LOGIN“ออกไป ออกไปเดี่ยวนี้น่ะ นายเป็นใครเข้ามาในห้องฉันทำไม...... ออกไป” เธอยังคงโวยวายและผลักเขาให้ออกจากห้องของตัวเอง
แต่เขากลับรวบมือเธอแล้วดึงเธอมากอดไว้..... แล้วพูดประโยคที่ทำให้เธอหยุดชะงัก “รู้ไหมว่าคิดถึงมากขนาดไหน คิดถึงจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว”เขากอดเธอแล้วลูบแผ่นหลังของเธออย่างปลอบโยน เหมือนที่เคยทำและจูบตรงไฝบริเวรต้นคอของเธอ เธอเคลิมไปกับสัมผัสของเขา แต่พอได้สติเธอเลือกทีาจะผลักเขาออกอย่างแรง แล้วถามเขาออกไปด้วยน้ำเสียงเหวี่ยงๆ... “นายต้องการอะไร แล้วเข้ามาในห้องฉันทำไม นายรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่” “นายเสือ!!!” เธอเรียกชื่อเขาอย่างโมโห ฉันถามว่า “นายรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่” “เรียกชื่อผัวได้แล้วหรอ... หื้มมมม นึกว่าลืมกันไปแล้ว” “นายเสือ!!!!! ไอ้เลวเสือ!!! ไอ้เหี้ยเสือ!!! ” “จุ๊ๆๆๆ ทำไมเรียกชื่อผัวไม่เพราะแบบนี้ล่ะ ไม่น่ารักเลยนะเมีย” “ใครเป็นเมียนาย!!” “หื้มมม..... ต้องให้ทบทวนไหม” เสือก้าวไปข้างหน้าจนปริมตกใจต้องถอยหลัง แต่เธอไม่ระวังทำให้เกือบล้มหัวขมำดีที่เสือประคองได้ทัน เขาประคองเธอมานั่งที่โซฟาแล้วยกตัวเธอมานั่งบนตักพร้อมทั้งโอบรัดตัวเธอจนแน่น เสือเป็นคนดื้อด้านยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ เธอรู้สึกเหนื่อย คิดว่าคนแบบนี้ด่าไปก็ไม่มีประโยชน์ คงต้องคุยกับดีดี “ปล่อยยย....จะฆ่ากันหรือไง!! ฉันหายใจไม่ออก” เขาไม่ได้ปล่อยเธอ แค่คลายอ้อมกอดก็เท่านั้น “นายตามฉันมาใช่ไหม” “ใช่..... เราตามปริมมาตั้งแต่มหาวิทยาลัย”ไม่มีเหตุผลที่เขาจะโกหกเธอ วันเขาจะคุยกับเธอให้รู้เรื่อง “ต้องการอะไร.....” “เรื่องของเราไง” “หึ...... มันไม่มีเรื่องของเราตั้งแต่แรกแล้ว นายลืมไปแล้วหรอ” . . “ขอโทษ เสือขอโทษ ยกโทษให้กันได้ไหม ให้โอกาสเสือสักครั้งได้ไหม สัญญาจะไม่ทำให้ผิดหวังอีก” “มันสายไปแล้ว.... ฉันอยากเริ่มต้นใหม่ ไม่อยากจมอยู่กับอดีตที่เจ็บปวด” “เราเริ่มต้นกันใหม่ได้นิปริม เสือยังรักปริมอยู่น่ะ” “ไม่.... ฉันอยากเริ่มต้นใหม่กับคนอื่นที่ไม่ใช่นาย... ฉันพอแล้วกับนาย ฉันไม่อยากเจ็บอีกแล้ว ฮึกๆๆๆ” พูดมาถึงตรงนี้น้ำตาเธอก็ไหลออกมา ฮื่อๆๆ ทำไมเธอต้องอ่อนแอต่อหน้าเขาด้วย “ปริม”.... เสือที่เห็นน้ำตาปริมก็ตกใจ “ปริมไม่ร้องสิ” เขารู้ได้เลยว่าเธอคงจะเจ็บปวดกับเขามาก “ฮื่อๆๆๆๆ” ยิ่งเขาบอกไม่ให้ร้องเธอก็ยิ่งร้อง ใช่สิเขาไม่เป็นเธอคงไม่เข้าใจหรอกว่าที่ผ่านมาเธอต้องเจ็บปวดขนาดไหน “ไม่ร้องสิคนดี” เขาดึงเธอมากอดอย่าห่วงแหน อยากซึมซับความเจ็บปวดของเธอบ้าง . . “ปล่อยได้แล้ว.... นายไม่ควรมากอดฉันแบบนี้ ตอนนี้ฉันเป็นแฟนเพื่อนนายน่ะ ช่วยให้เกียรติเพื่อนตัวเองด้วย” “ทำไมต้องคบกับไอ้กันต์” “เรื่องของฉันไหม.....