บทที่ 8 บังเอิญเจอ

"พี่เห็นจากรีวิวน่ะ แต่ตอนนี้คงไม่ใช่อันซีนแล้วมั้ง ดูสิ โต๊ะเกือบเต็มแล้วตอนนี้" เมฆาตอบพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ

"จริงด้วยค่ะ"

จากนั้นทั้งสามก็คุยกันสัพเพเหระ ชวนน้องเอิร์ธคุยเรื่องโรงเรียนและเพื่อนของแกระหว่างรออาหาร มีบางจังหวะที่ฟ้าใสหันไปมองโดยรอบ แล้วสายตาก็ไปปะทะเข้ากับชายหนุ่มผมยาวระต้นคอสวมแว่นตา เขานั่งตรงกันข้ามกับแฟนสาวและหันหน้ามาทางเธอพอดี

หญิงสาวเมินสายตาไปมองทางอื่นเพื่อไม่ให้เขาคิดว่าเธอกำลังมองเขาอยู่ อาหารมาถึงพอดี ฟ้าใสจึงละความสนใจ หันมาลงมือรับประทานอาหาร เมฆาคอยแกะกุ้งให้ทั้งเธอและน้องเอิร์ธ ส่วนปูนั้นเธอได้สั่งเอาแบบที่แกะเฉพาะเนื้อจึงไม่ต้องลำบาก

กินได้ครึ่งทาง น้องเอิร์ธก็อยากเข้าห้องน้ำ ขณะที่เมฆามีโทรศัพท์เข้ามาพอดีเป็นสายสำคัญที่พี่ชายต้องรับ ฟ้าใสจึงเป็นคนพาลูกชายไปเอง

เมื่อก่อนตอนลูกยังเล็กเธอมักพาลูกเข้าห้องน้ำสตรี แต่ในวัยห้าขวบลูกใช้ห้องน้ำสาธารณะเป็นแล้วเพราะฝึกจากโรงเรียน บวกกับเมฆาได้สอนหลานเอาไว้อย่างดีจนรู้ความและช่วยเหลือตัวเองได้

"แม่รออยู่ตรงนี้นะครับ เอิร์ธ"

"โอเคฮะ" เด็กชายขานรับ แล้ววิ่งรี่เข้าไปในห้องน้ำชายทันที

พอไปถึงก็พุ่งตรงไปยังโถปัสสาวะ ขณะยืนปล่อยสายน้ำฝอย เจ้าหนูก็เหลือบตาไปมองโถข้างๆ กัน เห็นรองเท้าหนังคู่ใหญ่เป็นอันดับแรก ใบหน้าเล็กจึงแหงนเงยขึ้นจนคอตั้งบ่าจึงได้เห็นใบหน้าผู้ชายใส่แว่นที่กำลังมองเขาอยู่

"หุย...ใหญ่จัง"

เจ้าหนูพูดพลางเหลือบตาดูเป้าของคนตัวโตกว่า และก็ก้มมองของตัวเอง

เรนหัวเราะขำในลำคอกับเจ้าหนูน้อย

"ทะลึ่งแล้วเรา"

เขาพูดยิ้มๆ เจ้าหนูก็ฉีกยิ้มให้จนเห็นฟังครบทุกซี่

"เปล่าทะลึ่งฮะ ก๊อมันใหญ่กว่าช้างน้อยของหนูจริงๆ นี่นา" เสียงใสซื่อนั้นทำให้เรนนึกเอ็นดูปนมันเขี้ยวอยู่ในใจ เขาก้มลงไปกระซิบที่หูเด็กชายเบาๆ

"อีกสักหน่อย ถ้าหนูตัวโตเท่าลุง...ช้างน้อยก็จะกลายเป็นพญาช้างอย่างนี้เหมือนกัน"

เด็กน้อยทำตาโตแล้วชำเลืองมองเป้าของเขาอีกครั้ง เรนจึงหัวเราะขำเสียงดังกว่าเดิมในคราวนี้

ชายหนุ่มไม่นึกเลยว่าโลกจะกลมถึงเพียงนี้ เซอร์ไพรส์มากที่ได้เห็นเมฆากับฟ้าใสที่นี่ และเจ้าหนูน้อยนี่คงจะเป็นลูกชายของฟ้าใสนั่นเอง ใบหน้าฝรั่งขาวอมชมพูเหมือนตุ๊กตาน่าฟัดชะมัด แต่เขาจะเปิดเผยตัวตนไม่ได้ในตอนนี้ เนื่องจากกำลังทำงานอันเดอร์คัฟเวอร์อยู่

"หนูมากับใคร" เรนรู้อยู่แก่ใจดีกับคำตอบ แต่เพราะอยากคุยด้วยจึงแสร้งถามไปอย่างนั้นเอง เวลานี้ในห้องน้ำมีเพียงเขากับเจ้าหนูนี่เท่านั้น ฟ้าใสไปแอบแต่งงานมีลูกตอนไหนกัน เขาไม่เคยได้ยินข่าวว่าเธอแต่งงานสร้างครอบครัวมาก่อน หรือว่าแม่เคยบอกแต่เขาจำไม่ได้ก็ไม่แน่ใจนัก และที่ชายหาดเมื่อตอนเย็นที่เขาจ้องมองเพลินก็เป็นฟ้าใสกับเจ้าหนูน้อยนี่เอง

"มากับแม่ฟ้ากับปาป๊าเมฆฮะ คุณลุงมากับแฟนเหรอฮะ"

