บทที่3 อยากให้เป็นแบบนี้ทุกวัน

...//หากไม่รักก็อย่ารั้ง/

//มุนินเปิดประตูห้องออกมาเพราะอยากดูว่าธันย์กลับมาจริงไหมจึงเดินย่องๆไปห้องธันย์และเอียงหูฟังตรงประตูห้องเป็นจังหวะที่ธันย์เปิดประตูออกมาพอดีทำให้มุนินเซไปหาธันย์ธันย์คว้าเอวบางไว้

มุนิน~อุ้ย..เออพี่ธันย์

ธันย์~ดึงเอวบางเข้าหาตัวทำไร

มุนิน~เออนินคิดว่าพี่ธันย์บอกไม่กลับแต่นินเห็นเออถังน้ำกับผ้าขนหนูในห้องนิน

ธันย์~แล้วมึงหายไข้แล้วเหรอ

มุนิน~มองหน้าหล่อห๊ะนินไข้เหรอคับ

ธันย์~ก็ใช่สิกุเป็นคนเช็ดตัวให้มึงเอง

มุนิน~อึ้งและงงพี่ธันย์นี่นะเหรอดูแลเธอ//ลเออนินขอบคุณนะคับที่ช่วยดูแลนิน

ธันย์~กุแค่ไม่อยากให้ใครมาตายในบ้านกุ

มุนิน~ก้มหน้า//คิดนี่เราคงเป็นภาระเขามากใช่ไหม//พี่ธันย์ปล่อยนินได้ยัง

ธันย์~ที่โอบเอวมุนินไว้//ปล่อยมือเออกุก็ไม่อยากจับมึงหรอก

มุนิน~นินรุ้คับนินมันน่ารังเกียจ

ธันญ์//ใครบอกน่ารักจะตายน่าที่กุพูดน่ารังเกียจกุแค่ไม่อยากเสียฟอร์ม//คิดในใจ//อื้มมึงรุ้ตัวก็ดีแล้วที่หลังอย่ามาใกล้กุ

//แต่ในใจแม่งอยากกอดอยากฟัดมุนินมาก

มุนิน~ก้มหน้าหงุดพี่ธันย์คงเกลียดนินมากงั้นนินขอพูด"เราหย่ากันเถอะ"

ธันญ์~//ไม่หย่าคิดในใจ//เรื่องไรกุต้องหย่าเพื่อมึงตะไปหาชู้มึงเหรอมุนิน

มุนิน~ชู้ใครชู้นินงง

ธันย์~ก็ไอพี่โดมนั้นไงเห็นคอมเม้นในไอจีห่วงนักห่วงหนาไม่ใช่เหรอหรือนัดกับมันหากหย่าจากกุแล้วมึงจะได้ไปอยู่กับมันฝันไปเถอะมุนิน

มุนิน~//เพี้ย//ตบไปที่ใบหน้าหล่อนั้น>ต่ำความคิดต่ำๆนินยังไม่เคยคุยกับพี่โดมเลยสักครั้งอืมในเมื่อพี่พูดมาแบบนี้ก็ดีนินจะได้รุ้ว่าพี่โดมเขากลับมาแล้ว

ธันญ์~//นี่เราพูดอะไรออกไปวะ//มึงมันร่านมีผัวยุแล้วยังอยากจะไปหาผู้ชายอื่นสำส่อน//เพี้ย//มุนินมึงตบกุอีกแล้วนะดีงั้นมึงต้องโดนแบบนี้//ลากมุนินเข้าห้อง

มุนิน~พี่ธันย์ปล่อยนิน

ธันย์~ปล่อยให้โง่สิ//ธันย์อยากจะมีอะไรกับมุนินยุแล้วเรื่องไรจะปล่อย

มุนิน~พี่ธันย์ปล่อยนินนินจะไม่ยอมพี่อีกแล้ว

ธันย์~ทำไมกุเป็นผัวมึงนะหน้าที่เมียต้องทำให้ครบทั้งเรื่องงานบ้านละบนเตียงหยุดดิ้น//ผลักมุนินลงเตียงพร้อมกับตัวเขาที่ตามมาคร่อมมุนินไว้//อย่าคิดต่อต้านหากมึงต่อต้านกุจะเอามึงทั้งคืน

มุนิน~ปล่อยนินในเมื่อเกลียดนินจะมาเเตะต้องตัวนินทำไมในเมื่อพี่ไม่ได้รักไม่ได้ชอบนินก็ปล่อยนินไปสิชีวิตพี่ก็จะได้กลับมาเป็นอิสระไง

