Chapter 1

นิยายเรื่อง : อยากเป็นเมียที่เฮียรัก

ผู้เขียน : นามปากกา บีน่าเลดี้

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และ พ.ศ. 2558 (ฉบับเพิ่มเติม) นิยายเรื่อง อยากเป็นเมียที่เฮียรัก เป็นลิขสิทธิ์ของนามปากกา บีน่าเลดี้ แต่เพียงผู้เดียว ไม่อนุญาตให้คัดลอก ลอกเลียน และดัดแปลง เนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งของนิยายเรื่องนี้โดยเด็ดขาด

----------------------------- 

Chapter 1

“นับจากนี้นายวายุภักษ์กับนางสาวยาหยี เตชะอมรทรัพย์ เป็นสามีภรรยาโดยถูกต้องตามกฎหมาย ผมขอให้คุณทั้งสองครองรักกันชั่วนิรันดร์ หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกัน ขอให้มีความสุขมาก ๆ นะครับ...” สิ้นสุดคำพูดของนายทะเบียนที่มาเป็นพยานรักให้กับบ่าวสาวที่ดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก แขกเหรื่อก็ต่างยิ้มกันหน้าชื่นตาบานด้วยความยินดีปรีดา ยกเว้น ‘เขา’ ชายหนุ่มวัยยี่สิบหกปีผู้เป็นเจ้าบ่าวที่เอาแต่แสดงสีหน้าเรียบนิ่งเฉยชาตลอดทั้งวัน จนกระทั่งพิธีส่งตัวเข้าหอ ถึงได้ยินเขาถอนหายใจพรืดใหญ่อย่างเก็บอาการไม่อยู่เมื่อได้ยินคำสั่งคุณพ่อของเขา

“ดูแลน้องให้ดี ๆ ล่ะวายุ...”

“ครับป๊า”

“ดูแลน้องให้ดี ๆ นะวายุ...” จันทร์ฉายผู้เป็นแม่ของวายุพูดต่อจากอาทิตย์ผู้เป็นสามี

“ครับม้า...”

“ดูแลน้องยาหยีให้ดี ๆ ล่ะวายุ...” จันทร์เจ้าผู้เป็นพี่สาวคนโตเอ่ยขึ้นอีกคน

“ครับเจ๊...”

วายุเริ่มตอบรับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อพ่อแม่ และพี่สาวของเขา ต่างพากันก๊อบปี้คำพูดเดียวกันมาสั่งเขาซ้ำ ๆ ซาก ๆ จนเขารู้สึกเอียนกับคำฝากฝังของผู้ใหญ่ที่ให้ดูแลเจ้าสาวเป็นอย่างดี

“เฮียวายุครับ ดูแล...”

“หยุดสั่งกูสักทีเถอะไอ้หมอ ชีวิตของใครก็ดูแลเอาเอง พาป๊า ม้า เจ๊ กลับบ้านไปได้แล้ว...” วายุพูดตัดบทน้องชายที่อายุห่างกันหนึ่งปี จากนั้นเขาก็ดึงเจ้าสาวเข้าห้องหอทันที ทั้งที่พ่อแม่ของเขายังไม่ทันได้อวยพรเจ้าสาวเลยด้วยซ้ำ

และเมื่อประตูห้องปิดสนิท วายุก็เอ่ยหาเรื่องเจ้าสาวทันที

“เธอเป็นง่อยหรือไงยาหยี ทุกคนถึงต้องให้ฉันดูแลเธอ”

“...” ถึงจะรู้สึกจุกอกกับคำถามของเขาเพียงใด แต่ยาหยีก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรเขา เพราะคิดว่าการเงียบคือทางออกที่ดีที่สุด

แต่อีกคนกลับไม่ได้คิดแบบนั้น ยิ่งเขาเห็นยาหยีเอาแต่ปิดปากเงียบราวกับเจ้าสาวใบ้ มันยิ่งกระตุ้นอารมณ์ขุ่นเคืองของเขาจนแทบระเบิด ชายหนุ่มก็เลยใช้วิธีเปิดปากหญิงสาวด้วยการถอดชุดทักซีโดตามด้วยกางเกงในสลัดออกจากขา เพื่อโชว์เรือนร่างกำยำของเขา

“ว้าย!...อุ๊บ!” ยาหยีรีบยกมือปิดปากอุดเสียงกรี๊ด ก่อนจะก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเองด้วยใจเต้นตุบ ๆ ตอนนี้หัวใจข้างในอกมันเต้นถี่ยิบราวกับจะทะลุออกมา เมื่อเห็นส่วนกลางกายของเขาเต็มตา

