บทที่2 ทน

///แชทกลุ่ม//

ชื่อกลุ่ม"ทั้งสวยและแซ้บ"

ข้าวต้ม~ใครตั้งขื่อกลุ่มซะแม่งแซ้บมาก

วีเจ~จะใครละก็อีมุนินแหละมันตั้งก่อนมันจะแต่งงาน

ปลื้ม~อืมมม>แต่ตั้งแต่มันแต่งงานกุเห็นแต่มันโพสในไอจีมีแต่ความทุกข์วะสงสารมันจังพวกมึงว่ามะ

ข้าวต้ม~อืมจริงเดวลองแท็กมันดู

I*@nin_munin

ข้าวต้ม~มึงนินยุไหม

วีเจ~อืมนินน

ปลื้ม~นินนน

มุนิน~คร้าบนินมาแล้ว

ข้าวต้ม~กว่าจะมานะมึงหายไปเลยนะเว้ยพวกกุเป็นห่วง

ปลื้ม+วีเจ~ใช่มึงเป็นไงบ้าง

มุนิน~กุโอเครสบายดี

ข้าวต้ม~แต่ไอตีมึงไม่โอเครกูรู้

มุนิน~มึงก็รุ้กุลงไอจีทุกวันมันอาจจะมีมโนบ้างเพื่อสร้างสีสันเรียกยอดไลค์ไง555

ปลื้ม+ข้าวต้ม+วีเจ~มึงโกหกนินพวกกุเป็นเพื่อนมึงตั้งแต่ปีหนึ่งอ้าปากกุก็รุ้ว่ามึงมีใส้กี่ขดเล่ามา

มุนิน~เออกุทำแกงเขียวหวานไว้กุลืมเลยเดวกุมาคุยด้วยนะ

ข้าวต้ม~นั่นมันชิ่งหนีและไม่ต้องรอมันไม่มาตอบเราหรอก

วีเจ+ปลื้ม~อืมรุ้ละแยกย้ายเดวมันมีไรมันทักมาเอง

ข้าวต้ม~ยังจะหวังว่ามันจะทักอีนินมันชอบเก็บทุกอย่างไว้ในใจมันเพราะมันห่วงความรุ้สึกคนอื่นที่ห่วงมันจะเป็นทุกข์

วีเจ~เห้อออห่วงแต่คนอื่นไม่เคยห่วงตัวเอง

มุนิน//กุขอโทดพวกมึงกุไม่อยากให้ใครมารับรุ้ว่ากุเหนื่อยกุท้อกุทุกข์ใจมากแค่ไหนกุจะเก็บไว้ในใจกุจนวันสุดท้ายของลมหายใจกุเพราะชีวิตกุตั้งแต่พี่ธรตายไปกุก็หมดแล้วทุกอย่างที่กุต้องแต่งกับเขาก็เพื่อตอบแทนบุญคุณพี่ธรที่มีบุญคุณกับกุมากมายกุมันเป็นเด็กกำพร้าที่พ่อแม่คลอดเอามาทิ้งข้างทางจนอายุ15ปีก็มีหนุ่มหล่อใจดีมารับอุปถัมภ์และมอบทุนการศึกษาให้มุนินเรียนจนจบปริญญาและวันที่มุนินรับปริญญาเป็นวันที่พี่ธรจากไปจากอย่างไม่มีวันกลับและยังฝากฝังมุนินไว้กับพี่ธันย์แฝดผู้น้องของพี่ธรที่หน้าตาเหมือนกันอย่างกับแกะแต่นิสัยต่างกันราวกับเทพบุตรกับซาตาน

......//แชทกลุ่มหล่อเหี้ยๆ///

มาร์ค~ใครเปลี่ยนชื่อกลุ่ม

แฟรงค์~กูป่าวนะ

ธันย์~กุเองมึงมีปัญหาไหมไอ่มาร์ค

มาร์ค~ใครจะกล้ามีกับพ่อครับ

แฟรงค์~ใช่กุก็ไม่มีปัญหาคับ

ธันย์ดี//เครียด

มาร์ค~เครียดเรื่อง

ธันย์~กุได้รับไลน์จากคนแปลกหน้าโนเนมวะมันส่งรูปการ์ตูนที่กำลังคลอเคลียกับผู้ชายมาให้กุดูแต่กุว่ามันตัดต่อป่าววะไม่มีวันที่การ์ตูนจะนอกใจกู

