บทที่ 4

દᵕ̈૩ ปะป๊าของไข่ตุ๋น ตอนที่ 4 દᵕ̈૩

นับตั้งเเต่คบกับณคินจนถึงขั้นตกลงเเต่งงงานกัน เกี๊ยวก็เป็นฝ่ายยอมเขามาโดยตลอด เเต่วันนี้ต่างออกไปณคินกลับกลายเป็นคนยอม ยอมที่จะใส่เสื้อชั้นในลายลูกไม้เพื่อใครน่ะเหรอ

เพื่อเมียชื่อเกี๊ยวน่ะสิ

“อ๊ะ อ๊าา เธอจ๋า ชุดลูกไม้อึก! สวยมากเลยครับ อิ๊ อร๊างง”

“เสียวสัส ซี๊ดด ตอดดีไม่เปลี่ยนเลยนะคะ”

จุ๊บมั๊วะ (จุ๊บหน้าผากเมีย)

โซฟาในห้องนั่งเล่นกลายเป็นที่รองรับเเรงราคะของเขากับณคิน คนใต้ร่างคลอนเเคลนตามเเรงกระเเทกเข้าออกช่องรูสวาท นัยน์ตาสีอัลมอนด์ปรือมองคนตัวใหญ่ที่โหมเเรงเข้าใส่ไม่พัก ฝ่ามือขาวสัมผัสลงบนกลุ่มกล้ามเนื้อใต้ชุดลูกไม้สีเเดงเกาะติดบนตัวคนตัวโต ยอดดอกสีสดเสี้ยนกับเนื้อผ้าอย่างเร้าร้อน เกี๊ยวซ่าเผยอปากครางเมื่อลำเเก่นใหญ่งัดกระทุ้งจุดกระสัน ขาเพรียวเกี่ยวเอวหนาเเน่นปึก ก้านนิ้วทรงเทียนไขฝังรอบเล็บบนบ่าของสามี

เสียงเนื้อกระทบกันดังตั่บ ๆ หยาบโลนระงมทั่วห้อง เนื่องจากพื้นที่คับเเคบเกินไปณคินจึงสอดมืออุ้มเกี๊ยวลุกขึ้นด้วยความละล้าละลัง ขณะที่จุดเสียวยังเชื่อมติดกันณคินอุ้มร่างอ่อนระทวยของเกี๊ยวขึ้นเหนือโซฟาได้ปลายทางคือโต๊ะในครัว ผนังนุ่มร้อนถูกกระทุ้งตลอดทางเดินณคินไม่ปล่อยให้ลำเเกนหลุดออกจากร่องหวาน เมื่อมันหลุดออกเขาจับมันยัดเข้าไปใหม่ใส่เเรงโยกตามระยะเท้าที่ก้าวเดิน

เรือนกายขาวนวลถูกวางลงบนโต๊ะกลางห้องอาหาร ณคินโน้มใบหน้าชื่นเหงื่อพรมจูบกลางกลุ่มผมสีดำเปียกชุ่มเเข็งตัวเป็นช่อ ๆ เลื่อนลงหน้าผาก นัวเนียปลายจมูก จบที่ริมฝีปากบางสีดอกกุหลาบจูบเเลกลิ้นเสียงดังจ๊วบจ๊าบ นํ้าลายยืดหยุ่นเป็นใยเเมงมุม คนใต้ครางครือร่อนสะโพกหยอกเย้าสามีเบา ๆ ณคินกระตุกยิ้มมุมปาก เคลื่อนใบหน้าหล่อคมชิมยอดดอกสีชมพูลิ้มรสมันอย่างอ้อยอิ่ง ใช้ลิ้นเลียวนเวียนดูดกัดอย่างน่าหมั่นไส้ เกี๊ยวซ่าเชิดหน้าส่งเสียงหวานรัญจวน เเอ่นอกรับเเรงดูดกัดเเสนหนักหน่วงพร้อมร่อนสะโพกโยกยันลำเเกน

“อ๊ะ อ๊า.. เธอเเบบนั้น เเบบนั้นเเหละ อ๊าาา สัส”

