Share

บทที่5

last update Last Updated: 2025-11-02 13:35:11

ตลอดช่วงเวลาของมื้อกลางวัน ท่ามกลางเสียงพูดคุยของผู้คนในโรงอาหาร ก็จะมีเสียงเล็กๆ พูดเจื้อยแจ้วคุยกับเพื่อนดังอยู่ข้างหูไม่หยุด ส่วนใหญ่เรื่องที่พวกเธอคุยกันเหมือนจะเป็นเรื่องแฟชั่นทั่วไป แล้วก็พระเอกในซีรีย์ซึ่งผมไม่ค่อยรู้จักเท่าไหร่ มีบ้างที่เคยได้ยินมามี๊กับลิตาคุยกันบ้าง แต่ผู้ชายอย่างผมจะให้กรี๊ดพระเอกในซีรีย์อย่างพวกเธอ น่าจะไม่ค่อยเข้ากัน

phalan.pl : เสียงดัง

pp.prao : อุดหูซิคะ ที่รัก

บางทีผมก็อยากแคปหน้าจอเก็บหลักฐานความแพรวพราวคนสวยของมามี๊ที่ท่านชอบนักชอบหนาส่งไปให้ท่านดู ว่าลูกชายของมามี๊กำลังตกอยู่ในอันตรายมากขนาดไหน ไหนจะชอบทำสายตาเป็นประกายระยิบระยับโปรยเสน่ห์ใส่ คำพูดคำจาก็เหลือเกิน แถมยังพูดไม่หยุดอีก คุยเก่งขนาดนี้มีหวังผมคงได้นั่งแคะขี้หูทั้งวัน

"มึงสองคนจะไปดูกูแข่งรถป่ะ" ทุกเย็นวันศุกร์เจ้าของสนามแข่งอย่างไอ้เฟิร์ส​จะชอบลงแข่งด้วยตัวเองเป็นคู่ปิดท้ายของสนาม ในฐานะเพื่อนและหุ้นส่วน ผมกับไอ้พายต้องไปให้กำลังใจอยู่แล้ว

"ก็ไปทุกทีป่าววะ" ผมพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดไอ้พาย เผื่อคู่แข่งเล่นตุกติก ผมสองคนจะได้ช่วยเพื่อนทันเวลา ตามคอนเซ็ปต์ที่ว่า​ 'รวมกันเราอยู่' 

แยกกัน...ผมก็อยู่เหมือนเดิม แค่อาจจะเหงานิดหน่อย

"เธอๆ สนใจไปให้กำลังใจเราป่ะ" และสิ่งที่ทำให้ผมกับไอ้พายเงยหน้าจากจานข้าวขมวดคิ้วมองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมายก็เพราะ ได้ยินเพื่อนตัวดีชวนคนอื่นไปดูด้วย ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นแพรนวลที่กำลังนั่งคุยออกท่าออกทางอยู่กับคนสวยของมา​มี๊​

ว่าแล้ว...ไอ้เฟิร์สต้องล็อคเป้าหมายเอาไว้ถึงได้ชวนผมสองคนมาที่นี่ แถมยังทำทุกอย่างราวกับเป็นความบังเอิญ ทั้งเวลา สถานที่ แม้แต่ที่นั่งดูจะเป็นใจไปซะทุกอย่าง

"เรารู้จักกันหรอ?" 

"หึ/หึ" 

"เรารู้จักเธอพอ" ต้องยอมรับว่าสเต็ปการจีบสาวทั้งผมและไอ้พายเป็นรองไอ้เฟิร์สมาก แต่อันที่จริงก็ไม่ถูกซะทีเดียว เพราะผมยังไม่เคยจีบใครสักคน ส่วนใหญ่เป็นฝ่ายโดนขายขนมจีบมากกว่า และยังไม่เคยมีใครปิดการขายได้สักราย

สุดท้าย เพื่อนผมก็เกลี้ยกล่อมเป้าหมายได้สำเร็จ คงจะทนความรำคาญกับลูกตื้อไม่ไหวหรือไม่ก็ตามไม่ทันกับความเจ้าเล่ห์​ที่เพื่อนผมมีถึงได้เผลอตอบตกลงไปอย่างงุนงง แถมคนข้างผมก็ช่วยเชียร์จนไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นคนอยากไป

pp.prao : แล้วเจอกันนะคะ ว่าที่แฟน

pp.prao : 😘

'หึ'​ นี่สินะเหตุผลที่พยายามเชียร์เพื่อนให้ไปดูไอ้เฟิร์ส​แข่งรถ 

หลังจากกินข้าวกลางวันเสร็จ ผมกับเพื่อนก็แยกย้ายกันไปที่รถของตัวเองเพื่อกลับไปเตรียมตัวและออกมาเจอกันตามเวลานัดในช่วงเย็น ซึ่งดูจากเวลาแล้วมีมากพอให้ผมได้พักสายตานอนเก็บแรงไว้ไปฉลองต่อกับเพื่อนคืนนี้

