บทที่ 4/2

“แค่ได้ยินคุณมีนพูดแบบนี้ ฉันกับลูกก็ดีใจมากแล้วค่ะ”

“ผมดีใจที่คุณดาไม่เกลียดผมนะครับ”

“ฉันก็บอกแล้วไงคะว่าเข้าใจดีทุกอย่าง ความจริงแม้แต่ตัวคุณหมอกเองก็ไม่ค่อยแวะมาที่นี่หรอกค่ะ อยากเจอลูกครั้งไหน เขาก็จะให้คุณแก้วมารับไปที่บ้านใหญ่ เป็นแบบนี้ได้สองปีแล้วค่ะ” ใบหน้านวลก้มลงต่ำ กลัวจะแสดงความน้อยใจออกมาให้ภูมินทร์เห็น “คุณหมอกงานยุ่งมาก เราไม่ค่อยได้คุยไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่ อีกไม่นานเราก็จะหย่ากันแล้วค่ะ แต่… คุณมีนยังมาหาหลานได้เรื่อยๆ เลยนะคะ ดาไม่ว่าอะไร”

“ผมขอโทษแทนพี่หมอกด้วยนะครับ ที่จริงเขาน่าจะดูแลคุณดากับลูกมากกว่านี้”  

ดรุณีส่งยิ้มไปให้ ส่ายหน้าไปมา “ฉันไม่ได้โกรธคุณหมอกหรอกค่ะ เราไม่ได้รักกันตั้งแต่แรกอยู่แล้วจะจบแบบนี้ก็ไม่แปลก คุณหมอกเป็นพ่อที่ดีมากค่ะหนูขวัญติดคุณหมอกมาก ถ้าหากหย่ากันฉันเองก็ไม่รู้ว่าคุณแก้วจะอยากได้หลานไปเลี้ยงเองหรือเปล่า ถ้าใช่ ฉันฝากคุณมีนช่วยดูแลหนูขวัญด้วยนะคะ”

สงสารจัง แต่ไม่รู้จะพูดปลอบยังไงดี ภูมินทร์มองใบหน้าหวานที่พยายามฝืนยิ้มตลอดเวลา จ้องเสียจนดรุณีต้องเปลี่ยนเรื่องคุย “ขอโทษนะคะ เล่าอะไรให้ฟังก็ไม่รู้ เอ่อ… ตอนนี้หนูขวัญกำลังหลับอยู่ค่ะ ถ้าคุณมีนอยากเจอฉันจะนำทางไปที่บ้าน อยู่หลังร้านนี้เองค่ะเดินไม่ไกล”

เสนออย่างนั้นหนุ่มนักเรียนนอกก็ตอบรับทันที “ไปครับ ถือเป็นเกียรติของผมมาก”

ดรุณีฝากน้องพนักงานดูแลร้าน ก่อนจะผายมือเชิญ “เชิญค่ะ”

“ครับ”

ดรุณีนำทางออกมายังประตูหลัง เดินตัดสวนหญ้าเล็ก ข้างหลังเป็นบ้านหลังกะทัดรัดชั้นเดียวที่ร่มรื่นไปด้วยพันธุ์ไม้

ภูมินทร์คลุกคลีกับวงการออกแบบและก่อสร้างมานาน แอบชมในใจว่าบ้านน่ารักมาก เดินเข้ามาข้างในก็ร่มรื่น ลมพัดโกรกเย็นสบาย รอบนอกล้อมไปด้วยกำแพงสูงใหญ่ มีลวดเหล็กด้านบนป้องกันขโมย ในบ้านค่อนข้างโล่ง เฟอร์นิเจอร์มีไม่เยอะ ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่โล่งเป็นสไตล์ลอฟ

“บ้านฉันหลังเล็กมาก หวังว่าคุณมีนคงไม่รังเกียจนะคะ” พูดขึ้นมาเมื่อเห็นภูมินทร์ใช้เวลานานกับการมองรอบบ้าน เขามองหมดทุกอย่าง พื้น กำแพง เพดาน

“ไม่รังเกียจเลยครับ ออกจะชอบซะอีก ร่มรื่นมาก”

ทั้งสองเข้ามาในห้องนอนของเจ้าบ้าน “ฉันปลุกหนูขวัญให้นะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ อย่ากวนเลย ให้แกนอนเถอะ”

ห้องนอนใหญ่ดูเล็กลงทันทีเมื่อภูมินทร์ก้าวเข้ามา ดาริกาเล่นคอมพ์อยู่มุมห้องสะบัดหน้าใส่พี่สาวและผู้มาใหม่