ฉันจะคบกับใครยังไงมันก็ไม่เกี่ยวกับนาย” “เสือไม่ยอม ปริมเป็นเมียของเสือ เรื่องอะไรเสือต้องยอมให้ปริมไปเป็นของมัน” “นายฝันอยู่หรอ .... เรื่องของเรามันจบนานแล้ว” (......) พรึ่บ!! “ปล่อย!!! นายจะอุ้มฉันไปไหน ไอ้บ้า” “ไปนอนกัน เสือง่วง” “ไม่... ปล่อยยย” ตุ๊บ โอ๊ยยย!!! “จะไปไหนมานอน” เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กจะหนี เขาจึงดึงเธอมานอนแล้วกอดเธอไว้ “คิดถึง คิดถึง คิดถึง” หลังจากที่พูดประโยคนั้นจบเขาก็เงียบไปเลย เธอพยายามจะดึงแขนเขาออกแต่ทำไม่ได้ มันแน่นมาก สุดท้ายเธอเองก็ทนความง่วงไม่ไหวพลอยหลับไปในอ้อมกอดของเขา เมื่อเห็นคนตัวเล็กเงียบเขาก็กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเหมือนกลัวว่าเธอจะหายไป “ฟอด!! ฟอด!! คิดถึงมากเลยรู้ไหม” ตอนนี้เขาเองก็ไม่รู้จะทำยังไง แต่ที่แน่ๆเขาปล่อย ปริมไปไม่ได้เพราะปริมเป็นเมียเขา ผ่านไปราวๆสองชั่วโมง ฟอด!! เขาเข้าไปปลุกเธอด้วยการหอมแก้มซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฟอด ฟอด..... “อื้มมมม คนจะนอนอย่ากวน” “หึ... ยังขี้เซาเหมือนเดิมเลยน่ะ ถ้าปริมไม่ตื่น เราจะไม่ทำแค่หอมน่ะ” พอผมพูดจบเท่านั้นแหล่ะครับ เธอตื่นมาทันที “อย่าน่ะ..... นายไม่มีสิทธิ์” “เหรอ...เสือไม่มีสิทธิ์จริงๆหรอปริม” เขาผลักปริมลงไปนอนราบบนเตียงเหมือนเดิม แล้วตัวเองก็ขึ้นคร่อมร่างของเธอ “อย่าทำอะไร บ้าๆน่ะเสือ” “เรามารื้อฟื้นความหลังกัน จุ๊บ จุ๊บ จ๊วบ จ๊วบ จ๊วฟฟ จ๊วฟ เปิดปากหน่อยปริม” “มะ... ไม่เอิกก” เสือใช้มือบีบนมปริมอย่างแรง จนปริมครางออกมา เป็นโอกาสที่เสือสามารถใช้ลิ้นกวาดน้ำหวานในปากเธอ จ๊วบบ จ๊วบบบ จ๊วฟ จุ๊บ หวานมาก จากนั้นเขาก็เริ่มซุกไซต์ตามซอกคอขาวของเธอ ฮึก ฮึก..... เสียงสะอื้นของเธอทำให้เขาหยุดการกระทำ “ขอโทษ... เสือไม่ทำแล้ว ป่ะรีบไปอาบน้ำแต่งตัว จะได้ออกไปผับด้วยกัน” “เราให้กันต์มารับแล้ว เราจะไปกับกันต์” “ไปบอกมันว่าปริมจะไปเองหรือปริมจะให้เราบอก” “ไม่ต้องมายุ่ง...... เห้ยยย!!! น่านำคาญที่สุด” หึ...หลังจากที่ปริมเข้าไปอาบน้ำด้วยหน้าตาบึ้งตึง ผมก็ลงไปเอาเสื้อผ้าที่รถเพื่อมาอาบน้ำด้วยเช่นกัน ตอนขึ้นมาผมเห็นเธอกำลังแต่งตัว ผมก็เดินไปเอาผ้าเช็ดตัวที่เธอใช้แล้วมาใช้ต่อ...