มาร์ค~อืมมมึงคิดงั้น

แฟรงค์~ใช่คิดว่าเขาตัดต่อไหนมึงส่งรูปมาให้พวกกุดูสิว่ามันตัดต่อหรือจริง

ธันญ์//ส่งรูป//ไงมึงตัดต่อมะ

มาร์ค~ตัดต่ดก็เหี้ยละสัส

แฟรงค์~นี่มันพี่โดมมึงดูดีๆรุ่นพี่มอเราสองปีพี่เขาฮอตมากนะเว้ยมีแต่หญิงติดตรึมแต่พี่โดมก็ไม่เคยสนใจใครพิเศษจนเขาจบไปก่อนเราและพี่เขาก็หายไปเลย

ธันย์~อ่อกุจำได้ละแต่พี่เขากับการ์ตูนรุ้จักกันได้ไง

มาร์ค~กุพอเดาได้ละตอนนั้นเรายุปีสองการ์ตูนยุปีหนึ่งและเป็นดาวคณะด้วยพี่โดมเป็นรุ่นพี่ปีสี่ที่เป็นหัวหน้าพี่ว้ากคณะวิศวะและแกฮอตมาก

ธันย์~แต่กุจีบการ์ตูนตอนนั้นพี่เขาไม่เคยมายุ่งเลยนะ

แฟรงค์~อืมก็ใช่แต่กุมารุ้ว่าพี่เขาอกหักจากน้องปีหนึ่งคณะนิตินะเพราะน้องคนที่ปฎิเสธพี่เขาตอนนั้นไปคบกับรุ่นพี่ที่ชื่อพี่ธร///อ้าว..ก็พี่มึงไงแต่ตอนนั้นพี่มึงคบใครอะ

ธันญ์//คิดในใจก็พี่ธรไม่เคยมีใครมีแต่รับเด็กมุนินมาอุปถัมภ์และส่งเสียนี่วะพี่ธรไม่เคยมีแฟนจะมีแต่น้องมุนินๆๆจนธันย์หมั่นใส้

ธันย์~พี่ธรธันย์ไม่อยากได้ยินขื่อนี้พี่จะพร่ำพูดอะไรนักหนาเนี้ย

พี่ธร~ธันย์ทำไมน้องมุนินน่าสงสารน้องน่ารักมากเงินทองเราก็มากแค่พี่จะเอาไปช่วยเด็กคนหนึ่งมันทำให้ธันย์ลำบากใจมากเหรอ

ธันย์~ไม่ใช่ลำบากใจพี่แต่ธันย์ไม่ชอบให้พี่คร่ำครวญพร่ำเพ้อแต่ชือมุนินๆๆธันย์ไม่ชอบ

พี่ธร~ธันย์สักวันธันย์จะต้องได้ยุกับคนที่ธันย์ไม่ชอบจำไว้

นั้นคือคำพูดพี่ธรพูดที่ดังในหัวธันย์มาตลอดระยะเวลาที่พี่ธรป่วยแต่ผมก็ไม่เถียงพี่ธรเพราะสงสารพี่ที่ป่วยหนักจนวันที่พี่ธรจะจากไป

พี่ธร~ธันย์มาหาพี่แปปนึงนะตอนเลิกเรียน

ธันย์~ครับพี่พี่โอเครไหม

พี่ธร~พี่โอเครพี่รอธันย์นะ

//หลังเลิกเรียน//

พี่ธร~ธันย์มาแล้วเหรอ

ธันย์~พี่ธรทำไมพี่ดูแย่แบบนี้ไหนพี่บอกผมว่าไปทำงานตจวไง

พี่ธร~อย่าโกรธพี่เลยนะธันย์พี่ขอโทดพี่รักน้องนะตั้งแต่พ่อแม่เสียไปเพราะอุบัติเหตุพี่ก็ดูแลธันย์แทนพ่อแม่วันนี้พี่อาจจะไม่ได้ดูแลธันย์แล้วแต่พี่ยังมีห่วงไม่งั้นพี่คงจากไปอย่างสงบไม่ได้

ธันย์~ไม่เอาพี่ธรอย่าพูดงี้พี่ต้องยุกับธันย์สิครับ

พี่ธร~ธันย์ฟังพี่นะถือว่าพี่ขอเป็นครั้งสุดท้ายธันย์ทำเพือพี่ได้ไหม

ธันย์~พี่ธรฮือๆๆๆธันยทำได้พี่บอกมาเลย

พี่ธร~พี่อยากให้ธันย์แต่งงานกับมุนินได้ไหมน้องไม่มีใครน้องน่าสงสารวันนี้น้องรับปริญญาน้องเรียนเก่งมากเรียนแค่สองปีครึ่งน้องก็จบป.ตรีเทียบเท่าเราแล้ว

