LOGINทางด้านของเสือวันนี้เขามีนัดกับเพื่อนที่ผับแต่เขาต้องมาเคลียร์กับผู้หญิงคนหนึ่งก่อน ผู้หญิงที่ทำให้เขาแทบจะเป็นบ้า
ณ คอนโดของปริม วันนี้หลังจากที่เลิกเรียนเธอตกลงที่จะไปเที่ยวผับกับกันต์และเพื่อนๆของเขา แต่เหมือนจะมีคนหนึ่งที่ดูจะไม่ชอบใจที่เธอจะไปด้วย แต่แล้วยังไงใครแคร์ ในเมื่อกันต์แฟนของเธออนุญาตเธอไม่จำเป็นต้องแคร์ใคร เราชื่อปริม จริงๆเธอเพิ่งย้ายมาเรียนที่มหาลัยแห่งนี้เมื่อเทอมที่แล้วนี่เอง เพราะที่บ้านอยากให้กลับมาอยู่ที่ไทย ตอนแรกเธอไม่อยากกลับเพราะชอบอยู่ที่โน้น แต่พ่อกับแม่ขู่ว่าถ้าไม่กลับมาจะตัดออกจากกองมรดก เธอรู้ว่าพวกท่านไม่ทำจริงหรอก และสาเหตุที่เธอไม่อยากกลับมาเพราะไม่อยากเจอใครบางคนที่เมืองไทย ใครคนนั้นที่ทำให้เธอผิดหวังกับคำว่ารัก และสอนให้เธอเกลียดผู้ชายเจ้าชู้ เขาทำให้เธออยากเปลี่ยนตัวเองจากผู้หญิงที่หัวอ่อน อ่อนแอ กลายเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งทันคน และที่สำคัญเขาทำให้เธอกลายเป็นผู้หญิงที่ไม่มีหัวใจ ทุกอย่างเริ่มต้นมาจากผู้ชายเลวๆคนนั้น เขาคนนั้นที่สร้างบาดแผลในใจเธออย่างแสนสาหัส เธอแค่หวังว่าการกลับมาครั้งนี้คงไม่บังเอิญเจอกัน แต่สิ่งที่เธอขอกลับไม่เป็นอย่างนั้น เมื่อเธอกลับมาเมืองไทยแล้วไปทำเรื่องสมัครเรียนที่มหาวิทยาลัยที่แพงที่สุดและดีที่สุด แต่แล้วมันก็บังเอิญที่เธอเจอเขาที่นี่ เธอมั่นใจว่าเขาจำเธอไม่ได้เพราะเธอเปลี่ยนไปมาก เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยก็ว่าได้ ตอนแรกที่เจอเขาเธอตกใจมาก แต่เมื่อตั้งสติได้เธอก็ทำตัวปกติ แล้วเดินออกไปที่ลานจอดรถเพื่อกลับบ้าน ในระหว่างที่เธอกำลังจะเปิดประตูรถ กลับมีผู้ชายคนหนึ่งมายืนอยู่ด้านหลังเธอ แล้วพูดขึ้นมา “ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีก คิดถึง” เธอไม่ได้หันกลับไปมองผู้ชายคนนั้น แค่ฟังน้ำเสียงเธอก็รู้ได้ทันทีว่าคนนั้นคือใคร เสียงนี้ที่เธอเกลียดที่สุด เธอไม่สนใจที่จะหันไปคุยหรือโต้ตอบกับเขาด้วยซ้ำ เธอรีบเปิดประตูรถแล้วล๊อกรถทันที จากนั้นก็ขับออกไปโดยไม่สนใจเขาสักนิด การกระทำเหล่านั้นสร้างความไม่พอใจให้ร่างสูงเป็นอย่างมาก เพราะไม่เคยมีใครทำกับเขาแบบนี้มาก่อน เธอคงจะโกรธเกลียดเขามากสิน่ะ แม้แต่หน้าเขาเธอยังไม่มองเลย แต่เขาจะไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่นอนไม่มีวัน เรื่องราวในครั้งนั้นมันไม่ได้ทำให้เธอเจ็บปวดคนเดียว เขาเองก็เจ็บเหมือนกัน มันเจ็บปวดจนถึงทุกวันนี้ เขาเองเฝ้ารอเธอมาตลอด หวังว่าสักวันเราจะได้เจอกันอีก หลังจากที่เกิดเหตุการณ์ในครั้งนั้น เขาพยายามตามหาเธอ ตามที่อยู่ของเธอ แต่กลับพบว่าเธอย้ายออกไปอยู่ที่อื่นแล้ว หลายครั้งที่เขาบินไปเมืองนอกในช่วงปิดเทอม เพื่อไปตามหาเธอสุดท้ายก็ไม่เจอ มันผ่านมาหลายปีมากสุดท้ายก็บังเอิญมาเจอเธอที่นี่ ตอนแรกที่เจอเขาแทบจำเธอไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เธอเปลี่ยนไปเยอะมาก ทั้งการแต่งตัว การแต่งหน้าแล้วไหนจะความมั่นใจนั้นอีก เธอสวยขึ้นมากกว่าเดิม สวยจนเขาหวง สิ่งเดียวที่ทำให้เขาจำเธอได้นั้นก็คือ ไฝที่อยู่ตรงบริเวณลำคอของเธอ มันทำให้เขานึกถึงเธอทันที เพราะไฝของเธอจะมีรูปร่างคล้ายๆกับหัวใจ เขาจำมันได้ดี เพราะครั้งหนึ่งเขาชอบจูบตรงไฝนั้น หึ... สุดท้ายเราก็ได้เจอกัน แต่เหมือนว่าเธอจะคิดว่าเขาจำเธอไม่ได้และท่าทีของเธอดูเหมือนไม่อยากมองเขา เธอตั้งใจทำเหมือนเราไม่รู้จักกัน ทั้งๆที่เขามั่นใจว่าเธอจำเขาได้ เพราะเขาไม่เปลี่ยนไปเลย แล้วไหนจะชุดที่เธอใส่…มันรัดมาก รัดจนเห็นอะไรต่อมิอะไรไปหมด เธอกล้ามากน่ะที่แต่งตัวแบบนั้น นี่คือจุดเริ่มต้นของการกลับมาเจอกันอีกครั้งของเราสองคน จากนั้นเขาพยายามดักเจอเธอทุกครั้งที่มีโอกาส แต่เหมือนเธอจะรู้ทัน เธอไม่เคยเดินไปไหนมาไหนคนเดียว ทุกครั้งเธอจะชวนเพื่อนๆเธอไปด้วย จนผมหงุดหงิด และที่น่าหงุดหงิดมากไปกว่านั้นเมื่อเพื่อนตัวดีของผมอย่างไอ้กันต์มันมาบอกว่าชอบ ปริม อยากจีบปริมแต่ผมก็ขัดมัน ไม่สนับสนุนมัน แต่คนอย่างไอ้กันต์ถ้าลองมันอยากได้อะไรมันต้องได้ แล้วที่น่าเจ็บใจคือ... ปริมก็เล่นกับมันด้วย ตอนที่มันเข้าไปขอเบอร์ปริม เธอให้มันอย่างง่ายด้าย ทำไมน่ะในเมื่อเธอก็รู้ว่าไอ้กันต์เป็นเพื่อนผม หรือเธออยากเอาคืนผม โธ่เว้ย!!..... “ปริมน่ะปริมแล้วเราจะได้เห็นดีกัน” หลังจากวันนั้นหนึ่งเดือนต่อมา ไอ้กันต์ก็มาบอกผมว่ามันขอคบกับปริม แล้วปริมก็ตกลงที่จะคบกับมัน ผมไม่เคยเห็นไอ้กันต์ดีใจเท่านี้มาก่อน มันบอกว่ามันรักปริม รักแบบที่ไม่เคยรักใครแบบนี้มาก่อน แล้วแบบนี้ผมจะบอกมันได้ยังไง ว่าปริมคือผู้หญิงคนนั้น คนที่ผมเองก็รักและตามหาเธอมาโดยตลอด จะให้ผมเลิกยุ่งกับปริมผมเองก็ทำไม่ได้ ผมปล่อย ปริมไปไม่ได้เหมือนกัน ปริมไม่ใช้แค่เคยป็นแฟนผม แต่เธอคือเมียของผม คงจะผิดที่ผมเองแหล่ะ ที่ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเพื่อนตั้งแต่แรก ทำให้เรื่องมันยุ่งยากขึ้น ถ้าไอ้กันต์ไม่ใช้เพื่อนของผมทุกอย่างคงง่ายกว่านี้ วันนี้ยังไงผมต้องไปคุยกับปริมให้รู้เรื่อง ทั้งเรื่องที่เธอตอบรับเป็นแฟนกับไอ้กันต์ แล้วไหนจะเรื่องที่เธอเมินผม ที่ผ่านมาผมไม่คิดว่าไอ้กันต์จะจริงจังกับปริมขนาดนี้ และช่วงนั้นผมก็ยุ่งกับเรื่องของน้องสาวทำให้ไม่ได้มาเคลียร์กับปริมสักที ผมไม่น่าชะล่าใจเลยทุกอย่างเลยวุ่นวายไปหมด หลังจากแยกย้ายกับเพื่อนๆ ไอ้กันต์มันต้องไปส่งยัยลูกหมีน้องสาวผม ส่วนไอ้นัทกับไอ้เจ้ากลับไปแต่งตัวที่คอนโดของมัน ส่วนผมก็หาข้ออ้างไปอยู่กับสาว ทั้งๆที่ความจริงแล้วผมมาดักรอปริมที่ลาดจอดรถ ผมต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่อง ยังไงผมก็ไม่ยอมให้ปริมกับไอ้กันต์อยู่ด้วยกันสองต่อสองเด็ดขาด มันต้องไม่เลยเถิดไปมากกว่าสถานะแฟน ทันทีที่ผมเห็นรถของปริมออกจากลาดจอดรถในมหาวิทยาลัย ผมก็ขับตามเธอไปด้วยความระวังโดยรักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เธอรู้ตัว จนในที่สุดก็เห็นเธอเลี้ยวเข้ามาในคอนโดหรูแห่งหนึ่ง หึ... เธอพักอยู่คอนโดนี้สิน่ะ รวยใช่เล่นเลยน่ะปริม.... ตอนที่เราคบกันผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าปริมรวยหรือไม่รวย พ่อแม่เธอเป็นใครผมไม่ได้ถาม เธอเองก็ไม่ได้ถามผมเหมือนกัน เพราะตอนนั้นเราคบกันเพราะความรัก ไม่ได้สนใจเรื่องฐานะด้วยซ้ำ รักก็คือรัก แต่เป็นตัวผมเองที่ทำมันพังจนไม่เหลือชิ้นดี ผมตามเธอขึ้นไปจนได้รู้ว่าเธออยู่ชั้นไหน ห้องไหน โดยที่เธอไม่รู้ตัว จริงๆผมเข้ามาในลิฟท์พร้อมเธอเลยน่ะ แค่ใส่หมวกปิดหน้า เธอเองก็ไม่สงสัยอะไรเลยเอาแต่จ้องโทรศัพท์อย่างเดียว ในนั้นมันมีอะไรน่าสนใจว่ะ เธอถึงจ้องขนาดนั้นปริมก็ยังเป็นปริมที่พอได้เล่นโทรศัพท์เธอจะไม่สนใจอะไรรอบตัวอีกเลย นี่คือสิ่งทีผมไม่ชอบที่สุด ปริมไม่ค่อยระวังตัว ถ้าวันหนึ่งเกิดเรื่องอันตรายขึ้นมา ปริมจะเอาตัวรอดยังไง.... เมื่อมาถึงชั้นที่เธออยู่ เธอค่อยๆออกจากลิฟท์แล้วตรงไปที่ห้องของตัวเอง ผมพยายามมองว่าเธอหยุดอยู่ตรงห้องไหนจนเมื่อเธอเปิดประตูเข้าไป ผมเลยเดินไปยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องเธอ.... ก๊อก ก๊อก ก๊อก...... (.....) ก๊อก ก๊อก ก๊อก..... “มาแล้วค่ะมาแล้ววว” เอี๊ยดดดดด..... พอเธอเปิดประตูแล้วเห็นหน้าผมเท่านั้นแหล่ะดูเหมือนเธอจะตกใจมาก “คะ.... คุณ.....”เธอพยายามจะปิดประตู แต่ผมเอามือมาดันไว้ได้ทัน “ปล่อยน่ะ!!..... นายมาห้องฉันทำไม! ปล่อยยย!! ” ผมดันประตูไปพร้อมๆกับดันตัวเองเข้ามาในห้องของเธอจนสำเสร็จ..... ปั้ง!! เสียงผมผลักประตูให้ปิดลง “ออกไป!... ออกไปเดี่ยวนี้น่ะ! นายเป็นใครเข้ามาในห้องฉันทำไม!!...... ออกไป!!”