ตอนที่ 7 พบปะสหายเก่า

ลู่ชินอ๋องยังคงจ้องมองสบตาเยว่ซินนิ่งนานชั่วครู่หนึ่ง จนกระทั่งฮวาซูหนี่เดินทางมาร่วมงานพระราชทานสมรสกับบิดาของนางเสนาบดีกรมคลังฮวาเฟยฮุย

“ถวายบังคมท่านอ๋องเพคะ” ซูหนี่เข้ามาทำความเคารพลู่ซือ

“ถวายบังคมท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีฮวาก็ทำความเคารพเขาเช่นกัน ทำให้ลู่ซือละสายตาออกมาจากเยว่ซิน

“อืม..พวกท่านมาแล้วรึ เช่นนั้นก็เชิญเข้าไปนั่’ด้านในก่อนเถอะ” ลู่ซือเอ่ยกับสองพ่อลูก ซูหนี่จึงกล่าวลาก่อนจะตามบิดาเข้าไปนั่งประจำที่อย่างว่าง่าย หากแต่นางก็ไม่วายหันไปมองทางเยว่ซินนิดหนึ่ง

‘ตอนที่นางเข้ามาก็เห็นลู่ชินอ๋องกำลังมองสบตาอยู่กับเยว่ซินแล้ว ไม่รู้ว่าเหตุใดท่านอ๋องจึงจ้องมองนางเช่นนั้น’

‘น่าแปลกนักทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาแทบไม่อยากเห็นหน้านาง ออกจะเบื่อหน่ายรำคาญเยว่ซินมากด้วยซ้ำ แต่ยามนี้ถึงกับจ้องมองสบตานางนิ่งนานเลยทีเดียว’

ซูหนี่คิดอย่างประหลาดใจและวิตกกังวลไปพร้อมกัน แม้นยามนี้นางจะได้ชื่อว่าเป็นสตรีที่สนิทสนมคุ้นเคยกับลู่ชินอ๋องมากที่สุด อีกทั้งท่านอ๋องเองก็พึงพอใจในตัวนางไม่น้อย

แต่นางก็ยังไม่อาจวางใจอยู่ดี เห็นทีนางคงต้องลงมือทำอะไรเสียหน่อยแล้วเพื่อให้แน่ใจว่าท่านอ๋องยังคงไม่พึงใจในตัวจางเยว่ซินผู้นั้น

พระราชพิธีพระราชทานสมรสดำเนินไปอย่างสมพระเกียรติขององค์ไท่จื่อแห่งแคว้นและบุตรสาวของเสนาบดีกลาโหมผู้งดงามเพียบพร้อมไปทุกด้าน

ผู้มาร่วมงานต่างแสดงความยินดีกันอย่างถ้วนหน้า โดยเฉพาะกับเสนาบดีจางซึ่งวันนี้เหล่าบรรดาแขกเหรื่อมาขอร่ำสุราแสดงความยินดีกับเขาไม่เว้นว่างเลยทีเดียว 

เยว่ซินที่อยู่เคียงข้างบิดาจึงต้องคอยดูแลเอาใจใส่เขามากเป็นพิเศษ ทั้งยังคอยร่ำสุราแทนบิดาบ้างเป็นครั้งคราวด้วย

ก่อนหน้านี้หากอยู่ต่อหน้าลู่ชินอ๋องนางมักวางตัวเป็นสตรีสุภาพ อ่อนหวาน ช่างเอาอกเอาใจผู้อื่น

หากแต่ความจริงแล้วสตรีเยี่ยงนางที่เป็นถึงบุตรีเสนาบดีกลาโหมซึ่งมีสหายสนิทเป็นถึงแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้น กลับมีนิสัยบางอย่างไม่แพ้บุรุษเลยสักนิด

โดยเฉพาะการดื่มสุรา นางยังเป็นสหายร่ำสุรากับบิดาในจวนอยู่บ่อยครั้ง แต่แน่นอนว่าลู่ชินอ๋องไม่มีทางได้รับรู้เรื่องเช่นนี้แน่ อีกทั้งยังไม่รู้จักตัวตนนางในหลายๆด้าน

“ท่านพ่อ..วันนี้ดื่มมากไปแล้วเจ้าค่ะ หลีกเลี่ยงเสียหน่อยจะดีกว่านะเจ้าคะ”

เยว่ซินเอ่ยกับบิดาซึ่งดื่มสุราร่วมแสดงความยินดีไปหลายจอกแล้ว แม้นนางพยายามช่วยท่านพ่อดื่ม แต่แขกที่มาร่วมแสดงความยินดีก็มากมายนัก

“ไม่เป็นไรหรอกซินเอ๋อ วันนี้เป็นวันมงคลของพี่สาวเจ้า ไม่สิต้องเรียกว่าเป็นวันมงคลของไท่จื่อเฟย พ่อย่อมต้องรับคำอวยพรแสดงความยินดีจากแขกเหรื่อเสียหน่อย” เสนาบดีจางเอ่ยกับบุตรสาวอย่างอารมณ์ดี

“ตงฮุย..ข้ายินดีด้วยนะที่บุตรสาวคนโตของท่านได้รับพระราชทานสมรสกับองค์ไท่จื่อ”

ฉินจงขุยแม่ทัพใหญ่รักษาดินแดนซึ่งกลับเข้ามาในเมืองหลวงเพื่อร่วมงานสมรสบุตรสาวของสหายสนิทเข้ามาทักทายเสนาบดีจาง

“จงขุย..เจ้าเองรึ ดียิ่งนักที่เจ้ามาร่วมงานได้ มามามาดื่มด้วยกันสักจอกเถิด” เสนาบดีจางเอ่ยด้วยความดีใจ

“คารวะท่านลุงฉินเจ้าค่ะ” เมื่อเห็นว่าผู้ที่เข้ามาเป็นผู้ใด เยว่ซินก็ทำการคารวะอย่างนอบน้อม

“โอ้ววนี่ซินเอ๋องั้นเหรอ โตขึ้นมากจนลุงจำแทบไม่ได้เลยทีเดียว” จงขุยทักทายเยว่ซินกลับไป นางยิ้มรับอย่างสดใส

“ซินซิน..เป็นอย่างไรบ้างไม่ได้เจอกันเสียนานเลย” ฉินหลี่หยางบุตรชายท่านแม่ทัพจงขุยสหายวัยเยาว์ของเยว่ซินก็มางานนี้ด้วย

“หลี่หยาง..เจ้าก็มาเมืองหลวงด้วยงั้นเหรอ” เยว่ซินเอ่ยด้วยความดีใจที่ได้พบสหายเก่า

“อื้มม ข้าติดตามท่านพ่อเข้าเมืองหลวงเพราะอยากมาร่วมแสดงความยินดีกับพวกเจ้าแล้วก็มีธุระสำคัญเรื่องอื่นด้วยน่ะ” หลี่หยางตอบพร้อมรอยยิ้มหล่อเหลา