LOGINShare
บทที่ 38
publish date:
2026-09-13 11:29:24“ไม่มีหาก” เขาตัดบททันที “คนที่ควรปกป้องคือข้า ไม่ใช่เจ้า”
ห
Latest chapter
องค์หญิงร้ายหวนคืน บทที่ 82
ตกบ่าย ทั้งสองเดินขึ้นไปยังเนินเขาเล็กนอกเมือง จากตรงนั้นสามารถมองเห็นเมืองหลวงทั้งเมือง สายลมพัดเอื่อย ๆ พร้อมเสียงนกร้องจากป่าไผ่ หลี่อันนั่งลงบนพื้นหญ้า เซียวจิ่นเหยียนนั่งข้างนาง ทั้งสองเงียบอยู่พักใหญ่ไม่มีผู้ใดเอ่ยคำแต่กลับไม่รู้สึกอึดอัด หลี่อันเอนศีรษะพิงไหล่เขา“ท่าน”“อืม”“หากวันหนึ่งเราแก่ตัว ท่านอยากใช้ชีวิตแบบไหน”เซียวจิ่นเหยียนครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ปลูกดอกเหมย เลี้ยงปลา ดื่มชากับเจ้า...ทุกวัน”หลี่อันยิ้มกว้าง “ไม่มีเรื่องสงครามแล้วหรือ”“ไม่มี”“ราชการล่ะ”“ให้คนรุ่นใหม่ทำ”นางหัวเราะ “แล้วลูกหลาน”เซียวจิ่นเหยียนหันมามอง “เจ้าชอบเด็กหรือ”หลี่อันพยักหน้าเบา ๆ “ชอบ บ้านที่มีเด็กคงครึกครื้นมาก”เซียวจิ่นเหยียนจับมือนางไว้ “เช่นนั้น...เราก็มีด้วยกัน”หลี่อันหน้าแดงจนต้องหันไปมองท้องฟ้า“ข้ายังไม่ได้ตอบเสียหน่อย”&l
องค์หญิงร้ายหวนคืน บทที่ 81
เซียวจิ่นเหยียนยิ้มอย่างจนใจ “การจับดาบง่ายกว่ามีดทำครัวมาก”หลี่อันเดินเข้าไปจับมือเขา “ข้าสอน” นางค่อย ๆ วางมือของตนบนมือเขาแล้วขยับมีดช้า ๆ“แบบนี้ ไม่ต้องรีบ”เซียวจิ่นเหยียนมองใบหน้าของนางมากกว่ามองผักหลี่อันเงยหน้าขึ้น “มองผักสิ ข้ากำลังมองคนสอน”อวี้หลินรีบหันหลัง “กระหม่อมขอตัวก่อนดีกว่าขอรับ”เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้องครัวไม่นานอาหารเช้าก็ถูกยกไปยังศาลาริมสระน้ำ ทุกคนในจวนได้รับอนุญาตให้นั่งรับประทานร่วมกันเหมือนครอบครัว แม่บ้านหลิวมองโต๊ะอาหารด้วยความซาบซึ้ง“หลายสิบปีแล้วจวนแห่งนี้ไม่เคยครึกครื้นเช่นนี้”คนสวนวัยชราพยักหน้า “เมื่อก่อนท่านแม่ทัพกินข้าวคนเดียวทุกวันทั้งจวนเงียบจนได้ยินเสียงลม”เสี่ยวชิงยิ้มกว้าง “ตอนนี้ฮูหยินบังคับให้ทุกคนกินพร้อมกัน”หลี่อันหัวเราะ “ไม่ใช่บังคับแต่บ้านควรมีคนล้อมวงกินข้าวด้วยกัน”เซียวจิ่นเหยียนพยักหน้าเห็นด้วย “ตั้งแต่นี้ไปทุกเทศกาลทุกคนกินพ
องค์หญิงร้ายหวนคืน บทที่ 80
