บทที่ 4

หนึ่งเดือนต่อมา เซเรน่ากับลูคัสจัดงานแต่งงานในวันเดียวกับที่ฉันและแกรแฮมจัดงานแต่งงานของเรา

เซเรน่าสวมชุดเจ้าสาวโอตกูตูร์สั่งตัดพิเศษและควงแขนลูคัส ลูคัสคอยก้มลงจัดชายกระโปรงและปรับผ้าคลุมหน้าให้เธออยู่เสมอ ทุกท่วงท่าช่างอ่อนโยนเสียจนดูราวกับผ่านการซักซ้อมมาเป็นอย่างดี

เมื่อมองจากที่ไกลๆ พวกเขาดูเหมือนตำนานรักที่สมบูรณ์แบบ

ส่วนแกรแฮมกับฉันยืนอยู่อีกฝั่งหนึ่งของห้องบอลรูม

หลังจากเสร็จสิ้นพิธีการ งานเลี้ยงฉลองก็เริ่มต้นขึ้น แกรแฮมยืนอยู่ใกล้ฉันตลอดเวลาพร้อมกับแก้วแชมเปญในมือ เมื่อกรรมการบริหารจากเครือข่ายโรงพยาบาลพยายามดึงฉันเข้าไปคุยยืดยาวเรื่อง "ความร่วมมือในอนาคต" แกรแฮมก็ก้าวเข้ามาแทรกก่อนที่ฉันจะต้องตอบอะไร

"คืนนี้นอร่านอกเวลางานแล้วครับ" เขาพูดอย่างลื่นไหล "ส่งข้อเสนอไปที่ห้องทำงานของผมสิครับ แล้วเราจะพิจารณามันหลังจากกลับจากฮันนีมูน"

ชายคนนั้นหัวเราะแล้วยอมถอยไป

ครู่ต่อมา แกรแฮมก็เลื่อนเก้าอี้ออกให้ฉัน เขารอจนฉันนั่งลงเรียบร้อยแล้วจึงค่อยนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ ท่าทางของเขาดูเป็นธรรมชาติมากเสียจนใครที่มองมาคงเชื่อสนิทใจว่าเราเป็นคู่รักกันจริงๆ

อีกฟากหนึ่งของห้อง รอยยิ้มของเซเรน่าแข็งค้าง

สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่มือของแกรแฮมซึ่งวางพาดเบาๆ อยู่บนพนักเก้าอี้ของฉัน ใบหน้าของเธอซีดเผือดไปครึ่งวินาทีก่อนที่เธอจะนึกขึ้นได้และปั้นยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง

ลูคัสเองก็เห็นแบบนั้นเหมือนกัน

สีหน้าของเขามืดครึ้มลง และมือก็กำแก้วแน่นขึ้น

ฉันเบือนหน้าหนี

นี่ก็เป็นงานแต่งงานของฉันเหมือนกัน ฉันไม่มีความตั้งใจที่จะเสียเวลาในงานไปกับการนั่งดูเซเรน่าเล่นละครบทคนอกหักหรอกนะ

กว่างานเลี้ยงจะจบและแขกเหรื่อกลับไปหมด ฉันก็เหนื่อยล้าไปหมดแล้ว ฉันกลับมาที่ห้องสวีทสำหรับบ่าวสาว สะบัดรองเท้าส้นสูงทิ้ง แล้วทิ้งตัวลงบนโซฟา

จากนั้นฉันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็ก

แจ้งเตือนของฉันแทบจะระเบิด

เซเรน่าโพสต์แถลงการณ์ยาวเหยียดลงบนอินเทอร์เน็ต

ในนั้น เธออ้างว่าอัลกอริทึมหลักเบื้องหลังแอสเตอร์ดีเอ็กซ์แต่เดิมเป็นของเธอ เธอบอกว่าเมื่อหลายปี

ก่อน ฉันวางยาในเครื่องดื่มของเธอ ทำให้เธอพลาดการนำเสนองานวิจัยครั้งสำคัญ จากนั้นก็ขโมยข้อมูลทางคลินิกของเธอไป และใช้ผลงานของเธอมาสร้างบริษัทของตัวเอง ไปออกทีวี และกลายเป็นคนโด่งดัง

