บทที่4 ต้องไหว

//18.00น.//

ธันย์~โทรหามุนิน//มึงยุไหนกุมาถึงบ้านตั้งนานแล้ว

มุนิน~พี่หาไรทานไปก่อนนินยังไม่อยากกลับ

ธันย์~กูถามมึงงยุไหน

มุนิน~ยุไหนก็ได้พี่อย่ามาสนเลย

ธันย์ทำไมมึงเป็นเมียกุกุอยากรุ้ว่าหากมึงแอบไปเจอชู้มึงละ

มุนิน~พูดไม่อายปากทีตัวเองทำนินเคยว่าไหม

ธันย์~ก็มึงไม่มีสิทธิ์จะถามกูด้วยซ้ำ

มุนิน~งั้นพี่ก็ไม่มีสิทธิ์มาถามนินเหมือนกัน

ธันย์~ทำไมไม่มีสิทธิ์กุเป็นผัวมึง

มุนิน~ตัวเองมีสิทธิ์ยุคนเดียวโคตรเห็นแก่ตัว

ธันย์~มึงไม่มีสิทธิ์มาว่ากุ

มุนิน~ได้นินจะหย่าหากพี่ไม่หย่านินจะฟ้องเพราะนินมีหลักฐานว่าพี่นอกใจนินนินบอกให้พี่ดีๆเลิกดีๆนินจะไม่เอาสมบัติพี่สักชิ้นในเมื่อนินมาแต่ตัวนินก็จะไปแต่ตัว

ธันย์~มึงคงฝันยุใช่ไหม//ภายในชั่วโมงมึงต้องถึงบ้าน

มุนิน//วางสายโดยไม่ตอบไร//

ข้าวต้ม~ว่าไงมึงกุว่ามึงกลับก่อนเถอะพวกกูเป็นห่วงมึงหากไอ่พี่ธันย์ทำไรมึงรีบโทรหาพวกกุนะ

มุนิน~อืมเครมึงงั้นกุกลับก่อนขอบใจพวกมึงนะ

..//18.50น.//..มุนินกลับถึงบ้านมืดจัง

มุนิน~ทำไมไม่เปิดไฟเนี้ย//มุนินเปิดประตูบ้านเดินเข้าไปก็ถูกมือใหญ่บางคนกระชากแขนเข้าหาตัว//อุ้ย..พะพี่ธันย์ทำอะไร

ธันย์~จะลงโทดมึงไงกลับเอาป่านนี้

มุนิน~ปล่อยนินพี่ธันย์อย่ามาจับนิน

ธันย์~ทำไมกุจะจับไม่ได้กุเป็นผัวมึง

มุนิน~หึแต่นินไม่อยากเป็นเมียพี่แล้วหากไม่รักนินขอร้องปล่อยนินไปเถอะ

ธันย์~ใครว่าไม่รัก

มุนิน~อะไรพี่ว่าไร

ธันย~ไม่มีไรพูดมาก//ธันย์จึงก้มลงอุ้มมุนินขึ้นเดินขี้นห้องวางมุนินบนที่นอนแต่ครั้งนี้ธันย์วางมุนินเบาๆพร้อมยังนอนตะแคงลงข้างๆมุนินมือชันคางมองดูหน้ามุนินแถมยังเอามือลูบหัวมุนินอีกด้วย//มุนิน~งงกับการกระทำของเขา