ราชรถแล่นผ่านถนนสายหลักของเมืองหลวงอย่างเชื่องช้า เมื่อประชาชนเห็นตราสัญลักษณ์จวนแม่ทัพ ต่างพากันหยุดยืนข้างทาง ชายหนุ่มคนหนึ่งตะโกนขึ้น“ฮูหยินอันกั๋ว!” หญิงวัยกลางคนรีบยกมือคำนับ“ขอบพระคุณที่ช่วยลูกชายของข้า” เด็กเล็กหลายคนวิ่งตามราชรถพร้อมโบกมือ“ฮูหยิน!”“ท่านแม่ทัพ!”หลี่อันเปิดม่านรถออกเล็กน้อย ก่อนยิ้มและโบกมือตอบ ผู้คนต่างยิ้มอย่างจริงใจ ไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีสายตาดูหมิ่น มีเพียงความเคารพและความอบอุ่น เซียวจิ่นเหยียนมองภาพนั้นแล้วกล่าวเบา ๆ“ดูเหมือนเจ้าจะได้รับความนิยมมากกว่าข้าเสียอีก”หลี่อันหัวเราะ “เช่นนั้นหรือ ข้าควรอิจฉาหรือไม่ ท่านเป็นแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ ส่วนข้าเป็นเพียงฮูหยิน”เซียวจิ่นเหยียนยิ้มมุมปาก “สำหรับข้า...คำว่าเพียงฮูหยินของเจ้า ยิ่งใหญ่กว่าตำแหน่งใดทั้งหมด”หลี่อันมองเขาอย่างเขินอาย “ท่านเริ่มพูดหวานขึ้นทุกวัน”“เจ้าชอบหรือไม่”นางหลบสายตา “ก็...ไม่ถึงกับไ
องค์หญิงร้ายหวนคืน บทที่ 79
เมื่อเสียงระฆังดังขึ้นสามครั้ง ทุกคนพร้อมใจกันคุกเข่าลง“ถวายบังคมฝ่าบาท”ฮ่องเต้เสด็จขึ้นประทับเหนือบัลลังก์มังกร พระพักตร์แจ่มใสกว่าหลายเดือนที่ผ่านมาพระองค์ทอดพระเนตรผู้คนเบื้องล่าง ก่อนตรัสด้วยพระสุรเสียงกังวาน“ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา แผ่นดินของเราผ่านทั้งศึกสงคราม การก่อกบฏ และความสูญเสีย แต่เพราะความเสียสละของเหล่าทหาร ขุนนาง และประชาชน บ้านเมืองจึงกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง”เสียงตอบรับดังก้อง“ทรงพระเจริญ”ฮ่องเต้ทรงพยักพระพักตร์ ก่อนรับสั่งต่อ“วันนี้ เราจะตอบแทนผู้มีคุณต่อแผ่นดิน”ขันทีหลวงก้าวออกมาคลี่ราชโองการ“แม่ทัพเซียวจิ่นเหยียน รับพระราชทานทองคำหนึ่งหมื่นตำลึง ผ้าไหมหนึ่งพันพับ และเลื่อนยศเป็นแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดิน”เซียวจิ่นเหยียนคุกเข่ารับพระราชทาน“กระหม่อมขอบพระทัยฝ่าบาท”จากนั้นจึงมีการพระราชทานรางวัลแก่แม่ทัพและทหารผู้กล้าทีละคน เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น ฮ่องเต้กลับมิได้ให้ขันทีเก็บราชโองการ พระองค์ทอดพระ
องค์หญิงร้ายหวนคืน บทที่ 78
เช้าวันนั้น การประชุมราชสำนักเริ่มขึ้นตามปกติ ฮ่องเต้ประทับเหนือบัลลังก์ ขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊เข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ เซียวจิ่นเหยียนยืนอยู่หน้าสุดของฝ่ายทหาร สีหน้าสงบนิ่งเช่นเคยหลังรายงานราชการเสร็จ เสนาบดีกรมพิธีผู้หนึ่งก็ก้าวออกมา“กราบทูลฝ่าบาท กระหม่อมมีเรื่องจะทูล”ฮ่องเต้พยักพระพักตร์“ว่ามา”ชายชราประสานมืออย่างนอบน้อม“แม้ศึกกบฏจะยุติแล้ว