ตามที่เธอเขียน เธอถูกบีบบังคับให้ต้องรับบทเป็นภรรยาที่เงียบสงบ

ในขณะที่ฉันใช้ชีวิตที่ควรจะเป็นของเธอ

คอมเมนต์ต่างๆ รุนแรงและเดือดดาลไปแล้ว

นอร่า ชอว์ ขโมยงานวิจัยของน้องสาวตัวเองเนี่ยนะ? ทุเรศว่ะ

เซเรน่าใจดีเกินไปแล้ว ถ้าพี่สาวฉันทำแบบนี้กับฉันนะ ฉันฟ้องแน่

มิน่าล่ะ ตอนนั้นเซเรน่าถึงได้จู่ๆ ก็ออกจากโครงการไป ที่แท้เธอก็ถูกจัดฉากนี่เอง

แบนแอสเตอร์ดีเอ็กซ์เลย การฉ้อโกงทางวิชาการไม่ควรได้รับอนุญาตให้เข้าใกล้ข้อมูลผู้ป่วยนะ

ผู้คนตราหน้าว่าฉันเป็นหัวขโมย คนหลอกลวง เป็นความน่าอับอายของผู้หญิงในวงการวิทยาศาสตร์

บางคนแท็กไปหาหน่วยงานกำกับดูแล เรียกร้องให้มีการสอบสวนข้อมูลทางคลินิกของแอสเตอร์ดีเอ็กซ์

โพสต์นั้นถูกแชร์ออกไปหลายพันครั้งแล้ว

ฉันแคปหน้าจอและบันทึกทุกอย่างเก็บไว้

ก่อนที่ฉันจะทันได้ตัดสินใจว่าจะตอบโต้ยังไง ก็มีคนเคาะประตู

พ่อกับแม่ของฉันเดินเข้ามา

แม่เดินเข้ามาเป็นคนแรก พร้อมกับจูงมือเซเรน่า เซเรน่าเดินตามหลังมาด้วยดวงตาแดงก่ำและหลุบตาลงต่ำ ทำหน้าตาราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังรังแกเธอ

พ่อนั่งลงบนโซฟาด้วยสีหน้าทะมึน

"คืนเครดิตที่น้องสาวลูกควรจะได้รับให้เธอซะ" แม่พูดขึ้นก่อนที่ฉันจะทันได้อ้าปาก "แก้ไขบันทึกงานวิจัย ใส่ชื่อเธอลงไปในผลงานต้นฉบับด้วย"

จากนั้นเธอก็พูดต่อ รัวเร็วยิ่งขึ้น ราวกับว่าท่องบทมา

"แล้วก็โอนหุ้นบางส่วนของบริษัทคืนให้เธอด้วยแอสเตอร์ดีเอ็กซ์ สร้างขึ้นมาจากงานวิจัยของเธอ มันไม่ควรเป็นของลูกแค่คนเดียวตั้งแต่แรกอยู่แล้ว"

เซเรน่ากระซิบ "แม่คะ..."

แต่เธอก็ไม่ได้ห้ามแม่

แม่มองมาที่ฉัน ดวงตาเต็มไปด้วยการกล่าวหา

"ถ้าลูกปฏิเสธ ก็อย่าหวังจะได้เรียกตัวเองว่าเป็นลูกสาวของแม่อีก ตระกูลชอว์จะไม่สนับสนุนคนที่ขโมยของจากน้องสาวตัวเองหรอกนะ"

พ่อไม่ได้พูดอะไร ซึ่งนั่นก็หมายความว่าเขาเห็นด้วย

ฉันพิงหลังเข้ากับพนักแขนโซฟา แล้วจ้องมองพวกเขา

"แม่คะ" ฉันพูดอย่างใจเย็น "ตอนนี้หนูคือ 'คุณนายเวสต์' แล้วนะคะ"