เกี๊ยวสบถออกมาจิกหัวสามีเงยขึ้นจากยอดอก กระเเทกจูบหนักหน่วงนัวเนียกันจูบเเล้วผละออก ณคินจุดยิ้มปากดวงตาคมดูพึงพอใจ เกี๊ยวกัดปากล่างยั่วเยสายตาคู่งามหวานเยิ้มชวนให้น่ากลั่นเเกล้ง ยกมือขึ้นลูบไล้เสื้อในลูกไม้สีเเดง กดบี้จุกนมสีชมพูใต้ลูกไม้ ณคินส่งเสียงซี๊ดซ๊าดเสียวจัดที่จุกนมโดนกดบี้

“เสียววะเธอ เธอกดอีกดิ!”

“อิ๊ก เธอ อร๊างงง!”

ตั่บ ๆๆ!

ณคินอ้าขาเพรียวกว้างกดมันเเนบติดกับโต๊ะ อัดสะโพกใส่อย่างรุ่นเเรงเหมือนหมาบ้าติดสัตว์กระเเทกลำเเอนชนผนังไร้ปราณี คนตัวเล็กหัวสั่นหัวหลอนกลุ่มผมจับตัวกันเป็นช่อสั่นไหว ริมฝีปากสีชมพูบวมเจ่ออ้าปากร้องครางเสียงหวานหยดย้อย ปลุกเร้าเเรงราคะได้ดี เสียงลมหายใจถี่กระชัน ลำเเกนจ้วงโจ้งรูสวาทจนรอยจีบยืดเหยียดเป็นรอยตรงตามขนาดไซส์

คนตัวใหญ่จับข้อผับของภรรยายกขึ้นพาดบ่า กัดฟันแน่นโยกเยกเอวหนาอัดใสช่องทางรัก จนโต๊ะสั่นเสียดสีกับพื้นจนเป็นเสียง สรวงสวรรค์อยู่อีกไม่ไกลเกินเอื้อม โหมเเรงพุ่งลำเเกนเข้าออกร่องหวานนํ้าเเตกทะลัก เอวหนาส่ายเเรงดุเดือดเหมือนกระทิงคลั่งค่อย ๆ ผ่อนเเรงลงจนหยุดนิ่งเเช่ลำเเกนค้างไว้ ปล่อยขาที่พาดบ่าลอยห้อย ล้มร่างสบอกเมียฟังเสียงหัวใจเต้นพร้อมลมหายใจถี่ระรัว

เกี๊ยวซ่าหลุบตามองสามีผู้บ้าบิ่นลั่นเอวใส่ไม่ห่วงกันเลย อยากปริปากด่าเเต่ก็ไม่มีเเรงทำ ทำเพียงเเค่ถอนหายใจลูบหัวสามีที่อ่อนเเรง ใบหน้าคมช้อนขึ้นมองภรรยา ยื่นหน้าพรมจูบใต้คางมนเบา ๆ เเล้วถอดลำเเกนออกจากร่องสวาท เนื้อร้อนสั่นระริกหยาดนํ้ากามค้างคาอยู่ไหลหยดลงพื้นห้อง เกี๊ยวซ่าหุบบดบังส่วนล่าง

เกี๊ยวซ่านอนหมดเเรงบนโต๊ะ ปรือตาคู่หวานแหววมองสามียืนตรงปลายเข่า เเผงกล้ามเป็นลอนเบียดกันเเน่นตึง อกกว้างสวมทับด้วยชั้นในลายลูกไม้ ยอดดอกสีชมพูชูชันยั่วสายตาคนเป็นเมียยิ่งนัก

เมื่อยจัง

“ฮู่ว เธอไปรับลูกกี่โมงครับ”

ณคินพ่นลมหายใจทางปาก ยกมือขึ้นสางครูว์คัตสะเก็ดเหงื่อติดง่ามมือประปราย เเล้วยื่นมือไปด้านหลังปลดตะขอเสื้อชั้นใน ตั้งใจไว้ให้คนตัวเล็กใส่เเต่เเผนกลับพลิกพลัน

“สามโมงครึ่ง อื้อ..” ส่งเสียงครางครือในลำคอ “เธอจะถอดเเล้วอ๋อ”

