Se connecter
ณ หมู่บ้านกลางป่าเทือกเขาลำเนาไพร มีหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง อยู่ห่างจากในตัวเมืองผู้คนอาศัยกันแบบชาวบ้าน ปลูกผักแลกเปลี่ยนกันในหมู่บ้าน ปกครองกันด้วยระบบชาวบ้านโดยมีผู้ใหญ่บ้านเป็นเสาหลักของหมู่บ้าน และแน่นอนว่าผู้ใหญ่บ้านเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดและทันสมัยที่สุด ด้วยค้าขายกับคนในเมือง ผู้ใหญ่บ้านนำผลไม้ที่ปลูกในไร่ของตัวเองขายส่งให้พ่อค้าแม่ขายในเมือง ทุกอาทิตย์จะมีรถเข้ามารับซื้อของในหมู่บ้านไปขายตลอด ผู้คนมักเรียกว่าของป่า และได้ราคาดี แต่อยู่ที่แห่งนี้บ้านดงขามเงินไม่มีผลต่อการใช้ชีวิต แต่น้ำใจของผู้คนในหมู่บ้านต่างหากล่ะที่สำคัญสำหรับคนในหมู่บ้านดงขามแห่งนี้
“พี่เทพๆ รอบัวด้วยจ้า” สาวสวยหน้าหวานนุ่งผ้าถุงพันผ้าแถบรอบอกวิ่งถือสายบัวที่ตัวเองเพิ่งไปเก็บมาจากสระประจำหมู่บ้าน
“อะไรบัว” เทพหยุดเท้าที่กำลังเดิน แล้วหันมาถามคนที่วิ่งเหนื่อยหอบมาหยุดข้างๆ ตัวเอง
“ฉันให้จ้ะ สายบัวฉันเพิ่งเก็บมาสดๆ เลยพี่เทพ”
“แล้วบัวไม่เอาไปกินเหรอ”
“เก็บไปเมื่อวานเย็นก็ยังกินไม่หมดเลยพี่”
“ขอบใจมากบัว”
เทพหนุ่มหล่อใจดี อ่อนโยนประจำหมู่บ้านวัย 29 ปี ลูกชายคนโตของผู้ใหญ่บ้าน เป็นที่หมายตาของสาวเล็กสาวน้อยในหมู่บ้าน หมู่บ้านแห่งนี้ใช้ชีวิต ใช้คำพูดกันเองไม่ได้ใช้คำประดิษฐ์ประด้อยแบบในเมือง แต่ทุกคำพูดก็ล้วนจริงใจ เพราะผู้คนนั้นมีน้ำใจให้กันเสมอมา
หมู่บ้านดงขามหากผู้คนเมืองเข้ามาจะเหมือนกับว่าหลุดมาอีกยุคเลยก็ว่าได้ เพราะหมู่บ้านนี้ผู้คนแต่งตัวนุ่งผ้าถุง ห่มผ้าแถบกัน ส่วนผู้ชายก็นุ่งโจงกระเบนและกางเกงผ้าฝ้ายผูกเอว เปลือยอกกันสวนใหญ่ และมีผ้าขาวม้าพาดไหล่กันคนละผืนเท่านั้นประจำกาย
“แล้วไอ้ขวัญมันไปไหนล่ะบัว ตั้งแต่เช้าพี่กับพ่อตามหามันไม่เจอ” เทพถามถึงขวัญน้องชายที่อายุน้อยกว่าตัวเองหนึ่งปี ทั้งสามคนเติบมาด้วยกัน ส่วนบัวนั้นเป็นเด็กข้างบ้านที่ปีนี้เพิ่งจะอายุได้ 19 ปี หล่อนสวยหวานเป็นที่หมายปองของผู้ชายในหมู่บ้าน แต่ใครจะคิดล่ะว่าลูกชายของผู้ใหญ่บ้านคนโตจองแล้วและเหมือนว่าบัวเองก็มีใจหายหนุ่มเหมือนกัน
“อย่าไปถามหาไอ้ขวัญมันเลยจ้ะพี่เทพ” พอพูดถึงขวัญแล้วบัวก็เบ้หน้าทันที แม้อีกฝ่ายจะอายุเยอะกว่าตัวเองแต่หล่อนก็ไม่เคยคิดเคารพอีกฝ่าย ให้ตายสิขวัญกับเทพเป็นพี่น้องกันแท้ๆ แต่ทำไมนิสัยกลับต่างกันโดยสิ้นเชิง
“ก็เห็นทุกวันมันตามบัว แล้วทำไมวันนี้ไม่เห็น พี่กับพ่อไม่เห็นมันตั้งแต่เช้าแล้วเลยคิดว่ามันอยู่กับบัว”
