LOGINShare
บทที่ 23 ฮันนีมูน
publish date:
2026-08-30 20:45:10
Latest chapter
ห้องข้าง ๆ คือวิศวะ (เอา) ดุ บทที่ 26 บทสรุปตัวพ่อ
ติ๊ง ! ติ๊ง ! ติ๊ง !เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชัน X ดังระงมในรถสปอร์ตคันหรูที่กำลังแล่นกลับคอนโดแม้เจ้าขาจะไม่ได้เล่น X เป็นประจำ แต่ก็เดาได้ไม่ยากว่าโพสต์เปิดตัวเมียของแอคเค่อตัวพ่อเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน คงกำลังสร้างแรงกระเพื่อมมหาศาลในโลกโซเชียล“พะ พี่คิน ปิดแจ้งเตือนโทรศัพท์ก่อนไหมคะ ดังไม่หยุดเลย” เจ้าขาเอ่ยเตือนเสียงอ้อมแอ้ม ใบหน้ายังคงแดงปลั่งไม่หาย“ช่างมันเถอะ ตอนนี้พี่สนใจแค่เรื่องของหนูก็พอ”คินตอบเสียงเรียบ แต่สายตาคมกริบที่ปรายมามองคนนั่งข้าง ๆ กลับเต็มไปด้วยความหมายแฝงที่ทำเอาคนถูกมองขนลุกซู่ทันทีที่รถจอดสนิทในลานจอดรถวีไอพีใต้คอนโด คินก็ไม่รอช้า เขาดับเครื่องยนต์แล้วหันมาปลดเข็มขัดนิรภัยให้เจ้าขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร“อ๊ะ ! พี่คิน อุ้มทำไมคะ ! เจ้าขาเดินเองได้ !”เจ้าขาร้องอุทานเมื่อจู่ ๆ ร่างสูงก็สอดแขนเข้าใต้ข้อพับเข่าและแผ่นหลัง ช้อนร่างของเธอขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวอย่างหน้าตาเฉย“เดินช้า พี่ใจร้อน”คินกระซิบตอบสั้น ๆ ก่อนจะพาร่างเล็กก้าวยาว ๆ เข้าไปในลิฟต์ส่วนตัวที่มุ่งตรงสู่ชั้น 3 อย่างรวดเร็วเมื่อมาถึงหน้าห้อง 305 ค
ห้องข้าง ๆ คือวิศวะ (เอา) ดุ บทที่ 25 ประกาศสิทธิ์
แม้จะถูกจับใส่เสื้อช็อปสีกรมท่าตัวโคร่งรูดซิปปิดยันคอหอยมาเรียนทุกวัน แต่ดูเหมือนว่าความน่ารักของเจ้าขาในเวอร์ชันไม่ใส่แว่นตา จะยังคงดึงดูดแมลงหวี่แมลงวันให้เข้ามาตอมไม่หยุดหย่อนบ่ายวันนี้ ใต้ตึกคณะบริหารธุรกิจ“น้องเจ้าขาครับ ไปกินบิงซูกันไหม เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง”รุ่นพี่ต่างคณะหน้าตาดีคนหนึ่งยังคงตามตื้อไม่เลิก แม้เจ้าขาจะปฏิเสธไปแล้วถึงสามรอบ“เอ่อ... ไม่เป็นไรค่ะ เจ้าขานัดแฟนไว้แล้ว” เธอตอบปฏิเสธเสียงแข็งขึ้นอีกนิด พยายามขยับตัวหนีรักษาระยะห่าง“แฟน ? ไม่เห็นเคยเห็นหน้าเลย โกหกพี่เพื่อหนีหน้าหรือเปล่าเนี่ยหรือถ้ามีแฟนจริง ๆ แฟนไม่ว่าหรอก แค่ไปกินขนมเอง พี่ไม่ทำอะไรหรอกน่า” รุ่นพี่คนนั้นถือวิสาสะขยับเข้ามาใกล้จนเจ้าขาต้องถอยกรูดแต่ก่อนที่มือของรุ่นพี่คนนั้นจะเอื้อมมาถูกตัวเธอ...หมับ !ฝ่ามือใหญ่ที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของไอ้รุ่นพี่หน้าหม้อคนนั้น แล้วบีบแน่นจนอีกฝ่ายนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด“แตะเมียกู มึงมือขาดแน่”เสียงทุ้มเยียบเย็นดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของพี่คินที่ก้าวเข้ามาแทรกกลาง เขาสะบัดข้อมือของไอ้เวรนั่นทิ้งอย่างรังเกียจ นัยน์ตาสีเข้มจ้อง