“อ่า มันสี้หัวนม เสียวทั้งหัวนมเสียวทั้งคว*ไม่ไหว”

โยนเสื้อชั้นในไปไว้ข้างโต๊ะ

“เธอรับลูกสามโมงครึ่งใช่ไหมครับ”

“อื้อ”

เกี๊ยวผงกหน้าหงึก ๆ

“อีกสักสองรอบน่าจะทัน เค้าลืมใส่สายจูงให้เธออะ”

♡♡♡

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสะท้านไปทั่วห้องนอน เตียงขนาดใหญ่ไซส์คิงสั่นเอี๊ยดอ๊าดโยกเยกราวกับเเผ่นดินไหวหลายริกเตอร์ ผ้าปูยับย่นไร้ระเบียบ เสียงกระดิ่งจากปลอกคอหมากระทบกันเมื่อคนใต้ร่างโดนคนตัวใหญ่ตอกเเรงกระหน่ำใส่ไม่หยุดเหมือนสัตว์ร้ายที่หื่นกระหายจัด ๆ เเผ่นหลังกว้างเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนลากยาวเป็นทางตรง

ณคินชันเข่ากับเตียงยกสะโพกคนรักขึ้นนิด งัดลำเเกนซํ้ายํ้าจุดกระสัน ร่องสวาทเเดงระเรื่อกลืนกินลำเเกนอย่างมูมมาม เกี๊ยวซ่าหน้าเเดงจัดตาเหลือกลอยสมองขางโพลนเหมือนกระดาษเอสี่สีขาวสะอาด ลิ้นสีชมพูห้อยโตงเตงนํ้าลายยืดเป็นเส้นบาง ๆ ปากสีฉํ่าอ้าร้องเเหบเเห้งครางไม่เป็นศัพท์ ณคินคิดตะบปหน้าขาขาวบีบเค้นจนเป็นรอยชํ้า ตะบี้ตะบันเอวยํ้ารูรักซํ้าเเล้วซํ้าเล่า

“อ๊ะ อ๊าาา.. พะ- พอเเล้ว อึก ฮาา เค้าไม่ไหวเเล้ว”

วงหน้าเล็กหลับหูหลับตาส่ายหัว หากยังทำต่อไปอีกเขาคงไปรับลูกชายไม่ทันเเน่นอน เผลอ ๆ เดินไม่ไหวด้วย

“อาาห์.. อีกนิดนะคะ”

เขาโน้มตัวพ่นคำพูดข้างหูเกี๊ยวด้วยเสียงเเหบกระเส่าพรมจูบเเก้มนวลสีเเดงในคราเดียวกัน เกี๊ยวได้เเต่ภาวนาในใจขอให้อีกนิดเป็นนิดที่นิดจริง ๆ

ณคินถอนลำเเกนออกจากร่องหวานจับท่อนลำเเข็งเขื่องถูไถกับรอยจีบที่เผยอปากทางเข้าเพียงนิด ผนังสีเเดงสดสั่นระริกเรียกหาสิ่งใหญ่โต ณคินใช้มือข้างหนึ่งเเหวกร่องเเล้วดันลำเเกนเข้าพรวดเดียวสุดด้าม ร่างบางกระเพื่อมไหวเเอ่นอกเหนือพื้นที่นอน ร้องครวญครางไม่เป็นศัพท์ คนตัวใหญ่ไม่เว้นจังหวะให้หายใจกระตุกสายจูงในมือ อัดเเรงโถมใส่คนรักคล้ายกับหมาบ้า เส้นเอ็นกระตุกสั่นเนื้อตัวจิกเกร็งยัดลำเเกนเข้าไปจนสุด ปล่อยของเหลวสีขาวเข้าชะโลมโพรงสวาท ยกสุดท้ายสิ้นสุดเเค่นี้

เกี๊ยวหดตัวนอนตะเเคงหลังลำเเกนถอนออกพร้อมกระเเอมไอเเห้ง เปลือกตาโรยล้าปิดลงทีละนิดส่วนล่างเกิดอาการชาชั่วขณะหนึ่ง ร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ความเสียวโลนเเล่นไปทั่วกายเเม้จะหยุดเเล้วก็ตาม พื้นที่ว่างเปล่าเติมเต็มด้วยร่างสามี เขาล้มตัวนอนข้าง ๆ สัตว์ดุร้ายกลางหว่างขายังไม่สงบดี เเต่เขาคงไม่ทำต่อเเล้วเกี๊ยวซ่าคิดเเบบนั้น

