12. อาหมอของญะญ๋า

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : อาหมอของญะญ๋า

--------------------------------------------------------------------------

ห้องรับแขกกลางบ้าน...

“ทำไมพ่อกับแม่มาวันนี้ล่ะคะ” ดีที่ญะญ๋าแต่งตัวเสร็จก่อน เธอจึงออกมารับหน้าพ่อกับแม่ของเธอได้ทัน

“วันหยุดพ่อมันไม่ตรงกับวันที่ญ๋าหยุดไง พ่อก็เลยลางานมาหาวันหยุดของญ๋าแทน คิดถึงพ่อไหม?”

คุณพ่อคนเท่ห์ไม่เอ่ยปากถามเปล่า เขาเดินเข้ามากอดและหอมหัวลูกสาวด้วยความคิดถึง

“คิดถึงสิคะ ญ๋าคิดถึงพ่อกับแม่ทุกวันเลย” คนปากหวานพูดบอกเสร็จเธอก็เปลี่ยนมามอบกอดแสนอุ่นให้กับคนเป็นแม่

“แล้วไอปืนมันยังไม่ตื่นอีกเหรอ” พ่อของญะญ๋าเอ่ยถามถึงรุ่นน้องคนสนิทเจ้าของบ้าน ที่เวลานี้ยังไม่เจอหน้า

“เอ่อ...”

“ตายยากจริง ๆ เลยนะมึง กำลังถามถึงอยู่พอดี”

“อ้าว มากันนานหรือยังครับ” หมอปืนทำฟอร์มถามกลับ เพื่อให้เนียนเข้ากับสถานการณ์ในตอนนั้น

“เพิ่งถึงเมื่อกี้เอง” แม่สาวสวยพูดตอบ

“พ่อกับแม่กินข้าวมาหรือยังคะ...หาอะไรกินกันไหม” เธอเดินเข้าไปอ้อนคุณแม่ ก่อนที่สองสาวจะเดินเข้ามาในครัว และปล่อยให้พ่อกับคุณอาของเธอนั่งคุยกันที่ห้องนั่งเล่น

“ฝึกงานเหนื่อยหรือเปล่าลูก”

“เหนื่อยมากเลยค่ะแม่ เหนื่อยกว่าที่ญ๋าคิดไว้อีก เหมือนว่ายิ่งใกล้จบก็จะยิ่งเหนื่อยมากขึ้นเป็นเท่าตัว” เธอพูดบ่นหน้าเศร้าถึงการเรียนที่เธอต้องพยายามอย่างถึงที่สุด แม้ว่าไม่ได้ถนัดในสายนี้แต่เธอก็เลือกแล้วว่าจะทำอาชีพนี้

“แล้วเราไม่ได้ดื้อกับอาเขาใช่ไหม?” ฉันรู้ว่าญะญ๋าเป็นเด็กดี แต่ก็อยากจะรู้ว่าเธอยังคงเป็นเช่นนั้นอยู่ไม่เปลี่ยน

“ญ๋าไม่ดื้อค่ะ ไม่เลย”

“ดีแล้วล่ะ อาเขาจะได้เอ็นดู”

“ค่ะแม่”

ถึงจะรู้ว่าสิ่งที่ทำอยู่มันผิดกับทั้งพ่อและแม่ แต่ฉันก็เต็มใจทำไปแล้ว และคงหยุดมันไว้แค่นี้ไม่ได้แล้วด้วย เพราะฉันเริ่มรักอาหมอของฉันเข้าจริง ๆ แล้ว ซึ่งความรู้สึกนั้นมันก็เพิ่มมากขึ้นทุกวัน จนอยากมีเขาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัว หวังว่าวันนึงที่พ่อกับแม่รู้เรื่องนี้ทั้งสองคนจะรับได้และเข้าใจกับความรักของเรา

โต๊ะอาหาร...

เมื่อสองสาวจัดโต๊ะอาหารเสร็จ ก็เป็นเวลาที่ทั้งสี่คนจะนั่งทานข้าวพร้อมหน้า และใช้วันหยุดร่วมกัน

“ดูลูกกูด้วยล่ะ อย่าให้ใครมันมาจีบ”

“แค่ก ๆ” หมอปืนสำลักแกงส้มที่เพิ่งตักซดเข้าปาก เพราะคำพูดของรุ่นพี่ที่พูดห้ามไว้ในสิ่งที่เขาเผลอใจทำมันลงไปแล้ว

“อาคะ...”

