ไข้ก็ไปหาหมอ อยากหายตัวร้อนก็มาหาเรา

“ฮ่า ๆ”

เสียงขำขันดังลั่นที่ได้แกล้งน้องเล็ก ก่อนออเดย์จะชักมือออกจากการปิดกลีบปากนุ่มของลูกพีชด้วยความโคตรจะสะใจ สุด ๆ

“พี่ ๆ เขาล้อเล่นกันเฉย ๆ นะเนิร์ด น้องอย่าไปฟังพวกบ้านี่เลย”

ไบร์กี้รีบแก้ต่างให้น้องรัก เพราะเห็นทีว่าลูกพีชคงเอาชนะกะเทยสองคนนี้ไม่ได้ ตัวเองเป็นพี่ใหญ่จึงมีน้ำหนักมากกว่า

“ครับ”

คำตอบสั้น ๆ ง่าย ๆ เข้าใจตรงกัน ตรงกันกับผีอะไรก่อน? แทนที่จะปฏิเสธช่วยกัน หนุ่มเนิร์ดหน้าใสได้เพียงแค่พยักหน้าให้คนพี่ ก่อนจะก้มลงจ้องมองหน้าจอมือถืออีกครั้ง

ถามจริงจะนิ่งอีกนานไหม ลูกพีชก็อยากรู้ มันปฏิเสธคนเป็นหรือเปล่า หรือทำเป็นแค่กับเพื่อนตัวเองก่อนพ่อเอ๊ย

“เห็นไหม? ไอ้ตี๋นั่นมันไม่เห็นปฏิเสธเหมือนมึงเลยอีแคระ เพราะมันไม่คิดกับมึงแค่เพื่อนไง”

“โอ๊ยอยากจะบ้าตาย จะให้หนูพูดยังไงเนี่ยว่าเราเป็นเพื่อนกันจริง ๆ แม่”

ทั้งสี่คนกระซิบกระซาบกันอยู่ปลายเตียง ก่อนจะค่อย ๆ เบือนหันไปมองไอ้เนิร์ดหน้าใสหัวใจสี่ดวงที่ยังคงนั่งดูการ์ตูนโดราเอมอนในมือถือ เหมือนเด็ก ๆ

ทรงนี้ไม่ได้เป็นหรอกผัวอีแคระ ทรงนี้ได้เป็นลูกชายมากกว่า กูฟันธงเลย

“หนูจะกลับแล้วนะ ถ้ายังแซวกันแบบนี้อะ”

“เออกลับไปเลย อีช้างมึงพาอีเดย์กลับไปด้วยเลย”

“อ้าว ไม่รั้งเหรอ?”

คนน้องถึงกับงง เอ่ยปากถามสวนกลับไปทันที ด้วยความแปลกใจ ทั้งที่พึ่งมาถึงตดยังไม่หายเหม็นเลยด้วยซ้ำ พี่กะเทยก็ไล่เธอกลับแล้ว อะไรกันวะ งั้นให้มาทำไมก่อน

“ไม่ค่ะ? ผู้ชายจะมา”

“ว้าย!! ร่านกีมากอีด้า ไล่พวกกูขอให้มึงไม่เสร็จไปตลอดชีวิตนะอีดอกทอง”

ออเดย์เอ่ยปากแช่งชักหักกระดูกเพื่อนสาว ด้วยท่าทางหงุดหงิดสุด ๆ ที่โดนดาด้าไล่ไปพร้อมกับชะนีน้อยหอยสังข์และเพื่อนช้างอีกหนึ่งตัว

“กลับก็ได้ งั้นไปแล้วนะ วันนี้เพลีย ๆ ด้วย พรุ่งนี้ต้องแหกขี้ตาตื่นไปไหว้เจ้ากับที่บ้านแต่เช้าอะ”

“โอ๊ย!! จะกลับไปไหว้เจ้า หรือจะกลับไปกินไข่สั่นจ๊ะอีชะนีแคระ?”