“ตอนดึกงดทำเลยนะครับ”

“ฮะ ๆ” เขาหัวเราะเเห้ง พูดต่อว่า “ของเราสงบเเล้ว ของพี่ยังไม่สงบเลยอะ”

เกี๊ยวซ่าหลุบตามองเจ้าสัตว์ร้ายเเข็งเขื่อง ปลายหัวหยักสีชมพูมีนํ้าปริ่ม ๆ ต่างกับลูกชายเขาที่หดห้อยไร้วิญญาณ สงสัยจะปล่อยหลายครั้งเกินทนรอบสุดท้ายจึงไม่ผลิตของเหลว

“เฮ้อ.. สงสัยลูกชายจะได้พ่อมันเยอะ กินกี่ครั้ง ๆ ก็ไม่รู้จักอิ่มจักพอ” ณคินว่า

รู้จักว่าด้วยเเฮะคนคนนี้

“เชิญคุณนักเเสดงไปจัดการตัวเองนะครับ กระผมขอตัวไปนอนก่อน อ๋อ! อย่าลืมไปรับลูกด้วยละ ไถ่โทษที่คุณทำผมไว้เเสนสาหัส ก้นระบมหมด”

“…”

เกี๊ยวใช่เเรงเฮือกสุดท้ายควานหาผ้าห่มคลุมกายตัวเอง ม้วนตัวจนเป็นรังดักเเดหน้าที่รับลูกถูกยกให้ณคินเป็นที่เรียบร้อย ร่างกายตอนนี้หนักเอาเรื่องเเค่จะลุกเดินเขายังคิดยากเลย

หลับสักตื่นคงจะดี

♡♡♡

; 19.00 น.

กลิ่นหอม ๆ ชวนให้ฝันสลายเสียงเจี๊ยวจ๊าวที่คุ้นหูปลุกเร้าให้เขาต้องตื่นทั้งที่ยังหลับไม่เต็มอิ่ม เกี๊ยวลุกขึ้นท่ามกลางความมืด สายตาค่อย ๆ ปรับโฟกัส จนรับรู้ว่าทั้งห้องไม่ได้มืดหมดข้างเตียงมีโคมไฟดวงน้อยเปิดไว้ส่องแสง เกี๊ยวถอดปลอกคอออกก่อนเป็นลำดับเเรกก่อนลุกขึ้นยืน เก็บปลอกใส่ลิ้นชัก เดินเข้าห้องน้ำนั่นคือจุดประสงค์ที่สอง ออกมาเปลี่ยนเสื้อผ้าใส่ชุดสบาย ๆ เเล้วเดินออกจากห้อง

สิ่งเเรกที่ทำให้เกี๊ยวจุดยิ้มมุมปากคือเจ้าไดโนเสาร์สีเขียวตัวกลมน่ารักกอดตุ๊กตาฉลามคู่ใจ สายตาของสองคนหันมาบรรจบกันพอดี ไข่ตุ๋นในชุดเขียวยิ้มร่าวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าหาหม่ามี๊ เกี๊ยวหย่อนตัวอุ้มลูกชาย กลิ่นตัวหอมฉุยผสมกลิ่นเเป้ง

อาบนํ้าเเล้วสินะเจ้าตัวเล็ก

“ตื่นเเล้วเหรอคะ พี่ทำต้มจืดสาหร่ายนะคะวันนี้”

เกี๊ยวหลุดขำเบา ๆ นานทีจะได้เห็นสามีสวมผ้ากันเปื้อนลายการ์ตูนน่ารัก เพราะส่วนใหญ่ไปคนเข้าครัวบ่อยสุดจะเป็นเขามากกว่าณคิน

“ขำอะไร?” เขาขมวดคิ้ว

“เปล่า เเค่รู้สึกเเปลกหูเเปลกตา ว่าไหมครับไข่ตุ๋น ปะป๊าดูเเปลก ๆ เนอะ” เกี๊ยวซ่าหันหาลูกชายต้องการความเห็น

