รักดีหามจั่ว กรรมชั่วเกือบไหม้กีกี้

1 สัปดาห์ผ่านไป

หลังจากวันนั้นที่ลูกพีชพยายามร้องตามหลังของเจอาร์ออกมา ทว่าเขากลับไม่หยุดฟัง ก้าวขาเดินหนีออกจากห้องของเธอไปดื้อ ๆ

กระทั่งถึงตอนนี้เวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์เต็ม ๆ ที่เราไม่เจอหน้ากันอีกเลย แม้ลูกพีชจะพยายามรวบรวมความกล้า ทำหน้าหนา ๆ เข้าไว้ ด้วยการทักไปหา เพื่อขอบคุณเรื่องช่วยดูแลกันในวันที่ไม่สบาย แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือ…

“อ่านแล้วไม่ตอบด้วยนะ ไอ้ตี๋บ้าเอ๊ย ฉันไม่ง้อนายแล้วก็ได้”

ในใจเกิดความสับสนหลาย ๆ อย่าง ยิ่งเห็นเขาไม่ตอบยิ่งทำให้ลูกพีชคิดไปต่าง ๆ นานา พาให้เธอไม่กล้าทักหาหนุ่มเนิร์ด อีก

“หรืออาจจะเป็นเพราะตอนนั้นเราใกล้ชิดกันมากเกินไปวะ?”

คนตัวเล็กบ่นพึมพำ นั่งหน้ามุ้ยเข้าหากันเพราะกำลังสับสนกับความรู้สึกในใจ ไม่รู้ว่าแท้จริงเธอคิดแบบไหนกับเจอาร์กันแน่ ระหว่าง เพื่อน? หรือ คนรัก?

แต่ถ้าคิดแบบเพื่อนกัน แล้วเพื่อนแบบไหน? พูดแล้วรู้สึกกระด้างปากตัวเองยังไงไม่รู้ เฮ้อ!

“อีแคระ ทำไมวันนี้มึงหน้ามะระจังวะ”

“อะไรคือหน้ามะระ?”

“หน้าเละ หน้ายับไงอีดอก”

“อีเดย์มึงอย่าไปแซวมัน ลูกสาวพึ่งหายจากไข้หวัดใหญ่มา”

ไบร์กี้เห็นสีหน้าของน้องดูไม่ค่อยดีจึงอาจจะคิดว่าเป็นเพราะลูกพีชเมายาต้านเชื้อไวรัส รีบห้ามเพื่อนสาวไม่ให้กัดน้องแรง กลัวสมองเบลอ ๆ งงๆ คิดตามไม่ทัน

“แล้วเรื่องเที่ยวญี่ปุ่นว่าไงอีด้า?”

“ไปดิ กูจะพาอีชะนีน้อยหอยแคระไปช็อปปิ้งของเล่น เสียว ๆ”

“มึงเลิกพามันเล่นของเล่นพวกนั้นทีเถอะ เพราะงี้ไงถึงไม่มีผัวกับเขาสักที”

ไบร์กี้รีบสวน เป็นอย่างที่ทุกคนเข้าใจกันดีเหตุผลที่เธอไม่ยอมคบผู้ชายคนไหนหรือยอมให้ใครเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว เพราะมัวแต่ติดของเล่นงอมแงม เอาแต่คิดว่าไม่มีใครทดแทนแท่งหรรษาได้สักคน

“ไม่ใช่หรอก มันยังไม่เคยเจอผู้ชายตอกมาอะดิ”

แม้พี่ ๆ ทั้งสามจะเอ่ยปากแซว ทว่าคนน้องกลับไม่ได้สนใจอะไรสักอย่าง ไม่รู้ทำไมเธอถึงเอาแต่คิดถึงเรื่องของไอ้ตี๋หน้าเนิร์ดนั่นวนไปวนมา และปล่อยให้เจอาร์เดินเข้ามามีอิทธิพลกับใจตัวเองถึงขนาดนี้

ตั้งสติให้ดี นั่นเพื่อนค่ะสาว เพื่อนกัน เพื่อนจริง ๆ แหวะ! นึกแล้วรู้สึกรังเกียจปากตัวเองเวลาพูดว่ะ