มุนิน~เออพะพี่ทำอะไรอะ

ธันย์~มึงเกลียดกุมากไหมมุนิน

มุนิน~นี่พี่เป็นอะไรกินยาผิดเหรอป่าวหรือพี่ไม่สบาย//เอามีอจับหน้าผากธันย์

ธันย์~จับมือมุนินมากำไว้//กุปกติกุถามว่ามึงเกลียดกุมากไหม

มุนิน~นินไม่รู้//มุนินสับสนกับการกระทำของธันย์วันนี้เขาคุยกับมุนินดีมาก

ธันย์~แต่กุไม่เกลียดมึงแล้วนะ

มุนิน~ห๊ะอะอะไรนะนี่นินหูฝาดใช่ไหม

ธันย์~ไม่ผิดกุพูดจริงที่ผ่านมากุทำมึงเสียใจมาตลอดกุอยากขอโทษมึงมุนิน

มุนิน~พี่พูดจริงใช่ไหมนินฟังไม่ผิดใช่ไหมพี่ขอโทดนิน

ธันย์~มึงจะสงสัยอะไรนักหนาเนี้ยกุก็เขินเป็นนะเว้ย

มุนินยิ้มสวยเผยให้เห็นฟันกระต่ายสวยชัดเจนมาก

ธันย์~อื้ออเวลามึงยิ้มโคตรน่ารักอะยิ้มบ่อยๆๆได้ไหม

มุนิน~ก็อยากยิ้มบ่อยๆหากมีคนแถวนี้ไม่ดุ

ธันย์~ว่าใครดุห๊ะหึ//พูดจบก็ประกบปากมุนินมุนินจูบตอบเขาธันย์จึงเลื่อนมือค่อยๆแกะกระดุมเสื้อออกปากก็ไซร์ลงมาที่คอสวย//มุนินหอมเหลือเกินอื้ออ

มุนิน~เดวก่อนพี่ธันย์ //นินอยากให้พี่พูดเพราะๆกับนินบ้างได้ไหม

ธันย์~ได้สิครับน้องนินของพี่แต่นินต้องทำให้พี่นะ

มุนิน~ทำอะไรอะ

ธันย์~นินก็เป็นฝ่ายมายุข้างบนบ้างไงคะได้ไหม

มุนิน~นินทำไม่เป็น

ธันย์~เดวพี่สอนเครไหม

มุนิน~ก็ได้คับ

///จากนั้นทั้งคู่ก็โล้สำเภากันหลายครั้ง///

ธันย์~จูบไปทึ่หน้าผากมุนิน//น่ารักมากเลยมุนิน

มุนิน~แล้วรักไหม//พูดเสร็จก็เอามืออุดปากตัวเองเพราะยังไม่แน่ใจว่าธันย์คิดยังไงกับตนเอง

//ธันย์มองหน้ามุนินแล้วลุกเดินไปห้องน้ำโดยไม่พูดอะไร//

มุนินมองตามร่างหนาแล้วลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าตนเองและลุกเดินไปห้องตนเองพร้อมกับความคิดสับสนในใจไม่เข้าใจว่าธันย์คิดยังไงต่อไปอีก

ธันย์~มองตัวเองในกระจกเงา//มุนินให้เวลาพี่อีกนิดได้ไหมพี่ยังไม่แน่ใจในความรุ้สึกตัวเองและเรามุนิน

มุนิน~เดินเข้าห้องมาฟุบหน้าลงกับที่นอนพร้อมกับคิดว่าหรือเขาแค่หลอกเราเพือสนองเขาแค่นั้น

...//เข้ารุ่งขึ้นเป็นเช้าวันหยุดธันย์หยุดงานเลยตื่นสายแต่มุนินก็ยังตื่นเช้าทำหน้าที่ของตนตามปกติสักพักก็ได้ยินเสียงกดกริ่งประตูที่หน้าบ้าน//

มุนิน`ใครมาแต่เช้า//เดินไปเปิดประตู

มุนิน~คุณเออ..

การ์ตูน~แล้วเธอเป็นใครมายุบ้านพี่ธันย์ได้ยังไงแล้วพี่ธันย์ยุไหน

มุนิน~พี่ธันย์ยังไม่ตื่น

การ์ตูน~ทำไมเเกถึงเรียกพี่ธันย์แบบสนิทสนมแกเป็นใคร

มุนิน~เออคือ..