พี่ห่วงเขาธันย์เห็นแก่พี่นะดูแลน้องแทนพี่ได้ไหมพี่ขอร้อง//แค่กๆๆๆหายใจขัดหอบ

ธันย์~ครับพี่ธรธันย์รับปากธันย์จะแต่งกับมุนิน

พี่ธร//ยิ้มขอบใจนะธันย์พี่หมดห่วงแล้วพี่ฝากนินด้วยนะ//พี่ธรก็หลับตาและหยุดหายใจไปพร้อมน้ำตาและรอยยิ้ม

แฟรงค์~ไอ่ธันย์..ไอ่ธันย์

มาร์ค~ไอ่ธันย์

ธันย์~จะตะโกนทำไมกุก็ยุนี่แล้ว

แฟรงค์~ก็มึงเหม่อเรียกตั้งหลายครั้ง

ธันย์~เอออทำไม

มาร์ค~กุถามว่าพี่มึงคบใครทำไมพี่โดมถึงเสียใจมากจนหายไปจากมหาลัยและดรอปปีสุดท้ายตั้งนานแล้วแกก็กลับมาเรียนต่อ

ธันย์~กุไม่รุ้พี่ธรไม่เคยคบใครเป็นพิเศษนอกจากเด็กที่พี่ธรส่งเสีย

แฟรงค์+มาร์ค~ห๊ะส่งเสียใคร

ธันย์~ไม่รุ้งั้นแค่นี้นะกุมีธุระ

มาร์ค~ไอ่นี่จะไปก็ไปเฉย

แฟรงค์~กุว่าน้องการ์ตูนมันนอกใจมันชัวร์วะ

มาร์ค~ใข่คิดเหมือนกูปะเราต้องแปลงร่างเป็นโคนันณ.บัดนาว

//บ้านธันย์//

มุนินกำลังฝึกทำขนมหวานในครัวจู่ๆธันย์ก็โผล่มากะทันหัน

ธันย์~มุนินมึงยุไหน

มุนิน~นินยุในครัวคับพี่ธันย์

ธันย์~เดินไปในครัวเห็นมุนินกำลังนวดแป้งและใบหน้าที่ตอนนี้มีแต่คราบแป้งเต็มหน้าบวกกับผ้ากันเปื้อนที่น่ารักทำให้มุนินน่ามองมาก//แม่งน่ารักชอบหาย//คิดในใจ

ธันย์~มึงล้างมือแล้วมาหากุที่ห้องกุ

มุนิน~เออครับแปปนะครับ//ล้างมือรีบเดินเคาะประตูห้อง

ธันย์~เข้ามา//มุนินเดินเข้าไป

มุนิน~พี่ธันย์มีอะไรด่วนไหมครับอย่านานนะครับเดวแป้งเค้กนินจะแข็งก่อน

ธันย์~เดินเข้ามาใกล้มุนินช่างแม่งงแป้งเค้กกุไม่สนแต่กุมีเรื่องจะถามมึง

ธันย์~เอารูปพี่โดมให้มุนินดู//มึงรุ้จักคนในรูปไหม

มุนิน~ตกใจพี่โดม

ธันย์~มึงรู้จัก//เดินเข้าใกล้

มุนิน~เออรุ้ครับเขาเป็นรุ่นพี่นินแต่คนละคณะ

ธันย์~รู้จักดีแค่ไหนทำไมไม่เคยบอกกู//เดินเข้าประชิด

มุนิน~ถอยหลังเออ>ก็รุ้จักนะพี่โดมเขาจีบนินตอนนั้นแต่นินยังไม่คิดชอบใครแต่พี่โดมจริงจังมากตื้อนินและพยายามจะปล้ำนินแต่พี่ธรมาช่วยไว้ทันและพี่ธรเลยบอกพี่โดมว่านินเป็นแฟนพี่ธรห้ามใครมายุ่ง

พี่โดมโกรธพี่ธรมากและพูดว่ากุไม่ยุ่งก็ได้แต่มุนินเป็นคนที่กุรักและมีค่ามากหากมึงทำมุนินเสียใจกุจะมาเอามุนินคืน

ธันย์~ตกใจในคำพูดและคิดถึงแขทคนแปลกหน้าคำพูดคล้ายกันมาก

ธันย์~แล้วไงต่อ

มุนิน~จากนั้นพี่โดมก็หายไปเลยไม่มีใครติดต่อพี่เขาได้จนถึงทุกวันนี่จนพี่เอารูปเขามาให้นินดู

ธันย์~หึ!!เสน่ห์แรงมากนะมึงอยากรุ้มึงมีอะไรดีทำไมมีแต่คนรุมชอบรุมจีบมึง//เดินเข้าชิดตัวมุนินรวบเอวแล้วดึงเข้าหาตัว