แต่เมื่อลองถามใจตัวเองเงียบ ๆ ว่าชอบหนุ่มเนิร์ดหน้าใสนั่นจริง ๆ เหรอ ทว่าสุดท้ายก็หาคำตอบไม่ได้สักที จนหมดคาบเรียนเช้าลูกพีชจึงขอตัวกลับห้อง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งหน้าบึ้งที่โซฟา

“กูว่าไอ้เนิร์ดมันต้องชอบอีแคระแน่ ๆ”

“ไม่ชอบได้ไงนี่ลูกสาวกูดาวมหาลัยเลยนะเว้ย ไม่ชอบไม่ได้แล้วอีดอก”

นึกถึงคำพูดของพี่ ๆ ทั้งสามคน สมองก็เอาแต่คิดย้อนกลับไปในช่วงเวลาที่เขาช่วยดูแลเธอวันนั้น มันทำให้ลูกพีชรู้สึกดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“ก็จริง ฉันเป็นถึงดาวมหาลัยนะเว้ย”

คิดไปคิดมาแต่มันใช่เหรอวะ กับผู้ชายคนอื่นอาจจะชัวร์ว่าชอบเธอที่รูปร่างหน้าตาสะสวยโดดเด่น

แต่กับไอ้เนิร์ดที่เป็นเพื่อนกัน ลูกพีชเองก็เริ่มไม่แน่ใจ จะตัดสินจากสายตาที่เขามองเธอก็ไม่ใช่ เพราะเจอาร์ก็มองกันแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว

ทุก ๆ แววตามันเต็มไปด้วยความเอ็นดู เหมือนพี่ชายมองน้องสาว เวลามีอะไรเจอาร์ก็ยอมให้ลูกพีชมาตลอด

แพ้หยดน้ำตา แพ้ทุกอย่างที่คนตัวเล็กออดอ้อน แม้แต่เรื่องขอจับหนอนของเขานั้นก็ด้วย ทำมาแล้ว และก็หาทำมากด้วย

“แต่โดนจับมันก็ต้องตั้งอยู่แล้วปะ?”

แม้คืนนั้นจะชัดเจนแล้วว่าเขามีอารมณ์กับเธอจริง ๆ แต่พอมานึกย้อนดูดี ๆ ผู้ชายโดนจับเอ็นก็ต้องแข็งเป็นเรื่องธรรมดาปะ บางทีเขาอาจจะไม่ได้คิดอะไรก็ได้นี่หว่า

“ถ้าเจอาร์ไม่ได้คิดอะไรกันจริง ๆ แล้วมันจะจุ๊บฉันทำไมถูกไหม?”

คิดไปคิดมาก็ถูกอีก ไม่ใช่แค่จุ๊บเธอแค่ครั้งเดียวนะ นี่ล่อไปตั้งสามรอบแล้ว เพื่อนกันเล่นกันแบบนั้นเหรอ?

แต่ไหนใครเพื่อน? นึกแล้วก็สงสัย และสับสนอยู่ในใจยังไงพิลึก

“แล้วถ้ามันไม่ได้คิดอะไรจริง ๆ มันจะยอมให้จับกล้วยทำไมอีกวะ?”

เมื่อนึกถึงผิวสัมผัสที่เธอได้จับ ความรู้สึกร้อนวูบวาบเสียวท้องน้อยก็กระหน่ำเข้ามา ก่อนจะเหลือบตาไปเจอดอกกุหลาบสีน้ำเงินในกระเป๋า

ในใจเริ่มร้อนรน นึกถึงจังหวะที่สบตา และกลิ่นกายอ่อน ๆ รวมถึงเรียวปากนุ่มหยุ่น ที่เคยได้รับจากเขา มันทำให้ลูกพีชเริ่มมีอารมณ์

ใจกลางระหว่างขาเริ่มชื้นแฉะ รับรู้ได้ถึงความหนึบหนับกลางกลีบเนื้อกะทันหัน ก่อนที่มันจะปวดหนึบหนับ สั่นตุบ ๆ อย่างรุนแรงตามจังหวะการเต้นของหัวใจ

นิ้วบางจึงคว้าได้ดอกกุหลาบจากกระเป๋า ก่อนจะคลี่กลีบเพื่อดึงเอาของเล่นชิ้นเล็กพอดีมือออกมา

“คิดได้ยังไงเนี่ย?”

