บทที่ 3

દᵕ̈૩ ปะป๊าของไข่ตุ๋นตอนที่ 3 દᵕ̈૩

กลิ่นหอมของอาหารชวนให้หิว ปลุกร่างของณคินให้ตื่นจากห้วงฝัน เขาลุกขึ้นนั่งปรือตาปรับสายตาให้เข้ากับเเสงยามเช้า ยืดตัวลุกขึ้นจากเตียงยืนเต็มความสูง วันนี้ภรรยาไม่ได้เข้ามาปลุกเข้ามาปลุกเหมือนทุกวัน เพราะกลิ่นหอมของอาหารทำให้เขาไม่สามารถกัดฟันนอนได้อีกต่อไป

สิ่งเเรกที่ทำหลังตื่นนอนคือการเข้าห้องนํ้าล้างหน้าพร้อมอาบน้ำ ออกมาพร้อมสภาพเปียกชุ่ม ยืนหน้ากระจกสำรวจร่างกาย ณคินมองดูกระจกสะท้อนเรือนร่างของตน ฝ่ามือหนาลูบไล้กล้ามหน้าท้องหกก้อนเรียงตัวกันสวยงาม มีสะเก็ดนํ้าวิ้ง ๆ เกาะติดอยู่ ณคินปัดนํ้าออก

กว่าจะได้ขนาดนี้ไม่ใช่ง่าย ๆ

ตรวจตัวเองจนพอจึงยอมเปลี่ยนเสื้อผ้า วันนี้ณคินมีตารางงานไม่เยอะเขาถามตารางงานจากพี่ ‘ไก่’ ผู้จัดการส่วนตัวเรียบร้อยเเล้ว ช่วงเช้ามีถ่ายเเบบของคุณหลินเจ้าของเเบรนด์เสื้อผ้า เที่ยงมีสัมภาษณ์เกี่ยวกับซีรี่ส์เรื่องใหม่ที่จะเล่น บ่ายสี่มีถ่ายเเบบนํ้าหอม นอกนั้นตารางโล่ง มีเวลาให้ทั้งลูกเเละภรรยา

เสด็จตัวออกจากห้องได้ตอนประมาณเจ็ดโมงตรง โต๊ะอาหารจัดเตรียมเรียบร้อยเเล้วฝีมือของภรรยาเขาเอง ณคินเข้าไปกอดภรรยาจากด้านหลังป้อนหอมไปหนึ่งที

“ภรรยาใครหว่า ทำอาหารอร่อยที่สุด”

“ปากหวานเเต่เช้าเลยนะ วันนี้พี่มีงานตอนเช้าไม่ใช่เหรอ”

“ครับพี่มีงานตอนเช้า เเต่เดี๋ยวนะ” ณคินหลุบตามองเกี๊ยว “ไม่ไปทำงานเหรอคะวันนี้”

“ไม่ไปครับ วันนี้เค้าต้องเริ่มเขียนบทอะดิ ต้องศึกษาตัวละครด้วย”

“โห วันหยุดเราเเม่งไม่ตรงกันอะ”

ณคินเพิ่มเเรงกอดมากขึ้น หอมเมียรัว ๆ

“อ๊ะ! พอเเล้วเธอ ฮ่า ๆ มันจั๊กกะจี้นะตรงนั้นน่ะ”

“อยากดูดคอ”

“พอเลยนะครับพี่ กินข้าวเเล้วไปทำงาน” เกี๊ยวมองค้อนใส่

“จะรีบเคลียร์งาน เเล้วรีบมาหานะครับ จุ๊บมั๊วะ” จํ้าจูบกลางหน้าผากเมียไปที

“หม่ามี๊ค้าบ อุ๊ต๊ะ ปะป๊าทำไรหม่ามี๊งะ”

ไข่ตุ๋นในชุดนักเรียนอนุบาลเดินเข้ามาเห็นฉากนี้พอดี เจ้าตัวเล็กรีบยกมือปิดตาทันที ปะป๊ากับหม่ามี๊เห็นเป็นต้องหัวเราะ ณคินอุ้มลูกน้อยวัยหกขวบขึ้นมาเกาพุงน้อย ๆ ไข่ตุ๋นเงยหน้าหัวเราะคิกคักชอบใจ

