บังเอิญ

ทางด้านของเสือวันนี้เขามีนัดกับเพื่อนที่ผับแต่เขาต้องมาเคลียร์กับผู้หญิงคนหนึ่งก่อน​ ผู้หญิงที่ทำให้เขาแทบจะเป็นบ้า

ณ​ คอนโดของปริม

วันนี้หลังจากที่เลิกเรียนเธอตกลงที่จะไปเที่ยวผับกับกันต์และเพื่อนๆของเขา​ แต่เหมือนจะมีคนหนึ่งที่ดูจะไม่ชอบใจที่เธอจะไปด้วย​ แต่แล้วยังไงใครแคร์

ในเมื่อกันต์แฟนของเธออนุญาต​เธอไม่จำเป็นต้องแคร์ใคร​

เราชื่อปริม จริงๆเธอเพิ่งย้ายมาเรียนที่มหาลัยแห่งนี้เมื่อเทอมที่แล้วนี่เอง​ เพราะที่บ้านอยากให้กลับมาอยู่ที่ไทย​ ตอนแรกเธอไม่อยากกลับ​เพราะชอบอยู่ที่โน้น แต่พ่อกับแม่ขู่ว่าถ้าไม่กลับมาจะตัดออกจากกองมรดก​

เธอรู้ว่าพวกท่านไม่ทำจริงหรอก​ และสาเหตุที่เธอไม่อยากกลับมาเพราะไม่อยากเจอใครบางคนที่เมืองไทย​ ใครคนนั้นที่ทำให้เธอผิดหวัง​กับคำว่ารัก และสอนให้เธอเกลียดผู้ชายเจ้าชู้​ เขาทำให้​เธออยาก​เปลี่ยนตัวเอง​จากผู้หญิงที่หัวอ่อน​ อ่อนแอ​ กลายเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็ง​ทัน​คน​ และที่สำคัญเขาทำให้เธอกลายเป็นผู้หญิงที่ไม่มีหัวใจ

ทุกอย่างเริ่มต้นมาจากผู้ชายเลวๆคนนั้น​ เขาคนนั้นที่สร้างบาดแผลในใจเธออย่างแสนสาหัส

เธอแค่หวังว่าการกลับมาครั้งนี้คงไม่บังเอิญ​เจอกัน​ แต่สิ่งที่เธอขอกลับไม่เป็นอย่างนั้น​ เมื่อเธอกลับมาเมืองไทยแล้วไปทำเรื่องสมัครเรียนที่มหาวิทยาลัยที่แพงที่สุดและดีที่สุด

แต่แล้วมันก็บังเอิญ​ที่เธอเจอเขาที่นี่​ เธอมั่นใจว่าเขาจำเธอไม่ได้​เพราะเธอเปลี่ยนไปมาก​ เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยก็ว่าได้​ ตอนแรกที่เจอเขาเธอตกใจมาก​ แต่เมื่อตั้งสติได้เธอก็ทำตัวปกติ​ แล้วเดินออกไปที่ลานจอดรถเพื่อกลับบ้าน​

ในระหว่างที่เธอกำลังจะเปิดประตูรถ​ กลับมีผู้ชายคนหนึ่งมายืนอยู่ด้านหลังเธอ​ แล้วพูดขึ้นมา​ “ไม่คิดว่าจะได้​เจอกันอีก คิดถึง​”​ เธอไม่ได้หันกลับไปมองผู้ชายคนนั้น​ แค่ฟังน้ำเสียงเธอก็รู้ได้ทันทีว่าคนนั้นคือใคร​ เสียงนี้ที่เธอเกลียดที่สุด​

เธอไม่สนใจที่จะหันไปคุยหรือโต้ตอบกับเขาด้วยซ้ำ​ เธอรีบเปิดประตูรถแล้วล๊อกรถทันที​ จากนั้นก็ขับออกไปโดยไม่สนใจเขาสักนิด​

การกระทำเหล่านั้นสร้างความไม่พอใจให้ร่างสูงเป็นอย่างมาก​ เพราะไม่เคยมีใครทำกับเขาแบบนี้มาก่อน​ เธอคงจะโกรธ​เกลียดเขามากสิน่ะ​ แม้แต่หน้าเขาเธอยังไม่มองเลย​ แต่เขาจะไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่นอน​ไม่มีวัน

เรื่องราวในครั้งนั้นมันไม่ได้ทำให้เธอเจ็บปวดคนเดียว​ เขาเองก็เจ็บเหมือนกัน​ มันเจ็บปวดจนถึงทุกวันนี้​

