บทที่เก้า สามหนุ่มสามมุม2

บทที่เก้า

สามหนุ่มสามมุม

สุดท้ายฉันก็เป็นคนตัดสินใจไปหาซื้อเสื้อผ้าเครื่องประดับตามข้อเสนอของซูเทียนเป่า ซึ่งน่าสนใจว่าการไปชมสวนหรือเดินตลาดมากมายนัก

พวกเราตัดสินใจไปด้วยรถม้าคันเดียวกัน โดยรถม้าที่ซูเทียนเป่านำมาถือว่าใหญ่โตพอสมควร ฉันจึงชี้เจาะจงจะไปด้วยรถม้าคันนี้ ส่วนรถม้าขององค์ชายสี่หรูหราเกินไปจึงไม่เหมาะที่จะนำไป รถม้าของฉันก็คันเล็กเกินไป สำหรับไป่ฮั่วถิงวันนี้เขาขี่ม้ามาเพราะต้องรีบนำแป้งทอดมาให้ฉันแต่เช้า

ขบวนชายสามหญิงหนึ่งยืนมาหยุดตรงหน้ารถม้าคันใหญ่ ชายหนุ่มทั้งสามต่างมองกันไปมาเกี่ยงว่าใครจะขึ้นก่อนกัน ฉันจึงก้าวขึ้นเป็นคนแรกก่อนที่จะทำทีเป็นซวนเซเอนซบซ้ายทีขวาทีอย่างไม่มั่นคง ซูเทียนเป่าคงทนไม่ไหวจึงตัดสินใจอุ้มฉันกระโดดทีเดียวไปบนรถม้าแล้วส่งฉันเข้าไปนั่งอย่างเรียบร้อย ในขณะที่ชายหนุ่มอีกสองคนยังยืนเหม่อกับการซวนซบเมื่อสักครู่ของฉัน

พวกเรานั่งรถม้ากันไปสี่คนแบบอบอุ่นแนบแน่น ฉันนั่งตรงกลาง องค์ชายสี่ขนาบซ้าย ไป่ฮั่วถิงขนาบขวา ส่วนซูเทียนเป่าอยู่ฝั่งตรงข้าม เนื่องจากมีร่างที่สูงใหญ่จึงปิดทางเข้าออกของรถม้าจนมิด

ท่ามกลางบรรยากาศน่าอึดอัด ฉันจึงแกล้งเอนซ้ายไปซบองค์ชายสี่ เอนขวาไปจับมือไป่ฮั่วถิง เพื่อให้พวกเขาสนใจแต่ฉันจนหน้าแดงหูแดง ยกเว้นซูเทียนเป่าที่มองมาด้วยอาการยิ้มเยาะตลอดทาง

จนรถม้าจอดนิ่งสนิท ซูเทียนเป่ากระโดดลงไปก่อนคนแรก ฉันรีบก้าวตามออกมาขณะที่ชายหนุ่มอีกสองคนยังนั่งเหม่อหน้าแดงอยู่ในรถ

ฉันยื่นมือเรียวสวยให้ชายหนุ่มใหญ่เพื่อให้เขาช่วยพยุง เขามองมือนั้นเพียงครู่แต่ไม่เอื้อมมือมารับกลับโอบมือมารอบเอวแล้วอุ้มฉันลงไปยืนที่พื้นอย่างรวดเร็ว ฉันได้ทีแกล้งซวนซบไปที่อกแน่นนั้นก่อนจะลอบมองหน้าหนุ่มเข้มว่าจะมีสีหน้าแดงดุจเดียวกับสองหนุ่มน้อยในรถม้าหรือไม่

“ข้าไม่อ่อนด้อยเหมือนหนุ่มน้อยพวกนั้นหรอก หากเจ้าจะยั่วยวนข้าคงต้องคิดให้มากกว่านี้ อย่าหาว่าข้าไม่เตือน” หนุ่มใหญ่เอ่ยเตือนเหมือนขู่ก่อนที่จะปล่อยให้ฉันยืนด้วยตัวเอง

ขบวนของเรานอกจากอันอันและผิงอันแล้วยังมีผู้ติดตามขององค์ชายสี่อีกหลายคน เป็นขบวนที่ดูยิ่งใหญ่ เมื่อลงจากรถม้าได้ฉันจึงขอร้องให้องค์ชายสี่จัดแบ่งบางส่วนไปติดตามห่างๆไม่ให้ดูผิดสังเกตจนเกินไปนัก