“อือ เดี๋ยวคงหายแหละแม่ ไปเตรียมปลาช่อนไว้ทำแกงส้มมะรุมเถอะแม่มึง พี่ได้ปลาช่อนมาจากพ่อขวัญเมื่อกี้” ขจรยกข้องที่ขวัญยกให้ให้ภรรยาดู “พ่อขวัญเหรอพี่ แล้วไปไงมาไงถึงเจอพ่อขวัญ” “พี่ว่าจะไปทอดแหที่คลองท้ายหมู่บ้าน แต่ไปเจอพ่อขวัญทอดแหดักปลาอยู่ก่อนแล้วพ่อขวัญเลยมีน้ำใจให้มาจ้ะ” “อือ สองพี่น้องเนี่ยมีน้ำใจจริงๆ แต่ก็นิสัยต่างกันราวฟ้ากับเหวอยู่ดี”ตองเอ่ยเมื่อนึกถึงนิสัยของขวัญและเทพที่แตกต่างกันร้าวฟ้ากับเหวอย่างที่พูด “ไปเตรียมปลาไว้เถอะแม่มึง เดี๋ยวพี่จะไปสานแหต่อ” “จ้ะพี่” แล้วสองสามีภรรยาก็แยกกันไปทำตามอย่างที่ตัวเองพูด
“ฉันผิดเหรอพี่ที่ฉัน...” “ไม่ผิดหรอก ฉันรู้ว่าแม่ลำดวนรักลูกทั้งสองของเราเท่ากันเหมือนฉัน แต่การแสดงออกของแม่มันทำให้เทพเข้าใจว่าแม่ลำดวนไม่ได้รักมัน พ่อเทพน้อยใจแม่ลำดวนรู้ไหม” “ฉันจะไม่ยกยอหางขวัญอีกแล้วพี่ ไอ้ลูกคนนี้เสียคนจริงๆ ฉันไม่คิดเลยว่าจะชกพี่ชายตัวเองแบบนี้” “รอดูความวุ่นวายได้เลย ไอ้ขวัญมันไม่อยู่เฉยแน่ มันไม่ยอมให้พ่อเทพและหนูบัวแต่งงานกันง่ายๆ แน่” “เดี๋ยวฉันจัดการเองพี่เรื่องขวัญ เป็นน้องก็ควรจะเคารพพี่ แต่เนี่ยอะไรไม่เกรงพี่ชายตัวเองเลย” นางผิดเองที่ผ่านมามองข้ามมาตลอด เพราะคิดว่าเป็นเรื่องปกติของสองพี่น้องแต่พอมารู้ความจริงแบบนี้แล้วนางต้องจัดการเสียแล้ว “ไปวัดกันเถอะแม่มึง จะได้ให้พระท่านหาฤกษ์ใ
“มึงจะทำอะไรได้ขวัญ น้าตองกับน้าขจรยกบัวให้กูแล้ว และบัวก็รักกู” “รักมึงแต่เกลียดกูสินะ กูไม่สนใจความรักของมึงกับอีบัวหรอกนะ เพราะยังไงอีบัวมันก็เป็นเมียกู”พูดจบก็เดินหนีลงเรือนไป ทิ้งให้พี่ชายกำมือแน่นมองตามแผ่นหลังจนหายลับจากการมองเห็น “เทพอย่าใส่ใจคำพูดน้องเลยนะลูก เดี๋ยววันนี้แม่กับพ่อจะไปวัดหาฤกษ์ดีให้นะลูก”ลำดวนลุกเดินมาหาลูกชายคนโตพร้อมลูบหน้าอกของเทพเพื่อให้ใจเย็น “ฉันไม่โกรธมันหรอกแม่ มึงเป็นน้องฉันถึงมันจะไม่เห็นฉันเป็นพี่มันก็ตาม” เป็นแบบนี้ทุกครั้ง พ่อกับแม่ตามใจขวัญจนเสียคน “ทำไมพูดแบบนั้นเทพ ยังไงขวัญกับเทพก็เป็นพี่น้องกัน น้องเอาแต่ใจไปหน่อยแต่เทพต้องอดทนนะลูก” “จ้ะแม่ ฉันอดทนมาตั้งแ
“บอกไปสิ เดี๋ยวน้าตองก็เปิดเข้ามาหรอก หรือมึงอยากให้แม่มึงเห็นว่ามึงเอากับกูมันแค่ไหนเมื่อคืน” “สารเลว! ” “ตอบไปสิอีบัว น้าตองทุบจนประตูห้องจะพังแล้วเนี่ย” “จ๋าแม่ บัวไม่ค่อยสบายจ้า” บัวร้องตะโกนตอบ ด้วยกลัวว่าหากไม่ตอบอะไรเลยแม่อาจจะไปให้คนมาช่วยพังประตูห้องก็ได้ “เหรอลูก ไม่สบายมากไหม แล้วกินยารึยังบัว” “กินยาแล้วจ้ะแม่ บัวว่าจะนอนพักผ่อน” หล่อนตอบ “แล้วจะให้แม่ตอบผู้ใหญ่ชัดกับแม่ลำดวนและพ่อเทพว่ายังไงล่ะลูก” “ตกลงไปเลยจ้ะแม่ บัวจะแต่งงานกับพี่เทพ อ่ะ ” แล้วก็ต