แม่ชะงักงัน

ฉันพูดต่อ "แอสเตอร์ดีเอ็กซ์ไม่ใช่แค่โปรเจ็กต์ส่วนตัวของหนูอีกต่อไปแล้ว กองทุนของแกรแฮมเข้ามาลงทุนในบริษัท เรามีผู้ถือหุ้นภายนอก มีพันธมิตรเครือข่ายโรงพยาบาล มีการยื่นเอกสารกับหน่วยงานกำกับดูแล และมีคณะกรรมการบริหาร หุ้นของหนูถูกถือครองในกองทุนส่วนตัวภายใต้สัญญาก่อนสมรสที่ทนายของพวกแม่เคยอ้อนวอนไม่ให้หนูเซ็นยังไงล่ะ"

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

ฉันยิ้มบางๆ

"ดังนั้น ไม่ค่ะ... หนูไม่สามารถแค่ประเคนหุ้นให้เซเรน่าได้เพียงเพราะเธอไปร้องห่มร้องไห้บนอินเทอร์เน็ต หนูไม่สามารถเพิ่มชื่อเธอลงในงานวิจัยที่ผ่านการตรวจสอบแล้วซึ่งเธอไม่ได้เป็นคนทำ และหนูไม่สามารถเขียนเอกสารที่ยื่นต่อ อย. ใหม่ได้เพียงเพราะครอบครัวของหนูต้องการปกป้องความรู้สึกของเธอหรอกนะคะ"

แม่อ้าปาก แต่ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา

"ถ้าเซเรน่าเชื่อว่าเธอเป็นเจ้าของผลงาน" ฉันพูด "เธอก็สามารถยื่นเรื่องเรียกร้องอย่างเป็นทางการได้เลย ผ่านทนายความ และพร้อมด้วยหลักฐาน"

ใบหน้าของเซเรน่าซีดเผือด

ฉันหันไปมองพ่อ

"และถ้าพวกพ่อคิดว่าจะสามารถกดดันหนูเป็นการส่วนตัวได้ล่ะก็ ไปคุยกับแกรแฮมเถอะ หรือจะให้ดีกว่านั้น ไปคุยกับบอร์ดบริหารเลยค่ะ หนูมั่นใจว่าพวกเขาคงอยากฟังเหตุผลว่าทำไมตระกูลชอว์ถึงต้องการให้หนูปลอมแปลงเครดิตงานวิจัยหลังจากที่เปิดตัวไปแล้ว"

สีหน้าของพ่อเปลี่ยนไปมาหลายตลบ

เขาเข้าใจในสิ่งที่แม่ไม่เข้าใจ

นี่ไม่ใช่แค่เรื่องทะเลาะกันในครอบครัวกลางห้องนั่งเล่นอีกต่อไป แต่มันคือกฎหมายหลักทรัพย์ สิทธิของนักลงทุน การปฏิบัติตามกฎระเบียบของรัฐ และบริษัทเทคโนโลยีชีวภาพที่มีผู้ทรงอิทธิพลเข้ามาเกี่ยวข้องมากเกินไปแล้ว

พวกเขาอาจจะรังแกฉันได้

แต่พวกเขาไม่สามารถรังแกแอสเตอร์ดีเอ็กซ์ ได้

แม่มองสลับไปมาระหว่างฉันกับเซเรน่า จู่ๆ ก็เกิดความไม่แน่ใจขึ้นมา

เซเรน่าจ้องมองฉันด้วยดวงตาที่ยังคงแดงก่ำ แต่น้ำตากลับหยุดไหลไปแล้ว

"นอร่า..." เธอกระซิบ

ฉันไม่ตอบ

ในท้ายที่สุด แม่ก็ดึงแขนเซเรน่าไปที่ประตู พ่อเดินตามออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ก่อนที่ประตูจะปิดลง เซเรน่าหันกลับมามองฉัน

ในชั่วเสี้ยววินาทีนั้น ภาพน้องสาวผู้ถูกทำร้ายจางหายไป

สิ่งที่หลงเหลืออยู่... มีเพียงความเกลียดชัง

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดโฟลเดอร์ใหม่ และเซฟรูปแคปหน้าจอโพสต์ของเธอเอาไว้ทุกรูป