LOGINShare
บทที่ 3 รูปโฉมจิ้งจอกที่ถูกซ่อนเร้น (2)
publish date:
2025-12-29 13:00:06ทันทีที่หลานอวิ๋นเจียวผลุบหัวกลับเข้าไป จากรอยยิ้มใจดีของหลานพินถิงก็หุบฉับลงทันควัน แพรพกในมือถูกนางกำแน่นจนเกิดรอยยับย่น
วันนี้ควรเป็นนางที่โดดเด่น ไฉนจึงถูกหลานอวิ๋นเจียวทำพังไม่เป็นท่า หรือน้องสาวผู้นี้รู้ตัวแล้ว จึงจงใจเป็นปรปักษ์กับนางอย่างโจ่งแจ้ง
หากวันนี้หานเซียนอ๋องไปงานโคมไฟจะไม่เผลอไผลกับรูปโฉมประหนึ่งปีศาจจิ้งจอกของหลานอวิ๋นเจียวหรือ เมื่อก่อนนางแอบเก็บหางอีกฝ่ายเอาไว้อย่างแนบเนียน หนนี้ไม่อาจทำได้เสียแล้ว
น่าเจ็บใจนัก น้องสาวสมองทึบผู้นั้นหายไปที่ใด
ระหว่างที่รถม้ามุ่งหน้าไปงานโคมไฟ บ่อยครั้งที่หลานพินถิงเฝ้าพยายามหว่านล้อมให้หลานอวิ๋นเจียวสิ้นความมั่นใจ หารู้ไม่ว่าสิ่งที่หลานพินถิงพ่นออกมาเข้าตัวเองไปมากกว่าเก้าในสิบส่วน
หลานอวิ๋นเจียวอมยิ้ม “ปิ่นสีมรกตเข้ากับข้าก็จริงอยู่ แต่เกรงผู้คนจะหาว่าเป็นนกยูงรำแพนนี่สิเจ้าคะ”
หลานพินถิงถึงกับสะอึก เพราะเครื่องหัววันนี้นางประโคมใส่เครื่องประดับจนไม่เหลือที่ว่างเว้น เพียงเพราะต้องการให้ตนดูเด่นจนสะดุดตา กระทั่งได้ยินคำว่านกยูงรำแพนก็ทำเอานางหมดความมั่นใจไปเสียเอง
“น้องหญิงสามก็พูดเกินไป เมื่อก่อนข้าเห็นเจ้าแต่งเช่นนั้นงดงามดีออก”
“งามเกินไปก็เป็นภัยแก่ตัว วันนี้ผู้คนมารวมกันจากทั่วสารทิศร้อยพ่อพันแม่ไม่อาจวางใจ เกรงว่าเครื่องประดับล้ำค่าอาจเป็นเป้าล่อตาโจรได้”
รอยยิ้มของหลานพินถิงเจื่อนลงจนดูประหลาด “เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า ที่ข้าพูดทั้งหมดล้วนหวังดีทั้งสิ้น”
“ขอบคุณพี่หญิงใหญ่ น้ำใจท่านข้ารับไว้แล้ว ต่อไปท่านไม่ต้องเหนื่อยตามดูแลข้าแล้วเจ้าค่ะ น้องสาวคนนี้เติบโตมาอย่างดีเพราะมีท่านคอยชี้แนะ ดังนั้นนับจากนี้ข้าจะจัดการกับชีวิตข้าเอง”
หลานอวิ๋นเจียวแอบเห็นเส้นเลือดบนหลังมือของอีกฝ่ายขยายตัวราวกับกำลังจะแตก รอยยิ้มซุกซนของหญิงสาวก็ยิ่งปรากฏ
“ไม่รู้วันนี้จะได้พบหน้าท่านอ๋องหรือไม่ ครั้งก่อนข้ายังไม่ได้เอาก้านอิงฮวาไปให้เขาเลย น่าเสียดายที่เจ็บตัวเสียก่อน” แม้มีความทรงจำหลายอย่างเบียดเสียดไว้ในคลังสมอง กระนั้นสิ่งที่ทำให้หลานอวิ๋นเจียวประหลาดใจไม่หาย นั่นก็คือ นางจำใบหน้าของหานเซียนอ๋องไม่ได้
