บทที่ 7 บังเอิญเจอ

มุมหนึ่งที่เห็นไกลๆ มีหญิงสาวกับเด็กน้อยคนหนึ่งกำลังก่อกองทรายเล่น ท่าทางที่เด็กน้อยหัวเราะชอบใจตอนที่น้ำทะเลซัดปราสาททรายพังนั้น ทำให้เรนยกมุมปากยิ้มตามเล็กน้อย เจ้าหนูนั่นไม่ได้ร้องโยเยกับการพังทลายของปราสาททรายที่เจ้าตัวบรรจงสร้างอยู่นาน แถมยังยิ้มหัวและมูฟออนด้วยการสร้างมันขึ้นมาใหม่อีกครั้ง นั่นแสดงให้เห็นถึงการเลี้ยงดูที่พ่อแม่ได้ใส่โปรแกรมเรื่องความไม่จีรังยั่งยืนของสิ่งใดๆ และการไม่ยึดติดลงไปในสมองเล็กๆ นั่น ถือว่าเป็นผู้ปกครองที่ใช้ได้เลยทีเดียว

แวบหนึ่งที่หวนคิดถึงความหลังเนิ่นนานมา ตอนที่ยังเล็กและได้มาเที่ยวเมืองไทย เขากับร็อคก็ชอบเล่นทรายแบบนี้ แต่พวกเขามีช่วงวัยไร้เดียงสาค่อนข้างสั้น เพราะหลังจากนั้นไม่นาน การเล่นดินเล่นทรายอย่างไร้สาระก็เปลี่ยนไปเล่นอะไรที่จริงจังมากขึ้น ถูกฝึกฝนอย่างหนักเพื่อพุ่งเป้าในการเป็นสายลับขององค์กรใต้ดิน เวลาช่างผ่านไปเร็วจริงๆ เผลอแผล็บเดียวเขาก็อายุล่วงมาถึงวัยสามสิบตอนปลายอย่างที่เห็น

เรนถอนสายตาจากภาพเบื้องหน้า ก้มมองนาฬิกา เมื่อถึงกำหนดเวลาที่ตั้งไว้ชายหนุ่มก็หยุดและก้าวลงจากลู่วิ่งไฟฟ้า ใช้ผ้าซับเหงื่อบนใบหน้า พอทอดสายตาไปที่ชายหาดอีกครั้ง ร่างหญิงสาวในชุดว่ายน้ำสีฟ้าก็ตรึงสายตาของเขา เจ้าหล่อนสวมเสื้อคลุมบางทับชุดบิกินีอีกชั้น มัดผมเป็นจุกกลางศีรษะ ใบหน้าเล็กสวมแว่นกันแดดอันใหญ่ ยื่นมือไปจูงมือเด็กชายตัวน้อยพาเข้าไปในร่มสีสดใส เธอล้างมือให้ลูกน้อย รอยยิ้มของเจ้าหนูนั่นทำให้เขาต้องยิ้มตามอีกครั้ง มีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังเดินไปร่วมแจมกับสองแม่ลูกนั่น เดาว่าคงจะเป็นสามีของผู้หญิงคนนั้นนั่นเอง เรนหมดความสนใจทันทีและหันหลังเดินออกจากห้องฟิตเนส กลับขึ้นห้องเพราะค่ำนี้เขามีนัดกับหมากตัวหนึ่งที่จะทำให้เกมของเขาเดินไปข้างหน้าอีกก้าว

ส่วนหญิงสาวกับเด็กชายที่เมื่อครู่ก่อนตกเป็นเป้าสายตาของคนที่อยู่ในห้องฟิตเนสของโรงแรมนั้น ขณะนี้ก็กำลังล้างตัว

"ป๊าจะพาเอิรธ์ไปทานข้าวที่ไหนฮะ"

เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นถามด้วยความตื่นเต้น เวลาสี่โมงกว่าแล้ว ฟ้าใสซึ่งพาลูกลงมาชายหาดตั้งแต่เช้าตามเสียงรบเร้าจึงต้องพาลูกขึ้นเสียที เย็นนี้เมฆาจะพาไปกินอาหารทะเลตามแพลนที่พี่ชายได้บอกเอาไว้