การ์ตูน~ไม่บอกใช่ไหมฉันไปถามพี่ธันย์เองก็ได้แล้วการ์ตูนก็ก้าวฉับๆไปห้องธันย์มุนินมองตามได้แต่ถอนหายใจ//อดทนมุนินเดวมันจะผ่านไป

มุนินเดินเข้าบ้านไปยังไม่ถึงห้องครัวก็ได้ยินเสียงกดกริ่งอีกครั้ง//ใครมาอีกเนี้ยมุนนินไปเปิดประตู

แฟรงค์+มาร์ค~เซอร์ไพร์ท//ตกใจ>ตกตะลึง>ตาค้าง>อ้าปากค้าง

มุนิน~เออมาหาใครครับ

แฟรงค์+มาร์ค~ยังตะลึง>ตาค้าง>ปากค้าง

มุนิน~เออคุณๆๆเป็นอะไรคับ

แฟรงค์~ได้สติเออเนาะๆน้องๆมุนินใช่ๆๆไหม(ติดอ่างซะงั้น)

มาร์ค~ชะชะใช่ๆน้องมุนินตัวเป็นๆใช่ไหม

มุนิน~ยิ้มสวยพวกพี่รุ้จักนินด้วยเหรอครับ

แฟรงค์~ไอ่มาร์คจับกุทีกุเข่าอ่อนน้องมุนินน่ารักเกินเสียงก็น่ารักมากโอ้ยกุจาเปงลม

มาร์ค~กุก็ไม่ต่างจากมึงไอ่แฟรงค์

มุนิน~พวกพี่บอกได้ยังมาหาใคร

มาร์ค~พวกพี่เป็นเพื่อนไอ่ธันย์,,เออใข่ไอ่ธันย์ทำไมรุ้จักน้องมุนินแล้วน้องมุนินมายุบ้านมันได้ไง

แฟรงค์~ถูกใช่ต้องลากคอมันมาถามมันปิดเราทำไมทำไมต้องปิด

มุนิน~เอองั้นเข้ามาก่อนนะครับ

แฟรงค์~ครับๆๆน้องมุนิน

มาร์ค~มึงขยับกุจะเดินไปพร้อมน้องมุนิน

แฟรงค์~มึงแหละถอย

มุนิน~555มาๆคับเข้ามาพร้อมกันเลย

แฟรงค์+มาร์ค~น้องมุนินไอ่ธันย์ละ

มุนินเออพี่ธันย์เขาคงจะยุ่งยุมั้งคับเดวคงลงมา

ธันย์~เดินลงมาพร้อมการ์ตูน//เอ้าไอ่พวกมึงนี้มากันได้ไงจะมาทำไมไม่โทรบอกกุ

แฟรงค์+มาร์ค~บอกก็ไม่เซอร์ไพรส์ละสิสองเด้งเลยสัส

ธันย์~อะไรสองเด้ง

มาร์ค~1.น้องมุนินมายุนี่ได้ไง

2.การ์ตูนละทำไมยุกับมึง

มุนิน~มองหน้าธันย์แต่ไม่พูดไรแต่ในตามุนินเจ็บปวดมากธันย์มองก็รุ้

มุนิน~ตามสบายนะครับนินขอตัวไปทำอาหารเช้าก่อน

แฟรงค์~ทำอาหารด้วยโหโคตรแม่บ้านแม่เรือนเลยครับให้พี่ช่วยไหม

ธันย์~หยุดให้มันไปทำคนเดียวหน้าที่คนรับใช้มีหน้าที่ก็ทำไป

มุนิน~มองหน้าธันย์//คนรับใช้เหรอนี่เขาบอกคนอื่นว่าคนรับใช้เหรอมุนินแทบทรุดกับคำพูดธันย์

การ์ตูน~ลุกขึ้นยืนและเดินเข้าหามุนิน//อ่อมึงแค่คนรับใช้สะเออะเรียกพี่ธันย์อย่างสนิทสนมบังอาจ//การ์ตูนตบไปที่ใบหน้ามุนินทันทีจนธันย์ตกใจลุกขึ้น

แฟรงค์~เห้ยหยุดนะการ์ตูนเธอทำเกินไปแล้ว//มาร์คลุกขึ้นเดินมาดึงการ์ตูนออกมาจากมุนิน

มาร์ค~ใช่มันเกินไปแล้วต่อให้มุนินเป็นคนรับใช้หรือเป็นใครเธอก็ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับเขา

การ์ตูน~แต่มันเป็นคนชั้นต่ำบังอาจตีเสมอนายการ์ตูนจะสั่งสอนมันให้เจียมตัวเพราะหากการ์ตูนแต่งงานกับพี่ธันย์และมายุบ้านหลังนี้มันจะได้ไม่กำเริบกับเจ้านาย

