บทที่ 5

દᵕ̈૩ ปะป๊าของไข่ตุ๋น ตอนที่ 5 દᵕ̈૩

ครอบครัว ณ เจริญกิจ ตื่นกันเช้ากว่าปกติมาพร้อมความโกลาหล เนื่องจากณคินมีงานเข้าด่วน เกี๊ยวเลยต้องปลุกตัวเองหลังปิดตาได้เเค่สองชั่วโมง เตรียมข้าวกล่องให้สามีกินก่อนเข้าทำงาน ก่อนณคินจากไปทำงานดึงเกี๊ยวเเนบจูบเบา ๆ เเล้ววิ่งออกไปด้วยความเร่งรีบ ภารกิจช่วยสามีเรียบร้อย ถึงคิวลูกบ้าง

เเต่ก่อนไปปลุกไข่ตุ๋น เขาขอดื่มนํ้าเย็นสักเเก้วเรียกสติตัวเอง นํ้ารสเย็นยะเยือกไหลลงคอดับความเเห้งกร้านในคอให้ชุ่มชื่น สติกลับมาร่างซุปเปอร์มัมออกทำงาน เข้าไปปลุกเจ้าตัวเล็กให้ตื่นก่อนเป็นอย่างเเรก ไข่ตุ๋นงัวเงียลุกจากฝันผมเผ้ายุ่งเหยิงเดินเข้าห้องนํ้า เห็นลูกชายจัดการตัวเองได้ เกี๊ยวเดินออกจากห้องลูกชายเข้าครัวจัดมือเช้าให้ลูกน้อย

กว่าจะเรียบก็เจ็ดโมงเศษ เกี๊ยวเเต่งตัวให้ดูดีวันนี้เป็นวันสำคัญของลูกน้อย ใช้รองพื้นกลบใต้ตาดำสาเหตุเกิดจากเมื่อคืนเขานั่งหลังคดหลังเเข็งอ่านนิยาย สภาพยามเช้าเลยดูไม่สดใส อย่างน้อยท้องฟ้าเช้านี้ก็โปร่งใส

เเต่ง่วงชะมัดยาก

ปวดหลังด้วย ยิ่งอายุเยอะยิ่งปวดหลัง ให้ตายสิ

“พร้อมยังครับไข่ตุ๋น”

“พร้อมเเย้ว หม่ามี๊จะไปเเทนปะป๊าใช่ไหมค้าบ” เด็กน้อยในชุดนักเรียนสีขาวสะอาด กลีบเสื้อถูกรีดเนียนกริบโดยฝืมือของซุปเปอร์มัม เดินออกจากห้องสวมหมวกบัคเก็ตสีเหลืองลายเป็ด เเบกเป้กระเป๋าน่าเหมือนเด็กอนุบาลญี่ปุ่นพร้อมไปโรงเรียน

เกี๊ยวยกมือขึ้นตรวจเวลา

“ไข่ตุ๋นไม่ลืมอะไรใช่ไหมครับ”

“ค้าบ มะลืมค้าบ ไปโรงเรียนกาน”

เห็นลูกน้อยสดใสหัวใจซุปเปอร์มัมก็เบ่งบานเหมือนดอกไม้กลางทุ่ง อาการปวดหลังอาการง่วงลึกหายเป็นปลิดทิ้ง เกี๊ยวอุ้มลูกน้อยที่เขาเเละสามีปั้นมากับมือ ก่อนออกจากห้องก็ปิดไฟลงกลอน อยู่ลิฟท์เกี๊ยวปล่อยให้ลูกชายได้เดินเอง เด็กน้อยวัยกำลังเรียนรู้ดูนั้นดูนี่ตามประสา ถึงชั้นเเรกไข่ตุ๋นยกมือสวัสดีลุงยามเหมือนอย่างเคย

สองคนเดินมาถึงลานจอดรถใต้คอนโดฯ เกี๊ยวยกกุญเเจขึ้นกดเพื่อปลดล็อครถ จับลูกน้อยเข้าไปนั่งจุ่มปุ๊กอยู่ในรถพร้อมรัดเข็มขัดนิรภัยให้ลูกน้อย เดินวนกลับมาอีกฝั่งยัดตัวเองเข้าประจำตำเเหน่ง กำลังจะสตาร์ทรถ จู่ ๆ สมาร์ตโฟนก็ดังกวน เกี๊ยวล้วงเอามือถือในกระเป๋าออกมา