ห้องข้าง ๆ คือวิศวะ (เอา) ดุ ตอนที่ 24 ลบ
บ่ายวันอาทิตย์ที่แสนเกียจคร้าน แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านผ้าม่านทึบแสงเข้ามาภายในห้อง 305เจ้าขานอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ซุกใบหน้าลงกับแผงอกกว้างที่เปลือยเปล่าของพี่คินอย่างออดอ้อน รอยสีแดงช้ำที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วแผ่นหลังเนียนและลาดไหล่ คือหลักฐานชั้นดีว่าเมื่อคืน 'กระต่ายน้อย' โดน 'ด๊าดดี้' รังแกหนักขนาดไหนความเงียบสงบภายในห้องถูกทำลายลงด้วยเสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ตโฟนเครื่องหรูของวิศวะหนุ่มที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงติ๊ง ! ติ๊ง ! ติ๊ง ! ติ๊งรัว ๆ !เจ้าขาขมวดคิ้วมุ่น พลิกตัวนอนหงายแล้วเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของเขามาดู หน้าจอสว่างวาบโชว์การแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชัน X นับร้อยรายการที่เด้งขึ้นมาไม่หยุดหย่อน“พี่คินคะ โทรศัพท์ดังไม่หยุดเลย แฟนคลับใน X บ่นคิดถึงกันใหญ่แล้วมั้งเนี่ย” เจ้าขากระซิบเสียงงัวเงีย ยื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าคนตัวโตที่เพิ่งลืมตาตื่นคินหรี่ตามองหน้าจอสมาร์ตโฟนด้วยความรำคาญใจ เขาดึงโทรศัพท์ออกจากมือเล็ก แล้วปัดการแจ้งเตือนทั้งหมดทิ้งอย่างไม่ไยดี ก่อนจะโยนมันกลับไปไว้ที่โต๊ะหัวเตียงตามเดิม“ช่างมันเถอะ ช่วงนี้พี่ไม่ว่างทำคอนเทนต์หรอก”“อ้าว... ทำไมล่ะคะ ปกติเห็นพี่คินขยันลงคล
ห้องข้าง ๆ คือวิศวะ (เอา) ดุ บทที่ 23 ฮันนีมูน
ภายในโรงภาพยนตร์สลัวที่มีเพียงแสงจากหน้าจอฉายตัวอย่างหนัง เบาะฮันนีมูนซีตแถวบนสุดที่กว้างขวางและเป็นส่วนตัวถูกจองไว้สำหรับคู่รักแต่ตอนนี้บรรยากาศกลับเย็นเยียบยิ่งกว่าอุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศเจ้าขานั่งกอดอกชิดขอบเบาะฝั่งซ้ายสุด สายตาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอโดยไม่กะพริบตา แผ่นหลังตั้งตรงแข็งทื่อ แผ่รังสีความโกรธออกมาจนแทบจับต้องได้ไม่ถึงนาที เบาะข้าง ๆ ก็ยวบลงพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคินที่ตามเข้ามาเขาวางถังป๊อปคอร์นทิ้งไว้บนโต๊ะเล็ก ขยับตัวเข้ามาเบียดชิดจนท่อนขาแกร่งแนบสนิทกับต้นขาของเธอ“เจ้าขา... หันมาคุยกันก่อนสิคะ”คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยใช้กับใคร เขาวาดท่อนแขนแกร่งโอบรอบเอวคอด รั้งร่างเล็กให้ขยับเข้ามาแนบชิดอก ศีรษะทุยซบลงบนลาดไหล่บางอย่างออดอ้อน ปลายจมูกโด่งคลอเคลียถูไถไปตามซอกคอหอมกรุ่น หวังจะใช้ลูกอ้อนสยบความโกรธของแมวขี้หึง“พี่ไม่ได้คิดอะไรกับเขาเลยนะ พี่ขยะแขยงสัมผัสมันจะตาย พี่ปัดมือเขาทิ้งทันทีเลย หนูเห็นใช่ไหมคะคนดี”“ปล่อยค่ะ ถอยไปนั่งไกล ๆ เลย”เจ้าขาเบี่ยงไหล่หนี พยายามแกะท่อนแขนที่รัดเอวตัวเองออก แต่เขากลับกอดแน่นขึ้นราวกับคีมเหล็ก“ไม่เอา ไม่ไล่พี่ดิ