“อ่า แน่นเป็นบ้า อีบัวมึง....ดีเป็นบ้า กูชอบวะ มันเจ็บแค่นี้เท่านั้นแหละ กูเข้าใจว่าครั้งแรกจะเจ็บแต่กูไม่คิดว่ามึงจะเล็กและแน่นขนาดนี้ กูผิดเองที่ใหญ่มากเกินไป” หาได้สำนึกดีในใจไม่ ขวัญเคลื่อนไหวโยกเร่าจังหวะเสียวเร่าเข้าออกในกายเล็กของบัวไม่สนใจว่าหญิงสาวจะคุ้นชินตัวเองไหม เขาสนใจแต่ตัวเอง ก็ตอนนี้ภายในของบัวตอดรัดเร่าเขาแรงจนต้องเร่งสาวเอวหนา “อ่ะ อื้อ” บัวครางซ่านเสียวในกายเล็กของตัวเองพร้อมเจ็บแสบแรงเสียดสีที่เคลื่อนไหวโยกของขวัญที่คร่อมทับอยู่เหนือร่างตัวเอง “อ่า ไม่ไหวแล้วอีบัว มึงแน่นเป็นบ้า กูชอบวะ ดีกว่ากระหรี่ที่กูไปเอาอีก อ่า เสียว...อือ” พั่บ! พั่บ!พั่บ! ขวัญเคลื่อนไหวดุจคนเถื่อน เขาโยกไหวกระแทกหนักหน่วงเสียงเนินเนื้อไหวกระทบกระทั่งกันดังไม่หยุดพร้อมเสียงครวญครางจากปากอวบอิ่มของบัวกระเส่าเสียวออกมา จากความเจ็บปวดในคราแรกเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่าน ร่างเล็กของบัวแอ่นยกเร่าเด้งเงอะงะตอบสนอง ยิ่งทำให้ขวัญคึกคะนองไหวกระแทกเร็วถี่ พั่บ!พั่บ!พั่บ! “โอว์ อีบัวตอดรัดกูดีมาก อ่า แน่นเป็นบ้าอีบัว อ่า อื้อ” คำรามซ่านเสียวพร้อม
“โอว์ อีบัวของไอ้ขวัญ กูอยากเอามึงแล้ว อยากรู้มึงจะแน่นแค่ไหน หรือมึงอ้าขาให้ไอ้เทพแล้ววะ” ใจหยาบช้าอีก คิดไม่ดีแล้วยังใจต่ำอีก ขวัญเอ้ย...ใครจะเหมือนมึงที่มีดีแค่หน้าตา “ไอ้เลว...มึงคิดได้แค่นี้เองเหรอไอ้ขวัญ อ่ะ อื้อ” หล่อนแอ่นเด้งสะดุ้งยกร่างขึ้นเมื่อรับรู้ถึงแรงสัมผัสที่ตรงกลางหว่างขาของตัวเอง และแน่นอนว่าตอนนี้ผ้าถุงที่นุ่งนอนนั้นได้ถูกปลดเปลื้องออกแล้ว “ดี จะเป็นเมียกูแล้วห้ามไปนอนให้ใครเอาอีก กูเอาได้คนเดียว อ่า แม่งโหนกนูนดีเป็นบ้าอีบัว มึงเสร็จกูแน่วันนี้ ทั้งคืนยันหว่างเลยอีบัวเอ้ย” เมื่อลูบไล้ความเป็นสาวที่อวบอูมไปมาแล้วก็ไม่รอช้าจะซุกซบหน้าของตัวเองลงไปสุดดมกลิ่นกายสาว และยิ่งได้กลิ่นความเป็นสาวหอมยั่วยวนก็ยิ่งทำให้ความเป็นบุรุษกลางหว่างขานั้นแตกตื่นเหยียดขยายตัวชูชันแข็งเต็มที่ “อ่า ไอ้ขวัญ...กู...มึงมันเลว อ่ะ อื้อ” อยากจะด่าอยากจะผลักไส แต่ไม่รู้ทำไมบัวถึงร้องนุ่มเสียวร้อนในท้องน้อยแบบนี้ และเหมือนกับว่าขวัญจะช่วยได้หล่อนบิดเอวเล็กแอ่นร่อนขึ้นหาหน้าของคนถ่อยที่ซุกซบกลางหว่างขาตัวเอง สองมือเล็กกำแน่นขยำฟูกนอนของตัวเองแน่น “อ่า ฉ่ำม