ณคินวีดีโอคอลมาหา

[เธอ ทำอะไรอยู่อะ]

“กำลังจะพาเจ้าตัวเล็กไปโรงเรียน” เกี๊ยวเปลี่ยนใช้กล้องหลังหันไปหาลูกชาย ซึ่งกำลังเคี้ยวขนมเเก้มตุ้ย “ทักทายปะป๊าหน่อยเเล้ว ไข่ตุ๋น อย่าเอาขนมของพักเที่ยงมากินเล่นสิครับ”

เด็กน้อยหันมามองกล้องปากเคี้ยวขนมกรุบกรับดูน่าหมั่นเขี้ยว ขอบปากเลอะเปื้อนไปด้วยเศษขนมเคลือบเช็คโกเเลต เข้าโจรโดนจับได้ก็รีบเก็บขนมกลับที่เดิม

“ก็ไข่ตุ๋นอดใจมะไหวหนิน่า”

“อดไม่ไหวก็ต้องอดนะครับ ปากเลอะหมดเเล้วนั้น”

[เธออย่าดุลูกครับ]

“ปะป๊า! หม่ามี๊ปะป๊า- ทำไมอยู่ในนี้อะ” ไข่ตุ๋นมองมือถือในมือของหม่ามี๊ สลับกับมองเกี๊ยวทำท่าจะร้องไห้

“เป็นอะไรครับไข่ตุ๋น มาครับเดี๋ยวหม่ามี๊เช็ดปาก-” เกี๊ยวหลับตาปริบ ๆ ไม่เข้าใจว่าลูกชายร้องไห้ทำไม “เป็นอะไรครับไข่ตุ๋น ร้องไห้-”

“อึก ฮือ หม่ามี๊ปะป๊าอยู่ในนี้ปะป๊าจะเจ็บไหม ฮืออ”

เด็กน้อยไร้เดียงสาตาเเดงกํ่าชี้ปะป๊าที่อยู่ในมือถือทั้งนํ้าตา เกี๊ยวซ่าหลุดขำณคินเองหลังได้ยินคำพูดของลูกชายก็หัวเราะรวนจนหมดคราบมาดนิ่งขรึม เกี๊ยวยื่นมือถือให้ลูกน้อย

หากจะโทษคงโทษที่เขาเอง เกี๊ยวไม่เคยให้ลูกน้อยใช้ฟังชั่นวีดีโอคอล ณคินมีงานอยู่ตลอดหาเวลาว่างได้เป็นครั้งคราว พอมีเวลานิดหน่อยก็เน้นไปทางโทรคุยธรรมดาพอให้หายคิดถึง พอให้กำลังใจกันไป นี่เป็นครั้งเเรก

สงสัยต้องพาไข่ตุ๋นใช้ฟังชั่นนี้บ่อย ๆ สะเเล้ว

“ฮืออ ปะป๊าค้าบ”

เจ้าตัวเล็กเรียกปะป๊าซึ่งอยู่ในมือถือทั้งนํ้าหูนํ้าตา เกี๊ยวซ่ากลั้นหัวเราะปลอบลูกชายอยู่ข้าง ๆ

“ไข่ตุ๋นเงียบก่อนลูก ปะป๊าไม่เจ็บหรอกครับ เงียบก่อนนะเด็กดี”

“หม่ามี๊ ฮือ ปะป๊าจะออกมาได้ยังไง ฮืออ ปะป๊าค้าบปะป๊าเป็นอะไรไหม”

[ครับ ไข่ตุ๋นเงียบก่อนนะครับ ปะป๊าไม่เป็นอะไรนะครับ นี่ ๆ ดูนี่ เดี๋ยวปะป๊าจะเเปลงร่างเป็นกระต่ายนะครับ ดู ๆ]

“ค้าบดูกะได้ฮือ”

