บทที่ 2

ตอนมีชีวิตอยู่ก็คับอกคับใจมากอยู่แล้ว ยังจะตายอย่างคับอกคับใจอีก!

“คนผู้นั้นไม่ได้ให้อันใดข้าเลยจริงๆ”

หยุนเจิงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ข้าเดาว่าคนผู้นั้นถูกบีบบังคับจนไร้ทางเลือกแล้ว ถึงได้วิ่งเต้นมาหาข้าถึงที่เรือนนี้”

หยุนลี่หรี่ตาพลางกล่าวเย้ยหยัน “เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่ออย่างนั้นหรือ?”

หยุนเจิงแบมือสองข้างพลางกล่าว “ไม่ว่าเจ้าจะเชื่อหรือไม่ แต่ข้าเชื่อเช่นนั้น!”

เมื่อเห็นท่าทางนี้ของหยุนเจิง นางกำนัลหลายคนก็ทำท่าทางเหมือนกับเห็นผีก็มิปาน

พระเจ้าช่วย!

องค์ชายหกผู้อ่อนแอผู้นี้ช่างกล้ายิ่งนัก นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะกล้ากล่าววาจาเช่นนี้กับองค์ชายสาม

เมื่อวานเขาถูกองค์ชายสามตบหน้าฉาดใหญ่จนสมองเลอะเลือนไปแล้วกระมัง

เมื่อเห็นหยุนเจิงทำตัวแปลกไปเช่นนี้ สีหน้าของหยุนลี่พลันเคร่งขรึมลง เขากล่าวอย่างเย็นชาว่า “นี่เจ้าดื้อรั้นจะไม่ยอมเอาของที่คนผู้นั้นให้เจ้าออกมาให้ข้าอย่างนั้นรึ?”

“ก็ข้าไม่มี ข้าจะเอาให้เจ้าได้อย่างไรกันเล่า”

หยุนเจิงยักไหล่ “เอาหล่ะ ข้ายังต้องไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อ ไม่อยากฟังคำพูดไร้สาระของเจ้า! หากเจ้าคิดว่าข้ามีของที่เจ้าต้องการ เจ้าก็เรียกคนมาค้นหาเองเถอะ!”

ขณะที่กล่าวนั้น หยุนเจิงก็เตรียมตัวจะเดินออกไป

ตอนที่เขาทะลุมิติมา เขาก็เผาจดหมายเลือดนั้นทิ้งไปแล้ว หากเขาจะหาก็ปล่อยให้เขาหาไปเถอะ!

สีหน้าของหยุนลี่พลันเปลี่ยนไป รีบรั้งหยุนเจิงพลางตะโกนเสียงดุดันขึ้นว่า “ทหาร!”

เมื่อได้ยินเสียงของหยุนลี่ องครักษ์ที่อยู่ด้านนอกก็รีบวิ่งเข้ามา

องครักษ์หลายคนเป็นองครักษ์เรือนปี้ปัวของหยุนเจิง แต่กลับเชื่อฟังคำพูดของหยุนลี่ราวกับเป็นสุนัขรับใช้เขาก็มิปาน

“เจ้าคิดจะทำอันใด?”

ทันใดนั้นแสงเย็นก็วาบผ่านดวงตาของหยุนเจิง

องครักษ์ของตนเองไม่จงรักภักดีต่อผู้เป็นนาย อีกทั้งยังแว้งกัดเจ้านายเพื่อคนนอกเช่นนี้อีก

“จะทำอันใด?”

หยุนลี่ทำเสียงฮึดฮัดออกทางจมูก และกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “เอาตัวพรรคพวกขององค์รัชทายาทผู้ก่อกบฏผู้นี้ไปขังคุกสวรรค์ รอตัดสินโทษ!”

หยุนเจิงหรี่ตาพลางกล่าว “นี่เจ้ากำลังใส่ร้ายป้ายสีข้ารึ?”

ไม่มีราชโองการของฝ่าบาท กล้าจับเขาขังคุกได้อย่างไรกัน

จะข่มขู่ให้ข้ากลัวอย่างนั้นรึ

“ใส่ร้ายป้ายสีรึ ประเดี๋ยวข้าหาหลักฐานได้แน่นอน!”