เพราะผมมั่นใจว่าผู้ชนะต้องเป็นเพื่อนผมอย่างแน่นอน

 

@สนามแข่งรถ NonStop BKK

"มาช้าจังหวะ" 

"หลับ" 

ผมมาถึงสนามแข่งในตอนเกือบหนึ่งทุ่ม เพราะเมื่อช่วงบ่ายมีใครบางคนกดโทรในช่องทางแชทมาป่วนเกือบสองชั่วโมง แน่นอนว่าคนพูดและคนชวนคุยไม่ใช่ผมแน่ พูดจนผมเคลิ้มหลับเธอถึงจะวางสายไป ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทั้งๆ ที่เป็นคนไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย คุยเฉพาะกับคนที่สนิทเท่านั้น แต่สามารถทนฟังเธอได้นานขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เราสองคนแทบจะเรียกว่าเป็นคนแปลกหน้ากันเลยก็ว่าได้

กับคนอื่นเธอจะโทรไปชวนคุยแบบนี้ป่าววะ? 

"ไอ้เฟิร์ส?" เพราะตั้งแต่ผมขึ้นมาก็เห็นเพียงไอ้พายนั่งชงเครื่องดื่มอยู่คนเดียว

"ทางนั้น" ไอ้พายพยักหน้าให้ผมมองไปทางนอกกระจกที่สามารถเห็นโซนที่นั่งสำหรับคนที่ซื้อบัตรเข้ามาดูการแข่งขัน​ได้

และที่นั่งวีไอพีมุมที่สามารถมองเห็นการแข่งขันได้ดีที่สุด เหมือนไอ้เฟิร์ส​จะตั้งใจยกให้คนที่มันชวนมาและเพื่อนของเธอ แถมยังเตรียมขนมและเครื่องดื่มไว้ให้พร้อม ดูแลดียิ่งกว่าลูกค้าวีไอพีที่จ่ายเงินซื้อบัตรราคาแพงเข้ามาดูก็ผู้หญิงของมันนี่แหละ

pp.prao : ถึงยังอะ

phalan.pl : อืม

เสียงแจ้งเตือนข้อความในมือถือทำผมเงยหน้ามองไปทางตรงที่เธอนั่ง เหมือนว่าเธอกำลังมองหาว่าผมนั่งอยู่ตรงไหน แล้วก็ทำหน้าเศร้าเบะปากคว่ำเมื่อมองไม่เห็นผม เพราะกระจกห้องนี้คนข้างนอกไม่สามารถมองเข้ามาได้เพื่อความเป็นส่วนตัวของพวกผมสามคน

จนใกล้ถึงเวลาลงสนามไอ้เฟิร์ส​ก็แชทมาบอกให้ผมสองคนไปนั่งเป็นเพื่อนสองสาวเพราะกลัวว่าจะมีผู้ชายคนอื่นเข้ามายุ่งวุ่นวายจนไม่ปลอดภัยสำหรับพวกเธอ หรือพูดง่ายๆ ว่าให้ไปนั่งเป็นไม้กันหมานั่นแหละ

ผมสองคนเลยหยิบเบียร์​ติดมือไปคนละกระป๋องเดินไปนั่งตามตำแหน่งที่เพื่อนสั่ง มองจากที่ห้องพักก็พอจะรู้ว่ากางเกงยีนส์ที่เธอใส่มาสั้นมาก แต่พอยิ่งเดินมาใกล้ก็ยิ่งเห็นว่ามันสั้น สั้นแค่คืบ! 

"ขาก็สั้นยังจะอวด" ผมหย่อนตัวลงนั่งข้างคนตัวเล็ก ทำเป็นยกกระป๋องเบียร์​ดื่มให้หายคอแห้ง แล้วพูดว่าเธอให้พอได้ยินเพียงสองคน

"หวงก็บอกมาเหอะ" คิดคนเดียวพูดคนเดียวนี่เก่งเหลือเกินแม่คุณ! 