เเละภรรยาก็สั่งให้หยุดทำลูกเเบบนั้น ก่อนจะพาลูกน้อยนั่งกินข้าว มีบทสนทนาบนโต๊ะอาหารพอประมาณ ไข่ตุ๋นเคี้ยวข้างตุ้ย ๆ กลืนลงท้องมองหน้าทั้งปะป๊าเเละหม่ามี๊ก่อนจะถามขึ้น

“ปะป๊าค้าบ หม่ามี๊ค้าบ”

“หืม? /มีอะไรครับ”

สองคนเงยหน้ามองลูกชาย

“วันจุกนี้ ที่โรงเรียนจะจัดงานวันพ่อ ใครจะไปให้ไข่ตุ๋นหย๋อ ปะป๊าหรือหม่ามี๊”

ณคินมองลูกชายพร้อมรอยยิ้ม หากภรรยาอนุญาตให้เปิดเผยเรื่องครอบครัวเขาจะทิ้งงานทุกอย่างเพื่อไปให้ลูกชาย เเต่เขาก็เข้าใจเกี๊ยว ตัวณคินเองย่อมรู้ดีว่าตอนนี้เขาอยู่ในสถานะนักเเสดงมือฉมัง ฐานเเฟนคลับค่อนข้างเยอะ ป้ายโฆษณาต่าง ๆ ในกรุงเทพฯก็เป็นรูปเขา ไปไหนมาไหนทุกคนก็รู้จัก เมื่อมีคนรักก็ต้องมีคนเกลียด

ณคินชำเลืองมองเกี๊ยว เกี๊ยวไม่มีสีหน้าเป็นกังวล เรื่องเเค่นี้ไม่ขณามือเมียเขาหรอห บุคคลคนนี้ทำได้ทุกหน้าที่ทั้งภรรยาทั้งสามี เเละติดเพื่อด้วยเเหละองค์พิทักษ์ครอบครัว

ครอบครัวข้าใครอย่าเเตะ

คิดไม่ผิดที่เเต่งงานกับเกี๊ยว

“เธอ ถ้าเธอไม่ว่างไปเดี๋ยวพี่ไปให้เอาไหม”

เกี๊ยวหันหน้ามามอง

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวเค้าไปเอง พี่ไปทำงานเถอะ”

“จ้า ๆ”

เก่งทุกเรื่อง = เมียผมเองครับ

♡♡♡

จบมื้อเช้ากับครอบครัวณคินรีบคว้ากุญเเจรถพร้อมกระเป๋าเงิน นั่งออดี้สีดำขับออกจากคอนโดฯไปหาพี่ไก่ผู้จัดการส่วนตัวที่บริษัท ถึงบริษัทณคินได้นั่งคุยงานกับผู้จัดการครู่หนึ่ง ก่อนโดนพาตัวนั่งรถไปยังบริษัทคุณหลินเเบรนด์เสื้อผ้า ไม่ได้มีเเค่ณคินที่เป็นพรีเซนเตอร์ให้ ยังมีมินนี่อีกคน งานถ่ายเเบบสินค้าจึงเปลี่ยนกระทันหันเป็นถ่ายคู่

ณคินไม่มีปัญหาเพราะเขากับมินนี่เคยร่วมงานเเสดงด้วยกันอยู่หลายครั้ง ทั้งสองจึงดูสนิทสนิมกันเเละเข้าขากันง่าย ๆ ณคินโดนพาตัวไปจัดทรงผมเเต่งหน้าใส่ชุดที่จัดเตรียมมา เเละเริ่มถ่ายเเบบสินค้า

เเชะ.. เเชะ..

“เอ่อ.. ขอโทษนะครับคุณณคิน ช่วยโอบเอวน้องมินนี่หน่อยได้ไหมครับ”

“ครับ”

เสียงทุ้มทรงอำนาจตอบเเล้วทำโดยทันที สายตาคู่คมมองกล้อง ช่างถามกำลังจะกดถ่ายทว่าเขากลับไม่พอใจขึ้นมา ออกปากสั่งอีกครั้งว่า..