เรียวหน้าสวยระบายยิ้มอ่อน ๆ ใจอยากขอบคุณเจ้าของ แบรนด์ JP สุด ๆ ที่คิดค้นของเล่นอัจฉริยะออกมาขาย ครั้นภายนอกดูเหมือนโมเดลดอกไม้ทั่ว ๆ ไป

ทว่าภายในเก็บซ่อนของเล่นเพิ่มความเสียวซ่าน คล้ายนิ้วมือคน เมื่อจ่อเข้าใกล้กลีบเนื้อ มันกลับสั่นได้ และพลิ้วไหวอย่างรุนแรง จนเธอติดมันงอมแงม

แถมยังเป็นของเล่นที่ดีต่อสุขภาพน้องสาว ไม่มีการปนเปื้อนของสาร และเชื้อโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ใด ๆ ทั้งสิ้น

ครั้นวัสดุที่ทำเป็นเกรดพรีเมียมที่ใช้ในทางการแพทย์อย่างดี และสำคัญสุดๆ คือ เป็นเพียงแบรนด์เดียวเท่านั้น ที่มีไอเท็มเยอะมากกว่าแบรนด์อื่น ๆ บนท้องตลาด

“ไม่ไหวแล้ว”

หัวใจทั้งดวงเต้นสั่นรัวแรง ครั้นความต้องการและกลิ่นอายของอารมณ์เสน่หา ไหลพรั่งพรูเข้ามา

ร่างเล็กเรียวระหงจึงเดินเข้าสู่ห้องน้ำ พลางดึงลิ้นชักออก เผยให้เห็นถึงของเล่นมากมาย หลายไซซ์ หลากสไตล์ที่เธอเคยใช้สนองความใคร่ ของแบรนด์ JP แค่แบรนด์เดียว ที่ครองใจมานานเกือบสี่ปีแล้ว

“จะมีสักครั้งไหม? ที่ฉันจะไม่คิดถึงนาย”

แม้ใจจะสับสนกับความรู้สึกบางอย่างในความสัมพันธ์ ทว่ามีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้นที่เธอชัดเจนมาตลอด

นั่นคือคนในใจที่ลูกพีชกล้าใช้เรือนร่างและใบหน้าของเขาจินตนาการ เพื่อช่วยตัวเองกับของเล่นสุดหรรษาเหล่านี้

“อืม!!”

ลิ้นร้อนจรดลงที่ปลายแท่งหรรษา ก่อนจะลากเลียวนไปวนมา และละเลงความร้อนลงส่วนล่างบนพวงไข่แฝดทั้งสอง นิ้วมือบางอีกข้างเร่งปลดเปลื้องกระดุมชุดนักศึกษาออกทีละชิ้น ก่อนความอวบสองเต้าจะเด้งพ้นออกมาจากบราตัวเก่ง

มือน้อยเลื่อยลงต่ำตรงกลางกางเกงใน สัมผัสลงยังพื้นที่สามเหลี่ยม ที่ถูกห่อหุ้มด้วยเนื้อผ้าบาง ๆ สุดชื้นแฉะ ก่อนมันจะถูกปลดเปลื้องออกห่างจากกลีบเนื้อไป

“อืม~”

แท่งมหัศจรรย์เคลื่อนออกจากเรียวปาก ไล่เลี่ยลงตามซอกคอขาว เนินอกอวบ ก่อนจะไต่ลงต่ำ ไปสัมผัสจ่อเอาไว้ยังกลีบเนื้อสุดซับซ้อน

ครั้นในสมองจินตนาการถึงใบหน้าของเขาเหมือนทุกครั้งที่เคยผ่านมา แต่ที่แปลกไปคือช่วงนี้เรามีโอกาสได้ใกล้ชิดกันมากกว่าปกติ

“เจอาร์~”

คงเป็นใครไม่ได้ นอกจากเขาคนที่เธอไว้ใจและใช้ใบหน้ามาจินตนาการทุกครั้ง ซึ่งตอนนี้ความต้องการยิ่งทะยานไปใหญ่ เมื่อลูกพีชนึกถึงจังหวะที่ได้จับแท่นร้อนของคนหน้าเนิร์ดจัง ๆ

