Episode 3 ไปทำงานก่อนนะคะ

Episode

3

ไปทำงานก่อนนะคะ

ลลิตาไม่พอใจที่เอลิน่ารับเมธาทิพย์เข้าทำงาน แต่ก็ได้แต่เก็บงำไว้เท่านั้นเพราะตอนนี้เธออยากได้กระเป๋าและในตอนนี้ลลิตาอ้อนเอลิน่าไปที่ร้านกระเป๋าจนได้

“ลิตาอยากได้ใบไหนคะ” เอลิน่าเอ่ยถามแฟนสาวของเธอแล้วก็มองหน้าของสาวสวยที่เห็นเอลิน่าเป็นเหมือนบัตรเครดิตที่อยากได้อะไรก็แค่อ้อนเอาเท่านั้น

“ลิตาอยากได้ใบนั้นค่ะ ตอนนี้กำลังลดราคาอยู่เลยนะคะ” ลลิตาชี้ไปที่กระเป๋าถือใบสีดำที่ราคาอีกไม่กี่บาทก็เกือบครึ่งแสน

“ได้สิ ลิตาไปเลือกให้พนักงานได้เลยนะ พี่รอตรงนี้นะคะ” เอลิน่าบอกกับลลิตาแล้วก็นั่งรออย่างอารมณ์ดี

เอลิน่าแพ้ทางคนเอาใจเก่ง อ้อนเก่งอย่างลลิตาจนเธอให้ได้ทุกอย่าง ลลิตาเลือกกระเป๋าให้พนักงานเสร็จเธอก็เดินมาหาเอลิน่าแล้วก็อ้อนใหญ่เลย

“ขอบคุณพี่เอลินมากนะคะที่ซื้อให้ลิตาทั้ง ๆ ที่ไม่กี่วันพี่ก็เพิ่งซื้อให้แล้ววันนี้พี่ก็ซื้อให้ลิตาอีก จริง ๆ ก็เกรงใจนะคะ” ลลิตาพูดจาอ้อน ๆ เอลิน่าแล้วก็หอมแก้มเอลิน่าไปหนึ่งที

“ไม่เป็นไรเเหรอกนะคะ แต่เย็นนี้ต้องตอบแทนพี่หน่อยนะคะ” เอลิน่าเอ่ยขึ้นมาแล้วก็เอานิ้วมือของเธอจิ้มไปที่จมูกของลลิตาหนึ่งที

“ที่รักไม่ต้องบอกลิตาก็พร้อมตอบแทนอยู่แล้วค่ะ” ลลิตาเอ่ยขึ้นมาแล้วก็กอดแขนของเอลิน่าไปจ่ายเงินที่เคาเตอร์

หลังจากที่จ่ายค่ากระเป๋าเสร็จทั้งสองก็ไปกินข้าวที่ร้านอาหารญี่ปุ่น “ลิตาสั่งเลยนะ มื้อนี้พี่เลี้ยงเอง” เอลิน่าเอ่ยขึ้นพร้อมกับเลือกเมนูของเธอที่อยากกิน

อาหารวางมาเสิร์ฟเต็มโต๊ะทั้งสองทานกันเงียบ ๆ อย่างมีความสุข เหมือนทุกอย่างจะปกติแต่อยู่ ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายเอลิน่าอย่างสนิทสนม

“พี่เอลินขาไม่เจอกันนานคิดถึงจังเลยนะคะ” สาวสวยหน้าตาดีในชุดนักศึกษาพูดแล้วก็นั่งลงข้าง ๆ เอลิน่าอย่างถือวิสาสะ

“ค่ะ ไม่เจอกันนานเลยสบายดีนะคะ” เอลิน่าถามเธอกลับเพราะสาวสวยคนนี้คือเพื่อนน้องสาวของเธอที่ไม่ได้เจอกันนานหลายเดือนแล้วแต่ก็ไม่คิดว่าเธอจะทำตัวสนิทมากขนาดนี้

“สบายดีค่ะ แต่ตอนนี้เชอรี่ต้องไปแล้วไว้เจอกันนะคะ จุ๊บ” 

ลลิตาได้แต่มองตาปริบ ๆ อย่างไม่พอใจที่อยู่ ๆ ก็มีเด็กนักศึกษาที่ไหนไม่รู้มาเกาะแกะแฟนของเธอ ทำให้พาลอารมณ์เสียขึ้นมาในทันที

“ช่วงนี้มีนักศึกษามาเกาะแกะบ่อย ๆ นะคะ ไม่ทราบว่าสนิทสนมกันแค่ไหนคะ” 

“ก็เป็นเพื่อนของเอด้าไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น” เอลิน่าพูดออกไปตามความจริงที่เป็นอาจจะเป็นเพราะเพื่อนน้องสาวเป็นลูกครึ่งเหมือนกันวัฒนธรรมก็เลยเป็นอย่างที่เห็น