ห้องข้าง ๆ คือวิศวะ (เอา) ดุ บทที่ 22 เจอคู่ขาเก่า
วันหยุดสุดสัปดาห์ที่ควรจะราบรื่น พี่คินพาเจ้าขามาเดตที่โรงภาพยนตร์ระดับวีไอพีบนห้างหรูใจกลางเมืองเพื่อไถ่โทษที่เอาแต่ใจรังแกเธอมาทั้งสัปดาห์ร่างเล็กสวมชุดเดรสกระโปรงสีครีมดูน่ารักน่าทะนุถนอม ยืนรอวิศวะหนุ่มที่กำลังต่อคิวซื้อป๊อปคอร์นอยู่ไม่ไกลทว่าความสงบสุขก็พังทลายลงในพริบตา เมื่อมีหญิงสาวหุ่นเซ็กซี่สวมเดรสสีแดงรัดรูปเดินตรงรี่เข้าไปทักทายคนของเธอ“คิน! บังเอิญจังเลย ไม่เจอกันตั้งนานนะ หายเงียบไปเลย”เสียงแหลมปรี๊ดดึงความสนใจของเจ้าขาให้หันไปมอง ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แค่ทักทายเปล่า ๆ แต่โผเข้ามากอดแขนล่ำสันของพี่คินอย่างถือวิสาสะหน้าอกคัพซีจงใจเบียดเสียดกับท่อนแขนเขาอย่างแนบชิดจนเนื้อผ้าแทบจะกลืนติดกันคินขมวดคิ้วเล็กน้อย พยายามเบี่ยงแขนออกแต่ก็ยังรักษามารยาท“อืม... ช่วงนี้ไม่ว่าง” เขายืนนิ่ง ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ไม่ว่างทำคอนเทนต์เลยเหรอคะ แฟนคลับในเอ็กซ์บ่นคิดถึงด๊าดดี้กันใหญ่แล้วนะ...”หญิงสาวคนนั้นคือ ‘เชอร์รี่’ อดีตคู่คอลแลปส์หน้ากล้องที่เป็นดาวเด่นดังพอ ๆ กับเขา เธอช้อนสายตายั่วยวน ขยับริมฝีปากเข้าใกล้ใบหูของเขาจนแทบจะจูบกัน“คลิปที่เราเคยถ่ายด้วยกันที่ห้องคินคราวก่อน ยอดวิ
ห้องข้าง ๆ คือวิศวะ (เอา) ดุ บทที่ 21 ผลงาน
เสียงหอบหายใจหนักหน่วงยังคงดังก้องไปทั่วห้อง 305 'เจ้าขา' ค่อย ๆ ปรือตาขึ้นมองแผ่นหลังกว้างของ 'พี่คิน' ที่เดินเปลือยเปล่าไปหยุดอยู่หน้าขาตั้งกล้องและดวงไฟริงไลท์สว่างจ้าภาพที่เขากำลังเอื้อมมือไปแตะหน้าจอสมาร์ตโฟนเพื่อกดหยุดบันทึก ทำเอาความหวาดกลัวตีตื้นขึ้นมาในอกอีกครั้ง“พะ... พี่คิน...” เสียงหวานที่แหบแห้งเอ่ยเรียกเขาอย่างเว้าวอน “ลบคลิปเถอะนะคะ อย่าเอาลงเลยนะ เจ้าขาขอร้อง”คินชะงักมือเล็กน้อย เขาหมุนตัวกลับมาหาคนบนเตียง นัยน์ตาสีเข้มที่เพิ่งผ่านพ้นอารมณ์ปรารถนาทอดมองร่างบอบบางที่กำลังน้ำตาคลอเบ้าอย่างขบขันระคนเอ็นดูชายหนุ่มจัดการปลดสมาร์ตโฟนเครื่องหรูออกจากขาตั้ง แล้วเดินกลับมาทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงข้าง ๆ เด็กดื้อ“ลบทำไมคะ เมื่อกี้หนูครางออกจะเสียงหวาน แถมยังสู้กล้องสุดๆ ด๊าดดี้ชอบมากเลยนะ” เขาแกล้งแหย่ พลางใช้นิ้วเกลี่ยแก้มใสที่แดงก่ำ“ก็เจ้าขาอาย ! ถ้ามีคนจำได้ว่าด๊าด... เอ่อ พี่คิน ถ่ายคลิปกับเจ้าขา เจ้าขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน !”ร่างเล็กผุดลุกขึ้นนั่งอย่างลืมตัว สองมือพยายามดึงรั้งชุดหนังสีดำที่เว้าลึกให้ขึ้นมาปิดบังหน้าอก แต่ก็ไม่เป็นผล“อยากดูผลงานตัวเองไหม ?”คินไม่ตอบรั
You May Also Like