จะไปแล้วเชียวออเดย์ยังไม่วายหันกลับมากัดน้องอีกรอบ ก่อนจะเหล่ตามองไปยังหนุ่มหน้าใสที่ยังคงจ้องกลับมาที่ทั้งคู่เฉกเช่นเดียวกัน

“ไม่สิ มีกล้วยกับไข่สองฟองอยู่ตรงหน้า ไม่ต้องพึ่งของเล่นแล้วมั้ง ฮ่า ๆ”

“โอ๊ยแม่ หยุดแซวสักทีได้ปะ”

“ไป ๆ รีบกลับเถอะ”

ไบร์กี้ปัดมือไล่น้องเล็ก เพราะรำคาญเพื่อนสองคน ก่อนจะหันมาส่งยิ้มพลางโบกมือให้หนุ่มตี๋ ผู้รู้จักมักจี่ในฐานะคนสนิทของลูกพีช

กระทั่งเวลาผ่านไปเกือบ 20 นาที ในขณะรถยนต์เคลื่อนออกมาจากโรงพยาบาล คนตัวเล็กก็เอาแต่นั่งเงียบเป็นตอไม้ยิ่งทำให้บรรยากาศข้างในอึมครึมหนักกว่าเก่า

ที่เงียบเพราะลูกพีชกำลังทบทวนทุกอย่างที่เกิดขึ้นเร็วยิ่งกว่าอะไร ร้อยแปดพันเรื่องในวันเดียว และจบท้ายด้วยการเสียวท้องน้อยวูบวาบ เมื่อนึกถึงตอนที่ไอ้เนิร์ดหน้าใสนี่จูบเธอ

“เรื่องของเล่นที่พวกพี่เขาแซวพีช จริงหรือเปล่า?”

เดดแอร์ที่เกิดขึ้น ทำให้คนตัวโตกว่าตัดสินใจถามลูกพีชตรง ๆ แต่สิ่งที่เจอาร์ได้กลับคืนมาคือความเงียบแทน กูอึดอัดโว้ย!

“หึ! เริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ครับคุณหนูลูกพีช?”

“โอ๊ย!! นายเลิก...”

“ไอ้ดอกกุหลาบในกระเป๋านั่นก็ใช่เหรอ?”

ยิ่งคนเนิร์ดไม่เว้นช่องว่างให้เธอปฏิเสธ ลูกพีชยิ่งเขินจนหน้าแดงก่ำ ใครมันอยากจะบอกความจริงออกไปวะ ว่าเธอติดของเล่นพวกนั้นงอมแงมอย่างที่พี่กะเทยทั้งสามเอ่ยปากแซวจริงๆ อะ

“ชอบแบบนั้นเหรอพีช?”

ไม่ว่าเจอาร์จะพูดแบบไหนลูกพีชยังคงนั่งเงียบ ด้วยความอับอายขายขี้หน้าเกินล้านเลยวินาทีนี้

เธอไม่อยากบอกอะไรทั้งนั้น เพราะไม่ได้สนิทใจกันอีกต่อไป หลังจากรู้ตัวแล้วว่าเขาไม่ใช่หนุ่มเนิร์ดหน้าใสคนเดิมของเธอ

หรือความจริงอาจจะเป็นเพราะเขาพึ่งจูบเธอไปหรือเปล่า หรือเรามันคนละเพศสภาพกันแน่นะ

แต่จะว่าแบบนั้นก็ไม่ถูกเมื่อลูกพีชก็ยังเคยเล่าให้พี่กะเทยทั้งสามคนฟังอยู่นี่นา

“บอกเจย์ได้นะพีช เป็นเพื่อนกันมาตั้งนานก็รู้ว่าเจย์ไม่ใช่คนปากโป้งอยู่แล้ว”

เพื่อนกันเหรอ? เพื่อนแบบไหนจูบกันวะ เขายังคิดกับเธอเป็นเพื่อนได้สนิทใจขนาดนั้นเลยหรือไง

หรือความจริงแล้วไอ้ตี๋นี่ไม่ได้คิดอะไรกับเธอเลยสักนิด ลูกพีชคิดซับซ้อนไปเองหรือเปล่าวะ

“ถ้าฉันบอกนาย นายก็ต้องบอกเหมือนกันว่าห้องแดงนั่นมีอะไรกันแน่”

ทีงี้ถึงกลับเงียบทันทีนะไอ้เนิร์ดบ้า อยากจะรู้ความลับของเธอแต่เขากลับไม่กล้าแลกความซับซ้อนในใจตัวเองเฉกเช่นเดียวกัน เพราะงั้นก็ฝันไปเถอะไอ้หน้าตี๋ ไม่มีทางที่ลูกพีชจะพูดออกมาอย่างแน่นอน

“เห็นไหม? ขนาดนายยังไม่กล้าบอกกันเลย แล้วทำไมฉันต้องบอกด้วยเล่า”

สิ้นคำนั้นคนตัวเล็กถอนหายใจยาว เร่งมือกอดอกพลางจ้องมองออกนอกตัวรถในทันที ทุกอย่างจึงตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

กระทั่งสายฝนกระหน่ำลงมา พร้อมกับเสียงฟ้าฟาดอย่างรุนแรงทำรถติดนานหลายชั่วโมง พาให้คนตัวเล็กรู้สึกหนาวสั่นขึ้นมากะทันหัน

“หนาวเหรอครับ?”