อย่างไม่นึกรังเกียจ “นี่!! นั้นมันของฉันน่ะ” “แล้วไง... ของเมียก็เหมือนของผัว” ผมไม่เคยรังเกียจที่จะใช้ของทุกอย่างหลังจากปริม ก็อย่างที่บอกของเมียตัวเองผมไม่รังเกียจอยู่แล้ว กว่าเราสองคนจะมาถึงผับก็เลยเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง เพราะอะไรน่ะหรอ ก็เขาน่ะสิเป็นอะไรไม่รู้ ไม่พอใจกับชุดที่เธอใส่ เขาบอกว่ามันโป๊ อันนั้นก็โป๊อันนี้ก็โป๊ พอเธอไม่ยอมเขาก็ดึงเสื้อเธอมาฉีกต่อหน้าต่อตา จนสุดท้ายเธอต้องใส่กางเกงยีนกับเสื้อเอวลอย เขาถึงยอม “เลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้ว มันไม่สวย” “เป็นเพราะใครล่ะ.... หึ่ยยย” เป็นเพราะเขาเองแหล่ะ ก็ใครมันจะไปยอมให้เมียตัวเองใส่เสื้อขาดๆแบบนั้นล่ะเขาหวง จบ “ป่ะ... ลงได้แล้ว” “ไม่ต้องมาจับมือ เดี่ยวกันต์จะมารับ” “ไม่ต้องรอมันหรอก ขึ้นไปด้วยกันนี่แหล่ะ” “เดี่ยวทุกคนสงสัย ฉันขี้เกียจอธิบาย” “เดี่ยวเสืออธิบายเองครับ” จากนั้นเขาก็จับมือเธอเข้ามาในผับ ซึ่งก็เป็นไปตามคาดคือคนเยอะมากๆ “จับมือเสือแน่นๆน่ะ เดี่ยวหลง” “ฉันไม่ใช่เด็กแล้วน่ะ....” “รู้แล้วน๊าว่าไม่ใช่เด็ก เต็มไม้เต็มมือขนาดนั้นไม่เด็กหรอก” “ไอ้บ้านี่!!...... ปล่อยมือได้แล้วเดี่ยวเพื่อนนายมาเห็น” เธอดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขา แล้วเดินเข้าไปหากันต์ . . “กันต์ปริมมาแล้วว.........” “อ้าว.... กันต์บอกว่าถ้าถึงให้โทรมาหา ทำไมไม่โทรละปริม เดินขึ้นมาคนเดียวอันตราย” “ก็ขึ้นมากับกูเมื่อกี่ มึงจะลงไปรับให้เสียเวลาทำไม” “มึงมากับปริมได้ไง.....” กันต์หันไปถามเพื่อนด้วยความสงสัย “กูบังเอิญเจอปริมหน้าผับ ก็เลยชวนขึ้นมาด้วยกัน” “อื้ม......” “มานั่งตรงนี้ก็ได้ปริม.....”กันต์ขยับให้แฟนตัวเองนั่งข้างๆ “ปริมเอาอะไรเพิ่มไหม เดี่ยวกันต์สั่งมาให้” “ไม่เป็นไร เท่านี้ก็พอแล้ว” “แล้วมึงละไอ้เสือ....” “กินเท่าที่พวกมึงสั่งนี่แหล่ะ” “โอเค.......” “พวกมึงกำลังคุยอะไรกันอยู่สีหน้าดูเครียดๆ” เป็นเสือที่ถามเพื่อน เพราะตอนที่เขากำลังจะถึงโต๊ะ เขาเห็นเพื่อนคุยกัน “เฮ้ออ.... อย่างไอ้กันต์จะมีกี่เรื่องให้มันเครียด” เป็นนัทที่พูดขึ้น “เรื่องน้องกูว่างั้น...” “อื้ม กูต้องทนอีกนานไหมว่ะ กูพูดตรงๆเลยน่ะเว้ย ตอนนี้กูไม่ไหวแล้ว กูไม่อยากเล่นละครกับน้องมึงแล้ว ทุกวันนี้กูแทบจะไม่มีเวลาส่วนตัวเลย น้องมึงเล่นโทรหากูทุกเวลา มันน่ารำคาญมากเลยไอ้เสือ” “น่าจะอีกไม่นานแล้วว่ะ ตอนนี้พ่อกูบอกว่าได้หัวใจมาแล้ว รอแค่ร่างกายลูกหมีพร้อมก็จะผ่าตัดทันที”หลังจากที่เขาขับรถออกมาจากบ้านหลังใหญ่ ชายหนุ่มแทบไม่มีจุดหมายในหัวเลย