เขาเองเฝ้ารอเธอ​มาตลอด หวังว่าสักวันเราจะได้เจอกันอีก​ หลังจากที่เกิดเหตุการณ์​ในครั้งนั้น​ เขาพยายามตามหาเธอ​ ตามที่อยู่ของเธอ​ แต่กลับพบว่าเธอย้ายออกไปอยู่ที่อื่น​แล้ว​

หลายครั้งที่เขาบินไปเมืองนอกในช่วงปิดเทอม​ เพื่อไปตามหาเธอสุดท้ายก็ไม่เจอ​ มันผ่านมาหลายปีมากสุดท้ายก็บังเอิญมาเจอเธอที่นี่

ตอนแรกที่เจอเขาแทบจำเธอไม่ได้เลยด้วยซ้ำ​ เธอเปลี่ยนไปเยอะมาก​ ทั้งการแต่งตัว​ การแต่งหน้าแล้วไหนจะความมั่นใจนั้นอีก​ เธอสวยขึ้นมากกว่าเดิม​ สวยจนเขาหวง

สิ่งเดียวที่ทำให้เขาจำเธอได้นั้นก็คือ​ ไฝที่อยู่ตรงบริเวณลำคอของเธอ​ มันทำให้เขานึกถึงเธอทันที​ เพราะไฝของเธอจะมีรูปร่างคล้ายๆกับหัวใจ​ เขาจำมันได้ดี​ เพราะครั้งหนึ่งเขาชอบจูบตรงไฝนั้น​

หึ... สุดท้ายเราก็ได้เจอกัน​ แต่เหมือนว่าเธอจะคิดว่าเขาจำเธอไม่ได้​และท่าทีของเธอดูเหมือนไม่อยากมองเขา​ เธอตั้งใจทำเหมือนเราไม่รู้จักกัน​ ทั้งๆที่เขามั่นใจว่าเธอจำเขาได้​ เพราะเขาไม่เปลี่ยนไปเลย แล้วไหนจะชุดที่เธอใส่…มันรัดมาก รัดจนเห็นอะไรต่อมิอะไร​ไปหมด เธอกล้ามากน่ะที่แต่งตัวแบบนั้น

นี่คือจุดเริ่มต้นของการกลับมาเจอกันอีกครั้งของเราสองคน​ จากนั้นเขาพยายามดักเจอเธอทุกครั้งที่มีโอกาส ​แต่เหมือนเธอจะรู้ทัน​ เธอไม่เคยเดินไปไหนมาไหนคนเดียว​ ทุกครั้งเธอจะชวนเพื่อนๆเธอไปด้วย​ จนผมหงุดหงิด​ และที่น่าหงุดหงิดมากไปกว่านั้นเมื่อเพื่อนตัวดีของผมอย่างไอ้กันต์มันมาบอกว่าชอบ​ ปริม อยากจีบปริม​แต่ผมก็ขัดมัน​ ไม่สนับสนุนมัน​ แต่คนอย่างไอ้กันต์ถ้าลองมันอยากได้อะไร​มันต้องได้​ แล้วที่น่าเจ็บใจคือ... ปริมก็เล่นกับมันด้วย​ ​

ตอนที่มันเข้าไปขอเบอร์ปริม เธอให้มันอย่างง่ายด้าย​ ทำไมน่ะ​ในเมื่อเธอก็รู้ว่าไอ้กันต์เป็นเพื่อนผม​ หรือเธออยากเอาคืนผม​ โธ่เว้ย!!..... “ปริมน่ะปริมแล้วเราจะได้เห็นดีกัน”​

หลังจากวันนั้น​หนึ่ง​เดือน​ต่อมา ไอ้กันต์ก็มาบอกผมว่า​มันขอคบกับปริม​ แล้วปริมก็ตกลงที่จะคบ​กับมัน​ ผมไม่เคยเห็นไอ้กันต์ดีใจเท่านี้มาก่อน​ มันบอกว่ามันรักปริม​ รักแบบที่ไม่เคยรักใครแบบนี้มาก่อน​ แล้วแบบนี้ผมจะบอกมันได้ยังไง​ ว่าปริมคือผู้หญิงคนนั้น คนที่ผมเองก็รักและตามหาเธอมาโดยตลอด​

จะให้ผมเลิกยุ่งกับปริมผมเองก็ทำไม่ได้​ ผมปล่อย​ ปริมไปไม่ได้เหมือนกัน​ ปริมไม่ใช้แค่เคยป็นแฟนผม แต่เธอคือเมียของผม​ คงจะผิดที่ผมเองแหล่ะ ที่ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเพื่อนตั้งแต่แรก​ ทำให้เรื่องมันยุ่งยากขึ้น ถ้าไอ้กันต์ไม่ใช้เพื่อนของผมทุกอย่างคงง่ายกว่านี้