มือน้อย ๆ ยกขึ้นปาดนํ้าตาเสียงสะอื้นไห้ดังเบากว่าครั้งเเรก ปะป๊ากดใช้ฟิลเตอร์กระต่ายทำท่าทางกวน ๆ สร้างเสียงหัวเราะให้ลูกชายของเขา ไข่ตุ๋นหัวเราะคิกคักชอบใจ เกี๊ยวเห็นสถานการณ์ดีขึ้นจึงสตาร์ทรถทะยานตัวจากคอนโดฯ ปล่อยให้ลูกน้อยคุยกับปะป๊าไป มีหันไปดูบ้างเพราะไข่ตุ๋นบอกให้ดู

♡♡♡

ปอร์เช่ คาเยนน์ คูเป้ สีดำสนิทหักเลี้ยวเข้าโรงเรียนประถมเเห่งหนึ่ง หาที่จอดรถอยู่นานสองนาน วันนี้เป็นวันสำคัญของชาติไม่เเปลกที่รถผู้ปกครองจะเยอะ พื้นที่จอดรถถูกยึดไปจนเกือบหมด โชคยังดี ยังมีพื้นพอสำหรับรถยนต์หนึ่งคัน เกี๊ยวหักเลี้ยวเข้าจอดพอดิบพอดี ดับเครื่องยนต์รถ ถอดสายรัดนิรภัยหยิบกระเป๋าสะพายข้าง ลูกน้อยวางสายจากปะป๊าส่งมือถือคืนเขาเก็บใส่ในกระเป๋าทันที เกี๊ยวจับหมวกเเก็ปวางหน้ารถขึ้นใส่ เปิดประตูลงจากรถเดินอ้อมมาหาลูกชาย

เกี๊ยวจับมือน้อย ๆ เดินเข้าห้องเรียน เขายิ้มทักทายครูประจำชั้นของไข่ตุ๋น เเละส่งตัวลูกชายให้คุณครู เขาเดินไปอยู่หลังห้องรวมกับพ่อ ๆ ของเด็กคนอื่น เกี๊ยวมองดูลูกชายนั่งเรียน เจ้าตัวเล็กดูซน ๆ ตามวัยกำลังดื้อ จิ้มเพื่อนคนนั้นทีคนนี้ที คนเป็นเเม่เห็นนึกหงุดหงิดอยากจับลูกน้อยตีก้น ทว่ามันอยู่ได้เเค่ในความคิด ความเป็นจริงเกี๊ยวต้องกัดฟันทนดูลูกน้อยดื้อ

จบจากตรงนี้ก่อนเถอะ!

จะเอาให้ก้นลายเลยนี่

‘เฮ้ยมึงนั่นไง ผู้ชายที่ท้องได้อะ’

‘หะ คนนั้นน่ะเหรอ บ้า’

‘เออคนนั้นเเหละ เเล้วไอ้เด็กคนนั้นก็ลูกของมัน’

‘เฮ้ยผู้ชายเหี้ยไรโคตรประหลาด น่าขยะแขยงวะ’

ไอ้น่าขยะแขยงไม่เท่าไหร่

เเต่ไอ้เด็กนั้น! มันทำไม

เกี๊ยวหันหน้าไปหาไอ้พวกปากหมา ยืนอยู่ห่างจากเขาไม่กี่เมตร จึงไม่ยากในการหาต้นตอของพวกมัน สายตานิ่งเรียบเเต่เฉียบคมดั่งดาบซามูไร ฟาดฟัดพวกเต่าล้านนิ่ง ๆ ไอ้สองตัวหลบสายตาของเกี๊ยว

เขาไม่มีปัญหาที่ถูกมองเป็นตัวประหลาด เพราะผู้ชายวิเศษเเบบเขามีเเค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์เท่านั้น จะไม่โกรธเลยหากพวกมันว่าเเค่เขา เเต่มันดันใช้คำว่าไอ้นั้นกับไข่ตุ๋น เกี๊ยวไม่พอใจจัด ๆ ไม่ติดว่าเพื่อลูกเขาคงต้องปลุกร่างนักเลงเก่าออกมา งัดหน้าพวกเเม่งสะเเล้ว

ก่อนจะหยุดเกี๊ยวซ่าเคยสุดมาก่อน

มองจนพวกมันตัวสั่นระริกเเล้วจึงหันกลับไปดูลูกชาย กำลังทำการเขียนข้อความถึงพ่อ เกี๊ยวซ่าเก็บอารมณ์หงุดหงิดไว้ใช้ลูกชายเป็นความเย็นเพลาไฟอารมณ์จนเริ่มเย็น สูดหายใจเขาลึก ๆ เเล้วพรูออกอย่างเนิบช้า