เป็นไปได้อย่างไรในเมื่อเขาเป็นพระเอกที่นางพบหน้าบ่อยครั้ง ไฉนจึงลืมใบหน้าของเขาอยู่คนเดียว ไม่มีเหลือแม้เพียงเสี้ยวในความทรงจำ
‘บทบาทพิลึกกึกกือ’
หลานพินถิงใจเต้นระส่ำ หากวันนี้หานเซียนอ๋องเผยโฉมมาที่งานโคมไฟจริง นางจะต้องหาวิธีขวางหลานอวิ๋นเจียวไม่ให้ปรากฏกายต่อหน้าอีกฝ่ายให้ได้ “ท่านอ๋องเป็นบุรุษสูงส่งองอาจ เกรงว่างานประจำปีเล็ก ๆ คงน่าเบื่อสำหรับเขา วันนี้เจ้าก็ทำใจเผื่อไว้สักนิดเถิด”
หลานอวิ๋นเจียวแสร้งถอนหายใจ “ว้า…น่าเสียดายจริงเชียว ช่างเถิด ถึงอย่างไรก็มีโอกาสพบท่านอ๋องอีกมาก ว่าหรือไม่เจ้าคะ”
“แน่นอน” หลานพินถิงยิ้มตอบ ทั้งที่ในใจร้อนรุ่มดั่งไฟสุมทรวง
หลานอวิ๋นเจียวข่มกลั้นความขบขันไว้ในใจ แม่โพธิสัตว์เก็บสีหน้าไม่ไหวแล้ว กล้ากดหัวจอมยุทธ์หญิงเจียวเจียวมานานนมอย่างนั้นหรือ ครั้งนี้มาดูว่าใครจะแน่กว่ากัน
ล้อไม้ที่บดตามรายทางสิ้นสุดลงแล้ว หลานพินถิงรีบพุ่งตัวลงมาก่อนทันควัน ผู้คนภายในงานต่างเหลียวหลังมายังรถม้าอีกคันของสกุลหลาน ว่ากันว่าลูกสาวบ้านนี้งดงามดั่งยอดพธู โดยเฉพาะคุณหนูใหญ่และคุณหนูรอง ส่วนคุณหนูสามก็ข้ามไปเถิด ต่อให้ผิวพรรณโดดเด่น แต่ก็มักสร้างเรื่องให้ตนเป็นตัวตลก
“ก่อนหน้าที่คุณหนูรองมาถึงข้าก็ว่างดงามจับใจแล้ว ยิ่งได้ยลโฉมคุณหนูใหญ่ก็ทำเอาแทบลืมหายใจเลยทีเดียว”
“นั่นสิ พวกนางล้วนเลยวัยปักปิ่นกันแล้ว ไม่รู้ว่าบุรุษจวนใดจะได้เป็นเขยผู้โชคดี”
“สกุลหลานธรรมดาจนกล้าเพ้อฝันหรือ เจ้าคิดว่าพวกนางจะตกมาถึงเราหรือไม่ เกรงว่าคงถูกส่งตัวเข้าวังทั้งหมด”
“จริงอย่างเจ้าว่า”
บุรุษวัยฉกรรจ์สองคนสนทนาพลางทำหน้าชวนฝัน ครั้นเอ่ยถึงประโยคสุดท้ายก็พานให้จิตใจต้องห่อเหี่ยว
“อ๊ะ นั่น…”
“อะไรรึ?”
เสียงทุ้มตะกุกตะกัก เขาพยายามหรี่ตาจนแคบ “สตรีอาภรณ์แดงนั่น คะ…ใคร? ผิวขาวอย่างกับหิมะ รอยยิ้มก็หวานหยดยิ่งกว่าน้ำผึ้ง สวรรค์ ช่างงดงามเกินไปแล้ว”
ชายอีกคนขยี้ตา ไม่นานม่านตาก็ขยายกว้างราวกับหมากล้อมสีดำเข้ม “นั่นคุณหนูสามไม่ใช่รึ!”
“หา คุณหนูสามจริงหรือ!?”