“ถ้าสนิทกันไม่ไปนอนด้วยกันเลยเเหรือคะ” ลลิตาพูดประชดเอลิน่าแต่เหมือนว่าเอลิน่าไม่ชอบที่ลลิตาพูดอย่างนั้นออกมา

“ลิตาพี่บอกไปแล้วว่าไม่มีอะไรแล้วทำไมต้องประชดด้วย”

“ใช่สิเดี๋ยวนี้พูดอะไรไม่ได้เลยสินะ ก็ได้ถ้าอย่างนั้นวันนี้ก็ต่างคนต่างกลับ” ลลิตาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเดินออกจากร้านโดยที่ไม่รอเอลิน่า คนในร้านค่อนข้างเยอะทำให้เอลิน่าไม่กล้าเสียงดังโวยวายจึงเรียกพนักงานมาเก็บเงินแล้วก็ออกจากร้านไป

ลลิตาเรียกแท็กซี่แล้วก็ขึ้นรถออกไปตรงไปยังบ้านหลังหนึ่งซึ่งก็คือบ้านที่เธออยู่มาเป็นเวลาเกือบสามปีก่อนที่เธอจะคบหากับเอลิน่าแต่แฟนของเธออย่างเอลิน่าไม่เคยมาที่บ้านหลังนี้เลยสักครั้ง นอกจากคอนโดมิเนียมของเธอที่เอลิน่าซื้อให้เท่านั้น

เอลิน่าขับรถกลับบ้านคนเดียวด้วยความเสียใจที่แฟนที่เธอรักมากไม่เชื่อใจและไม่เข้าใจในตัวของเธอเลยสักนิดว่าเธอรักลลิตามากแค่ไหน

“ทำไมนะลิตาถึงหาเรื่องโกรธเราอยู่เรื่อยเลย ทั้ง ๆ ที่เราก็ตามใจทุกอย่าง” เอลิน่ากลับมาที่บ้านของเธอแต่ก็นอนไม่หลับจึงออกไปเที่ยวกับเพื่อนจนเมามายในตอนดึก ๆ เธอคิดถึงลลิตาจึงไปหาที่คอนโดมิเนียมของลลิตาแต่เธอก็ไม่ได้อยู่ที่นั่น

“ไปไหนนะลิตา” เอลิน่าจึงนอนรอลลิตาที่คอนโดมิเนียมจนเช้าลลิตาก็ยังไม่กลับมาที่ห้อง

เอลิน่าจึงอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปที่คาเฟ่ของเธออย่างเช่นทุกวันและอีกอย่างที่วันนี้เธอต้องไปที่คาเฟ่เป็นเพราะมีรายการทีวีมาถ่ายที่คาเฟ่ของเธอทำให้เอลิน่าต้องไปตรวจสอบความเรียบร้อยและดูแลให้เต็มที่ในฐานะเจ้าของร้าน

เมธาทิพย์เองก็ตื่นเต้นในการเป็นพนักงานพาร์ทไทม์ในวันแรกมาก ๆ เธอตื่นนอนตั้งแต่ตีห้าครึ่งทั้ง ๆ ที่เธอตื่นตอนเจ็ดโมงเช้าก็น่าจะทันเพราะที่ทำงานก็ไม่ได้ไกลมากอีกอย่างร้านก็เปิดตอนสิบโมง เธอต้องไปทำงานตอนเก้าโมงแต่ไม่รู้ว่าเธอจะตื่นมาทำไมแต่เช้าอาจจะเป็นเพราะความตื่นเต้น

“แม่คะ พ่อคะ หนูไปทำงานก่อนนะคะ” เมธาทิพย์บอกกับพ่อและแม่ของเธอยิ้ม ๆ แล้วก็ยกมือไหว้ก่อนไปทำงานวันแรก

“โชคดีนะลูก เย็นนี้เจอกัน” พราวนภาบอกกับลูกสาวแล้วก็เดินไปกอดหนึ่งทีด้วยความรักความเป็นห่วงที่คนเป็นแม่มีให้ต่อลูกสาวของเธอ

เมธาทิพย์นั่งรถมาที่เรนโบว์คาเฟ่ ระหว่างที่นั่งรถมาเธอก็เผลอนอนหลับระหว่างทางอาจเป็นเพราะว่าเธอตื่นแต่เช้าเกินไป