“ค่อย ๆ กินสิปืน” แม่ของสาวสวยยื่นกระดาษทิชชู่ให้กับคนซุ่มซ่าม

“ผมหิวน่ะครับ รีบกินไปหน่อย”

“แบบนี้ฉันจะฝากลูกไว้กับแกได้ไหมเนี่ย ทำอะไรไม่ระวังเลย”

“แหม่ เมื่อวันก่อนพ่อยังสำลักเส้นมาม่าอยู่เลย ยังมีหน้าไปว่าปืนอีก” คนเป็นแม่พูดแซวสามีของเธอ

“จะพูดทำไมล่ะคุณ” ผมอุตส่าห์วางมาดขรึมใส่ไอปืน จะทำเท่ห์สักหน่อยแต่เมียดันสกัดเดารุ่งไว้ซะก่อน

“แกงส้มอร่อยดีนะครับ” หมอปืนเอ่ยปากชมอาหารบนโต๊ะ เพื่อให้บรรยากาศในโต๊ะสำหรับเขาคลี่คลายลง

สาวสวยเหลือบมองคุณอาของเธอ ก่อนจะหลุดอมยิ้มเมื่อเห็นว่าเขานั้นกำลังทำในแบบเดียวกันกับเธอ คือการโฟกัสมาที่เธออย่างมีพิรุธ

หลังจากที่เราทานข้าวเสร็จ ฉันก็ได้ใช้เวลาอยู่กับพ่อและแม่ไม่นาน พวกท่านก็ต้องรีบกลับบ้าน เพราะกลัวว่าออกจากกรุงเทพช้าจะเจอรถติดและจะถึงบ้านดึก

“ขับรถดี ๆ นะคะพ่อ”

“เดี๋ยวพ่อถึงบ้านแล้วโทรบอกนะ ฝากดูหลานด้วยไอปืน”

“ครับพี่”

หลังจากที่รุ่นพี่ทั้งสองคนของคุณหมอปืนกลับ เขาก็เดินมานั่งทำงานอยู่ที่โซฟากลางบ้าน เพราะมีงานสำคัญที่ต้องส่งต่อให้เซฟรุ่นน้องหมอ ซึ่งงานนั้นทำให้เขาลืมไปสนิทว่าจะพาญะญ๋าออกไปทำธุระข้างนอก

สาวหน้าหวานนั่งรอคุณหมอปืนทำงานอยู่ที่โซฟาเงียบ ๆ เพื่อไม่ให้กวนเวลาของเขา และก็ไม่กล้าทักท้วงเรื่องที่เขาจะพาเธอไปข้างนอกอีกด้วย เพราะเหมือนว่าเขากำลังตั้งใจทำงาน และจดจ่ออยู่กับไอแพดเบื้องหน้า จนเหมือนไม่เห็นว่าเธอนั่งอยู่ด้วยบริเวณนั้น

เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงที่ผมนั่งจดจ่ออยู่แต่ที่หน้าจอไอแพด ซึ่งเมื่อเงยหน้าขึ้นเพื่อพักสายตา ก็เห็นว่าญ๋าจ้องมองผมอยู่ราวกับต้องการบางอย่าง ซึ่งผมคิดว่าเธอเข้าห้องไปแล้วด้วยซ้ำ

“ญ๋านั่งอยู่นี่เหรอ อาคิดว่าเข้าห้องไปแล้วซะอีก...”

“ญ๋านั่งอยู่นานแล้วค่ะ” เธอพูดหน้าหงอยที่แฝงไปด้วยความน้อยใจเล็ก ๆ

“มีอะไรหรือเปล่า?”

“อาลืมเหรอคะ?” เธอถามเขาเพื่อเตือนความจำ

“ลืมเหรอ?”

“เมื่อคืนนี้ อาบอกว่าจะพาญ๋าไปซื้อยา”

“ยา? อ๋อจริงสิ ยานั่น...” ผมลืมไปสนิทเลยว่าเมื่อคืนฝากน้ำรักไว้ในตัวเธอ แล้วก็ไม่ควรปล่อยให้เกินเวลา “แป๊ปนึงนะครับ อาใกล้เสร็จงานแล้ว เดี๋ยวอาพาไป”

คนตัวเล็กลุกออกจากโซฟาที่นั่งอยู่ เขยิบเข้ามานั่งใกล้คุณหมอสุดหล่อ สายตาจ้องมองหน้าเขาราวกับว่าต้องการบางสิ่งนอกเหนือจากที่พูดไป

“ครับ?”