“น้องมินนี่ครับ”

“ค่ะ”

“ช่วยเอาหน้าสบอกของคุณณคินเลยได้ไหมครับ”

“ได้ค่ะ” มินนี่ช้อนตามองณคิน “ขออนุญาตนะคะคุณณคิน”

“อ่า”

เพราะได้นักถ่ายเเบบมือฉมังงานเเรกจึงผ่านไปอย่างเรียบง่ายเเละเร็วสมใจพ่อคนรีบร้อนด้วย ณคินเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวไปงานต่อไป เขาอยากเคลียร์งานให้เสร็จไว ๆ อยากกอดเมียใจจะขาด เเต่งตัวกลับชุดเดิมเสร็จสรรพ ณคินเเละพี่ไก่นั่งรถออกจากบริษัทคุณหลิน ไม่มีเวลาให้เเวะคุยกับใครเลย เขาเร่งพี่ไก่จนรายนั้นสงสัยเเต่ไม่ได้ถาม เเล้วเขาเองก็ไม่อยากตอบด้วย

ถึงอีกบริษัทหนึ่งพี่ไก่เเว็บไปคุยกับผู้บริหารสองคนนั้นเขารู้จักกัน ณคินเจอพี่ช่างเเต่งหน้าเขาพาตัวพ่อนักเเสดงเเต่งหน้าเซ็ตผมสวมเสื้อผ้า เดินไปอยู่หน้ากล้องทำท่าทางตามคำขอของช่างถ่ายรูป ใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมง รูปทุกรูปที่ออกมาล้วนดูดีจึงไม่มีถ่ายเเก้หรือถ่ายซํ้า จบงานสองพี่ไก่พาเข้าไปงานสุดท้าย งานสุดท้ายถูกอยู่กลางเซ็นทรัล พิธรกรยื่นร่วมกับนักเเสดงคนอื่น ๆ ซึ่งรอเขาอยู่ก่อนเเล้วถึงสี่คน

ก่อนจะปล่อยให้ตังนักเเสดงขึ้นไปร่วมตัวกับคนอื่น ๆ ผู้จัดการจับณคินหันเข้าหาตัวเอง จัดระเบียบทรงผมให้เรียบร้อย ทันทีที่ปลายเท้าของณคินเหยียบลงบนเวที สายตาของเเฟนคลับด้านล่างนับหลายชีวิตจับจ้องมาที่ชายร่างสูงเป็นตาเดียว ใบหน้านิ่ง ๆ ดวงตาคมกริบ ความหล่อเหลาทรงอำนาจเหมือนเจ้าพ่อมาเฟียจบที่เขาทั้งหมด ยืนหยัดอยู่บนเวทีเสียงกรี๊ดกร๊าดดังลั่นเซ็นทรัล ณคินยกมือไหว้พิธีทั้งสองคน เเล้วนั่งลงข้าง ๆ น้องทิว ๆ เเสงเเฟลชด้านล่างลั่นไม่พัก

การสัมภาษณ์เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ บรรยากาศในจุดนี้เต็มไปด้วยความสนุกสนาน ทุกคนต่างให้ความสนใจณคินเป็นพิเศษ เป็นเพราะว่าซีรี่ส์เรื่องนี้เป็นซีรี่ส์เรื่องเเรกที่เขาต้องเเสดงเป็นพระเอกซีรี่ส์วาย ผู้คนต่างให้ความสนใจไม่น้อย

“มาถึงคิวคุณณคินเเล้วนะคะ รู้สึกยังไงบ้างคะที่ได้เเสดงซีรี่ส์วาย ได้ยินมาว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องเเรกของคุณณคินด้วย” เธอยื่นไมค์ให้เขา

ณคินรับมาจ่อที่ปาก

“เอ่อ.. ก็.. ไม่รู้สึกยังไงน่ะครับ ได้ลองอะไรใหม่ ๆ ด้วย”