“ค่ะ เชิญคุณมีนตามสบายเลยนะคะ”

“ขอบคุณครับ” เข้าเข้ามาใกล้เตียงเด็กของหนูน้อยร่างอวบ ได้นั่งลงมองใกล้ๆ แบบนี้เห็นชัดว่าแก้มหลานเขาเหมือนซาลาเปามาก น่าจับ ภูมินทร์ตื้นตันใจน้ำตาแทบไหลจ้องหน้าหลานนานมาก หนูขวัญน่ารักขนาดนี้ ดรุณีก็สวยมากขนาดนี้ ทำไมพี่ชายถึงใจร้ายทอดทิ้งสองแม่ลูก

มือใหญ่ของคุณอาหนุ่มเอื้อมไปจับมือเล็กมาบีบเบาๆ “หนูขวัญน่ารักจังเลยครับคุณดา”

แม้ตาจะหลับแต่ปากเล็กยังขยับจุ๊บจิ๊บเหมือนหิวนม กินเก่งใช่ไหมหลานอา แก้มถึงได้ป่องน่าหอมน่าฟัดมากขนาดนี้

“สวัสดีค่ะ อามีนมาหาหนูขวัญแล้วนะคะ” ตาหนูน้อยขยับขยุกขยิกขึ้นมามอง แต่ก็ทนความง่วงไม่ไหวหลับกลางอากาศไปอีกรอบ ภูมินทร์ซึ้ง เห็นแค่นั้นก็ตื้นตันใจ โน้มใบหน้าลงไปจุ๊บแก้มหลานราวสองสามครั้ง มือป้อมเล็กดันใบหน้าคมคายออกห่าง ไม่อยากให้กวนตอนนอน

ดรุณีเข้ามาจับมือลูกวางลงข้างกาย ลูบหัวแกให้นอนหลับต่อ “เพิ่งฟื้นจากไข้ก็ไปวิ่งเล่นถึงหลับง่ายขนาดนี้ ความจริงวันนี้เปิดเทอมวันแรกค่ะ แต่ไม่ได้ไป”

“ไว้ถ้าผมกลับมาอยู่ไทย ผมจะไปส่งหลานที่โรงเรียนแทนพี่หมอกทุกวันเลยนะ” เอ่ยด้วยน้ำเสียงและสายตาที่อบอุ่น เลื่อนกลับมามองหน้าหลาน หยิบซองสีแดงเล็กๆ ในกระเป๋าเสื้อออกมาของข้างในคือสร้อยข้อมือสำหรับเด็ก เขาบรรจงใส่ให้แม้เด็กหญิงจะไม่ตื่น สร้อยเล็กมากกว่าจะติดตะขอได้ก็ใช้เวลาหลายวินาที

หนูขวัญ… อาจะดูแลหนูแทนคุณพ่อเองนะลูก

‘เราไม่ได้รักกันตั้งแต่แรก จะจบแบบนี้ก็ไม่แปลก’

พี่สะใภ้เอ่ยประโยคนั้นตามจริง แต่ทำไมกันนะ สายตาที่หล่อนใช้มองถึงเต็มไปด้วยความเสียใจ ตั้งแต่ก้าวออกจากบ้านหลังนั้นภูมินทร์ไม่สบายใจเลย เขาสงสารสองแม่ลูกใจแทบขาด อยากให้พี่ชายเปิดใจลองมองดรุณีสักครั้ง เท่าที่คุยกันเขายังมองไม่เห็นความน่ารังเกียจเลยแม้แต่น้อย

ภูมินทร์ต่อสายหาพี่ชาย “พี่หมอกว่างไหม ผมกำลังจะเข้าไปหา”

‘ไม่ต้องเข้ามา พี่ออกจากบริษัทมาสักพักแล้ว’

“อ้าวเหรอ พี่จะไปไหน”

‘ไปหาเพื่อนน่ะ แล้วนายมีอะไร’

“เปล่าหรอก แค่จะชวนไปกินข้าว ถ้าพี่มีนัดแล้วก็ไปเถอะ” แล้วสายโทรศัพท์ก็ถูกตัดไป ภูมินทร์โกรธตัวเองที่ไม่กล้าพูดถึงความรู้สึกที่มี รวมไปถึงความน่าสงสารของสองแม่ลูก เย็นวันนั้นหลังรับประทานมื้อเย็นเสร็จภูมินทร์ก็นั่งดูทีวีกับมารดาโดยกอดแขนท่านไว้ ซบหน้าอ้อน พลางดูรายการซุบซิบดารา

