บทที่ 3

ข้าหันหน้าหนี มองต้นไม้แห้งเหี่ยวที่เคลื่อนผ่านไปนอกหน้าต่าง

“ถ้าอย่างนั้นก็เสียสติไปเถิด”

“มันไม่เกี่ยวกับข้า”

ข้าหลับตาลง ไม่อยากเอ่ยอะไรอีก

เซิ่นถิงอวิ๋นพึมพำเสียงเบา

“ข้าจะช่วยเจ้า โย่วอี๋ ข้าจะชดใช้ทุกอย่างให้!”

เมื่อรถม้ากลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ข้าก็เอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“ท่านรู้หรือไม่ว่าตลอดสามปีที่ผ่านมา ข้าใช้ชีวิตอย่างไร?”

เซิ่นถิงอวิ๋นเงยหน้ามองข้า

“วันที่ข้าเข้าวัง ฝ่าบาทไม่ได้พบข้า”

ข้ามองมือของตนเอง บนนั้นมีรอยแผลเป็น เป็นรอยที่ทิ้งไว้ในปีที่สองที่เข้าวัง

“ข้าถูกจัดให้อยู่ตำหนักข้าง และอาศัยอยู่ที่นั่นถึงสามเดือน โดยไม่มีผู้ใดเหลียวแล”

“กระทั่งงานเลี้ยงเหมายันในวัง ฝ่าบาทจึงนึกขึ้นได้ว่ายังมีฮองเฮาสืบตำแหน่งที่แต่งเข้าวังเพื่อแก้เคล็ดอย่างข้าอยู่”

“ฝ่าบาทให้ข้านั่งข้างกายและคอยตักอาหารถวาย ข้าคีบเนื้อกวางชิ้นหนึ่งให้ ฝ่าบาทกลับตรัสว่าเหนียวเกินไป แล้วพลิกโต๊ะคว่ำ”

น้ำแกงร้อนจัดสาดใส่มือข้า ลวกจนพองเป็นแผล

“ฝ่าบาทตรัสว่า ‘ฮองเฮาที่เอามาแก้เคล็ด แม้แต่คีบอาหารยังทำไม่เป็น จะเก็บเจ้าไว้ทำไม’”

เซิ่นถิงอวิ๋นกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

“หลังจากนั้นข้าก็เรียนรู้ ฝ่าบาทชอบกินอะไร ไม่ชอบกินอะไร เวลาใดต้องการชา เวลาใดต้องการสุรา”

ข้ายิ้มบาง ๆ “เหมือนสาวใช้คนหนึ่ง ไม่สิ สาวใช้ยังออกจากวังได้ แต่ข้าออกไม่ได้”

“โย่วอี๋…” เขาอยากเอื้อมมือมาแตะข้า แต่สุดท้ายก็ชักกลับ

“ฤดูใบไม้ผลิปีที่สาม มีหญิงคนใหม่เข้าวัง นางเป็นสาวจากเจียงหนาน เชี่ยวชาญการเล่นผีผา ฝ่าบาทโปรดปรานนางมาก”

“นางไม่ชอบข้า บอกว่าข้าครอบครองตำแหน่งฮองเฮาอยู่ วันหนึ่งนางอ้างว่าปิ่นปักผมหาย และกลับพบมันในตำหนักของข้า”

“ฝ่าบาทสั่งให้ข้าคุกเข่าอยู่นอกประตูตำหนัก จนกว่าจะยอมรับผิด”

วันนั้นฝนตก ข้าคุกเข่าอยู่ถึงหกชั่วยาม

“ข้าไม่ได้ผิด จึงไม่ยอมรับผิด สุดท้ายเป็นไทเฮาที่เสด็จผ่านมาพอดี ตรัสเพียงไม่กี่คำ ข้าจึงได้รับอนุญาตให้กลับไป”

ดวงตาของเซิ่นถิงอวิ๋นแดงก่ำและมีน้ำตาคลอ

เสียงของเขาสะอื้นจนติดขัด “ข้านึกว่า…ด้วยความฉลาดของเจ้า อย่างน้อยก็จะ…”

“จะเป็นเยี่ยงไร? ได้รับความโปรดปราน? กุมอำนาจ? หรือมีชีวิตอย่างสง่างามงั้นหรือ?”