ธันย์~เมื่อก่อนกุคิดอยากหย่าจากมึงแต่กุคิดใหม่ละกุจะทรมานมึงให้เจ็บที่สุดดีกว่าสนุกกว่าเยอะเลย

มุนิน~หื้อๆๆไอ่คนใจร้ายไอ่คนใจดำนินไปทำอะไรให้พี่ไม่พอใจนักเหรอถถึงทำกันแบบนี้

ธันย์~ไม่มีเหตุผลเกลียดคือเกลียดและอย่าคิดว่ากุจะหย่าให้เพื่อให้มึงไประเริงกับผุ้ชายอื่น

มุนิน~นินไม่คิดว่าคนหน้าตาดีๆที่เป็นน้องพี่ธรคนใจดีจะนิสัยเลวแบบนี้

ธันย์`กุก็ไม่เคยบอกว่ากูดีเงียบและหุบปากไปทำหน้าที่บนเตียงให้ดีที่สุดก็พอ

มุนิน~ไม่นินไม่ทำ

ธันย์~ได้งั้นกุทำเอง//ธันย์จูบปากมุนินที่พร่ำพูดยุนั่นแหละจูบปากสวยและกระชากเสื้อมุนินออกพร้อมกับบดขยี้หน้าอกขาวสวยอมชมพูอย่างมันเขี้ยวอืมมมหอมจังอื้อออ

พี่ธันย์~ปล่อยนิน

ธันย์//ไม่ปล่อยนินไม่รุ้เหรอพี่คลั่งนินมากแค่ไหนคิดถึงนินตลอด

มุนิน~พี่ว่าอะไรนะ

ธันย์~ว่าอะไรยังไมได้ว่าอะไร//อื้ออ//ธันย์ถอดกางเกงของมุนินออกจนเหลือแต่ร่างขาวโพลนรับกับแสงไฟในห้องผิวสวยใสมากมุนินสวยจังไม่ไหวละเว้ยเขาจัดการถอดเสือผ้าตนออกจนหมดแบะจัดการกับร่างกายของมุนินจนหนำใจตั้งสามครั้งทำให้มุนินลุกไม่ขึ้น

มุนินพยายามพยุงตัวให้ลุกขึ้นเพือกลับห้องตนแต่พอลุกก็ต้องเซและล้มลงธันย์ออกห้องน้ำมาเห็นมุนินล้ม//มึงเป็นไรมุนินพยุงตัวมุนินขึ้น

มุนิน~นินจะกลับห้องปล่อย

ธันย์~มึงเดินจะไม่ไหวยุแล้วโดนกุจัดหนักตั้งหลายครั้งจะไปไหวได้ไงนอนนี่แหละพรุ่งนี้เช้าค่อยไป

มุนิน~ฟังไม่ผิดใช่ไหมเขาให้เรานอนห้องเขา//เออไม่เป็นไรนินกลับห้องนินดีกว่า

ธันย์~ดึงมุนินมานั่งบนที่นอนอย่าดื้อนอนนี่แหละกุไม่ทำอะไรมึงแล้วเดวมึงจะตายซะก่อนกุก้อหมดสนุกละสินอนนี่แหละ//พูดเสร็จก็โอบไหล่โน้มตัวมุนินให้นอนลงพร้อมกับธันย์นอนข้างๆโอบไปที่เอว

มุนิน~เออพิพี่ธันย์กอดนินอะ

ธันย์~พูดมากนอนได้แล้วไม่นอนโดนอีกนะ

มุนิน~นอนแล้วๆ

//เช้าวันใหม่//ธันย์ลืมตาควานมือไปหาคนข้างๆแต่ไม่มีร่างบางนิน..

ธันย์อาบน้ำแต่งตัวลงมาข้างล่างเห็นมุนินยุในห้องครัวทำอาหารเช้าอย่างขะมักเขม้น//มุนินหันมาก็เห็นร่างหนาของธันย์ยืนยุหน้าห้องครัว

ธันย์~ทำไรกินเช้านี้

มุนิน~นินทำโจ๊กครับพี่ธันย์จะกินไหม

ธันย์~กินสิเมื่อคืนกุเสียพลังงานไปตั้งเยอะขอกาแฟไข่ลวกด้วยนะ

มุนิน~หน้าแดง//ครับ//

ธันย์~//น่ารักชิบหาย//

มุนิน~ยกอาหารเช้ามาเสริฟให้ธันย์ที่โต๊ะอาหาร//ธันย์คว้ามือมุนิน//เดวมากินด้วยกันสิ

