Se connecterPartager
บทที่ 8
Dernier chapitre
หิมะซ่อนรอยรัก บทที่ 9
"จะไปที่ใดรึ?" ข้าเอ่ยถาม"ชายแดนตะวันตกเฉียงเหนือ มีอดีตผู้ใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งประจำการอยู่ที่นั่น เขาเชิญให้ข้าไปช่วยงาน"ข้าพยักหน้ารับ "เดินทางปลอดภัย"เขาจ้องมองข้า ทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ยั้งปากไว้ สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยในคืนนั้น เขาจัดแจงเก็บสัมภาระ ส่วนข้านั่งมองหิมะโปรยปรายอยู่ที่ลานเรือนเขาเดินออกมา แล้วมายืนอยู่ข้างหลังข้า"โย่วอี๋""ข้าไปครั้งนี้ อาจจะไม่กลับมาอีกแล้ว""อืม""เจ้า... ยังมีคำพูดใดอยากจะบอกกับข้าอีกหรือไม่?"ข้าเงียบไปครู่หนึ่ง"รักษาตัวด้วย"เขาหัวเราะออกมา น้ำเสียงช่างแผ่วเบายิ่งนัก"ได้... รักษาตัวด้วย"เขาหันหลังเดินกลับเข้าห้อง พอไปถึงหน้าประตู ก็หยุดชะงักลง"โย่วอี๋ ข้าขอโทษนะ""แล้วก็ ขอบคุณเจ้า"ข้าไม่ได้หันกลับไปมองวันที่ยี่สิบห้าเดือนสิบสอง เซิ่นถิงอวิ๋นเดินทางออกจากเมืองเจียงหลิงข้าไม่ได้ไปส่งอาชี่เดินกลับมาเล่าให้ฟังว่า ยามที่เขาจะไป เขามายืนนิ่งอยู่หน้าร้านเหล้าเป็นเวลานาน สุดท้ายก็โค้งคำนับให้แก่ประตูร้านทีหนึ่ง ก่อนขึ้นม้าและจากไป ข้าก้มหน้าเช็ดโต๊ะเก็บเงิน ทำเพียงแค่ขานรับอืมร้านเหล้ายังคงเปิ
หิมะซ่อนรอยรัก บทที่ 8
"หากท่านคิดจะชดใช้บาปกรรมจริงๆ ก็ควรจะอยู่ห่างจากข้าไปให้ไกลๆ ปล่อยให้ข้าได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข""ไม่ใช่มาคอยตามหลอกหลอนไม่ยอมไปผุดไปเกิดเหมือนอย่างตอนนี้ บีบให้ข้าต้องนึกถึงอดีตอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน"ใบหน้าของเขาซีดขาวราวกับเลือดในกายถูกสูบจนหมด"ข้า... ข้าเพียงแค่อยากจะชดใช้...""ข้าไม่ต้องการ"ข้าหันหลังกลับ แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังลานหลังเรือน"อาชี่ ส่งแขก"หลังจากวันนั้น เซิ่นถิงอวิ๋นก็ยอมรามือและเงียบหายไปหลายวันทว่าเมื่อเขาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เขากลับยืนตากฝนอยู่หน้าร้านเหล้า เนื้อตัวเปียกปอนไปทั้งร่าง ในมือถือเหล้ามาไหหนึ่ง"ซ่งอวี้" เขาตะโกนเรียกข้าข้ายืนอยู่หลังประตูร้าน "มีกงการใด?""ข้าหมักเหล้าดอกหอมหมื่นลี้เป็นแล้ว" เขาชูไหเหล้าขึ้น "เจ้าลองชิมดูหน่อยสิ ว่ารสชาติเหมือนที่เจ้าหมักหรือไม่?""ไม่จำเป็น""แค่จิบเดียวเท่านั้น" น้ำเสียงของเขาแทบจะอ้อนวอน "ชิมแค่จิบเดียว แล้วข้าจะไปทันที"ข้าจ้องมองเขาหยาดฝนตกลงมากระทบจนเส้นผมและเสื้อผ้าของเขาเปียกชุ่ม เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สภาพดูไม่ต่างอะไรกับขอทานที่ไร้บ้านให้ซุกหัวนอนสุดท้าย ข้าก็ยอมรับไหเหล้านั้นมา แล้วรินใส่
