13

“สำหรับเราชาวบ้านธรรมดาถือว่ามากมาย แต่ท่านอย่าลืมว่าพวกเราไม่ได้มีเพียงชาวบ้านธรรมดา แต่ยังไม่สามารถเทียบได้กับคนพวกนั้น พวกเราแค่มีอาหารเพียงพอ มีเสื้อผ้าอบอุ่น ลูก ๆ เติบโตมาย่างดี เท่านี้ก็พอแล้ว”

“ขอบใจเจ้าน้องสาม พี่เขยสัญญาว่าจะดูแลครอบครัวให้ดีเจ้าอย่าได้กังวล”

“พี่เขย ตอนนี้พวกท่านเพิ่งเกิดเรื่องได้ไม่นาน เสบียงอาหารที่มีควรเก็บรักษาให้ดี หากที่หมู่บ้านนี้ไม่ปลอดภัยพวกท่านควรหาที่อยู่ใหม่ พวกท่านตัดสินใจเยี่ยงไรก็ส่งข่าวบอกข้า ข้าจะกลับบ้านก่อน”

“ตกลง เจ้ารีบกลับไปเถอะ ป่านนี้พ่อตากับแม่ยายคงเป็นห่วงแล้ว”

หลังจากที่อั้นปาขับเกวียนออกมาจากหมู่บ้านหลี่เจียโกว ครอบครัวของพี่เขยได้ปรึกษากันว่าพวกเขาจะยังไม่สร้างบ้านในตอนนี้ รอดูว่าเหตุการณ์ต่าง ๆ ในหมู่บ้านจะเป็นเยี่ยงไรต่อไป ตอนนี้ยังมีหลายครอบครัวที่ถูกขโมยเสบียงอาหาร ส่วนเสบียงอาหารที่อั้นปานำมาให้นั้นตอนนี้พวกเขาได้ขุดหลุมลึกลงไปในดินในห้องนอนใหญ่ นำเสบียงอาหารทั้งหมดที่ได้มาไปใส่เอาไว้แล้วปิดทับด้วยแผ่นไม้และเสื่อไม้ไผ่ตามลำดับ ขั้นตอนสุดท้ายยกตู้ที่ใช้เก็บเสื้อผ้ามาวางทับลงไปก็เป็นอันเสร็จสิ้น

ครอบครัวของพี่เขยทุก ๆ วันจะนำอาหารออกมาเพียงเล็กน้อยเพียงพอให้ครอบครัวกินในแต่ละวันเท่านั้น ส่วนตอนกลางวันพวกเขายังคงเข้าป่าเพื่อหาของป่ามาประทังชีวิตเช่นชาวบ้านคนอื่น ๆ แต่พวกเขาไม่มีทางได้รู้เลยว่าในอีกหลายวันข้างหน้า หมู่บ้านหลี่เจียโกวจะไม่มีอีกต่อไป

กลับมาทางด้านอั้นจิ่วกับท่านพ่อ เมื่อกลับมาถึงบ้านก็ได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับครอบครัวของท่านป้ารองให้กับท่านปู่ท่านย่าฟัง ท่านย่าที่ตอนแรกรู้สึกเป็นห่วงท่านป้าเป็นอย่างมาก แต่พอรู้ว่าสองพ่อลูกได้นำอาหารและเงินแบ่งให้กับลูกสาวคนที่สอง ท่านย่าถึงได้คลายความกังวลไป อั้นจิ่วยังบอกว่าตัวเองได้พบท่านป้ารองแล้ว พรุ่งนี้จะให้ท่านพ่อพาไปพบท่านป้าใหญ่ เพื่อแสดงความกตัญญู ส่วนตอนนี้ตัวเองจะไปเที่ยวที่ภูเขาด้านหลังกับต้าฮุยและต้าเฮย