"เราอยากไปกินกุ้งเยอะๆ ไม่ใช่เหรอ"

"ใช่ค้าบ" พอรู้ว่าจะได้ไปกินกุ้งของโปรดเด็กชายก็ยิ้มแฉ่งดีใจใหญ่

"เดี๋ยวป๊าจะพาไปที่ร้านริมทะเล กุ้งกระโดดขึ้นมาจากเรือสดๆ เลย อยากเห็นไหม"

"หุยยย... จริงเหรอฮะ" เด็กน้อยทำตาโตตื่นเต้น

"จริงสิ ป๊าจะโกหกทำไมล่ะ รีบไปอาบน้ำเร็วเข้า"

"โอเคค้าบ"

น้องเอิร์ธรับคำเสร็จก็รีบวิ่งรี่ไปหาแม่ทันที

"แม่ฟ้าค้าบ เอิร์ธจะอาบน้ำละนะ"

เด็กชายวัยห้าขวบอาบน้ำเองได้แล้ว แต่คนเป็นแม่ยังไม่ยอมละสายตา ยังคงเข้าไปช่วยบ้างเนื่องจากกลัวลูกจะลื่นล้ม เธอคอยถือฝักบัวรดตัวให้จนลูกอาบน้ำเสร็จ จากนั้นแม่ก็อาบบ้าง

เมื่อทุกคนพร้อมแล้ว เมฆาก็ขับรถพาน้องสาวและหลานชายไปยังร้านอาหารซึ่งเป็นร้านลับในหมู่บ้านชาวเลติดกับชายหาด

ฟ้าใสเดินตามหลังพี่ชายที่จูงมือน้องเอิร์ธเข้าไปในร้าน เธอยังไม่เคยมาที่นี่ มันเป็นอาคารชั้นเดียวที่เดินทะลุไปถึงด้านหลังซึ่งอยู่ติดกับหาดทราย ได้ยินเสียงคลื่นซัดสาดชัดเจน ระเบียงกว้างมีหลังคาครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งเปิดโล่งให้แหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำคืนได้แบบฉ่ำๆ เสาระเบียงทุกต้นแขวนตะเกียงเจ้าพายุโบราณให้ความรู้สึกคลาสิกแบบไทยๆ

ขณะกำลังเดินตามหลังบริกรเข้าไปภายใน ฟ้าใสก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มร่างสูงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงขายาวกำลังเดินควงมากับหญิงสาวสวยเข้ามาในร้าน เขาหันมาสบสายตากับเธอพอดี และดูเหมือนเขาจะชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเมินหน้าหนีไม่สนใจแล้วเดินเข้าไปในร้าน

ฟ้าใสมองตามแผ่นหลังของเขาด้วยความรู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก แต่ใบหน้าที่มีแว่นตาสวมของเขาก็ไม่ได้มีอะไรบอกว่าเธอเคยเห็นเขามาก่อน

"โต๊ะนี้ครับ" บริกรกล่าวอย่างสุภาพ เมฆาจองโต๊ะที่อยู่ด้านหน้า เห็นทะเลและฟองคลื่นสีขาวได้อย่างชัดเจน

"กินอะไรดีลูก" ฟ้าใสกางเมนูแล้วให้ลูกชายเป็นคนชี้ เจ้าหนูก็ไม่ทำให้ผิดหวัง เมฆาเองก็ช่วยกันกับหลาน จนสั่งไปหลายเมนูแล้วจึงพอแค่นี้ก่อน

"บรรยากาศดีจังเลย พี่หาเจอได้ไงเนี่ย ไหนว่าเป็นร้านลับๆ ไง" เมฆาใช้ชีวิตท่องเที่ยวมากกว่าเธอ ตั้งแต่มีเจ้าตัวเล็กฟ้าใสก็ไม่ค่อยได้ออกจากกรุงเทพฯ มากนัก ได้ฮอลิเดย์ใกล้ๆ แถวพัทยาเป็นหลัก