บทนำ

ท่วงทำนองดนตรีเสนาะหูและเสียงหัวเราะต่อกระซิบดังก้องไปทั่วเรือนพักกว้างใหญ่ กลิ่นหมักหมมของสุราฤทธิ์แรงปะปนกับกลิ่นหอมปรุงแต่งของเหล่าชายงามที่รายล้อม

'หมิงหลาน' องค์หญิงใหญ่ผู้สืบสายเลือดร่วมมารดาเดียวกับฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน เอนกายอย่างสบายอารมณ์อยู่บนตั่งนุ่ม เสื้อแพรเนื้อบางเบาหลุดลุ่ยเผยไหล่ลาดเนียนผ่อง มือเรียวกำจอกสุราทองคำพนมขึ้นจรดริมฝีปาก สายตาทอดมองบรรดาชายงามหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราที่คอยปรนนิบัติพัดวี ร้องรำทำเพลงให้ความบันเทิงอย่างไม่ขาดสาย

การที่นางใช้ชีวิตสุขนิยม กิน เที่ยว ดื่ม และเสพสุขกับความงามตรงหน้าเช่นนี้ เป็นสิ่งที่ทำเอาเสด็จพี่ของนางถึงกับปวดเศียรเวียนเกล้า ฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ทนมองน้องสาวร่วมบิดามารดาทำตัว 'เลอะเทอะ' สุรุ่ยสุร่ายความสาวไปกับหนุ่มงามไม่ซ้ำหน้าในหอคณิกาไม่ไหว สุดท้ายจึงดัดหลังด้วยการประทานราชโอรสสมรส ชี้ขาดให้แม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกรอย่าง 'หลิวเจิ้ง' มาแต่งเข้าเป็นพระสวามี หวังจะให้ชายผู้ตึงเครียดและเจ้าระเบียบที่สุดในแผ่นดินช่วยดัดนิสัยน้องสาวตัวแสบ

ทว่า... แผนการของเสด็จพี่กลับผิดพลาดไปถนัดตา

จริงอยู่ว่าหลิวเจิ้งมีใบหน้าหล่อเหลา คมเข้ม สันงดงามยิ่งกว่าชายงามทุกคนที่นางเคยพบเจอในหอคณิกาชายเสียอีก แต่ใบหน้าที่เพียบพร้อมนั่นกลับมาคู่กับสายตาเย็นชาและรอยยิ้มเรียบตึงที่เห็นทีไรเป็นต้องชวนให้หมิงหลานอารมณ์เสีย!

ที่สำคัญที่สุดคือ หลิวเจิ้งไม่ได้สนใจนางเลยสักนิด... ไม่ว่านางจะขนชายงามเข้ามานั่งดื่มสุราจนแน่นจวน ร้องรำทำเพลงมั่วสุมกันถึงเพียงใด สามีพระราชทานคนนี้ก็ทำเพียงแค่เดินผ่านไปเหมือนนางและชายงามพวกนั้นเป็นเพียงอากาศธาตุ ไม่แม้แต่จะเอ่ยปากห้ามหรือด่าทอให้เสียกิริยา ความเมินเฉยของเขายิ่งกระตุ้นความพยศในกายขององค์หญิงใหญ่ให้ยิ่งอยากเอาชนะ

ขณะที่หมิงหลานกำลังยื่นริมฝีปากรับสุราจากมือของชายงามคนหนึ่ง ร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองสีเข้มก็เดินถือม้วนตำราผ่านหน้าประตูห้องโถงไปอย่างเงียบเชียบ

หมิงหลานเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะแค่นหัวเราะเบาๆ นางปัดมือชายงามออกแล้วเอ่ยเสียงดังพอให้คนที่เดินผ่านได้ยินชัดเจน

"หยุดดนตรีซะ... ชายงามเต็มห้อง แต่บรรยากาศกลับอึดอัดชวนคลื่นไส้ เพราะมี 'คนบางคน' เดินแบกความเย็นชามาทำลายอารมณ์สุนทรีย์ของข้า"

หลิวเจิ้งชะงักเท้า เขาหยุดยืนอยู่หน้าประตูค่อยๆ หันใบหน้าหล่อเหลาไร้ความรู้สึกกลับมาจ้องมองนาง สายตาเรียบเฉยนั้นสบเข้ากับดวงตากลมโตที่ฉายแววท้าทายขององค์หญิงใหญ่

"องค์หญิงกล่าวหนักเกินไปแล้ว"