Latest chapter
อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา ตอนพิเศษ ปีศาจตาแก่กับปีศาจโรคจิต
สามปีผันผ่านเสียงธนูแหวกอากาศพุ่งทะยานด้วยความรวดเร็ว ไม่นานก็ทะลวงเป้าหมายแม่นยำประหนึ่งจับวาง ร่างระหงดีดตัวลอยขึ้นเหนือพื้นดิน พริบตาก็คว้าก้านอิงฮวามาไว้ในมือ ก่อนจะหมุนตัวร่อนลงสู่ผืนดินอย่างงดงามเจ้าของใบหน้าสะสวยยิ้มละไม นางวิ่งเข้าไปหยุดยืนเบื้องหน้าบุรุษตัวสูง “ให้ท่าน”ฝ่ามือกว้างเอื้อมรับก้านอิงฮวาที่ประดับด้วยบุปผางาม เขาสูดดมกลิ่นแผ่วเบา “หอมจัง”หลานอวิ๋นเจียวยกมือไพล่หลัง โยกตัวไปมาด้วยความชอบใจ “ชอบหรือไม่เพคะ”“ชอบ แต่กลิ่นอิงฮวาไหนเลยจะหอมเท่าเจ้า” เอ่ยจบชายหนุ่มก็คว้าเอวคอดเข้ามาสวมกอด“ท่านอ๋อง” หลานอวิ๋นเจียวตำหนิไม่จริงจัง เอ่ยต่อ “หม่อมฉันยังฝึกอยู่นะเพคะ”เย่ซานหลางแสร้งทำหูทวนลม เขาโน้มจรดปลายจมูกลงบนปรางแก้มเนียนนุ่ม “หอมที่สุด”หลานอวิ๋นเจียวหน้าแดงระเรื่อ “พอแล้วเพคะ เดี๋ยวมีคนเห็น”“นี่จวนของเรา มีแต่คนกันเองทั้งนั้น อายทำไม”หลานอวิ๋นเจียวยู่หน้า เอ่ยเปลี่ยนเรื่อง “ฝีมือยิงธนูของหม่อมฉันเป็นอย่างไรบ้างเพคะ พัฒนาขึ้นมากหรือไม่”นิ้วเรียวเขี่ยปลายจมูกเชิดรั้นด้วยความมันเขี้ยว “
อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา บทที่ 59 ความสุขของเจ้าก็คือความสุขของข้า (จบ)
กว่าหลานอวิ๋นเจียวจะตื่นก็เป็นช่วงบ่ายคล้อย มือเรียวขยับเล็กน้อย ทั้งยังรู้สึกว่าทั้งร่างร้าวระบมไปหมด“ตื่นแล้วหรือ”นัยน์ตาดอกท้อที่เพิ่งเปิดกว้างรีบหลุบมองต่ำ เสียงใสบ่นอุบ “คนโกหก”คิ้วเข้มเลิกขึ้นหนึ่งฝั่ง “ข้าโกหกอันใดเจ้า”หลานอวิ๋นเจียวสะเทิ้นอายจนไม่กล้าพูด จะให้นางบอกหรือว่าที่เขารับปากจะถนอมนางนั้นโกหกทั้งเพ ไฉนเรื่องที่เกิดขึ้นล้วนตรงกันข้ามเย่ซานหลางเห็นอีกฝ่ายหน้ามู่ทู่ก็รู้สาเหตุทันที เขารั้งร่างบางมากอดไว้ใต้อ้อมแขน “ขอโทษ ที่ข้าเป็นเช่นนั้นล้วนเพราะเจ้า หากเจ้าไม่หอมไปทั้งตัวข้าจะคลั่งเพียงนั้นได้อย่างไร ไว้คืนนี้แก้ตัวใหม่นะ”“ท่านยังจะแก้ตัวอะไรเพคะ”จะเรียกแก้ตัวได้อย่างไร นี่เรียกว่าซ้ำเติมมากกว่า“เอาล่ะ เด็กดีไม่ต้องงอแง เช่นนั้นข้าจะตามใจเจ้าทุกเรื่องเพื่อเป็นการไถ่โทษ ไหนบอกสวามีผู้นี้หน่อยสิ ว่าพระชายาปรารถนาสิ่งใด”หลานอวิ๋นเจียวพลิกตัวกลับมาประจันหน้ากับเขา “ทุกเรื่องจริงหรือเพคะ”เย่ซานหลางพยักหน้า “แน่นอน เว้นเรื่องเดียวคืออย่าห้ามให้ข้านอนกับเจ้า”หลานอวิ๋นเจียวอมลมจนแก
อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา บทที่ 58 ผิดธรรมเนียม