เขาไม่รู้จะไปไหน ไม่รู้จะไปหาใครและไม่รู้จะระบายความอัดอั้นนี้ให้ใครฟัง มันจุกอยู่ในอกแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว ในเวลานี้ถ้ามีใครสักคนอยู่ข้างๆก็คงจะดีไม่น้อย และเขาเองก็อยากให้มีใครสักคนที่อยู่ข้างๆเช่นกัน เรื่องวันนี้ทำให้เขาได้เข้าใจและได้ลิ้มรสความรู้สึกของการถูกคนรักหักหลังว่ามันรู้สึกแบบไหน เขาได้เข้าใจอย่างลึกซึ้งก็วันนี้แหล่ะ….ว่ามันเจ็บเหลือเกิน ในตอนนั้นลูกหมีคงรู้สึกแบบนี้สิน่ะ หัวใจทั้งดวงมันพังจนไม่เหลือชิ้นดี หรือนี่จะเป็นผลกรรมที่เขาเคยทำไว้กับลูกหมีกันน่ะ “ลูกหมี~~ตอนนี้พี่รู้แล้วนะว่าเธอรู้สึกยังไง พี่รู้แล้วว่าการถูกหักหลังจากคนที่เรารักและไว้ใจมันโคตรเจ็บเลย มันเสียความรู้สึก มันทั้งน้อยใจ วันนี้พี่โดนกับตัวเองแล้วน่ะ ลูกหมีมาสมน้ำหน้าพี่ได้ตามสบายเลยนะ ฮึก ฮึก ~ มันเจ็บมากเลย“ ”พี่เจอแค่นี้ยังรับไม่ได้เลย แล้วเธอล่ะ…..ที่เจอหนักกว่าพี่~ต้องสาหัสขนาดไหน ฮึกๆๆ” กันต์ร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่ได้ เขาเจ็บที่โดนหักหลัง แต่เจ็บกว่าเมื่อนึกถึงภาพผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างลูกหมีที่โดนพวกเ
ผ่านไปราวๆครึ่งชั่วโมงคนที่ทุกคนรอก็มาถึง ปริมเข้ามาในห้องรับแขกและไม่ลืมที่จะยกมือไหว้สวัสดีเจ้าของบ้านและทุกคนที่รออยู่ วันนี้เธอต้องพูดความจริงแล้วสิน่ะ เพราะเรื่องของเธอกับเสือเราคุยกันแล้วว่าไม่อยากเก็บเป็นความลับอีกต่อไป และไม่อยากทำร้ายคนใกล้ตัวไปมากกว่านี้ แค่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับลูกหมีมันก็เป็นบทเรียนให้ทุกคนได้เรียนรู้มามากพอแล้ว ดังนั่นเรื่องของเธอกับเสือควรที่จะบอกให้ทุกคนรู้จากปากเราทั้งคู่ ดีกว่าให้ทุกคนมารับรู้เอง ซึ่งมันจะทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเราแย่ไปกว่าเดิม สำหรับเรื่องนี้เธอกับเสือได้คุยกันก่อนหน้านี้ว่าจะบอกความจริงกับกันต์ เพราะเชื่อว่าความลับไม่มีในโลก สักวันกันต์ก็ต้องรู้ความจริง ดังนั้นการที่เราเลือกที่จะบอก มันคงดีกว่าให้เขามารับรู้เอง ปริม: ”สวัสดีค่ะทุกคน“ พ่อแม่ : ”สวัสดีจ๊ะลูก เข้ามานั่งเลยจ๊ะ“ ปริมเลือกที่จะนั่งข้างๆเสือ “เรื่องมันเป็นยังไง ไหนอธิบายให้พ่อกับแม่ฟังหน่อย” เสือ : “คือ….” พ่อแม่ : ”เสือไม่ต้อง!!.. พ่ออยากฟังหนูปริมอธิบาย“ คนเป็นพ่อรีบเบรกลูกชายไว้ เพราะอยากฟังคำอธิบายจากฝ่ายหญิงมากกว่า จะได้รู้ว่าสิ่งที่ล