มุนิน~อึ้งนี่เขาคงหูฝาดอีกรอบแน่เขาชวนกินข้าว//เอ้าจะยืนอึ้งอีกนานไหมเร็ว

มุนิน~ครับๆจึงนั่งลงตรงข้ามกับธันย์ทำให้ธันย์มองหน้ามุนินตรงๆ//มุนินเงยขึ้นมองคนตรงข้ามก็เห็นสายตาคมจ้องมาที่ตนไม่วางตา//จะจ้องอะไรกันนักหนาเนี้ยทำให้มุนินหน้าแดงพาลอิ่มข้าวเอาดื้อๆๆ//ธันย์รุ้ว่ามุนินเขินเขาคนอะไรเขินได้น่ารักขนาดนี้วะ

มุนิน~เออนินอิ่มแล้วครับรีบลุกขึ้นจะก้าวขาดันสะดุดขาตัวเองจะล้มดีได้มือใหญ่ของธันย์คว้าข้อมือไว้ทัน

ธันย์~ระวังๆหน่อยสิรีบอะไรขนาดนั้น

มุนิน~เออขอโทครับ

ธันย์~ยิ้มมึงเขินกูใช่ไหม

มุนิน~ใครเขินไม่มีจึงรีบเดินไป

ธันย์~อืมมกุไปทำงานละ

มุนิน~ครับแล้วพี่ธันย์จะกลับไหมวันนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคับ

ธันย์~เดินเข้ามาใกล้มุนินจนใบหน้าห่างกันแค่คืบ//อยากกินสิ

มุนิน~คับอยากทานไรคับ

ธันย์~กินมึง

มุนิน~ตาโตรีบหันหลังกลับแต่ธันย์ดึงมือกระชากเข้าหาตัวและจูบปากมุนินทันทีครั้งนี้มุนินจูบตอบเขาทำให้ธันย์ได้ใจจึงบดขยี้ปากสวยอย่างแรงจนบวมเต่อขึ้นมา//ธันย์ถอนปากออกอื้มมมถ้าไม่รีบไปทำงานนะได้จัดการคนน่ารักอีกรอบแน่//

ธันย์~ถอนปากออกอย่างเสียดายกุไปทำงานละไม่งั้นกุปล้ำมึงตรงนี้แน่

มุนิน~เออครับ

//พอธันย์ออกไปทำงานแล้วมุนินยอมรับวันนี้เป็นวันที่มีความสุขมากตั้งแต่มายุบ้านหลังนี้และโพสลงไอจี//

"อยากให้ทุกวันเป็นวันดีดีเหมือนวันนี้"

..//ธันย์เข้าบริษัทไปเดินไปยิ้มไปจนพนักงานงงกันเป็นแถวปกติเขาจะหน้าขรึมยิ้มยากจนพนักงานไม่กล้ามองหน้าเจ้านาย//..คุณขวัญวันนี้มีเอกสารอะไรให้ผมเซ็นเอามาเลยนะผมจะเซ็นให้ทุกใบเลย//ขวัญฤทัยเป็นเลขาธันย์งงมองหน้าบอสตัวเองนี่เธอฟังไม่ผิดใช่ไหมคุณธันย์จะเซ็นเอกสารทุกใบเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเวลาเธอเอาเอกสารมาให้เซ็นจะบอกแต่ว่าวางไว้นั้นหรือไม่ก็ผมไม่มีอารมณ์เอากลับไปก่อน

ธันย์~ยืนงงอะไรคุณขวัญไปเอามาสิ

ขวัญฤทัยเออคะๆ

//เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น//

การ์ตูน~พี่ธันย์คะไปทานข้าวกลางวันกันไหมคะเดวการ์ตูนไปหา

ธันย์~อืมได้สิการ์ตูน

การ์ตูน~เครคะเดวเจอกันนะคะ

//ธันย์เปิดดูไอจีมุนินโพสวันนี้//เขายิ้มออกมารุ้ว่ามุนินหมายถึงอะไร//พี่ก็อยากทำให้มุนินมีวันดีดีทุกวันรอพี่พร้อมอีกหน่อยนะมุนิน//

...//แชทกลุ่มสวยและแซ้บ//..