เด็กชายพูดจาฉะฉาน เดินตามเขามายังอ่างล้างมือ แขนเล็กๆ ก็เอื้อมมาเปิดน้ำล้างมืออย่างคล่องแคล่ว เรนแปลกใจที่เจ้าหนูเห็นเขาด้วย แสดงว่าช่างสังเกตไม่น้อยเลย

"เห็นลุงด้วยเหรอ"

"เห็นสิครับ ก็คุณลุงจ้องหน้าแม่ฟ้าตั้งหลายครั้งนี่ฮะ"

คำพูดของเด็กทำเอาเรนต้องอึ้ง เพราะเขาไม่รู้ตัวเลยว่าเขาลอบมองฟ้าใสจนเจ้าหนูนี่สังเกตเห็น หวังว่าเมยาร์คงจะไม่ได้เห็นเหมือนเจ้าตัวเล็กนี่นะ เพราะภารกิจนี้สำคัญมาก และเขาเป็นคนที่ทำงานไม่เคยพลาดเมื่อล็อกเป้าหมายเอาไว้แล้ว

"ไม่ได้จ้องแม่เราซะหน่อย ลุงมองวิวทะเลด้านหลังต่างหากล่ะ ไปกันเถอะเรา" เรนตัดบทเมื่อมีคนเดินเข้ามาในห้องน้ำ ร่างสูงเดินตามหลังเด็กชายออกจากห้องน้ำ

"แม่ฟ้าฮะ เอิร์ธฉี่แล้วและล้างมือสะอาดแล้วฮะ"

เจ้าแก้มป่องรายงานคนเป็นแม่ทันที พร้อมกับวิ่งไปจับมือ และเอี้ยวตัวหันมามองเขา เรนขยับแว่นสายตาให้กระชับสันจมูกโดยอัตโนมัติ เทคโนโลยีเอไอล้ำสมัยจากแล็บทดลองขององค์กรลับทำให้การปลอมตัวของสายลับง่ายและมีประสิทธิภาพมาก โดยใช้วิธีการฝังชิปในร่างกายและสั่งการจากโปรแกรมพิเศษด้วยคลื่นความคิดหรืออีกทางก็จากสมาร์วอต์ช สามารถแปลงโฉมได้ทั้งรูปลักษณ์และน้ำเสียงเลยทีเดียว

ฟ้าใสยิ้มสุภาพให้กับชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้า หุ่นสูงสมาร์ตของเขาทำให้เธอนึกถึงนายแบบบนรันเวย์

"ลูกฉันรบกวนคุณหรือเปล่าคะ"

"ไม่หรอก ลูกคุณน่ารักมาก ขอตัวก่อนนะครับ"

ฟ้าใสมองตามแผ่นหลังของคนแปลกหน้าก่อนจะจูงลูกกลับไปยังโต๊ะ เมฆาคุยโทรศัพท์เสร็จพอดี ทั้งสามรับประทานอาหารเสร็จก็เช็กบิล

เมื่อเดินออกมาที่ลานจอดรถ ฟ้าใสก็ทันได้เห็นชายหนุ่มคนนั้นอีกครั้ง เขากำลังเปิดประตูให้หญิงสาวคนสวยก้าวขึ้นไปนั่งแล้วปิดประตูให้อย่างสุภาพ จากนั้นก็เดินอ้อมไปยังด้านคนขับ ก่อนจะก้าวขึ้นรถเขาก็หันมามองเธออีกครั้งด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก จากนั้นก็ผลุบหายเข้าไปในรถแล้วขับเคลื่อนออกไป

เธอรู้สึกแปลกจังเลย... แต่ให้อธิบายก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไร... ผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นมีบางอย่างที่ทำให้เธอสะดุดใจ ดวงตาของเขาก่อกวนความรู้สึกส่วนลึกที่ฟ้าใสตีโจทย์ออกมาไม่ได้

เมื่อไปถึงโรงแรม ลูกเข้านอนแล้ว ฟ้าใสยังคงนอนไม่หลับ เพราะภาพผู้ชายคนนั้นยังคงติดตาอยู่ไม่ยอมหายโดยที่เธอหาเหตุผลไม่พบว่าทำไม

*****

รถคันหรูจอดสนิทที่หน้าโรงแรมระดับห้าดาว เมยาร์หันไปมองคุณหมอหนุ่มด้วยสายตาหวานและเปิดเปลือยความรู้สึก

"ขอบคุณมากนะคะคุณหมอที่พาฉันไปทานข้าว อร่อยมากๆ เลยค่ะ"

"ด้วยความยินดีครับ เอาไว้เรานัดกันอีกนะครับคุณเมย์"

เขาเอ่ยพลางยิ้มให้เธอด้วยดวงตาพราวระยับหลังแว่นที่ทำให้เมยาร์ถึงกับเขินอายจนตัวแทบบิดเป็นเกลียว

"ได้สิคะ บางทีฉันจะอยู่เมืองไทยต่อไปเรื่อยๆ"

"ผมจะดีใจมากถ้าเป็นอย่างนั้น"

"ฉันจะส่งข้อความหานะคะ กู๊ดไนต์ค่ะ"

"กู๊ดไนต์ครับ"

หลังจากส่งเมยาร์เสร็จ รถคันหรูก็ขับวนไปหลายๆ ที่เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีคนตามหางเขาอยู่ เขาขับเข้าไปในโรงพยาบาลจนแน่ใจ จึงขับต่อไปยังบ้านหลังหนึ่ง เมื่อรถเข้าในโรงจอดรถเขาก็กดเปิดประตูอีกชั้นแล้วขับลงอุโมงค์ใต้ดินมาทะลุที่บ้านอีกหลัง มันเป็นเซฟเฮาส์ที่เอาไว้เพื่อแผนการนี้โดยเฉพาะ