บทที่ 5

แกรแฮมไม่ได้กลับมาในคืนวันแต่งงานของเรา

ผู้ช่วยของเขาโทรมาหลังเที่ยงคืนเล็กน้อย บอกว่ามีเหตุฉุกเฉินเกิดขึ้นที่กองทุน เขาจะต้องอยู่ค้างที่ออฟฟิศ

ฉันตอบไปแค่ว่า "โอเค" แล้ววางสาย

จากนั้นก็เข้านอน

การที่เขาไม่อยู่ ไม่ได้มีความหมายอะไรกับฉันเลยสักนิด

เช้าวันรุ่งขึ้น ระหว่างทางที่ฉันกำลังไปที่แอสเตอร์ดีเอ็กซ์ ก็มีเบอร์แปลกโทรเข้ามา

"คุณนายเวสต์คะ?" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น "นี่คือเมอร์เซอร์ คอมพลายแอนซ์นะคะ เราดูแลเรื่องการยื่นเอกสารฉุกเฉินตามกฎระเบียบให้กับเครือข่ายโรงพยาบาลหลายแห่ง มีปัญหาบางอย่างเกี่ยวกับแถลงการณ์ของชอว์บนอินเทอร์เน็ต และเราต้องการลายเซ็นของคุณก่อนที่โครงการนำร่องตามโรงพยาบาลต่างๆ จะดำเนินการต่อไปได้ค่ะ"

โพสต์ของเซเรน่าลากเอาพวกหน่วยงานกำกับดูแลเข้ามาในช่องคอมเมนต์แล้ว ถ้าพันธมิตรโรงพยาบาลเกิดความกังวลใจ ฉันก็จำเป็นต้องรู้

"ส่งที่อยู่มาให้ฉันค่ะ" ฉันบอก

ยี่สิบนาทีต่อมา คนขับรถของฉันก็มาจอดที่หน้าอาคารสำนักงานส่วนตัวแห่งหนึ่งในย่านมิดทาวน์

ผู้หญิงที่ติดป้ายชื่อผู้มาติดต่อมารอรับฉันที่ล็อบบี้ เธอสวมชุดสูทสีน้ำเงินกรมท่า ถือแท็บเล็ต และพูดจาด้วยความสุภาพอย่างระมัดระวังในแบบของคนที่ถูกฝึกมาเพื่อไม่ให้ตอบคำถามอะไรที่นอกเหนือจากหน้าที่

"เชิญทางนี้ค่ะ คุณนายเวสต์"

เธอพาฉันขึ้นไปที่ห้องประชุมบนชั้นยี่สิบสาม

ห้องนั้นเป็นกระจกใสทั้งห้อง ตกแต่งด้วยโครเมียมขัดเงา และมีวิวของแมนฮัตตันที่คมชัดเจนจนดูเหมือนไม่เป็นความจริง มีแฟ้มเอกสารวางรออยู่บนโต๊ะ

เสียงล็อกประตูดังขึ้นจากด้านหลังฉัน

ฉันหันขวับกลับไป

ผู้ชายในชุดสูทสองคนยืนอยู่ข้างในห้อง

ไม่ใช่ทนายความหรอก

แต่เป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวต่างหาก

โทรศัพท์ของฉันถูกยึดไปก่อนที่ฉันจะทันได้โทรหาใคร

ผู้หญิงคนนั้นวางแฟ้มลงตรงหน้าฉัน "โปรดตรวจสอบและเซ็นด้วยค่ะ"

ฉันเปิดมันออก

มันไม่ใช่เอกสารยื่นตามกฎระเบียบอะไรเลย

แต่มันคือหนังสือมอบฉันทะในการลงคะแนนเสียงฉุกเฉินและหนังสืออนุมัติโอนหุ้น ซึ่งจะโอนอำนาจควบคุมการดำเนินงานในส่วนหุ้นแอสเตอร์ดีเอ็กซ์ของฉันไปให้กับกองทุนทรัสต์โฮลดิ้งด้านสุขภาพ

ใบหน้าของฉันเย็นเฉียบ

"ไม่"

