกไม่นานแล้วว่ะ ตอนนี้พ่อกูบอกว่าได้หัวใจมาแล้ว รอแค่ร่างกายลูกหมีพร้อมก็จะผ่าตัดทันที”“ไอ้เสือทำไมมึงทำหน้าแบบนั้น” “กูแค่รู้สึกว่าช่วงนี้ยัยลูกหมูทำตัวแปลกๆไม่ค่อยมากวนพวกเราเหมือนที่ผ่านๆมา เหมือนน้องพยายามตีตัวออกห่างจากพวกเรา... ไม่รู้สิ กูรู้สึกแบบนั้นว่ะ” “เกิดอะไรขึ้นครับคุณพี่เสือครับ ปกติไม่เห็นคุณมึงสนใจน้องสาวเลย เห็นชอบบ่นชอบดุน้องมากกว่า” “ไม่รู้สิก็แค่รู้สึกไม่ดีว่ะ ถึงแม้กูจะไม่ได้สนิทไม่ได้รักลูกหมีขนาดนั้นแต่น้องก็คือน้องกูนะเว้ย” “พวกมึงลองคิดดูดิ ปกติช่วงเช้าๆยัยลูกหมูชอบมานั่งรอพวกเรา ชอบมาออดอ้อนไอ้กันต์ หรือจะเป็นช่วงหลังเลิกเรียนก็ชอบไปเฝ้าพวกเราที่มหาวิทยาลัยเพื่อให้ไอ้กันต์ไปส่งที่บ้าน บางวันก็ชอบเข้ามาเล่นที่ห้องพักของพวกเรา แต่นี่มันหลายอาทิตย์แล้วนะเว้ย ที่กูไม่เห็นหน้าลูกหมีเลย” “ก็จริงของมึง! ช่วงหลังๆมานี้กูก็ไม่ค่อยได้เห็นหน้าน้องเลย” “แล้วมึงล่ะไอ้กันต์ได้เจอน้องบ้างหรือเปล่า น้องได้ทักไปคุยกับมึงบ้างไหม เห็นปกติน้องชอบไลน์หรือไม่ก็ชอบโทรมากวนมึง” นั่นน่ะสิพักหลังๆมานี้เขาลืมไปเลย ว่าทุกๆวันเธอต้องโทรมาหาเขา โทรมาเล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้ให้เขาฟัง ถึงเขาจะรำคาญแต่ก็ยอมฟังในสิ่งที่เธอพูด “ไอ้กันต์!!..... โ
เวลามีแต่จะเดินไปข้างหน้าไม่มีวันย้อนกลับมา บางคนทำผิดพลาดอยากขอแก้ตัว อยากกลับไปแก้ไขอดีต แต่ก็ทำได้แค่คิด เพราะความเป็นจริงเราย้อนเวลากลับไปไม่ได้และสิ่งที่ทำได้ ก็คือเราต้องยอมรับความจริงและรู้จักปรับปรุงตัว พยายามทำให้ตัวเองไม่เป็นภาระของคนอื่นให้มากที่สุด เหมือนลูกหมีในตอนนี้ที่เธอเริ่มเข้าใจอะไรมากขึ้นกว่าเดิม เริ่มมองอะไรต่อมิอะไรออก เธอพยายามอย่างหนักเพื่อให้ตัวเองไม่ต้องไปคิดถึงสิ่งที่พวกคนใจร้ายทำกับเธอ ถ้าที่ไหนมีพวกเขาเธอจะไม่ก้าวเข้าไป อย่างเช่นที่ห้องพักส่วนตัวของพวกเขา เมื่อก่อนเธอชอบมาที่นี่มาก ยิ่งมีพวกพี่ๆอยู่ด้วยเธอก็จะปักหลักอยู่แต่ในห้องนี้ เพราะเธอชอบและมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ๆคนที่ตัวเองแอบชอบ แต่ตอนนี้เธอจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว ถ้าวันไหนที่พวกเขามาค้างคืนที่บ้านของเธอ วันนั้นเธอเลือกที่จะคลุกตัวอยู่แต่ในห้องเพราะไม่อยากเจอหน้าพวกเขา เธอยอมอดอาหารหรือบางครั้งจะวานให้ป้าอุ่นเอาอาหารมาให้ หรือเธอจะขอกินก่อนที่ป้าอุ่นจะตั้งโต๊ะเพื่อหลีกเลี่ยงการพบเจอ ตอนแรกป้าอุ่นก็สงสัยว่าทำไมช่วงนี้เธอถึงไม่ยอมลงมากินข้าวพร้อมๆกับทุกคน จะให้เธอพูดความจริ