หิมะซ่อนรอยรัก บทที่ 7
ข้าจ้องมองเขาแม่ทัพหนุ่มผู้เคยสง่างามและเปี่ยมด้วยความทะนงตนในอดีต มาบัดนี้กลับตกอยู่ในสภาพซมซานสะบักสะบอม ร้องไห้จนน้ำตานองหน้าทว่าภายในใจของข้ากลับเรียบเฉย ไร้ซึ่งความหวั่นไหวใดๆ"ดื่มเหล้าของท่านไปเถิด ดื่มเสร็จแล้วก็ออกไปซะ"เขาเงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาแดงก่ำจากน้ำตา "เจ้าไม่เกลียดข้าเลยรึ?"ข้าเช็ดโต๊ะเก็บเงินแล้วเอ่ยตอบอย่างเฉยชา"ความเกลียดชังมันสิ้นเปลืองแรงกายแรงใจ ข้าไม่เกลียดท่าน และไม่เกลียดใครทั้งนั้น""ข้าเพียงอยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุข""เพราะฉะนั้น เชิญท่านไปเสีย” เขาจ้องหน้าข้าอยู่นานแสนนาน ทันใดนั้นก็คว้ากาเหล้าขึ้นมา ยกหัวขึ้นแล้วกรอกเหล้าเข้าปากน้ำเหล้าไหลรินลงมาตามคาง จนเปียกชุ่มไปทั่วเสื้อพออึกสุดท้ายหมดลง เขาจึงวางกาเหล้าลงแล้วจ้องมองมาที่ข้า"ข้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น""โย่วอี๋ นี่คือโอกาสที่สวรรค์ประทานให้แก่ข้า นำพาให้ข้ามาพบเจ้า เพื่อให้ข้าได้ชดใช้บาปกรรม"ข้าสะบัดผ้าขี้ริ้วในมือลง แล้วช้อนตาขึ้นมองเขา"เซิ่นถิงอวิ๋น ท่านฟังให้ดีๆ""หลี่โย่วอี๋ได้ตายไปตั้งนานแล้ว ตายอยู่ภายในสุสานหลวง โดยมีท่านเป็นคนส่งนางเข้าไปด้วยมือของตัวเอง""ตัวข้าในยามนี้ มีนา
หิมะซ่อนรอยรัก บทที่ 6
แบบนี้ก็ดีมากแล้วกระทั่งสามเดือนต่อมา ขณะข้าออกไปซื้อของที่ตลาด ก็ได้ยินพ่อค้าจากทางเหนือสองคนกำลังคุยกัน "ได้ยินหรือยัง? ที่เมืองหลวงเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว""เรื่องใหญ่โตอันใดรึ?""เซิ่นถิงอวิ๋น รองเจ้ากรมกลาโหม ได้หย่าขาดกับภรรยาของเขาแล้ว!"ตะกร้าไม้ไผ่ในมือของข้าสั่นไหวไปวูบหนึ่ง"หย่างั้นรึ? เพราะเหตุใดกัน?""เห็นว่าภรรยาของเขาไม่รักนวลสงวนตัว แอบลักลอบได้เสียกับพี่ชายต่างมารดาของเขา เด็กในท้องก็ไม่ใช่ลูกของเขาด้วย!" พ่อค้าลดเสียงลง "ตระกูลเซิ่นพยายามกดเรื่องนี้ให้เงียบลงแล้ว แต่ในเมืองหลวงมีใครบ้างไม่รู้? เสนาบดีหลี่คนนั้นหน้าตาชื่อเสียงป่นปี้ไม่มีชิ้นดีเสียแล้ว!""