เมื่อมานั่งทบทวนย้อนคิดถึงเหตุการณ์ในคืนนั้นเขายอมรับในตอนที่ตัวเองสบตากับดวงตาของลูกหมีในนั้นมันมีแต่ความเจ็บปวด เขาเองก็รู้สึกผิดมากเหมือนกัน อยากชดเชยเวลาที่น้องเจ็บปวด แต่ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง แค่หน้าเขาน้องยังไม่อยากมองเลย มันเหมือนกับว่าตอนนี้เราคือคนที่ไม่รู้จักกันไปแล้ว เขาเสียใจกับการกระทำของตัวเองมาก นี่คงเป็นเรื่องเดียวที่เขารู้สึกผิด และเชื่อว่าไม่ใช่เขาแค่คนเดียวที่รู้สึก เพื่อนเขาทุกคนก็รู้สึก มันเป็นความผิดพลาดที่พวกเขาไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้เลย ตอนนี้พวกเราได้แต่คอยมอง คอยดูแลเธอแบบห่างๆ ไม่กล้าที่จะไปเสนอหน้าให้เธอเห็นเพราะกลัวว่าเธอจะไม่พอใจ อีกทางที่ทำให้ทุกคนได้รู้ความเคลื่อนไหวของเธอคือตอนที่แม่บ้านจากบ้านใหญ่เข้าไปทำความสะอาดคอนโดของเธอ ตั้งแต่วันนั้นที่ลูกหมีหายหน้าไปมันทำให้เขายอมรับใจตัวเองได้สักที ว่าเขาไม่ได้คิดกับลูกหมีแค่น้องสาวเพื่อน เขามีความรู้สึกที่พิเศษกับเธอ ความพิเศษที่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน เพราะที่ผ่านมาเขามีแต่ความรำคาญเธอมาโดยตลอด แต่พอเธอหายไปและไม่สนใจเขาเหมือนเคย ตัวเขากลับไม่ชอบ แต
หลังจากเหตุการณ์วันนั้นที่เธอระเบิดความอัดอั้นใส่ทุกคน วันเวลาล่วงเลยผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วที่เธอได้มาใช้ชีวิตอยู่ที่คอนโดของตัวเอง คอนโดที่เธอเคยขอให้คนเป็นพ่อซื้อให้ ซึ่งเป็นคอนโดเดียวกันกับคอนโดของพิมพ์ดาว และที่ดีกว่านั่นห้องเราอยู่ติดกันด้วย มันเลยง่ายต่อการไปมาหาสู่กันระหว่างเธอกับเพื่อนสาว บางวันเพื่อนเธอก็มาสิงอยู่ในห้องของเธอ พิมพ์ดาวชอบอ้างว่าเหงา แต่ความจริงแล้วเธอรู้ว่าที่เพื่อนมาอยู่กับเธอแทบทุกวันเพราะเป็นห่วงเธอมากกว่า คงกลัวว่าเธอจะเหงาและคิดมาก ตัวเธอยอมรับเลยว่าตั้งแต่ออกมาใช้ชีวิตคนเดียวมันดีมากเลย เธอมีความสุขดี การได้พาตัวเองออกมาจากบ้านหลังนั้นที่เต็มไปด้วยพวกคนใจร้ายมันคือสิ่งที่ดีมากเหลือเกินสำหรับเธอ โลกข้างนอกไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิด ถามว่าอยากกลับไปที่นั้นอีกไหม เธอตอบได้เต็มปากเลยว่าไม่ ไม่ได้คิดถึงหรือโหยหาที่จะกลับไป เป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้วต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเองในแบบที่ตัวเองต้องการ อย่ามาทำร้ายกันอีกเลย แค่นี้มันก็มากเกินพอแล้ว อย่าให้ถึงขั้นมองหน้ากันไม่ติดเลย การออกมาอยู่ข้างนอกถามว่าลำบากไม่ ไม่ได้ลำบากอะไรเลย เพราะทุกๆอาทิตย์ที่