แต่ขณะนี้ประชาชนจำนวนมากกลับกล่าวขานถึงฮูหยินหลี่อันยิ่งกว่าราชวงศ์ กระหม่อมเกรงว่าจะเกิดความเข้าใจผิดในภายภาคหน้า”ทันทีที่สิ้นเสียง ขุนนางอีกสองสามคนก็รีบออกมาสนับสนุน“กระหม่อมเห็นด้วยพ่ะย่ะค่ะ ชื่อเสียงของฮูหยินมากเกินไป ผู้คนถึงกับเรียกนางว่าองค์หญิงคุณธรรมแห่งแผ่นดิน หากปล่อยไว้ เกรงว่าจะกระทบต่อพระบารมีของฝ่าบาท”หลายคนพยักหน้าเห็นด้วย ฮ่องเต้ยังมิได้ตรัสสิ่งใด เพียงทอดพระเนตรเหล่าขุนนางอย่างเงียบ ๆ ขณะนั้น เสนาบดีฝ่ายบุ๋นผู้หนึ่งก้าวออกมาอีกคน“กระหม่อมยังได้รับข่าวว่า มีชาวบ้านจำนวนไม่น้อยเดินทางไปขอ
องค์หญิงร้ายหวนคืน บทที่ 77
หลี่อันยิ้มทั้งน้ำตา “สิ่งที่ผ่านไปแล้ว เราเปลี่ยนมันไม่ได้แต่อนาคต...เรายังสร้างมันได้ หม่อมฉันไม่ต้องการทองคำ ไม่ต้องการตำแหน่งเพียงอยากให้เสด็จพ่อทรงดูแลประชาชน และอย่าปล่อยให้เด็กคนใดต้องเติบโตอย่างโดดเดี่ยวเหมือนหลี่อันอีก”ฮ่องเต้กำมือของนางแน่น “เราสัญญา เราจะทำให้ได้”เซียวจิ่นเหยียนยิ้มอย่างโล่งใจ บาดแผลที่ฝังลึกในใจของทั้งสองฝ่าย แม้จะไม่มีวันหายสนิท แต่ในวันนี้ มันได้เริ่มสมานเข้าหากันเป็นครั้งแรก ก่อนเสด็จกลับ ฮ่องเต้หันมามองเซียวจิ่นเหยียน“แม่ทัพเซียว เราฝากลูกสาวของเราไว้กับเจ้า”เซียวจิ่นเหยียนคุกเข่าลงอย่างมั่นคง “ตราบใดที่กระหม่อมยังมีลมหายใจจะไม่มีผู้ใดทำร้ายนางได้อีก”ฮ่องเต้พยักพระพักตร์ด้วยความพอใจ ก่อนเสด็จขึ้นราชรถ หลี่อันยืนมองขบวนเสด็จที่ค่อย ๆ เคลื่อนออกจากจวน นางรู้ดีว่า ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกที่ขาดหายไปหลายปี ไม่อาจกลับมาเหมือนเดิมได้ในชั่วข้ามคืนแต่คำว่า “เสด็จพ่อ” ที่นางเอ่ยในวันนี้ ได้กลายเป็นการให้อภัยที่มีค่าที่สุด และเป็นการปลดพันธนาการในหัวใจของทั้
You May Also Like
ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา
กานเฟย851.7K viewsองค์ชายหลีกับชายาลี้รัก
ชาผลไม้139.9K viewsทวงแค้นข้ามกาลเวลา
ชาไทยเย็น34.7K viewsฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง
ดอกท้อในสายลม38.8K views4 นิยายจีนย้อนยุค นางเอกสู้ชีวิตและพระเอกคลั่งรัก
หวงตี้ny203 viewsฉือตานผิง นางร้ายเกิดใหม่เป็นแม่ม่ายลูกติดพราวเสน่ห์ในยุค 70
จินอวี้หมิ่น (อรวรา)105 viewsทะลุมิติไปดูแลสามีพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง
ภัสสพิชชา2.7K viewsเกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นวาสนาให้ท่านแม่ทัพ
ภัสสพิชชา2.2K views