หนึ่งในผู้ชายพวกนั้นก้าวเข้ามาใกล้

สีหน้าของผู้หญิงคนนั้นไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย "ถ้าคุณปฏิเสธ พันธมิตรโรงพยาบาลจะได้รับชุดเอกสารที่บ่งชี้ว่าข้อมูลทางคลินิกของคุณถูกแทรกแซง

อย. ก็จะได้เช่นกันค่ะ"

"พวกคุณปลอมแปลงหลักฐาน"

"ตลาดหุ้นแทบจะไม่เคยรอข้อพิสูจน์หรอกนะคะ"

เธอพูดถูก

แอสเตอร์ดีเอ็กซ์เพิ่งก่อตั้งได้ไม่นาน ข้อกล่าวหาที่ถูกวางหมากมาอย่างดีแค่ข้อเดียวก็สามารถระงับโครงการนำร่อง ทำให้ผู้ลงทุนตื่นตระหนก และทำให้คำโกหกของเซเรน่าดูน่าเชื่อถือขึ้นมาได้

แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ดันแฟ้มกลับไป

"ไม่"

หมัดแรกซัดเข้าที่ใต้ซี่โครงของฉัน

เนียนกริบ ควบคุมน้ำหนักได้ดี และอยู่ใต้ระดับโต๊ะ ในมุมที่กล้องวงจรปิดตรงโถงทางเดินจะมองไม่เห็นอะไรเลย

ความเจ็บปวดฉีกกระชากสีข้างของฉัน ฉันกำพนักเก้าอี้แน่น บังคับตัวเองไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมา

ผู้หญิงคนนั้นเลื่อนเอกสารเข้ามาใกล้อีก

"แค่เซ็นชื่อและอนุมัติในนามบริษัท แล้วคุณก็กลับไปได้เลย"

ฉันก้มลงมองเอกสาร

เบาะแสแรกอยู่ตรงท้ายหน้ากระดาษ

WBC-HC-77

เวสต์บริดจ์แคปิตอล แผนกดูแลสุขภาพ

กองทุนของแกรแฮม

เบาะแสที่สองอยู่ในอีกสองหน้าถัดมา ในเงื่อนไขที่ถูกเขียนขึ้นมาอย่างรัดกุมเพื่อหลบเลี่ยงความคุ้มครองในสัญญาก่อนสมรสของฉัน ใครก็ตามที่ร่างสิ่งนี้ขึ้นมารู้ดีว่าจะมีบทลงโทษอะไรตามมาหากแกรแฮมแตะต้องบริษัทของฉันโดยตรง

ดังนั้นเขาจึงไม่ได้แตะมันโดยตรง

เขาแค่ส่งคนอื่นมาทำแทน

"เซ็นซะ" ผู้หญิงคนนั้นสั่ง

ฉันฝืนยิ้มทั้งที่ยังเจ็บปวด

"ไปบอกแกรแฮมนะว่าเขาต้องหาทนายที่เก่งกว่านี้หน่อย"

สีหน้าของเธอตึงเครียดขึ้นเป็นครั้งแรก

หมัดที่สองซัดเอาอากาศอัดกระแทกออกจากปอดของฉัน

เมื่อฉันกลับมาหายใจได้อีกครั้ง ผู้ชายคนหนึ่งก็จับข้อมือฉันกดติดกับโต๊ะ ส่วนอีกคนยัดปากกาใส่มือฉัน พวกเขาลากนิ้วของฉันไปตามเส้นเซ็นชื่อจนกระทั่งชื่อของฉันบิดเบี้ยวอยู่ที่ด้านล่างสุดของหน้ากระดาษ

มันดูเหมือนลายเซ็นของฉันได้ก็ต่อเมื่อมีคนอยากให้มันเป็นเท่านั้นแหละ

จากนั้นพวกเขาก็เปิดพอร์ทัลของบริษัทฉันขึ้นมา

แน่นอนว่าพวกเขาต้องการมากกว่าแค่ลายเซ็นแอสเตอร์ดีเอ็กซ์กำหนดให้ต้องมีการยืนยันตัวตนแบบสองขั้นตอนสำหรับการโอนย้ายอำนาจควบคุมใดๆ