หลิวเจิ้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความขุ่นเคือง

"กระหม่อมเพียงแค่เดินผ่านไปที่ห้องหนังสือ ไม่ทราบว่าการเดินของกระหม่อม ไปรบกวนการ 'เสพสุข' ของท่านกับบรรดาหนุ่มหน้าขาวพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไร"

"การแต่งกายและสีหน้าเหมือนไปงานศพของท่านมันขัดตาข้า"

หมิงหลานยันกายลุกขึ้นยืน เสื้อแพรเลื่อนไถลลงมาโชว์แผ่นหลังเนียน นางก้าวเดินยวนย่างเข้ามาใกล้สามีป้ายแดง

"เสด็จพี่ส่งท่านมาแต่งงานกับข้า หวังจะให้ท่านมาดัดนิสัยข้ามิใช่หรือ เหตุใดแม่ทัพผู้เกรียงไกรถึงได้ทำตัวเป็นสุนัขไร้ฟัน เห็นภรรยาอยู่กับชายอื่นเต็มเรือนกลับทำได้แค่มองตาปริบๆ แล้วเดินหนีเล่า"

หลิวเจิ้งกวาดสายตามองเรือนร่างสีกุหลาบใต้เสื้อผ้าบางเบาของนางวูบหนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อยยิ้มที่ทำให้หมิงหลานนึกอยากจะข่วนใบหน้านั้นให้เป็นแผล

"พระราชทานสมรสบังคับให้ข้าแต่งงานเป็นสามีของท่าน แต่ไม่ได้บังคับให้ข้าต้องลงไปแปดเปื้อนกับความเลอะเทอะของท่านนี่พะย่ะค่ะ" หลิวเจิ้งตอบกลับน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าบาดลึก

"อีกอย่าง... การที่องค์หญิงต้องขนชายงามมามากมายถึงเพียงนี้เพื่อประชดข้า มันยิ่งพิสูจน์ไม่ใช่หรือว่า... แม้ท่านจะมีชายงามล้อมหน้าล้อมหลัง แต่สายตาของท่าน ก็ยังคงคอยมองหาและเรียกร้องความสนใจจากข้าอยู่ตลอดเวลา"

"ท่าน! พูดจาเพ้อเจ้อ!"

หมิงหลานหน้าหงิกขึ้นมาทันที ความกรุกกรุ่นพุ่งขึ้นหน้า

"ข้าเนี่ยนะเรียกร้องความสนใจจากท่าน? หลิวเจิ้ง! ชายงามพวกนี้อ่อนหวาน เอาอกเอาใจ และทำให้ข้าปรีดามากกว่าสามีแข็งกระด้างอย่างท่านเป็นร้อยเท่า!"

"ถ้าเช่นนั้นก็น่าเสียดายนัดพะย่ะค่ะ" หลิวเจิ้งก้าวขยับเข้ามาใกล้เพียงก้าวเดียว กลิ่นอายดุดันเฉพาะตัวของบุรุษเพศและสายตาที่กดต่ำลงมา ทำให้หมิงหลานถึงกับชะงักลมหายใจไปชั่วขณะ เขาเอียงหน้าลงมาใกล้หูของนางแล้วกระซิบเสียงเบา

"เพราะต่อให้พวกเขาร้อยคนจะเอาอกเอาใจท่านอย่างไร... ในทางกฎหมายและบนเตียงของจวนนี้ ชายคนเดียวที่มีสิทธิ์ปลดอาภรณ์ของท่านจริงๆ ก็มีแค่ 'สามีไร้ฟัน' คนนี้เท่านั้น"

หลิวเจิ้งผละออกไปพร้อมกับรอยยิ้มเย็นชา เขาปัดฝุ่นที่แขนเสื้อเบาๆ ก่อนจะเอ่ยปิดท้าย

"เล่นสนุกตามสบายเถิดองค์หญิง... แต่อย่าดื่มเยอะนัก คืนนี้หากท่านเมาจนอ้วกรดพื้น กระหม่อมคงต้องขอให้ท่านไปนอนตากลมข้างนอก เพราะข้าไม่ชอบกลิ่นสุราแปดเปื้อนบนเตียงนอน"

พูดจบ แม่ทัพหนุ่มก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างผ่อนคลาย ทิ้งให้องค์หญิงใหญ่ย่างเท้ากระทืบพื้นด้วยความโมโห ชายงามที่นั่งรออยู่ข้างหลังได้แต่ส่งสายตาลิกลิกลี้ลี้ ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงกระทั่งลมหายใจ