 

 

#มีใครรอ PPพาลันพริบพราวบ้างน้าาา🤔

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • อยากมีแฟนเรียนวิศวะ   Special #7

    "เธอขา​ เค้าอยากเข้าห้องน้ำ" วันที่สองที่ฉันได้ยินเสียงออดอ้อนของเขาที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย​ เหมือนว่าอุบัติเหตุ​ครั้งนี้จะเพิ่มความขี้อ้อนของเขาให้มีมากขึ้น​ แล้วฉันจะทำอย่างไรได้นอกจากพาตัวเองลุกขึ้นจากโซฟาเดินไปประคองเขาเข้าห้องน้ำ"เธอขา" "หืม""..." ตาคู่คมไล่สายตากรุ่มกริ่มมองลงไปยังกางเกงคนไข้ที่เขาใส่อยู่​ ทำฉันถึงกับถลึงตาใส่ด้วยความหมันไส้​ จริงอยู่ที่แขนข้างที่ใส่เฝือกคือข้างที่เขาถนัด​ แต่เขาอยากแกล้งให้ฉันอายมากกว่าถึงไม่ยอมช่วยเหลือตัวเองแบบนี้​ แค่ดึงกางเกงลงเขาก็ไม่ยอมทำ! แต่ก็เอาเถอะ! เห็นแก่ความเจ็บป่วยของเขา​ และที่เขาให้ลูกน้องช่วยเตรียมเงินจำนวนหนึ่งและจองตั๋วเครื่องบินให้พี่พิชได้หลบไปอยู่ต่างประเทศสักพักตั้งแต่วันที่เขาฟื้น​ ฉันจะตอบแทนโดยการดูแลเขาเป็นอย่างดีก็แล้วกัน"นี่​ แกล้งเหรอ" "ไม่ได้แกล้ง" ไม่ได้แกล้งอะไร​ ในเมื่ออะไรอะไรของเขาที่กำลังพร้อมรบอยู่ตอนนี้​ บ่งบอกให้ฉันรู้ว่าเขาไม่ได้อยากเข้าห้องน้ำตามที่ปากเขาบอก​ ไหนจะมุมปากที่ยกยิ้มดูเจ้าเล่ห์​นั่นอีก"เค้าอยากให้เธอขาทำให้" และผู้ชายหน้ามึนอย่างเขาก็สามารถพูดในสิ่งที่ตัวเองต้องการออกมาได้อย่างหน้าต

  • อยากมีแฟนเรียนวิศวะ   Special #6

    หลังจากที่ผมพาเธอปรับความเข้าใจกันคืนนั้นด้วยความรู้สึกหงุดหงิดที่สะสมมาตลอดหลายชั่วโมงกับความเอาแต่ใจและดื้อรั้นที่เธอแสดงออกมาจนผมแทบจะรับมือไม่ไหว เลยจัดการรวบหัวรวบหางจับเธอนอนคุยกันบนเตียงให้มันรู้เรื่องรู้ราว กว่าเธอจะยอมอ่อนลง ทำเกราะป้องกันที่เตรียมมาหมดไปถึงสองกล่องแต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ต้องเริ่มพิสูจน์ตัวเองอีกครั้งเพื่อลบทุกข้อกล่าวหาที่เธอเข้าใจผิด เริ่มจากพาเธอไปเจอลิตาน้องสาวของพาลันที่เธอเจอวันที่มาคืนของให้ผม พาเธอมาที่สนามแข่งเพื่อฟังคำยืนยันจากลูกน้องที่ทำงานอยู่ที่สนาม รวมถึงแม่บ้านทำความสะอาดหรือจะเป็นแม่ครัวผมก็เรียกมาหมดให้มาช่วยยืนยันว่าผมไม่เคยรับรางวัลที่เป็นผู้หญิง นับตั้งแต่วันที่ทุกคนเจอเธอถามว่าเธอเชื่อไหม? ตอบได้เลยว่า ไม่แน่ใจเหมือนกัน รู้เพียงแค่เธอยอมไปไหนมาไหนกับผมบ้าง ยอมไปเที่ยวด้วยกันบ้าง ยอมให้ผมไปนอนด้วยบ้าง แค่นี้ก็ถือว่าดีมากสำหรับผมแล้ว แต่จะดีกว่านี้ถ้าผมได้นอนกอดเธอทุกวัน"เธอขา เค้าหิวข้าว" อย่างวันนี้ เป็นอีกวันที่ผมได้ตามขึ้นมานอนเล่นอยู่บนห้องของเธอ ตั้งใจว่าจะชวนเธอไปหาอะไรอร่อยกินกันเย็นนี้ แต่ผมคงต้องพับแผนที่วางเอาไว้ เพราะยังไม่เห็น