“ท่านพ่อ ท่านปู่ ท่านย่า ท่านแม่ ข้าจะไปเล่นกับต้าฮุยและต้าเฮยที่ภูเขาด้านหลัง แล้วจะรีบกลับมาขอรับ”

“นี่ก็ใกล้จะมืดค่ำแล้ว เจ้ายังจะไปอีกรึ”

“ท่านย่า ท่านวางใจได้ ข้ายังมีต้าฮุยกับต้าเฮยอยู่ รับรองว่าปลอดภัยขอรับ”

“เจ้าเก้าจะไปก็รีบ ๆ ไปเถอะ แล้วอย่าไปให้นานนัก รีบกลับมากินข้าวเย็นเข้าใจหรือไม่”

“เข้าใจแล้วขอรับท่านปู่”

หลังจากอั้นจิ่วออกไปแล้ว แม่เฒ่าหลันเซียงก็หันมาถลึงตาใส่สามี “เจ้าไม่รู้จักเป็นห่วงหลานชายเสียบ้าง”

“เจ้าจะให้ข้าห่วงอันใด เจ้าไม่รู้รึ เจ้าเก้าหาใช่ธรรมดาสามัญอย่างที่ใคร ๆ คิด หลานของข้านั้นมากความสามารถ มีอันใดต้องให้เป็นห่วง เด็กธรรมดาที่ใดกันจะมีสัตว์อสูรวิญญาณระดับสูงตั้งสองตัว เจ้ายังจะเป็นห่วงอันใดอีก”

“นี่พวกท่านเองก็รู้หรือขอรับ ว่าเจ้าเก้า”

“รู้อันใด เจ้าเก้าหลานข้าเป็นเพียงเด็กน้อยธรรมดาที่เล่นซุกซนเท่านั้น อย่าพูดมาก” พ่อเฒ่าฉือกับแม่เฒ่าหลันเซียงหันมาตวาดใส่อั้นปา

“ขอรับ ขอรับ ข้ารู้แล้ว”

ถึงแม้อั้นจิ่วจะไม่แสดงความสามารถของเขาออกมาต่อหน้าของทุกคน แต่ภายในใจของทุกคนในครอบครัวนั้นรู้ดีว่า อั้นจิ่วหาใช่เด็กธรรมดาไม่ เพียงแต่พวกเขาไม่รู้ว่าอั้นจิ่วนั้นตอนนี้เป็นผู้ฝึกตนในเส้นทางผู้บำเพ็ญเพียร ไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ธรรมดาเช่นคนอื่น

อั้นจิ่วเข้าป่ากับต้าฮุย ต้าเฮยเพราะต้องการจะหาของเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปฝากท่านป้าใหญ่ในวันพรุ่งนี้ อีกอย่างเขาต้องการหาสมุนไพรล้ำค่าเพื่อนำไปปลูกเอาไว้ในมิติ อั้นจิ่วนั้นรู้ดีอยู่แก่ใจว่าเส้นทางบำเพ็ญเพียรของเขานั้นยากลำบาก เพราะในโลกมนุษย์ที่มีพลังฟ้าดินน้อยนิดเช่นนี้ย่อมไม่สามารถเลื่อนระดับได้ง่าย ๆ จึงจำเป็นต้องหาทรัพยากรช่วยในการฝึกฝน

เช้าวันต่อมา อั้นปาได้เตรียมข้าวของสำหรับนำไปให้กับพี่สาวคนโตของเขา หลังจากวางของเอาไว้บนเกวียนเรียบร้อยแล้วก็กลับเข้าบ้านไปเรียกอั้นจิ่วที่ไม่รู้ว่ากำลังยุ่งอยู่กับการทำอันใดอยู่หลังบ้านตั้งแต่กินมื้อเช้าเสร็จแล้ว บางครั้งอั้นปาไม่เข้าใจในความคิดของลูกชายมากนัก แต่เขาเองก็ไม่ได้เอ่ยปากถามลูกชาย เขาเพียงแค่มองดูและคอยสนับสนุนในการกระทำของลูกชายเท่านั้น