ยืนดูลูกชายจนสมใจเเล้วก็เข้าพิธีสำคัญ อาจารย์พาผู้ปกครองมารวมตัวกันที่หอประชุมใหญ่สามารถบรรจุผู้ปกครองได้ทั้งหมด อาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนประกาศวลีสองนาที ก่อนถึงการเเสดงของเหล่าเด็ก ๆ หนึ่งในนั้นก็มีลูกชายเขาด้วย เกี๊ยวยกสมาร์ตโฟนขึ้นกดถ่ายวีดีโอไว้ให้คุณปะป๊าได้ดูว่าลูกชายเต้นเก่งขนาดไหน การเเสดงของนักเรียนจบถึงช่วงไหว้พ่อ เกี๊ยวยืนในเเถวรอคิวขึ้นเวที พอได้ขึ้นไปลูกชายตัวน้อยก็นั่งอยู่ตรงหน้าฉีกยิ้มสดใส ยกมือขึ้นประสานกันทั้งซ้ายขวาก้มหน้าไหว้อย่างประณีต

พีธีไหว้จบก็ใช่ว่าจะกลับได้ เกี๊ยวต้องนั่งดูอาจารย์ให้ใบประกาศนียบัตรกับคุณพ่อดีเด่นทั้งหลาย ให้จนครบทุกคนอาจารย์ก็เเจกข้าวเเจกขนมให้กับเด็กเเละผู้ปกครอง เกี๊ยวกับลูกน้อยได้ขนมมาเยอะเเยะ อาจารย์อนุญาตให้พาเด็กกลับบ้านได้เเถมวันหยุดให้อีกสามวัน เกี๊ยวเลยพาไข่ตุ๋นกลับบ้าน เจ้าตัวเล็กใช้ลูกอ้อนขอหม่ามี๊ให้พาไปกินไอติมร้านโปรด หม่ามี๊ทำใจเเข็งเป็นหินผาสุดท้ายก็ยอม

ยอมทุกอย่างเลยถ้าเป็นไข่ตุ๋น

พาไข่ตุ๋นออกจากโรงเรียน ไปได้ครึ่งทางมือถือดันสั่นขึ้น เกี๊ยวเปิดไฟขอทางเลี้ยวจอดข้างทาง ล้วงกระเป๋าจับมือถือขึ้นกดรับ

“มีอะไรริต้า”

[มีอะไรละ มึงอยู่ไหนกูมาที่คอนโดฯมึง พี่ยามสุดหล่อบอกมึงออกไปข้างนอกอะ กูอยากเจอหลาน]

“กูเพิ่งออกจากโรงเรียนไข่ตุ๋น ตอนนี้กำลังจะพาไข่ตุ๋นไปกินไอติม”

[ร้านไหน อยากเจอหลานใจจะขาดฮือ กูซื้อรถแม็คโครมาให้หลานไว้ขุดดิน เเล้วกูก็ซื้อชุดช่างซ่อมให้ไข่ตุ๋น นี่ยังไม่นับกับชุดของเล่นทหารอีกนะ มีของเล่นของตำรวจอีกนิหว่า ของเล่นทำอาหารก็มี]

“ริต้า มึงคิดจะให้ลูกกูควบทุกอาชีพเลยรึไง”

[ฮ่า ๆๆๆ กูซื้อของเล่นวิศวกรมาด้วยนะ]

“สัสเถอะ ร้านเดิมเดี๋ยวส่งโลเคชั่นไปให้”

[จ้าาาาคุณเเม่ดีเด่น เดี๋ยวกูไปหาบอกไข่ตุ๋นด้วยป้าจะไปหา]

“เออ ๆ กูขับรถก่อน”