เสนาบดีหลี่น่ะรึ? ใช่คนที่ส่งบุตรสาวเข้าวังไปแต่งงานแก้เคล็ดต่อชะตาคนนั้นหรือเปล่า?""จะใช่ใครเสียอีกเล่า! บุตรสาวคนโตต้องฝังร่างร่วมสุสาน บุตรสาวคนเล็กก็ดันมาก่อเรื่องงามหน้าพรรค์นี้ ได้ยินว่าเซิ่นถิงอวิ๋นเขียนหนังสือหย่าฉบับเดียวขว้างใส่หน้าแล้วไล่นางออกจากจวน หลี่หนิงอี๋คนนั้นร้องห่มร้องไห้ตีโพยตีพายจะฆ่าตัวตาย จนฝั่งตระกูลเดิมต้องมารับตัวกลับไป ยามนี้ได้แต่เก็บตัวเงียบไม่ยอมพบเจอใคร""แล้วเซิ่นถิงอวิ๋
หิมะซ่อนรอยรัก บทที่ 5
สติสัมปชัญญะจมดิ่งลงสู่ความว่างเปล่า ราวกับกำลังจมลงสู่ก้นทะเลสาบที่ลึกที่สุดไม่มีทั้งความเจ็บปวด ไม่มีทั้งความเสียดาย มีเพียงความมืดมิดอันไร้ขอบเขตข้าคิดว่านี่คือความตาย ทว่าไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด กลับมีของเหลวอุ่นๆ บางอย่างไหลรินลงสู่ลำคอข้าลืมตาขึ้นสิ่งที่เห็นไม่ใช่สุสานหลวงอันเย็นเยียบ แต่กลับเป็นเพดาน คานไม้ และกระเบื้องสีเขียวที่ไม่คุ้นตามีแสงส่องลอดเข้ามาจากนอกหน้าต่างอย่างแผ่วเบา บ่งบอกว่าเป็นยามพลบค่ำแล้ว ข้ายังไม่ตาย"ฮองเฮาทรงฟื้นแล้ว"เสียงหนึ่งดังแว่วมาจากข้างเตียงเขาเป็นชายชุดดำ อายุราวๆ สามสิบปี ใบหน้าเย็นชาเคร่งขรึม ที่เอวสะพายกระบี่ไว้เมื่อเขาเห็นข้าลืมตาขึ้น เขาก็ถอยหลังไปก้าวหนึ่งแล้วคุกเข่าลงข้างเดียว"กระหม่อม เสวียนชี รับราชโองการลับจากอดีตฮ่องเต้ ให้มาคุ้มกันฮองเฮาเสด็จออกจากเมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ"ข้ายันกายลุกขึ้นนั่ง รู้สึกอ่อนเปลี้ยเพลียแรงไปทั้งตัว"ราชโองการลับ...ของอดีตฮ่องเต้งั้นหรือ?""พ่ะย่ะค่ะ" เสวียนชีค้อมศีรษะลง"เมื่อสามปีก่อนตอนที่พระองค์เข้าวัง อดีตฮ่องเต้ก็ทรงทราบดีว่าพระองค์ถูกบังคับ ตลอดสามปีมานี้ พระองค์ทรงปรนนิบัติรั
หิมะซ่อนรอยรัก บทที่ 4
ข้าปล่อยให้เขาโอบกอดอยู่เช่นนั้นโดยไม่ขัดขืนรอจนเขาพูดจบ ข้าจึงค่อย ๆ ผลักเขาออกเบา ๆ เขามองข้า น้ำตาไหลรินลงมา หยดลงบนหลังมือของข้า ที่แท้เขาก็ยังร้องไห้เพื่อข้าได้อยู่ น่าเสียดาย มันสายเกินไปแล้วเสียงของขันทีดังแว่วมาจากนอกรถม้า"ท่านแม่ทัพ ถึงสุสานหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ"สุสานหลวงสร้างขึ้นโดยอิงตามแนวเขา บันไดหินอ่อนหยกขาวทอดยาวขึ้นไปสู่เบื้องบน ที่ปลายทางคือประตูหินขนาดมหึมาสองข้างประตูหิน มีทหารเฝ้าสุสานคุกเข่าอยู่เป็นแถว สวมชุดขาวและเกราะสีอ่อน สีหน้าไร้อารมณ์ ยามที่ข้าก้าวลงจากรถม้า สายลมกำลังพัดม้วนกระดาษเงินกระดาษทองปลิวว่อนไปทั่ว