ความรู้สึก ความต้องการ และความใคร่จินตนาการว่าสิ่งที่อยู่ในมือน้อย คือสิ่งที่พึ่งจับมา และตอนนี้มันกำลังมุดกลีบเนื้อเข้าไปในร่องแคบของเธอช้าๆ

“ช่วยแรง ๆ กว่านี้ได้ไหมเจย์ อือ”

กลไกของเครื่องทำงานตามคำสั่ง หมุนควงอยู่ในช่องทางรัก พร้อมจังหวะที่เธอขยับมือดันมันเข้า ๆ ออก ๆ รุนแรงขึ้น เคล้ากับเสียงครางสั่นลั่นห้องน้ำ

ครืดดด~

จังหวะนรกมาก ในขณะที่ลูกพีชกำลังจะไต่ถึงขอบสวรรค์ชั้นเจ็ด มือถือสั่นเครือพร้อมกับโชว์ เบอร์ของ พลอยพิชา ผู้เป็นมารดาโทรมาขัดจังหวะเสียก่อน

ในคราแรกกะจะไม่รับสาย แต่แม่ยังโทรตามยิก ๆ จนเธอหมดอารมณ์ไปโดยสิ้นเชิง มือน้อยจึงเร่งคว้ามากดรับให้มันจบ ๆ

ถึงได้รู้ว่าแม่โทรมาเพื่อนัดเธอทานข้าวกับ เจนจิรา ผู้เป็นมารดาของไอ้เนิร์ดหน้าตี๋นั้น ในต้นเดือนหน้า

ปัดโธ่เอ๊ย! นัดเดือนหน้าแต่โทรมานัดเธอตั้งแต่ตอนนี้ทำไมก่อนไม่ทราบ อารมณ์และความหงุดหงิดจึงทำให้ลูกพีชตอบปัด ๆ ผู้เป็นมารดาไป นิ้วบางเร่งรีบกดวางสายในทันที

“โธ่เอ๊ย สภาพ”

และนั่นก็ทำให้เธอหมดอารมณ์ไป กระทั่งต้องอาศัยภาพเคลื่อนไหวของเขาช่วยเยียวยา ยังดีว่าลูกพีชสามารถดึงอารมณ์กลับมาได้อีกครั้ง

เสียงครางจึงดังระงมอยู่ในห้องน้ำ เคล้ากับจังหวะแรงมือที่สาดส่งเครื่องเล่นสุดมหัศจรรย์เข้าไป ในร่องแคบรัว เร็วขึ้นเป็นสองเท่า

ปัก!!

ทว่าช่วงกำลังจะเสร็จสมอารมณ์หมาย เสียงคล้ายกับอะไรสักอย่างแตกหัก เร่งดึงความสนใจของลูกพีชกลับมา

ความตื่นตกใจทำให้ข้อมือบางหยุดการกระทำนั้นเอาไว้ ก่อนน้องสาวด้านในจะรับรู้ถึงความร้อนระอุ เธอจึงรีบถอดถอนมันออกมาจากจุดสงวนในทันที

ปัง!!

กรี๊ดดดด!!

เสียงกรีดร้องดังสนั่น ครั้นเกิดประกายไฟกระจายไปทั่วห้อง เมื่อของเล่นชิ้นโปรดระเบิดคามือ ทว่ายังโชคดีที่ลูกพีชโยนมันออกได้ทัน ไม่งั้นไหม้คากีกี้แน่ ๆ เวรกรรม!

 

---

เวรตะไลมาก 555555555555555

 เจ้ากรรมนายเวรยัยลูกพีชมาในรูปแบบของเล่นบวกๆ 5555

ปล… บีตัดคำพูดหลายคำออก เลี่ยง RAW ถีบหัวส่ง ถ้าอยากรู้ ตำอีบุ๊คเถอะค่ะ กราบ

เพราะว่าอีพีต่อไป เนื้อเรื่องกำลังจะเข้มข้น โปรดแม่ๆ จิ้ม E-book โลด ลวดเดียวจบ

อย่าลืมกดใจ คอมเมนต์ให้กันด้วยนะคะ

สปอย

 

แสดงสปอยล์