♡♡♡

ราว ๆ ชั่วโมงกว่าจะถึงร้านไอติมร้านโปรด รถค่อนข้างติดการเดินทางจึงล่าช้าเเต่ก็ถึง เกี๊ยวให้ไข่ตุ๋นเลือกโต๊ะ เป็นโต๊ะด้านในชุดติดกระจกร้านมีต้นไม้ประดับอยู่ข้าง ๆ สามารถมองออกไปด้านนอกเพื่อชมทิวทัศน์ได้ด้วย ภายในงานตกเเต่งเป็นธีมสีขาวมีของกระจุ๋มกระจิ๋ม ไม่ให้ร้านดูโล่งจนเกินไป มีภาพวาดสวย ๆ ติดผนังร้าน มีเสียงเพลงสากลคลอเบา ๆ

วันนี้ร้านคนไม่เยอะ สงสัยเด็กนักศึกษาจะเรียนกันอยู่หรือไม่ก็ทำกิจกรรม หากวันนี้ตรงกับวันเสาร์คนคงเยอะน่าดู เกี๊ยวกวาดตามองไปรอบ ๆ สำรวจตามเคย พนักงานเเสนน่ารักเดินมาหาเกี๊ยวกับไข่ตุ๋น ถามเมนูที่พวกเขาต้องการด้วยนํ้าเสียงน่ารัก เกี๊ยวสั่งเป็นชาเขียวปั่นไข่ตุ๋นสั่งไอติมรสสตอเบอรี่กับวนิลา ระหว่างรอออเดอร์เกี๊ยวกับไข่ตุ๋นล้วงเอาขนมมากิน นัยน์ตาสีอัลม่อนจับเห็นบุคคลหนึ่ง เดินลงจากรถสวมร้องเท้าส้นสูง ในมือหอบหิ้วของพะรุงพะรัง จนผู้นั้นปรากฏตัวในร้าน ริต้าถอนเเว่นตาสีดำฉีกยิ้มส่งให้สองเเม่ลูก เดินดุ่ม ๆ เข้าชิดของสองคน

“คิดถึงมากมึง” หย่อนก้นลงบนเก้าอี้ที่ว่าง “อะนี่ของฝากของมึงนะ ส่วนอันนี้งู้ยยยย น้อนไข่ตุ๋นของป้า นัลล๊ากอ่าา”

“สวัสดีค้าบป้าริต้า”

ไข่ตุ๋นยกมือไหว้

“สวัสดีจ๊ะ น่ารักอ่า นี่ของเล่นของไข่ตุ๋นนะครับ” ริต้าส่งถุงสีนํ้าตาลให้ไข่ตุ๋น ดวงตาสีดำเปล่งประกายวิบวับเมื่อเห็นของด้านใน

“ขอบคุณค้าบป้าริต้า”

“จ้าาาา เต็มใจให้นะ เออมึง ผัวมึงเเสดงหนังเรื่องล่าสุดโคตรดี กูไปตำมาละ” ริต้าหันมาหาเกี๊ยว

“เหรอ เป็นไงอะ กูยังไม่ได้ดูเลย”

ชาเขียวเเละไอติมที่สั่งมาพอดี บทสนทนาเกิดหยุดชั่วคราว เกี๊ยวยิ้มให้พนักงานเสิร์ฟเขาส่งชาเขียวปั่นให้เกี๊ยวตามด้วยไอติมของไข่ตุ๋น โค้งตัวก่อนเดินจากไป

“เออไอ้เกี๊ยว ในไอจีผัวมึงทำไมไม่มีรูปมึงกับลูกอะ มีเเต่รูปผัวล่าสุดถ่ายโฆษณาคู่กับน้องมินนี่ด้วยนะ”

“เรื่องในครอบครัวยังไม่ได้เปิดเผยกับสื่อน่ะ”

“เหี้ย อีห่าได้ไง ทำไมวะ มึงจะปิดเเบบนี้ไปอีกนานไหม”

ริต้าทำหน้าตกใจ มองเพื่อนเกี๊ยว

“เฮ้อ เเต่กูว่ามันก็โอเคนะ ถ้าสื่อรู้เรื่องเดี๋ยวเเม่งก็เป็นเหมือนตอนนั้นอีก”