เมื่อรถตู้คันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าบ้านหลังใหญ่ ทุกคนบนรถทยอยลงมา และทุกคนก็เซอร์ไพรส์เธอด้วยการจัดปาร์ตี้ให้ ถามว่าดีใจไหม ตอบได้เลยว่าไม่ได้ดีใจเลยสักนิด และไม่ได้รู้สึกอะไรเลย รำคาญมากกว่าและไม่เข้าใจว่าจะจัดให้ลำบากทำไม ทุกคนต้องการอะไร??? “คืนนี้จะมีปาร์ตี้ต้อนรับลูกออกจากโรงพยาบาลน่ะ รู้ไหมว่าพวกเราทุกคนตั้งใจจัดให้ลูกมากเลย ทุกอย่างเราทำกันเองหมดเลย” “เฮ้อ.... แล้วเธอควรตอบยังไงดี” “ขอบคุณค่ะ... แต่ไม่เห็นต้องลำบากเลย” “แม่และทุกๆคนอยากทำให้ลูก” “งั้นก็ขอบคุณมากๆค่ะ หนูขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะคะ หนูเหนื่อย” “จ๊ะลูก.. เดี่ยวแม่ขึ้นไปส่งน่ะ” “ไม่ต้องหรอกค่ะ.... หนูไปเองได้และยังจำห้องตัวเองได้อยู่ ไม่ต้องโอ๋หนูทุกเรื่องก็ได้ค่ะ หนูโตแล้ว ไม่ค่อยอินกับอะไรง่ายๆแล้วค่ะ” “(......)” หลังจากที่ลูกหมีปล่อยระเบิดออกมา ทุกคนเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจ เพราะไม่คาดคิดว่าลูกหมีจะพูดแบบนี้ออกมา “เออ... พ่อว่าทุกคนไม่ต้องคิดมากน่ะ น้องคงเหนื่อยแหล่ะ” จากนั้นทุกคนก็ทยอยไปพักตามห้องพักของตัวเอง รอเวลาปาร์ตี้ในคืนนี้ ทุกคนแค่หวังว่าลูกหมีจะชอบงานที่จัดขึ้น ชอบสิ่งที
หลังจากที่ออกจากโรงพยาบาลลูกหมีต้องยอมกลับมาอยู่บ้าน บ้านที่ครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่ามันคือเซฟโซนที่ดีที่สุด ที่ที่ปลอดภัยและให้ความอบอุ่นกับเธอ แต่ความจริงแล้วมันไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย เฮ้ออ... ไม่รู้ว่าเธอต้องถอนหายใจอีกกี่ร้อยรอบกับการต้องกลับไปอยู่บ้าน อันที่จริงเธอจะค้านก็ได้ แต่แค่ขี้เกียจ ในเมื่อพวกเขาอยากดูแลเธอนักหนาเธอก็จะยอมให้ดูแล ดูสิว่าพวกเขาจะทำยังไง... เพราะเธอไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้วลองดูก็ไม่ผิด เธออยากเห็นความพยายามของพวกเขาว่าจะทำอย่างที่พูดได้จริงไหม... หรือว่าจะเล่นละครบทไหนให้เธอดูอีก... คิดดูแล้วมันก็น่าสนุกดีน่ะ ที่ได้เห็นทุกคนพยายามเล่นละครเป็นคนดี...... ทั้งๆที่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย โดยเฉพาะผู้ชายคนนั้น... เธอไม่น่าไปหลงเสน่ห์เขาเลย รู้สึกเสียดายเวลาที่ผ่านมาเหลือเกิน เธอยอมลดศักดิ์ศรีตัวเองเพราะคนแบบนั้นได้ยังไง ยอมทำทุกอย่างเพียงแค่อยากให้เขาหันมามอง อยากให้เขาชอบ จนลืมความเป็นตัวเอง ลูกหมีนะลูกหมีไม่น่าเลยจริงๆ เธอไม่น่าพลาดไปหลงคนแบบนั้น ที่มีดีแค่หน้าตา ส่วนนิสัยโคตรแย่ ทุกคนไม่ต้องสงสัยนะคะว่าฉันหมายถึงใคร เขาคนนั้นคือนาย