“เซิ่นถิงอวิ๋น ตอนที่ท่านส่งข้าเข้าวัง ท่านไม่รู้หรือว่าฝ่าบาทเป็นคนเช่นไร?”

“โหดเหี้ยม หวาดระแวง อารมณ์แปรปรวน เหล่าคนในวังอย่างน้อยแปดสิบถึงหนึ่งร้อยที่ตายด้วยน้ำมือฝ่าบาท”

ข้าพูดเบา ๆ “ท่านส่งข้าเข้าไป ก็เพื่อให้ข้าไปตาย”

“เพียงแต่ชะตาของข้ายังแข็งพอจะยื้อชีวิตมาได้อีกสามปี”

เขาคว้ามือข้าอย่างกะทันหัน ออกแรงแน่นเสียจนเจ็บ

“ไม่ใช่! ข้าคิดว่าเจ้าจะมีชีวิตรอด! ข้าคิดว่า…”

ข้าดึงมือกลับ “คิดว่าสักวันข้าจะออกมาได้ แล้วกลับมาสานสัมพันธ์กับท่านอีกครั้งหรือ?”

“เซิ่นถิงอวิ๋น ท่านนี่ช่างโลภเกินไปจริง ๆ”

เขามองข้า และในที่สุดน้ำตาก็ไหลลงมา

“ตลอดสามปีนี้ ข้าไม่มีสักวันที่อยู่ดีมีสุข”

“ข้าเสียใจแล้ว โย่วอี๋ ตั้งแต่วันที่เจ้าเข้าวัง ข้าก็เสียใจแล้ว”

“ข้าเคยพยายามไปหาเจ้า แต่กฎวังเข้มงวดเหลือเกิน แม้แต่จดหมายสักฉบับก็ส่งเข้าไปไม่ได้”

“ข้าทำได้เพียงรอ รอให้…ฝ่าบาท… แต่ไม่คิดว่าสุดท้ายสิ่งที่รอมาจะเป็นราชโองการให้เจ้าตามเสด็จไปตาย”

เขายกมือเช็ดหน้า ดูราวกับเด็กคนหนึ่ง

“ดังนั้นเจ้าจึงมาส่งข้า เพราะอยากชดใช้ให้ข้างั้นหรือ?”

ข้าหัวเราะ หัวเราะจนมีน้ำตาไหลออกมา

“เซิ่นถิงอวิ๋น ท่านรู้หรือไม่”

ข้าหยุดหัวเราะ แล้วมองเขา

“ตลอดสามปีนี้ สิ่งที่ข้าเกลียดที่สุด ไม่ใช่เรื่องที่ท่านส่งข้าเข้าวัง”

“แล้วคือกระไร?”

“คือ ท่านทำให้ข้ารู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า”

ข้าพูดทีละคำอย่างชัดเจน

“ท่านพ่อท่านแม่เลือกหนิงอี๋ ข้ายอมรับได้ นางร่างกายอ่อนแอ และถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก”

“ฝ่าบาททรมานข้า ข้าก็ยอมรับได้ ข้าเป็นฮองเฮาของฝ่าบาท ฝ่าบาทจะให้ข้ามีชีวิตก็ได้ จะให้ตายก็ได้”

“แต่ท่านเคยบอกว่าชาตินี้จะรักเพียงข้าคนเดียว”

“หากวันใดทรยศต่อข้า ขอให้ฟ้าผ่าตาย”

“แต่สุดท้าย ท่านกลับเลือกเส้นทางที่ง่ายที่สุดสำหรับตัวเอง”

“ท่านทำให้ข้ารู้สึกว่าตัวเองเป็นเพียงตัวตลก”

เขาส่ายหน้า อยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกข้าขัดไว้

“ไม่ต้องพูดแล้ว” ข้าพิงผนังรถม้า ความเหนื่อยล้าถาโถมจนถึงขีดสุด

“ทุกอย่างผ่านไปแล้ว”

“ยามนี้การที่ข้าจะไปตามเสด็จ เป็นทั้งพระราชโองการ และเป็นการเลือกของข้าเอง”

“ระหว่างท่านกับข้า จบสิ้นไปตั้งแต่สามปีก่อนแล้ว”

ทันใดนั้นเขาก็ดึงข้าเข้าไปกอดแน่น แขนเขารัดแน่นจนข้าเจ็บ

“มันยังไม่จบ! โย่วอี๋ ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าตายเด็ดขาด!”