“เมื่อกี้อาไม่สนใจญ๋าเลย ญ๋าเกือบน้อยใจแล้ว” สาวสวยพูดหน้าเศร้า พรางส่งตาอ้อนไปที่อีกคนทั้งที่ภายในใจก็รู้สึกน้อยใจเขาไปแล้วจริง ๆ ซึ่งมันก็ทำคนที่เห็นรีบพักงานชั่วคราวมาให้ความสนใจกับเธอ

“ขอโทษครับ...ก็อาอยากรีบเสร็จงาน แล้วมาอยู่เป็นเพื่อนญ๋าไง” มือหนาลูบหัวคนตัวเล็กในจังหวะที่พูดหวานกับเธอ

และเหมือนว่าเธอจะอยากออดอ้อนเขามากไปกว่าทุกวันที่เป็น “อาคะ” คนตัวเล็กขึ้นคร่อมตักของอีกคน และซบกอดเขาอยู่แบบนั้นราวกับเด็กน้อยขี้อ้อน

“ครับ”

“ญ๋าอยากกอดอา ถ้าญ๋านั่งอยู่แบบนี้ อาพอจะทำงานต่อได้ไหมคะ?” เธอเอ่ยถามถึงความสะดวกของเขา เพราะตอนนี้เธอได้ท่านั่งที่สบายที่สุด และไม่อยากจะลุกออกจากตักนุ่มกว้างของอีกคน

“ได้ครับ อาขออีกสิบห้านาทีนะ...”

เขาพูดบอกกับสาวสวยที่นอนซบไหล่เขาอยู่ ก่อนจะโฟกัสกับงานอีกครั้ง และแม้ว่าท่านั่งของเธอจะทำให้เขาไม่ถนัดในการทำงานสักเท่าไหร่ แต่คุณหมอก็อยากที่จะตามใจหลานสาวของตน

ฟอด “ตัวอาหอมจัง”

เธอทำแบบนั้นวนทั่วซอกคอของเจ้าของตักที่เธอนั่งอยู่ และเหมือนว่าเขาจะเริ่มไม่มีสมาธิทำงานเพราะเธอ

“ญ๋าครับ”

เจ้าของร่างเล็กไม่ได้ฟังคำเรียกหาของอีกคน แต่เริ่มทำบางสิ่งที่ใจเธออยากทำ เพราะเรือนร่างกำยำของคุณอาหมอนั้นกำลังทำให้เธอโหยหาและต้องการเขาอีกครั้ง แต่คนขี้อายอย่างเธอก็ไม่รู้จะพูดบอกเขาด้วยวิธีใดนอกจากแสดงท่าทางให้เขาเห็นแทนคำพูด

“ญ๋า~”

“ขา~” คนหน้าหวานขานรับเสียงอ่อย และถอนกอดมามองหน้าเจ้าของตักที่เธอบดอยู่ ซึ่งเขาก็ดูออกได้ในทันทีว่าเด็กดีของเขากำลังจะทำตัวเป็นเด็กดื้อ โดยการก่อกวนเวลางานที่สำคัญ และเปลี่ยนให้เขาไปทำอย่างอื่นที่สำคัญไปไม่น้อยกว่ากัน

“อาไม่มีสมาธิทำงานเลยครับ”

“ญ๋าขอโทษค่ะ”

“ขอโทษแล้ว.. แต่ทำไมยังทำอยู่ครับ?” คุณหมอวางไอแพดลงที่โซฟาด้านข้าง และลากมือมาโฟกัสที่บั้นท้ายสวยแทน

เธอรู้สึกว่าสิ่งที่เธอโหยหาก็ต้องการเธออยู่เช่นกัน “คือญ๋า...”

“อยากทำเหรอครับ?”

เธอพยักหน้ารับ “ไอหลามแข็งแล้วค่ะ” เธอพูดอย่างเหนียมอาย ด้วยท่าทางที่ทำให้คุณหมอใจละลาย

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~