“ไอ้เสือทำไมมึงทำหน้าแบบนั้น” “กูแค่รู้สึกว่าช่วงนี้ยัยลูกหมูทำตัวแปลกๆไม่ค่อยมากวนพวกเราเหมือนที่ผ่านๆมา เหมือนน้องพยายามตีตัวออกห่างจากพวกเรา... ไม่รู้สิ กูรู้สึกแบบนั้นว่ะ” “เกิดอะไรขึ้นครับคุณพี่เสือครับ ปกติไม่เห็นคุณมึงสนใจน้องสาวเลย เห็นชอบบ่นชอบดุน้องมากกว่า” “ไม่รู้สิก็แค่รู้สึกไม่ดีว่ะ ถึงแม้กูจะไม่ได้สนิทไม่ได้รักลูกหมีขนาดนั้นแต่น้องก็คือน้องกูนะเว้ย” “พวกมึงลองคิดดูดิ ปกติช่วงเช้าๆยัยลูกหมูชอบมานั่งรอพวกเรา ชอบมาออดอ้อนไอ้กันต์ หรือจะเป็นช่วงหลังเลิกเรียนก็ชอบไปเฝ้าพวกเราที่มหาวิทยาลัยเพื่อให้ไอ้กันต์ไปส่งที่บ้าน บางวันก็ชอบเข้ามาเล่นที่ห้องพักของพวกเรา แต่นี่มันหลายอาทิตย์แล้วนะเว้ย ที่กูไม่เห็นหน้าลูกหมีเลย” “ก็จริงของมึง! ช่วงหลังๆมานี้กูก็ไม่ค่อยได้เห็นหน้าน้องเลย” “แล้วมึงล่ะไอ้กันต์ได้เจอน้องบ้างหรือเปล่า น้องได้ทักไปคุยกับมึงบ้างไหม เห็นปกติน้องชอบไลน์หรือไม่ก็ชอบโทรมากวนมึง” นั่นน่ะสิพักหลังๆมานี้เขาลืมไปเลย ว่าทุกๆวันเธอต้องโทรมาหาเขา โทรมาเล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้ให้เขาฟัง ถึงเขาจะรำคาญแต่ก็ยอมฟังในสิ่งที่เธอพูด “ไอ้กันต์!!..... โ
เวลามีแต่จะเดินไปข้างหน้าไม่มีวันย้อนกลับมา บางคนทำผิดพลาดอยากขอแก้ตัว อยากกลับไปแก้ไขอดีต แต่ก็ทำได้แค่คิด เพราะความเป็นจริงเราย้อนเวลากลับไปไม่ได้และสิ่งที่ทำได้ ก็คือเราต้องยอมรับความจริงและรู้จักปรับปรุงตัว พยายามทำให้ตัวเองไม่เป็นภาระของคนอื่นให้มากที่สุด เหมือนลูกหมีในตอนนี้ที่เธอเริ่มเข้าใจอะไรมากขึ้นกว่าเดิม เริ่มมองอะไรต่อมิอะไรออก เธอพยายามอย่างหนักเพื่อให้ตัวเองไม่ต้องไปคิดถึงสิ่งที่พวกคนใจร้ายทำกับเธอ ถ้าที่ไหนมีพวกเขาเธอจะไม่ก้าวเข้าไป อย่างเช่นที่ห้องพักส่วนตัวของพวกเขา เมื่อก่อนเธอชอบมาที่นี่มาก ยิ่งมีพวกพี่ๆอยู่ด้วยเธอก็จะปักหลักอยู่แต่ในห้องนี้ เพราะเธอชอบและมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ๆคนที่ตัวเองแอบชอบ แต่ตอนนี้เธอจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว ถ้าวันไหนที่พวกเขามาค้างคืนที่บ้านของเธอ วันนั้นเธอเลือกที่จะคลุกตัวอยู่แต่ในห้องเพราะไม่อยากเจอหน้าพวกเขา เธอยอมอดอาหารหรือบางครั้งจะวานให้ป้าอุ่นเอาอาหารมาให้ หรือเธอจะขอกินก่อนที่ป้าอุ่นจะตั้งโต๊ะเพื่อหลีกเลี่ยงการพบเจอ ตอนแรกป้าอุ่นก็สงสัยว่าทำไมช่วงนี้เธอถึงไม่ยอมลงมากินข้าวพร้อมๆกับทุกคน จะให้เธอพูดความจริ