จนดูขาวโพลนไปหมดเซิ่นถิงอวิ๋นเดินตามหลังข้ามา ฝีเท้าของเขาหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว"โย่วอี๋" เขาเรียกข้า น้ำเสียงแหบพร่าอย่างหนักข้าไม่ได้ขานรับ ทำเพียงเงยหน้าขึ้นมองประตูบานนั้นหลังประตูบานนั้นคือความมืดมิด คือการหลับใหลชั่วนิรันดร์ และคือความฝันที่จะไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีกก็ดีเหมือนกันสามปีมานี้ ข้าเหนื่อยเหลือเกินแล้วทันใดนั้นเซิ่นถิงอวิ๋นก็ก้าวขึ้นมาข้างหน้า แล้วคว้าแขนของข้าเอาไว้"ข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้า เป็นคำพูดส
หิมะซ่อนรอยรัก บทที่ 3
ข้าหันหน้าหนี มองต้นไม้แห้งเหี่ยวที่เคลื่อนผ่านไปนอกหน้าต่าง“ถ้าอย่างนั้นก็เสียสติไปเถิด”“มันไม่เกี่ยวกับข้า”ข้าหลับตาลง ไม่อยากเอ่ยอะไรอีกเซิ่นถิงอวิ๋นพึมพำเสียงเบา“ข้าจะช่วยเจ้า โย่วอี๋ ข้าจะชดใช้ทุกอย่างให้!”เมื่อรถม้ากลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ข้าก็เอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน“ท่านรู้
หิมะซ่อนรอยรัก บทที่ 2
ผ่านไปเนิ่นนาน ข้าจึงได้ยินเสียงแผ่วเบาเสียงหนึ่ง “เจ้า...จะไม่ตายหรอก” รถม้าหยุดที่ร้านน้ำชาแถบชานเมืองเซิ่นถิงอวิ๋นบอกให้พักระหว่างทางสักครู่ ทว่าไม่ถึงหนึ่งเค่อ ก็มีรถม้าอีกคันตามมาท่านพ่อ ท่านแม่ และน้องสาวของข้ายามที่ทั้งสามคนลงมาจากรถม้า ต่างคนต่างมีสีหน้าท่าทางที่แตกต่างกันไปท่า
หิมะซ่อนรอยรัก บทที่ 1
ก่อนที่ฮ่องเต้จะสวรรคต ได้มีพระราชโองการให้ข้าที่เป็นฮองเฮาองค์ใหม่ผู้เข้ามาเพื่อแก้เคล็ดต่อชะตา ต้องฝังร่างร่วมสุสานไปพร้อมกับฝ่าบาท ทั้งยังประทานยาปลิดชีพหนึ่งวันให้แก่ข้า และผู้ที่ดึงดันจะคุ้มกันข้าไปยังสุสานหลวงให้ได้ ก็คือ เซิ่นถิงอวิ๋น ชายผู้เคยหมั้นหมายกับข้ามาตั้งแต่ยังอยู่ในครรภ์มารดาเม
Vous vous intéresseriez aussi à
การแต่งงานที่ไม่ได้มีไว้เพื่อฉัน
เซเลบรันท์4.1K Vuesเร้นรักใต้แสงจันทร์
เจ๋อเจ๋อ1.2K Vuesท่านแม่เสียสามปี เสด็จพ่อให้เธอรับปากส่งข้าไปอภิเษกสัมพันธ์
ยู่ยู่เจียง4.0K Vuesหลังคนรักทรยศ ข้าก็ถูกมหาเทพเก็บไปเลี้ยงดู
จอมมึนน้อย4.7K Vuesแคว้นฉู่ที่ล่มสลายหลังการจากไปของเทพธิดา
แล่นเรือ4.3K Vuesร้างรักจิงหลาน สิ้นขาดเยื่อใย
ขี่หอยทากซิ่ง2.9K Vuesแค้นรักสลักใจใต้แสงจันทร์
อาวรณ์อาภรณ์สีชาด21.1K Vuesหิมะสุดท้ายแห่งฉางอัน
เฟิงอวี่11.0K Vues
