ตอนที่ 3 เรามีเรื่องต้องคุยกัน

ตอนที่ 3

สองเดือนต่อมา...

แท่งพลาสติกสีขาวในมือนิ่งสนิท แต่หัวใจของ นลิน กลับเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ขีดสีแดงสองขีดที่ปรากฏขึ้นอย่างเด่นชัดบนหน้าจอผลตรวจการตั้งครรภ์คือคำตอบที่ทำให้โลกของเธอหยุดหมุนอีกครั้ง

วินาทีนั้น ภาพแรกที่แวบเข้ามาในหัวไม่ใช่ใบหน้าของชายแปลกหน้าคนนั้น แต่เป็นใบหน้าที่ผิดหวังของพ่อกับแม่

เฮ้อ... งานแต่งเพิ่งจะล่มไปไม่ถึงสามเดือน เรื่องของเธอกับหมอดนัย ยังไม่ทันจะซาไปจากวงสนทนาของเหล่าญาติสนิทมิตรสหายดีเลยด้วยซ้ำ งานนี้คงได้โดนนินทาไปอีกยาว

สุดสัปดาห์นั้น นลินขับรถกลับบ้านที่ต่างจังหวัด บรรยากาศร่มรื่นของบ้านสวนที่เธอเติบโตมาไม่ได้ช่วยให้ใจที่หนักอึ้งของเธอเบาลงเลย

เธอนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น ตรงข้ามกับบิดามารดาที่มองมาอย่างรอคอย เพราะรู้ว่าการกลับมาแบบไม่บอกล่วงหน้าของลูกสาวคนเดียวต้องมีเรื่องสำคัญแน่นอน

นลินตัดสินใจไม่พูดอ้อมค้อม เธอบอกด้วยสีหน้าเรียบเฉยที่สุด

“ลินท้องค่ะ”

มณี ผู้เป็นแม่ถึงกับยกมือขึ้นกุมขมับทันที แววตาที่เคยอ่อนโยนฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด “คุณพระช่วย แล้วผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ใช่ตาดนัยรึเปล่า”

“ไม่ใช่ค่ะ” นลินตอบเสียงเรียบ “ลินก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าเป็นใคร พอดีคืนนั้นเมาไปหน่อยก็เลย...”

เกริก ผู้เป็นพ่อที่นั่งเงียบมานานถึงกับถอนหายใจออกมาดังเฮือก ลูกสาวคนเดียวที่ท่านภาคภูมิใจเสมอมา เธอประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน เป็นเด็กดีที่อยู่ในกรอบมาตลอด ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะกล้าทำอะไรนอกกรอบได้ถึงขนาดนี้

“แล้วลินจะเอายังไงต่อไป” มณีถามเสียงสั่น พยายามควบคุมสติอารมณ์อย่างเต็มที่

คำถามนั้นทำให้นลินเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นมารดา ดวงตาของเธอมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ก็เลี้ยงสิคะแม่” เธอยิ้มบางๆ “ดีออก จะได้ไม่ต้องมีผู้ชายมาทำให้ชีวิตยุ่งยากมากขึ้นอีก”

คำตอบที่สวนทางกับความคาดหวังทุกอย่างของมณี ทำให้ท่านแทบอยากจะเป็นลมล้มพับไปตรงนั้น นี่ลูกสาวกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่!

หลังจากโดนพ่อกับแม่บ่นยกใหญ่จนหูชาไปหลายชั่วโมง นลิน ก็ขับรถกลับเข้ากรุงเทพฯ ด้วยหัวใจที่สับสนในเวลาเดียวกัน เธอตัดสินใจแวะโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งเพื่อทำการฝากครรภ์ให้เป็นเรื่องเป็นราวตามขั้นตอน

เพราะไม่ได้จองคิวล่วงหน้า แค่ตั้งใจจะมาทำประวัติคนไข้ใหม่เฉยๆ เธอจึงถูกส่งไปที่แผนกสูตินรีเวชกรรมและได้คิวว่างแบบปัจจุบันทันด่วนกับคุณหมอท่านหนึ่ง ซึ่งพยาบาลแจ้งว่าเป็นสูตินรีแพทย์ผู้ชาย

นลินถอนหายใจเบาๆ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เธอเดินตามพยาบาลเข้าไปในห้องตรวจที่เย็นเฉียบด้วยเครื่องปรับอากาศ แต่ทันทีที่ได้เห็นใบหน้าของคุณหมอที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน สองขาของเธอก็สั่งให้หันหลังกลับแทบจะในทันที!

“อ้าว คุณแม่จะไปไหนคะ” พยาบาลสาวรีบเดินมาขวางทางไว้ด้วยความงุนงง “คุณหมอรอตรวจอยู่นะคะ”

คุณหมอหนุ่มที่เพิ่งเซ็นเอกสารเสร็จ เงยหน้าขึ้นมาจากแฟ้มประวัติคนไข้ ก่อนจะเอ่ยทักทายตามมารยาท

“สวัสดีครับ” นายแพทย์ภาคิน ทักทายคนไข้ที่กำลังทำท่าเหมือนจะวิ่งหนีด้วยน้ำเสียงสุภาพ

แต่เมื่อผู้หญิงคนนั้นยอมหันหน้ากลับมาสบตากับเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ภาคินก็แทบจะพูดไม่ออก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนที่เขาจะรีบก้มลงมองชื่อและนามสกุลบนเอกสารคนไข้ใหม่ที่พยาบาลเพิ่งยื่นให้ เพื่อยืนยันความทรงจำของตัวเอง

นลิน... ไม่ใช่ชื่อที่เขาคุ้นเคย แต่ใบหน้านี้ เขาจำได้ไม่มีวันลืม

บรรยากาศในห้องเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่ภาคินจะเป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้น เขาปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบขรึมตามแบบฉบับของแพทย์มืออาชีพ แม้ในใจจะปั่นป่วนไปหมดก็ตาม

“เชิญนั่งก่อนครับ คุณนลิน” เขากล่าวพลางผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

นลินถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ ก่อนจะยอมเดินไปนั่งลงอย่างเสียไม่ได้ เธอบ่นอยู่ในใจว่าตัวเองช่างซวยซ้ำซวยซ้อนอะไรขนาดนี้ ที่ต้องโคจรกลับมาเจอกับผู้ชายจากคืนแห่งความผิดพลาดอีกครั้ง

ใครจะไปคิดว่า ผู้ชายหน้าตาหล่อร้ายกาจแถมยังดูเจ้าเล่ห์คนนั้น จะมาเป็นหมอสูติฯ!