วันนี้ยังไงผมต้องไปคุยกับปริมให้รู้เรื่อง​ ทั้งเรื่องที่เธอตอบรับเป็นแฟนกับไอ้กันต์​ แล้วไหนจะเรื่องที่เธอเมินผม​ ที่ผ่านมาผมไม่คิดว่าไอ้กันต์จะจริงจังกับปริมขนาดนี้​ และช่วงนั้นผมก็ยุ่งกับเรื่องของน้องสาวทำให้ไม่ได้มาเคลียร์​กับปริม​สักที ผมไม่น่าชะล่าใจเลย​ทุกอย่างเลยวุ่นวายไปหมด

หลังจากแยกย้ายกับเพื่อน​ๆ​ ไอ้กันต์มันต้องไปส่งยัยลูกหมีน้องสาวผม​ ส่วนไอ้นัทกับไอ้เจ้ากลับไปแต่งตัวที่คอนโดของมัน​ ส่วนผมก็หาข้ออ้างไปอยู่กับสาว​ ทั้งๆที่ความจริงแล้วผมมาดักรอปริมที่ลาดจอดรถ​ ผมต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่อง​ ยังไงผมก็ไม่ยอมให้ปริมกับไอ้กันต์อยู่ด้วยกันสองต่อสองเด็ดขาด​ มันต้องไม่เลยเถิดไปมากกว่าสถานะแฟน​

ทันทีที่ผมเห็นรถของปริมออกจากลาดจอดรถในมหาวิทยาลัย​ ผมก็ขับตามเธอไป​ด้วยความระวังโดยรักษาระยะห่าง​เพื่อไม่ให้เธอรู้ตัว​ จนในที่สุดก็เห็นเธอเลี้ยวเข้ามาในคอนโดหรูแห่งหนึ่ง​ หึ... เธอพักอยู่คอนโดนี้สิน่ะ​ รวยใช่เล่นเลยน่ะปริม....

ตอนที่เราคบกันผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าปริมรวยหรือไม่รวย​ พ่อแม่เธอเป็นใคร​ผมไม่ได้ถาม​ เธอเองก็ไม่ได้ถามผมเหมือนกัน เพราะตอนนั้นเราคบกันเพราะความรัก​ ไม่ได้สนใจเรื่องฐานะด้วยซ้ำ​ รักก็คือรัก​ แต่เป็นตัวผมเองที่ทำมันพังจนไม่เหลือชิ้นดี

ผมตามเธอขึ้นไปจนได้รู้ว่าเธออยู่ชั้นไหน​ ห้องไหน​ โดยที่เธอไม่รู้ตัว​ จริงๆผมเข้ามาในลิฟท์​พร้อมเธอเลยน่ะ​ แค่ใส่หมวกปิดหน้า​ เธอเองก็ไม่สงสัยอะไรเลย​​เอาแต่จ้องโทรศัพท์​อย่างเดียว

ในนั้นมันมีอะไรน่าสนใจว่ะ​ ​เธอถึงจ้องขนาดนั้น​ปริมก็ยังเป็นปริมที่พอได้เล่นโทรศัพท์​เธอจะไม่สนใจอะไรรอบตัวอีกเลย​ นี่คือสิ่งทีผมไม่ชอบที่สุด​ ปริมไม่ค่อยระวังตัว ​ถ้าวันหนึ่งเกิดเรื่องอันตรายขึ้นมา​ ปริมจะเอาตัวรอดยังไง....

เมื่อมาถึงชั้นที่เธออยู่​ เธอค่อยๆออกจากลิฟท์แล้วตรงไปที่ห้องของตัวเอง​ ผมพยายามมองว่าเธอหยุดอยู่ตรงห้องไหนจนเมื่อเธอเปิดประตูเข้าไป​ ผมเลยเดินไปยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องเธอ....

ก๊อก​ ก๊อก​ ก๊อก...... (.....)​

ก๊อก​ ก๊อก​ ก๊อก..... “มาแล้วค่ะมาแล้ววว”​

เอี๊ยดดดดด..... พอเธอเปิดประตู​แล้วเห็นหน้าผมเท่านั้นแหล่ะดูเหมือนเธอจะตกใจมาก

“คะ.... คุณ.....”เธอพยายามจะปิดประตู​ แต่ผมเอามือมาดันไว้ได้ทัน

“ปล่อยน่ะ!!..... นายมาห้องฉันทำไม​! ปล่อยยย!! ”

ผมดันประตูไปพร้อมๆกับดันตัวเองเข้ามาในห้องของเธอจนสำเสร็จ..... ปั้ง!! เสียงผมผลักประตูให้ปิดลง

“ออกไป!... ออกไปเดี่ยวนี้น่ะ​! นายเป็นใครเข้ามาในห้องฉันทำไม!!...... ออกไป!!”​