  • อยากมีแฟนเรียนวิศวะ   Special #5

    ที่เธอรับปากผมคืนนั้น เธอก็ไม่ได้ผิดคำพูดแต่อย่างใด ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เธอรับทุกสายที่ผมโทรหา ยอมเปิดกล้องให้ผมเห็นหน้าจนผมรู้สึกแปลกใจ จนได้เห็นความแสบของเธอที่มีคือการปล่อยให้ผมพูดอยู่คนเดียว ส่วนเธอเอาแต่สนใจผู้ชายในซีรีย์ที่เธอตั้งหน้าตั้งตาดู​ ทำเพียงปลายตามามองเล็กน้อยบ้างเท่านั้น ไม่ต้องพูดถึงเรื่องตอบข้อความ เพราะเธอขาของผมส่งตอบกลับมาเพียงรูปสติ๊เกอร์หลากอารมณ์ที่ไม่รู้ว่าสรรหามาจากไหน โคตรน่ามันเขี้ยวแต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ไม่ได้รู้สึกเหนื่อยจนท้อที่จะตามจีบเมียตัวเองอีกครั้ง พาตัวเองไปอยู่ทุกที่ที่เธออยู่ บ่อยครั้งที่ชวนไอ้พาลันกับไอ้พายไปกินข้าวที่โรงอาหารคณะที่เธอเรียนเพียงแค่หวังจะได้นั่งกินข้าวข้างๆ กัน ถึงเธอจะพยายามแสดงออกว่าไม่รู้จักผมก็ตาม ซึ่งผมก็ไม่สน​ และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ผมชวนเพื่อนมาฝากท้องมื้อกลางวันที่โรงอาหารคณะนิเทศน์ที่เธอเรียน อาสานั่งจองโต๊ะให้เพื่อนเพราะสายตามองเห็นเธอต่อคิวซื้อข้าวอยู่ก่อนแล้ว แน่นอนว่าผมนั่งจองสองโต๊ะติดกัน และเป็นเพียงสองโต๊ะที่ว่างอยู่ตอนนี้ ยังไงเธอต้องเดินมานั่งทางนี้แน่ สุดท้ายผมก็ได้นั่งข้างเธออย่างที่วางแผนเอาไว้ โดยที่ทั้ง

  • อยากมีแฟนเรียนวิศวะ   Special #4

    ในที่สุดฉันก็หาเงินมาคืนเพื่อนได้ครบในเวลาเพียงหนึ่งสัปดาห์เท่านั้น แต่เป็นหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านไปเร็วมากสำหรับฉัน มีลูกค้ามาจ้างฉันทุกวันล้วนแต่เป็นงานด่วนทั้งนั้นเลย จนไม่มีเวลาให้ฉันได้คิดถึงเรื่องอื่น แม้แต่กินข้าวฉันก็ยังสั่งฟาสฟู้ดส์ง่ายๆ มากินให้พออิ่มท้องเท่านั้น"ฮัลโหล คุณพริบพราว" "ว่าไงยะ คุณแพรนวล" "ไปดื่มไปแดนซ์กันป่ะ""เบาเบาพอนะ พรุ่งนี้ฉันมีถ่ายงานตอนบ่ายหน่ะ""ได้สิจ๊ะสาว""โอเค เจอกัน" ในเมื่อได้เงินมามากพอ ฉันก็รีบโอนคืนในพริบพราวทันที ก่อนจะชวนนางไปเลี้ยงขอบคุณในความใจดีของนางสักหน่อย จะว่าไป...ไม่ได้ไปดื่มมาเป็นเดือนแล้วนะ ถึงเวลาคืนวงการของแพรนวลแล้วหล่ะไหนๆ คืนนี้จะกลับมารันวงการแสงสีเสียงอีกครั้ง ฉันเลยจัดเต็มเสื้อผ้าหน้าผม ก่อนจะหยิบกุญแจรถยนต์ตรงไปร้านลับที่นัดเพื่อนไว้ ขืนไปช้า มีหวังโดนยัยพริบพราวบ่นหูชาแน่ในเมื่อได้เงินมามากพอ ฉันก็รีบโอนคืนในพริบพราวทันที ก่อนจะชวนนางไปเลี้ยงขอบคุณในความใจดีของนางสักหน่อย จะว่าไป...ไม่ได้ไปดื่มมาเป็นเดือนแล้วนะ ถึงเวลาคืนวงการของแพรนวลแล้วหล่ะแล้วก็เป็นอย่างที่คิด​ เป็นคุณพริบพราวที่ซ้อนมอเตอร์​ไซค์ไรเดอร์มาถึงก่อน​