‘เฮียนี่หน้าไม่อายจริง ๆ’ ยาหยีค่อนขอดในใจให้กับคนตัวสูงที่ยืนเปลือยกายล่อนจ้อนอย่างหน้าไม่อาย

“หึ...จะตกใจอะไรนักหนากะแค่เห็นค...ของฉัน” วายุที่เห็นยาหยีทำท่าทางตกใจแบบโอเวอร์ก็อดไม่ได้ที่จะพูดประชดแดกดันใส่หญิงสาว เขาน่ะเพิ่งดูออกเมื่อวันนั้นว่าแท้จริงแล้วผู้หญิงหน้าซื่อตาใสอย่างยาหยีร้ายเดียงสามากกว่าไร้เดียงสาเสียอีก “มองให้เต็มตาสิ จะก้มหน้าทำไม อยากได้ฉันเป็นผัวนักไม่ใช่เหรอ?”

“...”

“เธอมันน่าเบื่อจริง ๆ ยาหยี...” พอยาหยีปิดปากเงียบอีกครั้ง เขาก็จิ๊ปากอย่างหงุดหงิด ก่อนที่จะเดินล่อนจ้อนไปทางประตูเชื่อมห้องแต่งตัว หยิบเอาผ้าเช็ดตัวมาพันเอวสอบอย่างหมิ่นเหม่ จากนั้นก็หยิบพอตติดมือเดินออกไปนอกระเบียงบ้าน

ครืด!

เสียงประตูบานเลื่อนเปิดและปิดลง ยาหยีจึงเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงที่ยืนสูบบุหรี่ไฟฟ้า พลางคิดในใจว่า...

‘เมื่อไรเขาจะกลับมาเป็นเฮียวายุคนเดิมของเธอ...’

“มองอะไร” เสียงเข้มทำให้หญิงสาวหลุดจากภวังค์ รู้ตัวอีกทีคนตัวสูงก็ยืนจังก้าอยู่ตรงหน้าแล้ว มิหนำซ้ำเขายังปล่อยควันบุหรี่พ่นใส่หน้าหญิงสาวอย่างป่าเถื่อนอีกด้วย

“แค่ก ๆ สูบพอตมาก ๆ ทำให้อายุสั้นนะคะเฮีย” ถึงจะสำลักควันจนหน้าแดง แต่เธอยังเอ่ยเตือนเขาด้วยความเป็นห่วง

“แล้วคนได้รับควันบุหรี่อย่างเธอตายไวด้วยหรือเปล่า”

“เฮียเกลียดหนูมากเลยเหรอคะ ถึงอยากให้หนูตายนัก” ยาหยีเอ่ยถามน้ำเสียงสั่นเครือ นอกจากเขาจะไม่ได้เห็นความหวังดีของเธอแล้ว เขายังถามกลับราวกับอยากให้เธอตายไปให้พ้นหน้า

“ทำไมต้องถามโง่ ๆ ทั้งที่เธอรู้คำตอบอยู่แล้ว” ปากหยักพ่นควันบุหรี่สีเทาใส่หน้ายาหยีไม่หยุดกับคำถามสิ้นคิดของเธอ

“เฮียคงเกลียดหนูมากเลยใช่ไหมคะ” ยาหยีถามย้ำด้วยน้ำเสียงเบาหวิวราวกับคนละเมอ

“อืม...ฉันเกลียดผู้หญิงอย่างเธอที่สุด”

“...” หญิงสาวพยักหน้าขึ้นลงหงึก ๆ น้ำตาไหลพรากอาบแก้มอย่างกลั้นไว้ไม่ไหวกับคำตอบหนักแน่นของเขา ที่เธอถามย้ำเพราะแอบหวังว่าคำตอบของเขาจะเปลี่ยนไปจากเดิมบ้าง แต่สุดท้ายคำตอบของเขาก็ยังเหมือนเดิม

“อย่ามาบีบน้ำตาแถวนี้ รำคาญตา” พอเห็นยาหยีเบ้ปากคว่ำร้องไห้ วายุก็ยกมือเสยผมอย่างหงุดหงิดที่ยาหยีชอบบีบน้ำตาใส่เขา

“ฮึก!” ยิ่งโดนดุ ยาหยีก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม เธอยกมือเช็ดน้ำตาจนมือเปียกชุ่ม ก่อนจะรีบเดินหนีไปทางห้องแต่งตัว และพอเดินพ้นหน้าเขามาอยู่ในห้องแต่งตัวเพียงลำพัง หญิงสาวก็ทรุดตัวนั่งร้องไห้สะอื้นอย่างหนัก “ฮึก ฮือ”

“จะร้องไห้อะไรหนักหนาวะ หนวกหู” วายุตะโกนเข้ามาในห้องแต่งตัว