ช่วงนั้นคือช่วงที่ณคินเข้าวงการใหม่ ๆ มีชื่อเสียงมีฐานเเฟนคลับ เเละตอนนั้นเขากับณคินคบกันเเล้วเเถมท้องไข่ตุ๋นด้วย มีวันหนึ่งต้องออกบ้านไปด้วยกัน คิดเเล้วว่าไม่น่าจะมีอะไร เเต่ปัญหาก็เกิดหลังที่ณคินถูกเเฟนคลับเเอบถ่าย เอาไปลงในทวิตเตอร์ เเฟนคลับไม่ได้ว่าณคิน ส่วนมากจะว่าทางเกี๊ยวมากกว่า ถ้อยคำเเต่ละอย่างเกี๊ยวไม่อยากนึกถึงมันเลย เเรงเหมือนเขาไปฆ่าพ่อฆ่าเเม่ จิตตกไปพักหนึ่งเลยละ

“คิด ๆ ดูเเล้วเเม่งน่ากลัววะ”

เกี๊ยวส่ายหัว

“นั่นสินะ เเต่มึงเเม่งก็สุดนะที่ผ่านมันมาได้อะ ยกนิ้วให้ขอดูดนํ้าที” ริต้าจับเเก้วชาเขียนปั่นดูดหนึ่งอึก เป็นหนึ่งอึกที่ลดประมาณได้รวดเร็วที่สุด เหลือเพียงครึ่ง

“กระหายอะไรเบอร์นั้น กูไม่ได้เเดกกันพอดี”

“อา สดชื่อสัส เสร็จจากตรงนี้มึงไปไหนต่อ?”

“กลับบ้านไปจัดการงานค้างต่อ”

“เออ ได้ข่าวมาพี่ณคินจะเเสดงซีรี่ส์วายเหรอ”

“อ่า เริ่มถ่ายเดือนหน้าอะ”

“กรี๊ดดด รอดูนะคะฝากบอกพี่ณคินด้วย กูรอกรี๊ดจนคอเเตกอยู่ ฮ่า ๆๆ”

“เวอร์ไปมึงอะ”

เกี๊ยวจับเเก้วชาเขียนขึ้นดูดบ้าง

“เเล้วมึงไม่หึงเหรอ”

“หึง?” เกี๊ยวเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “บ้า กูจะหึงก็ต่อเมื่อเป็นเรื่องที่ควรหึง นี่มันงานกูเเยกเเยะได้”

ปากว่าไปอย่างนั้นในใจกลับคิดอีกอย่าง หึงหวงเป็นเรื่องปกติในวงการคู่รัก เกี๊ยวเเอบเคือง ๆ อยู่ตอนนี้รู้ว่าสามีได้ถ่ายซีรี่ส์วาย เเต่เขาเก็บอาการได้เก่งมาก ไม่อยากให้เหตุผลงี่เง่าไปทำลายงานรักของคนที่เขารัก

นอกจากจะหึงเเล้วมันก็เเอบพะว้าพะวังขึ้นมา กลัวประวัติศาสตร์จะซํ้ารอยอีกครั้ง เกี๊ยวถอนหายใจเมื่อย้อนความไปเมื่อช่วงหลายปีก่อนตอนที่เขาท้องไข่ตุ๋น

“ริต้า มึงคิดว่าคนเราจะทำผิดพลาดเเบบเดิมได้อีกไหมวะ”

“พูดงี้คิดมากชัวร์ มีคนเคยบอกกูว่าความผิดพลาดอะมันเป็นส่วนหนึ่งของการเติบโต เมื่อผิดพลาดเเล้วรู้จักเรียนรู้เเก้ไขไม่กลับไปทำอีก เเต่ในกรณีของคุณพี่ณคินที่เคยจูบคนอื่นต่อหน้าเมีย กูให้ความคิดเห็นว่า มันอยู่ที่สันดารคน เลือกรักษาหรือทำลายมันทิ้งอีกรอบ”

“เอาตรง ๆ กูคิดมากอยู่นะ กลัววะ กลัวผัวจะทำอีก เฮ้อ..”

“ไม่ผิดนะ เพราะมันเคยมีรอยร้าวมาก่อน เเต่ถ้ามันร้าวขึ้นมาอีกรอบกรุณาใช้สายตามองดูเจ้าก้อนเนื้อน้อย ๆ นั้นด้วย ที่กำลังเติบโตได้อย่างน่ารัก” ริต้าว่ายิ้ม ๆ

“นั่นสิ กูไม่ได้ตัวคนเดียวเเบบเมื่อก่อนเเล้ว”

૮˃̵֊ ˂̵ ა