  • อยากมีแฟนเรียนวิศวะ   Special #3

    ใครจะเชื่อว่าฉันอยู่กับเขามาเกือบหนึ่งเดือนแล้ว​ บางเวลาก็ดูเหมือนเขาสนใจฉันเพราะเขาใส่ใจและดูแลฉันเป็นอย่างดี​ แต่บางเวลาเขาก็ดูเฉยชา​ นิ่งเงียบ​ ฉันก็เดาอารมณ์​เขาไม่ถูกเหมือนกัน​ ลึกลึกก็แอบขอบคุณ​เขานะ​ ที่ไม่ใจร้ายและไม่เคยทำร้ายร่างกายกันเลยสักครั้ง​ ถือว่าตัวเองยังมีความโชคดีอยู่บ้างไม่ใช่ว่าฉันจะอยู่ฟรีกินฟรีเฉยๆ​ หรอก​ อะไรที่ฉันทำได้ฉันก็ทำสุดความสามารถ​เชียวหละ​ งานบ้านทุกอย่าง​ไม่ว่าจะกวาดห้อง​ ถูพื้น​ ล้างจาน​ ล้างห้องน้ำ​ ฉันทำหมด​ เผื่อว่าเขาจะเอาเงินเดือนที่จ่ายแม่บ้านมาเป็นส่วนลดหนี้ของพี่พิชลงบ้าง​ และความโชคดี​ของฉันอีกหนึ่งเรื่อง​ก็คือ​ อยู่ช่วงปิดเทอมพอดี​ ฉันเลยอาศัยเวลานี้​ รับงานตัดต่อคลิปรีวิวสินค้าต่างๆ​ ให้เหล่าเน็ตไอดอล​ มีเพื่อนรักอย่างพริบพราวช่วยแนะนำคนรู้จักในวงการมาให้​ ฉันเลยพอได้งานกับเขาบ้าง​ และพอมีเงินเก็บไว้ทยอยผ่อนเขาเพื่อไถ่ตัวเอง​ให้เป็นอิสระ เผื่อถ้าเราสองคนมีใจที่ตรงกันจริงๆ​ ฉันจะได้ไม่ต้องมานั่งคิดมากถึงสถานะอันน่าสงสารของตัวเองสถานะที่ไม่มีสถานะ​ สถานะที่รอวันเขาเบื่อก็เท่านั้น...ส่วนพี่พิชหน่ะเหรอ​ หายเข้ากลีบเมฆ​ ไม่มีแม้แต่ข้อความท

  • อยากมีแฟนเรียนวิศวะ   Special #2

    "จะให้ฉันนอนห้องเดียวกับนายเนี่ยนะ" ทันทีที่ผมพาเธอกลับมาคอนโดได้สำเร็จ ผมก็ปล่อยให้เธอไปอาบน้ำในห้องนอนส่วนตัว ส่วนผมก็ออกมาอาบที่ห้องรับแขกและกลับเข้าไปให้ห้องนอนของตัวเอง มีเธอนั่งกอดอกทำหน้ายุ่งรออยู่บนเตียงกว้าง เธอที่ใส่ชุดนอนของผม น่ารักดีหว่ะ"แล้ว?" ผมพาตัวเองเดินไปนั่งบนเตียงฝั่งที่ตัวเองนอน​ ถามเธอกลับอย่างใจเย็น​ ดูทรงแล้ว​ คืนนี้คงไม่ได้นอนง่ายๆ​ แน่"ไม่ได้เป็นอะไรกัน​ จะนอนห้องเดียวกันได้ยังไง" ทำเธอต้องหมุนตัวนั่งจุมปุ๊กมองกันตาปริบๆ​ ให้ผมได้มองหน้าหมวยๆ​ ชัดๆ​ อีกครั้ง​ เมื่อชั่วโมง​ก่อนตอนเห็นหน้าเธอครั้งแรก​ ว่าน่าสนใจแล้ว​ พอได้มานั่งมองใกล้ๆ​ ใบหน้าไร้เครื่องสำอางเผยผิวใส​ ปากยังคงเป็นสีแดงน่าจูบอย่างนี้​ ยิ่งทำให้ใจแกร่งเต้นแรงมากกว่าเดิม​ แต่ต้องเก็บความเสียอาการเอาไว้คนเดียวเงียบๆ"พี่ชายเธอยกเธอให้ฉันแล้ว" "เผื่อลืม" "แล้วฉันต้องอยู่แบบนี้ไปนานแค่ไหน" "ยังไม่ได้คิด" จนกว่าพี่ชายเธอจะหาเงินกับรถมาได้​ หรือไม่​ ก็อาจจะตลอดไปเสียงแจ้งเตือนของข้อความเรียกความสนใจให้ผมหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดู​ เพราะเป็นข้อความจากลูกน้องที่ส่งข้อมูลของใครบางคนมาให้​ 'แพรนวล' คือ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status