หลังจากเหตุการณ์วันนั้นลูกหมีได้สัญญากับตัวเองว่าจะไม่ทำตัวให้ใครมาสมเพชเธออีกแล้ว คำพูดมากมายที่พวกพี่ๆพูดกันมันยังดังก้องในหัวเธอไม่จางหาย มันยิ่งตอบย่ำความเจ็บปวดให้กับเธอมากขึ้นเรื่อยๆ สิ่งที่เธอรู้สึกได้ชัดเจนกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง คือเธอกลัวในการเข้าหาพวกพี่ๆทุกคน กลัวว่าจะกลายเป็นตัวตลกในสายตาพวกเขาอีก จะมีใครรู้บ้าง.... ว่าเหตุการณ์ในวันนั้นเปลี่ยนชีวิตของลูกหมีไปโดยสิ้นเชิง นอกจากเพื่อนทั้งสองคนของเธอที่รับรู้ทุกสิ่งทุกอย่างและคอยอยู่เคียงข้างเธอตลอดเวลา จากที่เธอเคยเป็นเด็กขี้อ้อน เด็กพูดมาก ชอบมาอยู่กับพี่ๆเวลาว่าง ตอนนี้กลับกลายเป็นคนพูดน้อย ไม่ค่อยเข้าหาใคร กลับจากโรงเรียนเธอไม่ขอยุ่งกับใครเลย รีบตรงขึ้นไปห้องนอนของตัวเองทันที เพราะห้องนี้คือเซฟโซนที่ดีที่สุดของเธอ ห้องที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย รู้สึกสงบและรู้สึกเป็นตัวของตัวเอง และอีกอย่างเธอไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับคนใจร้ายพวกนั้น เธอกลัวว่าพฤติกรรมของตัวเองจะทำให้พวกเขารังเกียจมากกว่าเดิม กลัวพวกเขาจะรำคาญเธอไปมากกว่านี้ เธอจึงพยายามรักษาระยะห่างกับทุกคนแม้แต่พี่ชายของตัวเอง.... พ
“อีกไม่นาน…มึงก็จะเป็นอิสระแล้วไอ้กันต์ ถือว่ากูขอละ ไหนๆมึงก็เล่นละครมาขนาดนี้แล้ว ถือสะว่าสงสารยัยลูกหมี” “เพราะสงสารนี่แหล่ะกูถึงได้ทนไง! แต่ถ้าน้องมึงล่ำเส้นกูมากๆกูอาจจะระเบิดออกมาก็ได้น่ะ” . . “กูจะพยายามปรามน้องกู ยังไงกูก็ขอบใจมึงมากที่ยอมช่วย” “อื้ม!!... แต่ตอนนี้กูเองก็อยากให้มึงเข้าใจน่ะ ว่ากูกับปริมเราคบกันแล้ว กูเองก็ไม่อยากหลบๆซ่อนๆ กูอยากให้เกียรติปริม” กันต์เอื้อมมือมากุมมือปริม แล้วจูบบนมือนุ่ม เพื่อแสดงให้ทุกคนเห็นว่าเขาจริงจังกับเธอ “ขอบคุณนะคะกันต์ที่จริงจังกับปริม” “ก็ผมรักปริมนี่ครับ” “เบาได้เบาครับไอ้กันต์ ตรงนี้มีคนโสดน่ะครับ” ในขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน พวกเขาไม่รู้เลยว่าคนที่พวกเขาพูดถึง ตอนนี้กำลงนั่งช็อกอยู่บนเก้าอี้ ช็อกจนทำอะไรไม่ได้ น้ำตามันไหลออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่กลับไร้เสียงอย่างเช่นทุกครั้ง เธอจุกจนร้องไม่ออก ได้แต่ปล่อยให้น้ำตามันไหลลงมาอาบแก้ม ดวงตาทั้งสองแดงก่ำด้วยความเจ็บปวด เพื่อนทั้งสองไม่ได้ละสายตาไปจากลูกหมีเลย พวกเขาได้ยินทุกอย่างที่พวกพี่ชายเธอคุยกัน ได้แต่สงสารลูกหมี ตอนนี้คงทำได้แค่ปลอบและใ