ข้าวต้ม~พวกมึง

วีเจ~อะไร

มุนิน~ว่า

ปลื้ม~อั้ยยะวันนี้น้องมุนินตอบแชทเร็วกว่ากูวะ

ข้าวต้ม~เออจริงสงสัยหวานกับสามีละมั้งเห็นโพสไอจีแบบว่ามีความสุขอะ

มุนิน~แซวอะไรกัน

วีเจ~ถ้ามึงยุต่อหน้าพวกกุนะมุนินกุรุ้เลยหน้ามึงตอนนี้แดงเป็นลูกตำลึงสุขแน่

มุนิน~อะไรใครหน้าแดงพอเลยมีไรข้าวต้ม

ข้าวต้ม~ไปดูหนังกันไปไหม

วีเจ~กูไป

ปลื้ม~กูไป

ข้าวต้ม~มึงละมุนินไปไหม

มุนิน~เออกู

วีเจ~มุนินออกมาเปิดหูเปิดตาบ้างน้องนินขาจะมัวแต่อุดอู้ยุแต่ในบ้านไม่เบื่อเหรอคะ

ปลื้ม~จริง

ข้าวต้ม~จริง

มุนินเ~ออก็ได้มึงแต่ไม่กลับเย็นนะเดวกุทำกับข้าวให้พี่ธันย์ไม่ทัน

ข้าวต้ม~มึงกลัวผัวมึงมากขนาดนี้เลยเหรอ

มุนิน~ไม่ได้กลัวแต่เป็นหน้าที่ไง

วีเจ+ปลื้ม~เออจ้าารีบมาละ//

การ์ตูน~พี่ธันย์ขาเดวทานข้าวเสร็จไปดูหนังสักเรื่องไหมคะเราไม่ได้ไปดูด้วยกันนานละนะคะ//

ธันย์~เออก็ได้คะเอารอบบ่ายสองนะพี่ไม่อยากกลับบ้านเย็น

การ์ตูน~แหม่เดวนี้ห่วงบ้านจังเลยนะคะมีอะไรที่บ้านป่าวคะ

ธันย์~ไม่มีหรอกคะปะรีบไปกันเดวจะไม่ทัน

//มุนินและเพื่อนกำลังซื้อตั๋วเสร็จก็ชะงักเห็นธันย์เดินมากับผู้หญิงท่าทางสนิทสนมกันมาคล้องแขนเดินจู๋จี๋หัวเราะกันมาแต่ไกล//ธันย์ก็ตกใจที่มองไปช่องซื้อตั๋วเห็นมุนินยืนมองที่เขา//แต่เขาทำเป็นมองไม่เห็นและหันมาคุยกับการ์ตูนอย่างสนิทสนมต่อ

มุนิน~ทำไมถึงเจ็บไปที่ใจอย่างนี้ทำให้เซเหมือนจะล้ม

ข้าวต้ม~เห้ยมุนินหน้ามึงซีดจังเป็นไรป่าว

วีเจ~เออวะมึงไหวไหม

ปลื้ม~นั่งพักก่อนไม่ไหวก็ไมต้องดูก่อนก็ได้

มุนิน~กุไม่เป็นไรมึงแค่เวียนหัวไปดูกันเถอะ

//และทุกคนก็พากันเข้าโรงเพื่อดูหนังแต่ที่นั่งที่มุนินนั่งกับเพื่อนอยูชั้นบนถัดจากธันย์กับผู้หญิงของเขาสองแถวทำให้มุนินมองเห็นทั้งสองชัดมากแต่ธันย์ไม่รุ้ว่ามุนินนั่งถัดไปหรอกในใจยังคิดว่ามุนินดูรอบไหน

พี่ธันย์~คะหนังผีนี่คะการ์ตูนกลัวจึงซบไหล่ธันย์ธันย์ก็โอบไหล่การ์ตูนเข้าตัวเวลาเขาหันคุยกันเหมือนคนหอมแก้มกันมุนินไม่มีสมาธิดูหนังเลยมองไปที่ธันย์กับผู้หญิงคนนั้น//เจ็บเหลือเกินมุนินเมื่อไหร่นินจะหลุดพ้นกับความเจ็บปวดสักทีมุนินร่ำร้องในใจตน😔//

//หนังจบคนทยอยออกจากโรงหนังมุนินออกมาก่อนและยืนรอเพื่อนที่หน้าทางออกก็เห็นธันย์กับผู้หญิงของเขาเดินคลอเคลียกันออกมายิ้มหัวเราะร่ากันอย่างมีความสุข//ธันย์เดินออกมาก็เห็นมุนินยืนยุแต่สายตามุนินเมินและมองไปทางอื่นเขาอยากเข้าไปถามว่าจะกลับกี่โมงแต่การ์ตูนลากเขาไปทางอื่น

พวกมึงกลับกันยังมุนินถาม

ข้าวต้ม~อืมกลับเลยเดวจะเย็นอีนินจะทำอาหารรอผัวไม่ทัน

มุนิน~กุไม่อยากทำแล้ว

👉มาต่อกันอีกตอนหน้านะคะ🤘🤘