มุนิน~ตกใจพี่ๆๆธันย์จะทำไรนินเจ็บปล่อยนิน

ธันย์~อ้าวมึงมายุกับกุในฐานะอะไรตอบ

มุนิน~ภรรยาคะครับ

ธันย์~อืมเป็นเมียกุแต่กุยังไม่เห็นมึงทำหน้าที่เมียเลยฉะนั้นถือว่ามึงยังทำหน้าที่ไม่สมบูรณ์

มุนิน~แต่พี่บอกแค่ในนามนะ

ธันย์~ใช่กุบอกแบบนั้นแต่ในเมื่อมึงเป็นเมียมึงต้องทำให้ครบ

มุนิน~ไม่นินไม่ทำพี่เกลียดนินขยะแขยงนินทำไมนินต้องเอาตัวนินไปให้คนอย่างพี่ย่ำยีนินให้นินเก็บไว้ให้คนที่เขารักนินจริงๆดีกว่า

ธันย์~มึงว่าอะไรนะมึงยังคิดจะมีคนอื่นเหรออ่อออคงเพราะกุไม่สนองมึงเลยคิดจะไปมีใหม่เพื่อคลายตัณหามึงสินะฝันไปเถอะ

///เพี้ย///มุนินตบไปที่ใบหน้าคมเข้มนั้นอย่าแรงพี่ไม่มีสิทธิ์มาดูถูกนิน

ธันย์~มึงกล้าตบกูเหรอมุนินมึงกล้ามาก

มุนิน~ใช่นินตบเพราะนินเกลียดพี่เข้าใจไหมนินเกลียดพี่

//หมับ>จูบหนักธันย์จูบปากมุนินบดขยี้อย่างแรงสอดลิ้นเข้าปากสวย//มุนินกัดลิ้นธันย์จนธันย์ร้องโอ้ยและผละออกจากปากสวย//เพี้ย//มุนินตบหน้าธันย์

มุนิน~อย่ามาหยาบคายกับนินนินไม่ใข่ของเล่น

ธันย์~มองหน้ามุนินด้วยสายตาโกรธจัดมึงตบกุครั้งที่สองละนะมุนินไม่เคยมีใครกล้าตบกุแต่มึงเป็นใครแค่เด็กเหลือขอเด็กกำพร้าที่พ่อแม่ไม่เอาเด็กข้างถนนที่เขาเก็บมาเลี้ยงแต่มึงกล้าตบกุ

มุนิน~มองหน้าธันย์ที่ดูถูกมุนินที่ด่าว่าเธอว่าต่ำต้อยไร้ค่ามุนินไม่เถียงแต่จดจำทุกคำพูดที่ธันย์พูดในวันนี้มุนินสูดลมหายใจเข้าลึกสุดหลับตาและลืมตาอย่างช้าๆ

มุนิน~คุณธันย์ขอบคุณนะที่คุณแจงสถานะอันต่ำต้อยของผมออกมาจากคำพูดคุณที่ย้ำให้รุ้ว่าผมมันต่ำตมมากแค่ไหน//มุนินยิ้มมุมปากผมตัดสินใจละในเมื่อคุณรังเกียจผมมากผมขอหย่ากับคุณเพื่อนามสกุลคุณจะได้ไม่ต้องแปดเปื้อนให้คนอย่างผมใช้ร่วมและคืนนี้ผมจะไปจากคุณพรุ่งนี้เก้าโมงเจอกันที่เขต

ธันย์~เหอะในที่สุดมึงก็เผยธาตุแท้ออกมาว่าเป็นคนอกตัญญูทั้งที่พี่ธรมีบุญคุณกับมึงแต่มึงยังเลือกที่จะทำกุสงสารพี่กุวะทำไมเลือกทำบุญกับคนแบบมึงป่านนี้คงตายตาไม่หลับเพราะเสียใจที่ทุ่มเทให้คนอย่างมึง

มุนิน~เลือกที่จะเงียบและเดินออกไป

ธันย์~มุนินจะไปไหนกุบอกให้มึงหยุด>เห้ยกุสั่งมึงได้ยินไหม//มุนินเดินลงบันได//ธันย์เดินมากระชากร่างบางและอุ้ม

มุนิน~ปล่อยผม

ธันย์~อ้อเปลี่ยนสรรพนามเร็วดีนะดีกูชอบวะคนดื้อๆแบบนี้มีสีสรรดีเดวกุจะยัดเยียดความเป็นผัวให้มึงจะได้ไม่ต้องไปไหน

มุนิน~ปล่อยๆนินปล่อยผมพี่ธันย์คุณธันย์

ธันย์~เก็บปากไว้ร้องบนเตียงเถอะมุนิน

,👉อืมมสนุกไหมคะแอดมาต่อให้แล้วนะเม้นมาคะถ้าอยากอ่านต่อ✌️👇😋