แฟรงค์+มาร์ค~ห๊ะมึงจะแต่งกับการ์ตูนเหรอไอ่ธันย์

การ์ตูน~เดินไปคล้องแขนธันย์ใช่ไหมคะพี่ธันย์บอกเพื่อนๆพี่ไปเลย

ธันย์~รุ้ว่ามุนินฟังอยู่เลยคิดแกล้งอยากให้มุนินหึงบ้างเลยพูดออกไปไม่คิด//อืออกุจะแต่งกับการ์ตูน

มุนินช็อคกับคำพูดธันย์เซจะล้มแฟรงค์จับมุนินไว้ทัน//น้องมุนินเป็นไรคับหน้าซีดมาก

มุนิน~ปะป่าวๆๆครับนินคงเหนือยอะครับงั้นนินขอตัวไปพักแปปนะครับ

มาร์ค~พี่ช่วยพยุงไหมโถ..น่าสงสารตัวก็บางแบบนี้ทำไมไอ่ธันย์มึงแม่งคงใช้งานน้องหนักแน่

มุนิน~ไม่ต้องครับนินพักแปปเดียวคงหายนินขอตัวคับ//มุนินเดินขึ้นห้องข้างบนทำให้การ์ตูนสงสัยทำไมคนใช้ถึงยุห้องข้างบนกับเจ้านาย

การ์ตูน~พี่ธันย์ทำไมห้องนังมุนินมันยุข้างบนห้องคนรับใช้ต้องยุด้านล่างสิยังไงนี่พี่บอกการ์ตูนมาบอกมาๆ

ธันย์~หยุดการ์ตูนอย่าเซ้าซี้พี่ลำคาญ

การ์ตูนร้องกรี๊ดๆๆพี่ธันย์ลำคาญการ์ตูนทำไมทุบไปที่ธันย์

ธันย์~โอ้ยยบอกให้หยุดไงการ์ตูนถ้ายังไม่หยุดพี่จะจับเธอโยนออกไปนะ

แฟรงค์~เออมึงเรื่องราวเป็นไงมีอะไรจะเล่าให้พวกกุฟังได้ไหม

มาร์ค~ใช่กุว่าเรื่องนี้มันต้องมีเงี่ยนงำ

แฟรงค์~เงื่อนงำ

มาร์ค~เออเงื่อนงำกุพูดผิด

ธันย์~ไม่มีอะไรแล้วพวกมึงจะบอกได้ยังว่าพากันมาแต่เช้าทำไม

แฟรงค์~ป่าวพวกกุแค่จะมาชวนมึงไปไร่ไอ้แทนอะ

ธันย์~มันกลับมาแล้วเหรอวะ

มาร์ค~กลับมาได้สองสามวันละ

ธันย์~ไว้ค่อยหาวันว่างๆสักหลายๆวันค่อยไป

แฟรงค์~มึงมองหาอะไร//มาร์คถามแฟรงค์เพราะมันมองขึ้นไปแต่ห้องด้านบน

แฟรงค์~เป็นห่วงน้องมุนินวะขึ้นไปนานละนะ

//สักพักก็มีเสียงของหล่นแตกด้านบนโฝเพล้ง//มุนินธันย์เป็นคนลุกขึ้นเป็นคนแรกและวิ่งไปบนห้องมุนินตามด้วยทุกคนธันย์เปิดประตูเข้าไปก็เห็นมุนินเป็นลมล้มพับกับพื้น

ธันย์มุนินธันย์รีบไปอุ้มมุนิน//เห้ยมึงรีบไปเปิดประตูบ้านให้กุทีจะพามุนินไปหารพ.

แฟรงค์กับมาร์ครีบวิ่งไปเปิดประตูบ้านธันย์รีบไปที่รถตนเองมึงกุฝากบ้านด้วยนะถ้าจะไปปิดล็อคให้ด้วยฝากไปส่งการ์ตูนด้วย

แฟรงค์+มาร์ค~เออๆไม่ต้องห่วงพามุนินไปหาหมอเถอะ

...โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง..

👉กำลังสนุกเลยมาต่อกันep5นะคะ✌️