“รักคุณแม่จัง”  

“ไปไกลๆ เลย โตแล้วยังกอดแม่อยู่ได้”

“ทำหวง ผมขอกอดนิดเดียว”

“กอดแน่นแค่ไหน แม่ก็ไม่ใจอ่อนหรอกนะ” ท่านรู้ทัน แฉลบสายตามอง

พ่อลูกชายตัวดีได้ยินเข้าก็ทำหน้าหงอย ครางฮือๆ ในลำคอจะอ้อนต่อ อยากอยู่อังกฤษต่อสักปี “คุณแม่อย่าใจร้ายกับผมนักสิ น่านะ นะครับ”

“อ้อนอะไรแม่แกอีกฮะเจ้ามีน ไม่ขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเหรอ ไฟล์ทตีหนึ่งนะไม่ใช่หกโมงเช้า” เจ้าภูมินทร์มันขี้อ้อน ออเซาะขอทำงานต่อที่อังกฤษต่อสักสองสามปีถึงจะกลับไทย แต่คุณนายของบ้านกลับเซย์โนว์สถานเดียว แถมยังขู่จะริบบัตรเครดิตถ้าไม่ยอมกลับมาช่วยทำงาน

“คุณพ่ออย่าเร่งสิ ไว้อีกเดี๋ยวก็ได้ครับ เราออกจากบ้านสักสามทุ่มก็ยังทัน”

“ไปเร็วหน่อยก็ดีนะลูก แม่อยากเดินดิวตี้ฟรี”

“แม่ลูกดูทีวีกันตามสบาย พ่อขอไปอาบน้ำก่อนล่ะ”

“คุณพ่อ อย่าเพิ่งไปสิ มาช่วยผมอ้อนคุณแม่หน่อยนะ บริษัทเดิมที่ผมเคยทำงานด้วยเขาส่งอีเมลมาชวนไปทำงานด้วย ท็อปไฟท์ระดับโลกเลยนะครับ ไม่ใช่พวกไก่กาจะเข้าได้ แต่เขากลับเลือกผม” งอแงหนักมาก อ้อนกอดเอวมารดาจนท่านจั๊กจี้ “นะครับ ขอเวลาสักสองปีนะ”

“ไม่ได้ ไปอยู่เมืองนอกตั้งแต่อายุสิบหกจนจะยี่สิบหกอยู่แล้ว พี่ชายเราทำงานอยู่คนเดียว ไม่สงสารบ้างเหรอ”

“สงสารทำไมครับ พี่หมอกของผมทำงานเก่งจะตาย เป๊ะเวอร์ คุมโครงการ ดูงานฝ่ายบริหาร ติดต่องาน พบปะสังสรรค์ แต่ละอย่างสิวๆ ทั้งน้านนน”

คุณภูธเนศจ้องลูกชายตาเขียว “งานพี่เขาเยอะมากนะมีน ลูกก็โตแล้ว หัดมีความรับผิดชอบบ้าง หุ้นชื่อตัวเองก็มี ไม่ทำงานทำการ จะรอแต่เงินปันผลจากการบริหารงานของพี่ชายแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน เทียบจากไทม์ไลน์ดูแล้วตั้งแต่เรียนจบปริญญาตรี พี่เขาก็เข้ามาช่วยงานพ่อแม่เลยแถมทำตั้งหลายปีกว่าจะไปเรียนต่อ แล้วดูตัวเองซิ ไปทำงานบริษัทอื่นเฉยเลย ไม่ยอมมาช่วยกัน ไม่รู้แหละ ครั้งนี้พ่อเห็นด้วยกับแม่ จะให้เวลาอยู่อังกฤษต่อเพื่อเคลียร์ตัวเองหนึ่งเดือน ห้ามต่อรอง!”

เมื่อได้ยินอย่างนั้นภูมินทร์ยิ่งร้องโอดครวญดังมากขึ้น แต่ก่อนบิดาคอยสปอลย์เขามาตลอด แต่ทำไมตอนนี้กลับบีบให้กลับมาอยู่เมืองไทยซะงั้น ใบหน้าหล่อเหลาบูดบึ้งเป็นตูดหมึก “แค่เดือนเดียวไม่พอหรอกครับ เพื่อนผมมีหวังได้บินตามมาเฉ่งหัวแน่”