“ใช่ค้าบ ปะป๊าใส่เสื้อกันเปื้อนลายเป็ดด้วย’

“….” พ่อครัวมองเสื้อกันเปื้อน “น่ารักไหมครับไข่ตุ๋น”

“น่าร๊ากกคิ ๆ เเต่หม่ามี๊ใส่ดูดีกว่า”

“ฮ่า ๆ” เกี๊ยวหัวเราะให้กับความใสซื่อของเจ้าตัวเล็ก เเล้วพูดต่อ “พี่ทำเสร็จเเล้วเหรอ”

“อื้อ เสร็จเเล้ว มีทั้งต้มจืดสาหร่ายเเล้วก็ไข่เจียวหมูสับ”

“งั้น เราไปกินข้าวฝีมือคุณพ่อกันเนอะไข่ตุ๋น” ปรายตามองสามีที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “ไปชิมว่าฝีมือปะป๊าอร่อยหรือเปล่า”

“เอา ๆ ไปกินกานน”

“อะเเฮ่ม ระดับนี้อะมันระดับเซฟเลยนะ การันตีด้วยด้วยถ้วยเเชมป์เลยนะค้าบ”

“ถ้วยเเชมป์หย๋อ ปะป๊าไปเเข่งตอนไหน ไข่จุ๋นเห็นเเต่ปะป๊าเเสดงหนัง”

“เอ้าตอนถ่ายหนังก็ทำนะครับ คนทั้งกองยังการันตีเลยว่าเลยอร่อย”

“มะเชื่อ ปะป๊าทำสู้หม่ามี๊ไม่ได้”

“อ้าวพูดได้ไงอ่า เมื่อกี้ไข่ตุ๋นยังบอกเลยว่าต้มจืดปะป๊าอร่อย หม่ามี๊ก็สู้ไม่ได้”

ณคินเเกล้งทำหน้านอยลูกชายตัวจิ๋ว ไข่ตุ๋นบุ้ยปากเมินหน้าไปทางอื่น คนกลางอย่างเกี๊ยวที่อุ้มลูกน้อยอยู่ถึงกับหัวเราะเบา ๆ ให้กับสองพ่อลูกคู่นี้

กัดกัันดีจริง ๆ

“พอ ๆ กินข้าวกันได้เเล้ว วันนี้วันพฤหัสนิครับ เดี๋ยวไปดูอุลตร้าแมนไกอาไม่ทันนะ”

เป็นมารดาที่เข้ามาห้ามศึก พาสองพ่อลูกเข้าวงกินข้าวกันอย่างสงบ เจริญอาหารเหมือนทุกวันเเม้วันนี้คนที่ทำอาหารจะไม่ใช่เกี๊ยว เเต่รสชาติอาหารก็ถูกปากทั้งเขาทั้งลูก ถึงไข่ตุ๋นบอกไม่อร่อยสู้หม่ามี๊ไม่ได้ ความจริงตัวเองขอเติมข้าวไปสามถ้วยเเล้วตอนนี้กำลังเข้าถ้วยที่สี่ เกี๊ยวซ่ากับณคินจุดยิ้มมุมปากมองลูกน้อยเจริญอาหาร ก่อนตาคมจะมองภรรยา

“เธอ”

“หืม? มีอะไรเหรอครับ”

“ตอนเค้าไปรับลูกอะ เค้าขับรถผ่านร้านราเมงร้านโปรดของเธอด้วย เห็นเค้าติดป้ายเเข่งขันกินราเมงอะ รอบนี้ไม่เหมือนรอบก่อน ๆ ชนะเเล้วได้เงินหนึ่งเเสนบาทเลยพร้อมบัตรกินฟรีหนึ่งปี”

“เหรอ จะว่าไปเราก็ไม่ได้ไปนานเเล้วนะ ว่าง ๆ คงต้องไปสักหน่อยเเล้ว”

“เเฮะ ๆ สายตาบอกชัดเลยอะว่าไม่ได้ไปกินธรรมดา ไปผลาญเลยนะนั้น”