ณคินยื่นไมค์คืนให้เธอ ก่อนหน้านี้เขาตกใจไม่น้อยที่ต้องรับบทพระเอกซีรี่ส์วาย ตลอดเวลาที่เดินสายนักเเสดงมาเขาไม่เคยได้เล่นเเนวชายชายสักเท่าไหร่ ส่วนมากจะเป็นหญิงชาย เเต่การลองทำอะไรใหม่ ๆ เขาก็ชอบ อีกอย่างหนึ่งคือเขาถูกเลือกเเล้ว

จบจากสัมภาษณ์ก็ใช่ว่าจะกลับได้เลย ต้องเเวะถ่ายรูปกับบรรดาเเฟนคลับเเจกลายเซ็น ให้เเฟนคลับได้ใกล้ชิดสมใจก็เเบกร่างเหนื่อย ๆ กลับค่ายไปเอาออดี้ทะยานตัวกลับคอนโดฯทันที ก่อนกลับณคินเเวะซื้อไก่บอนชอนเจ้าดังให้ภรรยาด้วย ถามไปหาถามไถ่ถึงสถานการณ์นิดหน่อย ก่อนจบด้วยคำ ๆ เดียว ที่วนอยู่ในหัวเขาตลอดทั้งวัน

“คิดถึงนะ อยากเย็*เธอ”

[ท่องไว้คุณณคิน สามสิบเอ็ดเเล้ว ไม่ใช่ยี่สิบเอ็ด]

เมียน่าเยขนาดนี้ จะอดไหวได้ไง

“อายุไม่เกี่ยว ใส่เอวได้หมด”

[จ้า ๆ เเต่ก่อนจะใส่เอว กรุณาบอกด้วยนะครับ ว่าคุณณคินไปสั่งบ้าอะไร ใช้เงินกับเรื่องไม่เป็นเรื่องนะครับ เดี๋ยวโดนหยิกหูฉีก]

“เเงงง กลัวจังเเม่โหดมาก ฮ่า ๆ ของมาส่งเเล้วเหรอ ไวจัง”

[อื้อ เค้ารับให้เธอเรียบร้อยเเล้ว]

“ครับ พี่กำลังกลับ ซื้อของโปรดไปให้เราด้วยเเหละ”

ปลายสายตอบกลับมาอื้อพร้อมคำบอกด้วยความเป็นห่วงเกี่ยวกับการขับรถ หลังบอกประโยคนั้นเขาก็วางสายจากเกี๊ยว เหยียบคันเร่งพุ่งทะยานกลับคอนโดฯทันที จอดรถไว้ที่ลาดจอดใต้ตึก ก่อนสับตีนเเตกขึ้นห้อง โพล่งตัวเข้ากอดเมียก่อนเป็นลำดำเเรก

อุ้มเกี๊ยวซ่าให้ท่าเจ้าสาวมานั่งที่โซฟา ตาคมหลุบมองบนโต๊ะมีทั้งเเมคบุ๊คเปิดหน้าจองานทิ้งไว้เเละเอกสารอีกตั้งมากมายรายเรียงไม่เป็นระเบียบ บ่งบอกให้ณคินรับรู้ว่าภรรยาเขาทำงานอยู่

“คิดถึง”

ละสายตาจากกองเอกสารเหล่านั้น สบหน้ากับอกของเกี๊ยวสูดกลิ่นหอม ๆ จากเรือนกายใต้ชุดลำลอง เพิ่มเเรงกอดเเน่นขึ้นปลายจมูกจํ้าติดกับเสื้อยืด พลังเหือนหายได้ชาร์จเเบตอีกครั้ง

“หอม”

“เป็นอะไรของเธอเนี่ย พักนี้ดูอ้อนจังหืม”

“อยากอ้อนเมีย ไม่ได้เหรอครับ”

ช้อนตาออดอ้อนมองภรรยา ยื่นริมฝีปากเข้าจุมพิตตรงปลายครางเบา ๆ

“ก็ได้ อื้อ.. พี่.. ใช่! พี่สั่งอะไรมา เรายังไม่ได้เคลียร์” เกี๊ยวดีดตัวลุกขึ้นทันที เดินดุ๊ก ๆ ไปหยิบกล่องพัสดุสี่เหลี่ยมขนาดพอดีมาให้สามีดู