โทรศัพท์ของฉันถูกยกขึ้นมาจ่อที่หน้า

เพื่อปลดล็อก

ผู้หญิงคนนั้นดันหน้าจออนุมัติมาทางฉัน

"กดยืนยันซะ"

"ไม่"

ผู้ชายที่อยู่ด้านหลังบิดข้อมือฉัน

ความเจ็บปวดแล่นแปลบจนหน้ามืดขาวโพลน

นิ้วหัวแม่มือของฉันกระแทกลงบนหน้าจอ

พอร์ทัลส่งเสียงเตือน

การอนุมัติถูกส่งแล้ว

ผู้หญิงคนนั้นเก็บแฟ้มและแท็บเล็ตไป

ขณะที่เธอกำลังหันหลังจะเดินออกไป หนึ่งในบอดี้การ์ดก็รับสายโทรศัพท์ใกล้ๆ ประตู

"บอกเพียร์ซว่าการโอนเสร็จสิ้นแล้ว"

นั่นไงล่ะ

แดเนียล เพียร์ซ... เลขานุการผู้บริหารของแกรแฮม

พวกเขาคงคิดว่าฉันเจ็บจนไม่ทันสังเกตเห็น

พวกเขาคิดผิดแล้วล่ะ

ผู้หญิงคนนั้นหันกลับมามองฉันครั้งหนึ่ง "คุณจะถูกปล่อยตัวในอีกสิบนาที ฉันขอแนะนำให้คุณใช้เวลาที่เหลือของวันพักฟื้นนะคะ"

แล้วพวกเขาก็ทิ้งฉันไว้ในห้องที่ถูกล็อก

ฉันนั่งอยู่ตรงนั้นจนกระทั่งความเจ็บปวดเปลี่ยนเป็นจังหวะตุบๆ สม่ำเสมอ ข้อมือของฉันเริ่มมีรอยช้ำ แค่หายใจก็ยังเจ็บ เลือดแห้งกรังอยู่ที่มุมปาก

แต่สมองของฉันปลอดโปร่ง

รหัสภายในของ ดับเบิ้ลยูบีซี คำขู่ที่สร้างขึ้นมาเพื่ออ้อมสัญญาก่อนสมรสของฉัน ชื่อของเพียร์ซในสายโทรศัพท์สายสุดท้าย

แกรแฮมไม่ได้ลงนามในเอกสารพวกนี้ด้วยตัวเองหรอก

เขาแค่ทิ้งรอยนิ้วมือของเขาเอาไว้ทุกที่ก็เท่านั้น

เมื่อมีคนมาเปิดประตูในที่สุด ฉันก็เดินออกมาโดยไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว

ในลิฟต์ ฉันล้วงมือเข้าไปในซับในของเสื้อเบลเซอร์และหยิบโทรศัพท์ฉุกเฉินที่ฉันเย็บซ่อนไว้หลังจากเซ็นสัญญาก่อนสมรสออกมา

ความเชื่อใจมันสวยงามแค่ในทฤษฎีเท่านั้นแหละ

ในทางปฏิบัติน่ะ... มันไร้ประโยชน์

มือของฉันสั่นเทาขณะกดเบอร์โทรศัพท์

สัญญาณดังขึ้นสองครั้งก่อนจะมีการรับสาย

"คุณชอว์เหรอคะ?"

"มีปัญหากับความร่วมมือของเวสต์น่ะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

หัวหน้าคณะทำงานของฉันเงียบไปหนึ่งวินาที

ก่อนจะตอบกลับมา "เข้าใจแล้วค่ะ"

"เริ่มแผนบีได้เลย"

"รับทราบค่ะบอส"

ฉันวางสายแล้วพิงหลังเข้ากับผนังลิฟต์

แกรแฮม เวสต์ เป็นฝ่ายละเมิดข้อตกลงก่อน

ตอนนี้... เงื่อนไขการลงโทษตกมาอยู่ในมือของฉันแล้ว