“นายช่วยเบาแอร์ลงหน่อยสิ”

“เบาสุดแล้วนะพีช งั้นเอาเสื้อแขนยาวเจย์ใส่ก่อนนะ”

ร่างสูงเร่งถอดเสื้อแขนยาวให้ใส่ จนสุดท้ายลูกพีชก็หลับไปตอนไหนไม่รู้ อาจจะเพราะรู้สึกเพลียมาก และอาการเหมือนจะเป็นไข้ด้วยมั้ง

จนกระทั่งเดินทางมาถึงคอนโด ความงัวเงียบวกกับความอ่อนเพลียของร่างกาย ทำให้ลูกพีชรีบดีดตัวขึ้น หลังจากคนหน้าเนิร์ดบอกว่าถึงที่หมายแล้ว

“อ๊ะ!! โอ๊ย!! เจ็บ!!”

ความเร่งรีบทำให้เธอก้าวขาลงจากรถ ทว่าดันไม่ทันระวังจึงทำให้ข้อเท้าเรียวพลิกกะทันหัน ผลักดันเจ้าตัวล้มลงพื้นทันที

“เป็นอะไรหรือเปล่าพีช?”

เสียงเข้มร้องลั่นด้วยความตกใจ และเป็นห่วงกายสาว ก่อนจะรีบลงจากรถ และเข้ามาพยุงร่างของเธอขึ้นจากพื้น

“เจ็บข้อเท้าอะ”

“ไม่ระวังเลยพีช ข้อเท้าแพลงจนได้”

นิ้วบางพยายามประคองข้อเท้าของตัวเอง ไม่ต่างจากคนเนิร์ดที่กำลังกรอบกุมมือน้อยเอาไว้ด้วยความเป็นห่วง

“เจย์อุ้มดีกว่า”

“อ๊ะ!! ดะ เดี๋ยว!!”

เห็นคนตัวเล็กทรงตัวไม่ดีร่างสูงจึงช้อนกายสาวขึ้นในอ้อมแขนข้างเดียวราวกับอุ้มเด็ก ก่อนอีกมือจะคว้าเอารองเท้า และกระเป๋าผ้าของลูกพีชติดไปด้วย

“ค่อย ๆ นั่งนะพีช”

ใช้เวลาไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงห้องของลูกพีชก่อนเขาจะค่อย ๆ วางร่างเธอลงบนโซฟา ทว่าจังหวะนั้นที่เงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัวเล็ก

กลับทำให้เจอาร์รู้สึกตกใจครั้นสีหน้าดีกรีดาวมหาลัยดูซีดเซียวราวกับไก่ต้ม และเป็นอาการบ่งบอกได้ดีว่าเธอกำลังจะไม่สบายจริง ๆ

“พีชตัวร้อน จะมีไข้หรือเปล่าเนี่ย?”

“อืม ครั่นเนื้อครั่นตัวยังไงไม่รู้อะ”

นิ้วหนาสัมผัสลงที่กรอบหน้า เบา ๆ เพื่อสำรวจอุณหภูมิกายสาวในขณะร้อนระอุขึ้นอย่างชัดเจน ว่าเธอกำลังจะมีไข้ อย่างที่อาการมันฟ้องจริง ๆ

“นายกลับไปเถอะ เดี๋ยวมาติดไข้ด้วย ฉันกินยาแล้วก็จะนอน”

“ไม่ได้สิ เดี๋ยวเจย์ดูแลพีชเอง”

“ไม่เอา ไม่อยากเป็นภาระ”

“ภาระอะไร? ภรรยาเหรอ?”

คำตอบนั้นทำให้คนตัวเล็กชะงัก ดวงตากลมบ้องแบ๊วที่เต็มไปด้วยความอิดโรยจับจ้องมองหน้าของคนเนิร์ดนิ่ง

กายที่กำลังหนาวสั่นอยู่ในคราแรกกับรู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาทันที ตาบ้าเอ๊ยพูดอะไรเนี่ย ขนลุก

“อย่าดื้อนะพีช เจย์ช่วยดูแลเอง”

เห็นว่ายื้อไม่ไหว จึงปล่อยให้เขาทำตามใจตัวเองด้วยการนวดข้อเท้าให้กันนานนับสิบนาทีได้