“ออกไป ออกไปเดี่ยวนี้น่ะ นายเป็นใครเข้ามาในห้องฉันทำไม...... ออกไป” เธอยังคงโวยวายและผลักเขาให้ออกจากห้องของตัวเอง แต่เขากลับรวบมือเธอแล้วดึงเธอมากอดไว้..... แล้วพูดประโยคที่ทำให้เธอหยุดชะงัก “รู้ไหมว่าคิดถึงมากขนาดไหน คิดถึงจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว”เขากอดเธอแล้วลูบแผ่นหลังของเธออย่างปลอบโยน เหมือนที่เคยทำและจูบตรงไฝบริเวรต้นคอของเธอ เธอเคลิมไปกับสัมผัสของเขา แต่พอได้สติเธอเลือกทีาจะผลักเขาออกอย่างแรง แล้วถามเขาออกไปด้วยน้ำเสียงเหวี่ยงๆ... “นายต้องการอะไร แล้วเข้ามาในห้องฉันทำไม นายรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่” “นายเสือ!!!” เธอเรียกชื่อเขาอย่างโมโห ฉันถามว่า “นายรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่” “เรียกชื่อผัวได้แล้วหรอ... หื้มมมม นึกว่าลืมกันไปแล้ว” “นายเสือ!!!!! ไอ้เลวเสือ!!! ไอ้เหี้ยเสือ!!! ” “จุ๊ๆๆๆ ทำไมเรียกชื่อผัวไม่เพราะแบบนี้ล่ะ ไม่น่ารักเลยนะเมีย” “ใครเป็นเมียนาย!!” “หื้มมม..... ต้องให้ทบทวนไหม” เสือก้าวไปข้างหน้าจนปริมตกใจต้องถอยหลัง แต่เธอไม่ระวังทำให้เกือบล้มหัวขมำดีที่เสือประคองได้ทัน เขาประคองเธอมานั่งที่โซฟาแล้วยกตัวเธอมานั่งบนตักพร้อมทั้
ทางด้านของเสือวันนี้เขามีนัดกับเพื่อนที่ผับแต่เขาต้องมาเคลียร์กับผู้หญิงคนหนึ่งก่อน ผู้หญิงที่ทำให้เขาแทบจะเป็นบ้า ณ คอนโดของปริม วันนี้หลังจากที่เลิกเรียนเธอตกลงที่จะไปเที่ยวผับกับกันต์และเพื่อนๆของเขา แต่เหมือนจะมีคนหนึ่งที่ดูจะไม่ชอบใจที่เธอจะไปด้วย แต่แล้วยังไงใครแคร์ ในเมื่อกันต์แฟนของเธออนุญาตเธอไม่จำเป็นต้องแคร์ใคร เราชื่อปริม จริงๆเธอเพิ่งย้ายมาเรียนที่มหาลัยแห่งนี้เมื่อเทอมที่แล้วนี่เอง เพราะที่บ้านอยากให้กลับมาอยู่ที่ไทย ตอนแรกเธอไม่อยากกลับเพราะชอบอยู่ที่โน้น แต่พ่อกับแม่ขู่ว่าถ้าไม่กลับมาจะตัดออกจากกองมรดก เธอรู้ว่าพวกท่านไม่ทำจริงหรอก และสาเหตุที่เธอไม่อยากกลับมาเพราะไม่อยากเจอใครบางคนที่เมืองไทย ใครคนนั้นที่ทำให้เธอผิดหวังกับคำว่ารัก และสอนให้เธอเกลียดผู้ชายเจ้าชู้ เขาทำให้เธออยากเปลี่ยนตัวเองจากผู้หญิงที่หัวอ่อน อ่อนแอ กลายเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งทันคน และที่สำคัญเขาทำให้เธอกลายเป็นผู้หญิงที่ไม่มีหัวใจ ทุกอย่างเริ่มต้นมาจากผู้ชายเลวๆคนนั้น เขาคนนั้นที่สร้างบาดแผลในใจเธออย่างแสนสาหัส เธอแค่หวังว่าการกลับมาครั้งนี้คงไม่บังเอิญเจอกัน แต่สิ่ง