ณคินจุดยิ้มมุมปากอย่างจิ้งจอกเจ้าเล่ห์

“อยากรู้เหรอคะ”

“ไม่อยากจะเอามาให้พี่เเกะเหรอครับ”

“นั่งลงตรงนี้ค่ะ เดี๋ยวพี่เเกะให้ดูพร้อมกัน”

เกี๊ยวทำท่ามีลังเลสามีอยู่เเปปนึงก่อนยอมหย่อยก้นลงข้าง ๆ สามี ณคินรับกล่องสีน้ำตาลไว้ในมือเอื้อมมือไปหยิบกรรไกบนโต๊ะ ตัดสก๊อตเทปใส ๆ ติดหน้ากล่องออกจนหมด ปากกล่องค่อย ๆ เปิด เเละในที่ชุดของในกล่องก็ประจักษ์สู่สายตาของทั้งสอง มีปลอกคอพร้อมสายจูง กางเกงชั้นในลายลูกไม้พร้อมเสื้อชั้นใน มีเชือกสีเเดงหนึ่งเส้น

“…” เกี๊ยวมองหน้าสามีพูดไม่ออกกับของในกล่อง

“เอ่อ..” ณคินเกาเเก้มหัวเราะ “อาจจะดูโรคจิต เเต่เค้าอยากเห็นเธอใส่ตอนเย็*กันอะ”

“ทั้งหมดนี้กี่บาท”

“ไม่เกินห้าร้อยครับ”

“ไม่เกินห้าร้อย!” เกี๊ยวกระเเทกเสียงดัง

“ใช่เเล้วครับ”

คนตัวใหญ่ว่านํ้าเสียงเบางุดหน้าลงเหมือนสุนัขหูตก เขายอมควักเงินซื้อของพวกนี้ล้วนเเต่อยากลองรสนิยมใหม่ ๆ อีกอย่างหนึ่งเขาคิดว่าภรรยาตอนใส่กางเกงในเเละเสื้อในลายลูกไม้คงเข้ากันได้ดี เพราะภรรยามีผิวพรรณที่ขาว รูปร่างสมส่วนไม่ผอมเเห้งไม่อ้วนเกินไป

อยากล่ามเธอเหมือนหมาเเล้วเย็*

“เฮ้อ.. พี่นี่จริง ๆ เลย” เกี๊ยวถอนหายใจหน้าอ่อนใจ หยิบเสื้อชั้นลายลูกไม้สีเเดงขึ้นมาดู มองสามีสลับกับมันเเล้วกล่าวว่า “เอ เค้าว่าพี่ใส่ตอนเย็*เค้ามันน่าจะดีกว่านะ”

“หา ว่าไปนั้น”

“รักเค้าปะ”

“รักสิ ไม่รักจะอยู่กับเธอตั้งสิบเอ็ดปี”

“คิ พูดดีงั้นพี่ก็ต้องยอมเค้า หนึ่งวันนะคะเบบี้ ไว้พรุ่งนี้เค้าจะใส่ให้ดู เเต่ตอนนี้เธอใส่ให้เค้าดูก่อน เค้าอยากเห็นเธอ”

เกี๊ยวซ่าตัวเเสบยิ้มตาหยี ณคินมองหน้าภรรยารักที่คบกับมานานนับสิบเอ็ดปี ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเเค่ไหน เส้นรอยยิ้มกับดวงตาที่เป็นสระอิยังคงงดงามเหมือนวันเเรกที่ได้เห็น เกี๊ยวซ่าไม่ใช่ผู้ชายที่พิเศษเลิศเลอ เป็นเพียงผู้ชายตัวเล็ก ๆ สูง 178 เซนติเมตรธรรมดาคนหนึ่ง ผิวขาว หน้าตาน่ารัก เเละเป็นเพียงคนเดียวที่เขาจะยอมทุกเรื่อง

เพื่อเธอคนนี้ เสื้อในลูกไม้พี่ก็ใส่เเทนให้ได้

“ก็ได้ ใส่เเค่ส่วนบนนะคะ ส่วนล่างพี่จะโยกไม่ถนัดเอา” 

⁽⁽ଘ (ˊᵕˋ) ଓ⁾⁾