หลังจากเหตุการณ์วันนั้นลูกหมีได้สัญญากับตัวเองว่าจะไม่ทำตัวให้ใครมาสมเพชเธออีกแล้ว คำพูดมากมายที่พวกพี่ๆพูดกันมันยังดังก้องในหัวเธอไม่จางหาย มันยิ่งตอบย่ำความเจ็บปวดให้กับเธอมากขึ้นเรื่อยๆ สิ่งที่เธอรู้สึกได้ชัดเจนกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง คือเธอกลัวในการเข้าหาพวกพี่ๆทุกคน กลัวว่าจะกลายเป็นตัวตลกในสายตาพวกเขาอีก จะมีใครรู้บ้าง.... ว่าเหตุการณ์ในวันนั้นเปลี่ยนชีวิตของลูกหมีไปโดยสิ้นเชิง นอกจากเพื่อนทั้งสองคนของเธอที่รับรู้ทุกสิ่งทุกอย่างและคอยอยู่เคียงข้างเธอตลอดเวลา จากที่เธอเคยเป็นเด็กขี้อ้อน เด็กพูดมาก ชอบมาอยู่กับพี่ๆเวลาว่าง ตอนนี้กลับกลายเป็นคนพูดน้อย ไม่ค่อยเข้าหาใคร กลับจากโรงเรียนเธอไม่ขอยุ่งกับใครเลย รีบตรงขึ้นไปห้องนอนของตัวเองทันที เพราะห้องนี้คือเซฟโซนที่ดีที่สุดของเธอ ห้องที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย รู้สึกสงบและรู้สึกเป็นตัวของตัวเอง และอีกอย่างเธอไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับคนใจร้ายพวกนั้น เธอกลัวว่าพฤติกรรมของตัวเองจะทำให้พวกเขารังเกียจมากกว่าเดิม กลัวพวกเขาจะรำคาญเธอไปมากกว่านี้ เธอจึงพยายามรักษาระยะห่างกับทุกคนแม้แต่พี่ชายของตัวเอง.... พ
“อีกไม่นาน…มึงก็จะเป็นอิสระแล้วไอ้กันต์ ถือว่ากูขอละ ไหนๆมึงก็เล่นละครมาขนาดนี้แล้ว ถือสะว่าสงสารยัยลูกหมี” “เพราะสงสารนี่แหล่ะกูถึงได้ทนไง! แต่ถ้าน้องมึงล่ำเส้นกูมากๆกูอาจจะระเบิดออกมาก็ได้น่ะ” . . “กูจะพยายามปรามน้องกู ยังไงกูก็ขอบใจมึงมากที่ยอมช่วย” “อื้ม!!... แต่ตอนนี้กูเองก็อยากให้มึงเข้าใจน่ะ ว่ากูกับปริมเราคบกันแล้ว กูเองก็ไม่อยากหลบๆซ่อนๆ กูอยากให้เกียรติปริม” กันต์เอื้อมมือมากุมมือปริม แล้วจูบบนมือนุ่ม เพื่อแสดงให้ทุกคนเห็นว่าเขาจริงจังกับเธอ “ขอบคุณนะคะกันต์ที่จริงจังกับปริม” “ก็ผมรักปริมนี่ครับ” “เบาได้เบาครับไอ้กันต์ ตรงนี้มีคนโสดน่ะครับ” ในขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน พวกเขาไม่รู้เลยว่าคนที่พวกเขาพูดถึง ตอนนี้กำลงนั่งช็อกอยู่บนเก้าอี้ ช็อกจนทำอะไรไม่ได้ น้ำตามันไหลออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่กลับไร้เสียงอย่างเช่นทุกครั้ง เธอจุกจนร้องไม่ออก ได้แต่ปล่อยให้น้ำตามันไหลลงมาอาบแก้ม ดวงตาทั้งสองแดงก่ำด้วยความเจ็บปวด เพื่อนทั้งสองไม่ได้ละสายตาไปจากลูกหมีเลย พวกเขาได้ยินทุกอย่างที่พวกพี่ชายเธอคุยกัน ได้แต่สงสารลูกหมี ตอนนี้คงทำได้แค่ปลอบและใ