เมธาทิพย์มาถึงคาเฟ่ก่อนพนักงานคนอื่นแม้แต่หญิงหญิงก็ยังมาไม่ถึงที่ทำงาน เมธาทิพย์นั่งรอที่โต๊ะบริเวณใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งหน้าคาเฟ่ เอลิน่าที่มาแต่เช้าเพราะนอนไม่หลับและอยากมาเตรียมความพร้อมให้ทันเวลา กำลังเดินไปที่ห้องทำงานเห็นเมธาทิพย์นั่งอยู่คนเดียว เอลิน่ายกนาฬิกาขึ้นมาดูก็เห็นว่าเหลือเวลาอีกยี่สิบนาทีกว่าจะถึงเวลาเข้างานแต่เมธาทิพย์มาก่อนเวลาเธอก็ยิ้มเพราะเอ็นดูเด็กพาร์ทไทม์ที่เธอตัดสินใจให้มาทำงานด้วยทำหน้าที่ได้ดีกว่าที่เธอคาดหวัง

“ขยันดีนะเนี่ย” เอลิน่าพูดแล้วกำลังจะเดินไปทักทายเมธาทิพย์แต่อยู่ ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นมาจากข้างหลัง

“บอสคะ วันนี้เราต้องเตรียมอาหารเพิ่มอีกนะคะ ทางรายการโทรมาสั่งเพิ่มค่ะ” แม่ครัวประจำครัวของเรนโบว์คาเฟ่เดินมาหาเอลิน่าเพื่อแจ้งรายละเอียดอาหารในวันนี้ทำให้เอลิน่าที่ตั้งใจจะมาทักทายเมธาทิพย์ไม่ได้เดินมา

เอลิน่าเดินไปกับแม่ครัวเพื่อเตรียมอาหารให้เพียงพอสำหรับทีมงานที่จะมาถ่ายรายการทีวีในวันนี้

เมธาทิพย์นั่งรอให้ถึงเวลาทำงานและรอพี่หญิงหญิงเพราะเมื่อวานพี่หญิงหญิงบอกว่าถ้ามาถึงก่อนให้นั่งรอตรงนี้

“อ้าวน้องพาร์ทไทม์มาทำงานก่อนเวลาอย่างนี้น่าชื่นชมมากเลยนะ แต่ตอนนี้ไปหยิบไม้กวาดมากวาดใบไม้พวกนี้ก่อนจ๊ะไม่ใช่มานั่งรอเฉย ๆ เนอะ” แอปเปิลที่มาทำงานพร้อมกับฝนเดินมาบอกให้เมธาทิพย์ไปกวาดใบไม้ทั้ง ๆ ที่หญิงหญิงไม่ได้บอกกับเธออย่างนี้

“แต่พี่หญิงหญิงไม่ได้บอกนะคะ”

“แต่ทุกคนก็ต้องทำอย่างนี้นะ แค่เปลี่ยนเวรกันและวันนี้เป็นของเธอจ๊ะ” ฝนพูดขึ้นมาแล้วก็จ้องมองเมธาทิพย์เพื่อกดดันให้เธอไปทำตามที่ทั้งสองสั่ง

เมธาทิพย์ทำตามที่สองคนบอก สองสาวหัวเราะคิกคัก ๆ ที่แกล้งน้องใหม่ได้สำเร็จ เมธาทิพย์พอจะรู้ว่าโดนแกล้งแต่เธอมาทำงานวันแรกก็ไม่อยากมีปัญหาจึงยอมทำตามแต่โดยดี

หญิงหญิงขับรถเข้ามาจอดลงจากรถมาก็เห็นเมธาทิพย์กำลังกวาดใบไม้อยู่หน้าคาเฟ่ก็รีบเข้าไปหาเมธาทิพย์ทันที

“เม็ดทรายทำไมหนูมากวาดใบไม้อย่างนี้คะ หน้าที่ตรงนี้มีคนรับผิดชอบอยู่แล้วค่ะ หน้าที่ของหนูคือในร้านนะ” 

“ก็พี่สองคนนั้นบอกให้ทรายมากวาดบอกว่าทุกคนต้องทำแต่วันนี้เป็นเวรของหนู” 

“นี่มันแกล้งกันชัด ๆ” หญิงหญิงพูดขึ้นมาแล้วก็เดินตรงเข้าไปหาแอปเปิลกับฝนเพื่อเคลียร์เรื่องนี้แต่เมธาทิพย์ห้ามไว้เพราะไม่อยากถูกมองว่าขี้ฟ้องเพราะไม่อยากมีปัญหาด้วย

“พี่หญิงไม่ต้องไปว่าพี่สองคนนั้นเเหรอกนะคะ หนูไม่อยากมีปัญหาค่ะ”

“โอเค ๆ แต่ถ้ามีอีกพี่จะไปฟ้องบอสให้ วันนี้เป็นวันหยุดชอปเปอร์เม็ดทรายต้องช่วยงานพี่หนักหน่อยนะ” หญิงหญิงพูดขึ้นมาแล้วก็ยิ้ม ๆ

“ได้ค่ะ เม็ดทรายพร้อมมากค่ะ” เมธาทิพย์ที่โดนแกล้งแต่ก็ยังยิ้มได้เหมือนเดิม