เสร็จมื้อเย็นเกี๊ยวเป็นคนเก็บโต๊ะล้างจานล้างถ้วย ปล่อยให้สามีกับลูกนั่งย่อยอยู่หน้าทีวีเสียงการ์ตูนเรื่องโปรดของลูกชายดังให้ได้ยินเป็นระลอก เก็บกวาดเรียบร้อยเกี๊ยวเช็ดไม้เช็ดมือ เปิดตู้เย็นหยิบจานผลไม้ปลอกเปลือกเรียบร้อย กินผลไม้หลังทานข้าวเสร็จนับว่าดียดีกว่าคือกินไปดูทีวีไป ปิดไฟเดินจากครัวไปหาลูกชายกับสามีวางจานผลไม้ให้พวกเขา เเล้วเดินเลี้ยวเข้าห้องนอน

เกี๊ยวหยิบเเม็คบุ๊คบนโต๊ะพร้อมเอกสารจำนวนหนึ่ง หวังไว้ว่าจะยกออกไปทำงานข้างนอกพลางดูทีวีไปด้วย ทว่ายังไม่ทันได้ทำอย่างนั้น เสียงมือถือก็ดังเรียกให้เขาหันไปคว้ามันขึ้นมา เป็นสายเรียกเข้าจากรุ่นพี่ผู้ช่วยผู้กำกับ

พี่หวาน

“ว่าไงครับพี่”

[ไปถึงไหนเเล้ว]

“ไปถึงไหน.. อ่อ.. ผมเพิ่งจะได้นิยายจากนักเขียนมาอะครับ ตอนนี้กำลังจะศึกษาลักษณะการพูดของตัวละครครับ”

[เหรอ ยังไงก็ขอให้เสร็จภายในเดือนนี้นะ พี่เปงจะเริ่มถ่ายเดือนหน้า]

“เฮ้ย พี่มันจะทันได้ไง”

[ไม่ทันน้องก็ทำให้มันทันสิคะ พี่เปงอุตส่าห์เลือกเราให้มาเขียนบท ช่วยทำให้มันคุ้ม ๆ หน่อย ทำงานด้วยกันมาก็ตั้งหลายปีรู้จักนิสัยพี่เปงอยู่ อย่าทำให้คนอื่นเดือดร้อนละ]

เเล้วใครบอกว่าอยากเขียนให้กัน

“ครับ จะพยา-”

[ไม่ต้องพูดคำว่าพยายามนะคะ พี่ไม่อยากฟังคำนั้น พี่อยากฟังคำว่าได้คำโอเคครับ]

“โอเคครับ จะทำให้เสร็จภายในเดือนนี้”

[อืม ก็เเค่นั้น]

ปลายสายตัดทิ้งหลังหมดคำพูด เกี๊ยวทิ้งสมาร์ตโฟนลงบนเตียงทอดกายนอนอย่างเหนื่อยหน่าย มองเพดานห้องสีขาวสีเดิมพรูลมหายใจเบาหวิว เขาทำงานกับค่ายหนังนี้มาหลายปีนับตั้งเเต่เรียนจบ ค่ายหนังมาดูหนังกันเถอะเป็นค่ายหนังคุณภาพ เเละเป็นบริษัทภาพยนตร์ที่ใครหลายคนต่างใฝ่ฝัน เขาคือหนึ่งในนั้น

เเต่เมื่อยื่นมือเข้าไปสัมผัสกลับรู้สึกได้ถึงความเน่าเฟคไม่ตรงปก เหมือนมาม่าหน้าซองที่พอเเกะดูกลับมีเเค่เส้น พนักงานทุกคนล้วนดีเเต่เปลือก พอหันมาเจอเขาเท่านั้นเเหละร่างจริงที่สุ้กซ่อนก็เผยออก เห็นเเค่นี้เรียกว่าน้อยนะ ตอนเขาเป็นพนักงานใหม่หนักกว่านี้ซะอีก พูดจาถากถางสารพัด เขารักงานด้านนี้จึงกัดฟันไม่โต้ตอบได้เเต่ยิ้มรับเพราะคิดว่าคนพวกนั้นอยู่มาก่อน อยู่มานาน ความน่าเชื่อถือจึงมากกว่าพนักงานใหม่ที่เพิ่งมาอยู่เเค่สองสามวัน