“ออกไป ออกไปเดี่ยวนี้น่ะ นายเป็นใครเข้ามาในห้องฉันทำไม...... ออกไป” เธอยังคงโวยวายและผลักเขาให้ออกจากห้องของตัวเอง แต่เขากลับรวบมือเธอแล้วดึงเธอมากอดไว้..... แล้วพูดประโยคที่ทำให้เธอหยุดชะงัก “รู้ไหมว่าคิดถึงมากขนาดไหน คิดถึงจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว”เขากอดเธอแล้วลูบแผ่นหลังของเธออย่างปลอบโยน เหมือนที่เคยทำและจูบตรงไฝบริเวรต้นคอของเธอ เธอเคลิมไปกับสัมผัสของเขา แต่พอได้สติเธอเลือกทีาจะผลักเขาออกอย่างแรง แล้วถามเขาออกไปด้วยน้ำเสียงเหวี่ยงๆ... “นายต้องการอะไร แล้วเข้ามาในห้องฉันทำไม นายรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่” “นายเสือ!!!” เธอเรียกชื่อเขาอย่างโมโห ฉันถามว่า “นายรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่” “เรียกชื่อผัวได้แล้วหรอ... หื้มมมม นึกว่าลืมกันไปแล้ว” “นายเสือ!!!!! ไอ้เลวเสือ!!! ไอ้เหี้ยเสือ!!! ” “จุ๊ๆๆๆ ทำไมเรียกชื่อผัวไม่เพราะแบบนี้ล่ะ ไม่น่ารักเลยนะเมีย” “ใครเป็นเมียนาย!!” “หื้มมม..... ต้องให้ทบทวนไหม” เสือก้าวไปข้างหน้าจนปริมตกใจต้องถอยหลัง แต่เธอไม่ระวังทำให้เกือบล้มหัวขมำดีที่เสือประคองได้ทัน เขาประคองเธอมานั่งที่โซฟาแล้วยกตัวเธอมานั่งบนตักพร้อมทั้
ทางด้านของเสือวันนี้เขามีนัดกับเพื่อนที่ผับแต่เขาต้องมาเคลียร์กับผู้หญิงคนหนึ่งก่อน ผู้หญิงที่ทำให้เขาแทบจะเป็นบ้า ณ คอนโดของปริม วันนี้หลังจากที่เลิกเรียนเธอตกลงที่จะไปเที่ยวผับกับกันต์และเพื่อนๆของเขา แต่เหมือนจะมีคนหนึ่งที่ดูจะไม่ชอบใจที่เธอจะไปด้วย แต่แล้วยังไงใครแคร์ ในเมื่อกันต์แฟนของเธออนุญาตเธอไม่จำเป็นต้องแคร์ใคร เราชื่อปริม จริงๆเธอเพิ่งย้ายมาเรียนที่มหาลัยแห่งนี้เมื่อเทอมที่แล้วนี่เอง เพราะที่บ้านอยากให้กลับมาอยู่ที่ไทย ตอนแรกเธอไม่อยากกลับเพราะชอบอยู่ที่โน้น แต่พ่อกับแม่ขู่ว่าถ้าไม่กลับมาจะตัดออกจากกองมรดก เธอรู้ว่าพวกท่านไม่ทำจริงหรอก และสาเหตุที่เธอไม่อยากกลับมาเพราะไม่อยากเจอใครบางคนที่เมืองไทย ใครคนนั้นที่ทำให้เธอผิดหวังกับคำว่ารัก และสอนให้เธอเกลียดผู้ชายเจ้าชู้ เขาทำให้เธออยากเปลี่ยนตัวเองจากผู้หญิงที่หัวอ่อน อ่อนแอ กลายเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งทันคน และที่สำคัญเขาทำให้เธอกลายเป็นผู้หญิงที่ไม่มีหัวใจ ทุกอย่างเริ่มต้นมาจากผู้ชายเลวๆคนนั้น เขาคนนั้นที่สร้างบาดแผลในใจเธออย่างแสนสาหัส เธอแค่หวังว่าการกลับมาครั้งนี้คงไม่บังเอิญเจอกัน แต่สิ่ง