หยุนลี่ทำเสียงฮึดฮัดออกทางจมูก และเงยหน้ามองไปที่นางกำนัล “พวกเจ้าเป็นคนของเจ้าหก พวกเจ้าบอกข้ามาซิว่าเจ้าหกเป็นพรรคพวกกับองค์รัชทายาทหรือไม่”

เผชิญหน้ากับการซักถามของหยุนลี่เช่นนี้ นางกำนัลทั้งหลายต่างรีบพยักหน้าด้วยความกลัว

“ใช่เพคะ ข้าน้อยเคยได้ยินองค์ชายหกพูดคุยแผนร้ายก่อกบฏกับคนขององค์รัชทายาทเพคะ”

“องค์ชายหกยังบอกอีกว่าจะหาโอกาสวางยาพิษฝ่าบาทเพคะ…”

“ใช่เพคะ ข้าน้อยก็ได้ยินเพคะ…”

นางกำนัลหลายคนรีบกลับลำ แถมยังเอาสิ่งที่ตนเองจินตนาการขึ้นมากล่าวเป็นตุเป็นตะอีก

หยุนเจิงได้ยินเช่นนี้ในใจก็เกิดจิตสังหารขึ้น

นางกำนัลรับใช้สารเลวพวกนี้!

ปกติเขาก็มีความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ต่อพวกนาง อย่าพูดถึงเรื่องตบตีพวกนางเลย น้อยมากที่เขาจะตำหนิว่ากล่าวพวกนาง

พวกนางจะพูดอันใดออกมาก็ยังไม่รู้เลย แต่เขาก็พอจะเข้าใจได้

อย่างไรเสียพวกนางก็เป็นเพียงแค่นางกำนัล คนต่ำศักดิ์เท่านั้น

หากหยุนลี่ต้องการเอาชีวิตพวกนาง ก็เป็นเรื่องง่ายนิดเดียว

แต่มาใส่ร้ายป้ายสีเขาต่อหน้าเขาเช่นนี้ คนพวกนี้ช่างเป็นตัวอย่างที่เลวทรามยิ่งนัก!

สมควรตาย!

“ถึงตอนนี้แล้วเจ้ายังมีอันใดจะพูดอีก?”

หยุนลี่มองหยุนเจิงด้วยสีหน้าลำพองใจ จากนั้นโบกมือพลางกล่าว “ยังยืนนิ่งอยู่ทำไมล่ะ รีบไปจับตัวกบฏให้ข้าประเดี๋ยวนี้!”

จับตัวอย่างนั้นรึ?

จับตัวมารดาเจ้าสิ!

หยุนเจิงโกรธเกรี้ยวขึ้นแล้ว ยกขาถีบเป้าหยุนลี่อย่างแรง

ต่อให้ฝันหยุนลี่ก็คิดไม่ถึงว่าหยุนเจิงจะกล้าบังอาจเช่นนี้ ไม่เอ่ยปากตอบสนองแต่อย่างใด แต่กลับถีบเขาโดยตรง

ปั้ก!

“อ๊า…”

ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องก็ดังก้องขึ้นทั่วทั้งเรือนปี้ปัว

หยุนลี่เอามือจับเป้าตัวเอง ล้มลงไปด้วยสีหน้าเจ็บปวด

เมื่อเห็นภาพนี้ นางกำนัลและองครักษ์ในเรือนต่างตกตะลึงพรึงเพริดขึ้น

ทุกคนต่างต่างตกใจยืนแน่นิ่งราวกับหิน

พระเจ้าช่วย!

นึกไม่ถึงเลยว่าองค์ชายหกผู้ไร้ประโยชน์ผู้นี้จะกล้าถีบเป้าองค์ชายสาม

ภานลวงตา ภาพลวงตาเป็นแน่!

ทว่า เสียงร้องที่ดังลั่นด้วยความเจ็บปวดของหยุนลี่นั้นบอกพวกเขาว่านี่ไม่ใช่ภาพลวงตา!

“องค์ชายสาม เป็นเช่นไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ?”

“ไปตามหมอหลวงเร็วเข้า เร็ว!”

เมื่อตั้งสติได้ องครักษ์ก็รีบเข้ามา

“รีบจับ…รีบจับตัวกบฏนี่ให้ข้า! อ๊า…”

หยุนลี่กลิ้งไปมาอยู่บนพื้นด้วยความน่าอับอาย ส่งเสียงร้องเจ็บปวดด้วยใบหน้าอันบิดเบี้ยว

“พ่ะย่ะค่ะ!”

องครักษ์รับคำสั่ง และรีบเข้าไปจับตัวหยุนเจิงทันที

“บังอาจ!”

หยุนเจิงตะคอกใส่องครักษ์ด้วยความโกรธ กล่าวด้วยน้ำเสียงดุดันว่า “จะอย่างไรข้าก็เป็นถึงคุณชายหก พวกเจ้ากล้าลงมือกับข้าได้เช่นไร ข้าจะไปขอรับโทษกับเสด็จพ่อด้วยตัวเอง!”

กล่าวจบ หยุนเจิงก็ย่ำเท้าเดินออกไปด้านนอกทันที…