“ลูกชาย ไปกันได้แล้วประเดี๋ยวสายมากกว่านี้จะร้อนเอาได้ เจ้ากำลังทำอันใดอยู่รึ”

“ข้าไม่ได้ทำอันใดขอรับท่านพ่อ ข้าแค่มาพูดคุยกับผักของท่านแม่ตามปกติเท่านั้น”

“คุยกับผัก นี่ลูกยังมีความสามารถนี้ด้วยรึ แล้วผักของท่านแม่ของเจ้าพูดอันใดกับเจ้าล่ะ”

“ข้าจะไปรู้ได้เยี่ยงไรเล่า ข้าไม่ใช่ผักสักหน่อย ท่านพ่อนี่ท่านเชื่อจริง ๆ หรือขอรับ”

“เชื่อจริง ๆ น่ะสิ เอาล่ะ ๆ ไปได้แล้ว สายแล้ว บ้านท่านป้าใหญ่ของเจ้าค่อนข้างไกลประเดี๋ยวจะกลับบ้านมืดค่ำเอา”

“ขอรับ”

ความจริงแล้วอั้นจิ่วใช้เวลาหลังอาหารเช้าเพื่อรดน้ำพุจิตวิญญาณที่เขาเจือจางแล้วลงไปบนแปลงผัก จากนั้นก็ส่งพลังธาตุพฤกษาลงไปเพื่อให้ผักของท่านแม่เติบโตขึ้นมาอย่างมีคุณภาพเป็นผักที่มีพลังปราณแฝงอยู่ สองพ่อลูกออกเดินทางไปที่หมู่บ้านโกวเจียว่านเพื่อเยี่ยมครอบครัวของท่านป้าใหญ่

“ลูกชาย วันนี้เจ้าเตรียมอันใดไปฝากท่านป้าใหญ่ของเจ้ารึ”

“มีน้ำผึ้งป่า แล้วก็กระต่ายป่า กับไก่ฟ้าไม่กี่ตัวขอรับท่านพ่อ”

“พ่อเองไม่ได้พบท่านป้าใหญ่ของเจ้ามานานมากแล้ว ครั้งสุดท้ายที่พบท่านป้าใหญ่ของเจ้าก็ตอนก่อนที่เจ้าจะเกิดเสียอีก ท่านป้าของเจ้าเดินเท้ามาจากหมู่บ้านโกวเจียว่านเพื่อเอามันเทศมาให้ท่านแม่ของเจ้าเอาไว้กิน ก่อนที่เจ้าจะเกิดบ้านเราไม่มีอาหารเหลืออยู่เลย”

“ต่อไปนี้บ้านของเราจะไม่ขาดแคลนสิ่งใดขอรับท่านพ่อ ข้าสัญญา ไม่สิ ไม่ถูกต้อง บ้านของเราขาดแคลนเด็ก ๆ ท่านพ่อท่านต้องพยายามให้มากหน่อย ข้ายังอยากมีน้องสาวน้องชายอีกหลายคน”

“เจ้าเด็กแก่แดดนี่ อายุเพียงเท่านี้เจ้าไปรู้เรื่องพวกนี้มาจากที่ใดกัน”

อั้นจิ่วสั่งให้วัวอสูรที่ทำหน้าที่ลากเกวียนอยู่เร่งความเร็วขึ้นอีก จะได้ถึงบ้านท่านป้าใหญ่เร็วขึ้น จากคำบอกเล่าของท่านพ่อ ท่านป้าใหญ่มีลูกชายสองคน ลูกสาวอีกสองคน ลูกชายคนโตอายุสิบสามปีแล้ว ส่วนลูกชายคนที่สองมีอายุสิบสองปี ลูกสาวอายุสิบขวบและเก้าขวบตามลำดับ