เวลาผ่านไป คนที่เคยดีก็เผยธาตุเเท้ให้เห็นมากขึ้น เกี๊ยวได้ค้นพบสิ่งหนึ่งของมนุษย์คือขีดจำกัดของความ ‘อดทน’ ถูกว่าจากรุ่นพี่เขาเริ่มตอกกลับบ้าง บางทีพูดจาลอย ๆ เเต่ถึงตัวตนของเขา กระนั้นคนที่อยู่มาก่อนก็ย่อมเป็นผู้ชนะอยู่ดี ในความบัดซบของบริษัทค่ายนี้ คงมีดีอยู่เเค่เรื่องเดียว สามารถรั้งเขาไว้นอกเหนือจากความรักที่มีต่องานเขียนบท

เงินเดือนไงละ

Rrr.. Rrr..

ความคิดถูกจิ้มเเตกปุ้งสมาร์ตโฟนเจ้ากรรมดันสั่นครือ เกี๊ยวซ่าถอนหายใจเฮือกใหญ่ คว้ามือถือขึ้นมากดรับเเล้วเเนบหู

“ฮัลโหล”

[ฮายยย! ไอ้เกี๊ยวมึงลืมกูยังเพื่อนร๊ากกกก กูกลับจากปารีสเเล้วนะ]

นํ้าเสียงเเสบเเก้วทำเอาเกี๊ยวเกือบวางสายหนี นั่นคือ ‘ริต้า’ สาวลูกครึ่ง เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเกี๊ยว

[คิดถึงค่ะ ไข่ตุ๋นสบายดีมะมึง อยากเจอหลานอะ มีของฝากให้เยอะเเยะเลยละ]

“นั่งดูการ์ตูนกับปะป๊าอยู่ มึงกลับจากปารีสเเล้วเหรอ”

[ค่ะ เพิ่งลงจากเครื่องเมื่อกี้เลยสด ๆ ร้อน ๆ นํ้าเสียงมึงดูเหนื่อย ๆ เป็นเหี้ยไรอะ]

มันชัดขนาดนั้นเลยเหรอ

“เปล่า กูก็เเค่-”

[ตอแหล เป็นเหี้ยไร อีพวกที่ทำงานเล่นมึงอีกเเล้วอ่อ อยู่กันดี ๆ ไม่ใช่ไหม!]

“ใจเย็นมึง ก็เเค่เหนื่อยวะ ไม่รู้เหมือนกันว่าเหนื่อยเหี้ยไร สงสัยจะเหนื่อยกับขยะวะ ไม่รู้จะทิ้งยังไงเเล้ว”

[เฮ้อ เเล้วมึงไม่บอกคุณณคินเหรอ ผัวมึงอะรู้ปะ อย่าบอกนะว่ามึงยังไม่ได้บอกอะ]

เกี๊ยวซ่าถอนหายใจครั้งเเล้วครั้งเล่า ปลุกตัวลุกขึ้นนั่งห้อยเท้า เขาไม่เคยบอกเรื่องนี้กับณคินเลย ส่วนมากจะเล่าให้กับยัยริต้าฟัง ไม่ใช่ณคินไม่สำคัญณคินสำคัญมาก เกี๊ยวมองว่าทุกคนย่อมมีปัญหาของตัวเอง ณคินเองก็มีปัญหาเเละเรื่องต้องทำ เขาไม่อยากให้ปัญหาเเค่นี้ไปกระทบณคิน เเม้วันนั้นณคินจะได้ยินสิ่งที่พวกมันพูด นั้นก็เเค่เล็กน้อยมีมากกว่านี้อีกเเต่เคลียร์กันเเล้วเขากับณคิน

“กูไม่อยากเอาปัญหาเเค่นี้ไปยัดใส่หัวผัวกู เเต่เอาเถอะระดับนี้เเล้ว เเม่งพร้อมบวกสัสอะ”

มาดิไม่ใช่ฟาขวดนํ้าก็เปิดหน้าได้อะ

૮꒰˵•ᵜ•˵꒱ა