ซูเทียนเป่าเดินนำพวกเราไปที่ร้านขายเสื้อผ้าอาภรณ์สตรีก่อนเป็นร้านแรก ไป่ฮั่วถิงเข้ามาช่วยเลือกช่วยคุยเจรจาเหมือนดั่งเป็นเพื่อนหญิงจนฉันนึกถึงเจ๊เจนนี่ ช่างแต่งหน้าคนสนิทที่มักจะชวนกันไปช้อปปิ้งเป็นประจำ

พวกเราสี่คน ฉัน ถิงเกอเกอ อันอันและผิงอันเลือกเสื้อผ้ากันอย่างสนุกสนาน ในขณะที่องค์ชายสี่นั่งจิบน้ำชารอด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย ส่วนซูเทียนเป่าเพียงยืนกอดอกมองและออกความเห็นบ้างเป็นครั้งคราว

ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วยาม ฉันเลือกชุดสวยได้ถึงสิบกว่าชุด เนื่องจากชุดเดิมของร่างนี้จะเป็นแนวหรูหราอ่อนหวานซึ่งไม่เหมาะกับการใช้ชีวิตในยามนี้ ฉันจึงเลือกชุดที่สามารถใส่ได้ประจำวันกับชุดที่เปิดเผยเนื้อตัวนิดหน่อยเผื่อต้องใช้ประโยชน์บ้าง

ซูเทียนเป่าเดินเข้ามาส่งก้อนทองให้เถ้าแก่อย่างใจป้ำ ขณะที่สองหนุ่มน้อยยังไม่ทันขยับตัว ฉันมองเขาด้วยสายตาขอบคุณก่อนจะส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้หนึ่งที

ช่างเป็นหนุ่มใหญ่สายเปย์ที่น่าคบหา

พวกเราเดินออกจากร้านท่ามกลางเสียงขอบคุณไม่หยุดปากของเถ้าแก่ที่โค้งแล้วโค้งอีก

องค์ชายสี่เดินมาคว้ามือฉันทันทีที่ก้าวพ้นร้าน

“ข้าจะพาเจ้าไปเลือกเครื่องประดับเอง”

พวกเราเคลื่อนย้ายขบวนมาที่ร้านเครื่องประดับใหญ่โตที่องค์ชายสี่เดินนำอย่างเย่อหยิ่ง

“นำเครื่องประดับที่หรูหราที่สุดและดีที่สุดมาให้แม่นางท่านนี้เลือกชม” เขาตะโกนสั่งเถ้าแก่ที่วิ่งหัวซุนเข้ามาทันทีที่เห็นขบวนยิ่งใหญ่เดินเข้ามา

เขาคงเบื่อหน่ายอย่างมากที่ร้านเสื้อผ้าจึงมาแสดงศักดาที่ร้านเครื่องประดับ

ได้เลยน้อง เดี๋ยวเจ๊จะจัดให้กระเป๋าฉีกเลยทีเดียว

ฉันคิดด้วยความหมั่นไส้ แล้วก็ไม่สนใจใครอีกก้มหน้าก้มตาลองเครื่องประดับละลานตาที่เถ้าแก่นำมาให้ชมอย่างสนุกสนาน ด้วยความที่ร้านนี้ใหญ่โตและมีห้องหับส่วนตัว เถ้าแก่จึงเชิญพวกเราขึ้นไปบนห้องส่วนตัวบนชั้นสองเพื่อเลือกกันอย่างเต็มที่ ฉันจึงเกิดความคิดกลั่นแกล้งและลอบสังเกตปฏิกิริยาของชายหนุ่มทั้งสามขึ้นมาโดยชวนอันอันและผิงอันเข้ามาผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เพิ่งซื้อมา สวมใส่เครื่องประดับที่เลือกไว้ ก่อนจะออกมาเดินเฉิดฉายเหมือนอยู่บนพรมแดง ท่ามกลางสายตาสามคู่ที่มองมาด้วยสีหน้าที่แตกต่างกัน

ชุดที่ฉันเลือกเป็นชุดที่เปิดเผยเนื้อตัวพอประมาณ เนื้อผ้าบางเบาแนบสัดส่วน มองเห็นเนินอกรำไร หลังจากฉันเดินออกมาก็ยักย้ายส่ายสะโพกน้อยๆ มือลูบคลำเครื่องประดับไล่ลงมาจนหยุดที่ทรวงอกอิ่ม ก่อนจะหมุนตัวช้าๆ ทิ้งตามองยั่วยวนแล้วเดินเยื้องย่างก่อนจะทำทีเป็นสะดุดชายผ้าล้มลง

“ว้าย...”