หลังจากนั้นไอ้ตี๋หน้าเนิร์ดก็เดินหายวับเข้าไปในห้องครัว พร้อมกับถือกะละมังใส่น้ำอุ่น ๆ ออกมา

“อันนี้ยาครับ กินแล้วเดี๋ยวเจย์เช็ดตัวให้นะ”

คนตัวเล็กไม่โต้ตอบ และไม่ได้คิดจะปฏิเสธ เธอยื่นมือรับยาจากเขา และปล่อยให้ผ้าชุบน้ำอุ่น ๆ สัมผัสลงบนผิวกาย ที่กำลังร้อนระอุเหมือนมีไฟอยู่ใต้หนังชั้นกำพร้าจริง ๆ

จนกระทั่งภารกิจระบายความร้อนออกจากผิวหนังได้ดีขึ้น เขาจึงช้อนตัวอุ้มเธอในท่าเจ้าสาว ย่างก้าวเดินเข้ามาในห้องนอน และค่อย ๆ วางร่างเล็กลงบนพื้นเตียงนุ่ม

“นอนเถอะนะพีช เจย์ห่มผ้าให้ครับ”

“ขอบคุณนะเจอาร์”

“ครับ”

มือหนาบรรจงลูบปอยผมของเธอเบา ๆ อยู่นานเกือบชั่วโมง ก่อนคนหน้าเนิร์ดจะค่อย ๆ เคลื่อนใบหน้าลงมาจ้องมองคนร่างเล็กใกล้ ๆ กันอีกครั้งในรอบเกือบหนึ่งปี

ในใจเขากำลังวุ่นวายกับความรู้สึกบางอย่าง เมื่อมันตอบคำถามได้ชัดเจนสุด ๆ แล้ว ว่าเป็นแค่เธอ และแค่ลูกพีชคนเดียวมาตลอด ที่ทำให้เจอาร์ยอมทำทุกอย่างให้

แม้เราจะเป็นแค่เพื่อนกัน ต้องท่องไว้ในใจ แต่ผู้หญิงกับผู้ชายเป็นเพื่อนกันแบบสนิทสนมชมเชื้อได้จริง ๆ เหรอวะ กูถามก่อน?

เห็นเธอแล้วก็อดเอ็นดูไม่ไหว นิ้วยาวจึงสอดเข้าใต้เรือนผมสลวยอย่างเบามือ เพื่อดึงยางมัดผมออก เพราะกลัวลูกพีชจะเจ็บหัวตอนนอนกลางคืน

ทว่าจังหวะนั้นดวงตาที่ยังคงจับจ้องมองหน้าเธอนิ่ง เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายที่อยู่ในใจ ในขณะมันกำลังรบเร้าให้เจอาร์ทำในสิ่งที่ต้องการเสียที

จุ๊บ!!

ความลุ่มหลงในใจบีบบังคับให้ร่างใหญ่โน้มใบหน้าลงมาจุ๊บแก้มเนียนเบา ๆ อย่างลืมตัว

พอนึกได้ว่าทำอะไรลงไป เจอาร์จึงชะงัก รีบร้อนลุกจากเตียง และสาวขายาวเดินออกไปจากห้องนอนในทันที ก่อนลูกพีชจะรู้ตัว

“เอาอีกแล้วนะไอ้ตี๋”

ทว่าพอร่างใหญ่พ้นกรอบบานประตูออกไป เปลือกตากลมสุดเหนื่อยล้าคู่นั้นค่อย ๆ ยกขึ้นมาช้า ๆ เมื่อรับรู้ได้ทุกอย่างว่าเขาทำอะไรกับเธอ

แทนที่ลูกพีชจะโกรธ กลับระบายยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า ในใจเต้นสั่นรัวแทบบ้า ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกดีกับเขาที่มีสถานะเป็นแค่เพื่อนกันนะ ยัยประสาทเอ๊ย

“ไอ้คนความลับเยอะ ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่”

ทั้งที่รู้ดีว่าไอ้ตี๋นี่เก็บงำบางอย่างเอาไว้ในใจ และเก็บเอาไว้ในห้องแดงนั่นก็ด้วย ไม่ว่ายังไงเธอจะต้องรู้ให้ได้ว่ามันคืออะไรกันแน่ แล้วเจอกันนะเจอาร์

ฮั่นแน่ บักเนิร์ดแอบจุ๊บแก้มสาว ลูกชายฉันโตเป็นบ่าวแล้วจ้า 

ฝากกดใจ กดคอมเมนต์ และกดเข้าชั้นให้ด้วยนะคะ 

วันนี้แวะเอาน้ำจิ้มมาฝาก

 

แสดงสปอยล์