ผลัวะประตูบานหนาถูกผลักออกด้วยความรีบร้อน“เจียวเจียว”“…”เย่ซานหลางพุ่งตัวไปยังเตียงนอนที่มีผ้าม่านผืนโปร่งปลดลงเอาไว้พรึบบนเตียงนอนว่างเปล่า“เจียวเจียว เจ้าหายไปไหน” ความตื่นตระหนกถาโถมเข้าหา สิ่งที่เขาหวาดกลัวยังไม่หมดหรือ เหตุใดเจ้าสาวของเขาจึงไม่อยู่ในห้อง“เจียวเจียว เจ้าอยู่ที่ใด”“…”เย่ซานหลางลนลานสุดขีด เขาแทบประสาทกลับเพราะหาเจ้าสาวตัวเองไม่พบ“ท่านอ๋อง”เสียงใสแว่วมาจากเบื้องหลัง ทันทีที่ชายหนุ่มหันหลังกลับ เขาก็รีบวิ่งเข้าไปสวมกอดอีกฝ่าย ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือแม้เพียงเล็กน้อยหญิงสาวตรงหน้าจะเลือนหายไป“เจียวเจียว ข้าเป็นห่วงเจ้ามาก เกิดอะไรขึ้นทำไมถึงเป็นเช่นนี้”หลานอวิ๋นเจียวยิ้มแห้ง นางก็อยากนั่งรอเจ้าบ่าวตามธรรมเนียมอยู่หรอก ทว่าท้องเจ้ากรรมกลับประท้วงไม่หยุด นางไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้า จึงเผลอสวาปามอาหารที่เย่ซานหลางให้สาวใช้นำมาส่งจนเปรอะเสื้อผ้าดังนั้นหลานอวิ๋นเจียวจึงคิดว่าอาบน้ำเสียหน่อย จากนั้นค่อยแต่งตัวแล้วมานั่งรอเขาต่อก็คงไม่สาย เน
อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา บทที่ 57 ให้ทุกข์แก่ท่าน ทุกข์นั้นถึงตัว
ปลายนิ้วเรียวขยับแผ่ว เปลือกตาบางแง้มเปิดแช่มช้า เสียงสะท้อนจากเนื้อผ้าที่เสียดสียามเคลื่อนไหวปลุกให้คนที่นั่งขนาบข้างเหลียวกลับมามอง“ตื่นแล้วหรือ”หลานพินถิงสะดุ้งโหยง หญิงสาวผุดนั่งขึ้นทันใด “เจ้าเป็นใคร”ชายหนุ่มยิ้มเยาะ “เป็นเจ้าสาวของข้า ยังไม่รู้จักหน้าเจ้าบ่าวตัวเองอีก”หลานพินถิงเบิกตาโพลง “หลีเจี้ยนกุ่ย! ข้าอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”“เจ้าหวังว่าตัวเองจะต้องอยู่ที่ใดหรือ”หลานพินถิงส่ายหน้าประหนึ่งคนเสียสติ “ไม่ จะต้องไม่ใช่ที่นี่ ข้าไม่มีทางแต่งกับเจ้า!” หญิงสาวหย่อนเท้าลงจากเตียง ไม่ทันถลาออกไปก็ถูกฝ่ามือหยาบระคายคว้าเอาไว้ หนำซ้ำเขายังออกแรงดึงจนร่างบอบบางปลิวกระเด็นลงไปนอนแผ่หลากลางเตียง หลานพินถิงรู้สึกเจ็บจนลุกไม่ไหวร่างสูงตวัดขึ้นคร่อมหญิงสาว พลางรวบมือทั้งสองขึ้นเหนือศีรษะ สีหน้าของชายหนุ่มที่ภายนอกสุขุมพลิกกลับเป็นดุดันดุจมัจจุราช“ปล่อยข้า ปล่อยข้านะ คนเลว คนชั่ว ข้าไม่ได้แต่งกับเจ้า ข้าเป็นเจ้าสาวหานเซียนอ๋อง”“หน้าด้าน! ยังไม่ยอมรับความจริงอีกรึ หานเซียนอ๋องรังเกียจเจ้ายิ่งกว่ามูลสัตว์ ข้าอ้าแขนรั
อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา บทที่ 56 สมน้ำสมเนื้อ
หลานอวิ๋นเจียวนั่งมองใบหน้าของตนผ่านคันฉ่องสีอำพัน ภายในห้องแต่งตัวหาได้มีเพียงนางผู้เดียว เนื่องจากหลานพินถิงเองก็จะออกเรือนไปพร้อมนางด้วย หากแต่อีกฝ่ายแต่งให้กับบุตรชายของใต้เท้าหลี บุตรชายของเขาขึ้นชื่อว่าเป็นปราชญ์หนุ่มรูปงาม ทว่าเบื้องหลังความงามกลับซ่อนจิตใจอันดำมืดที่น้อยคนนักจะล่วงรู้แน่นอนที่หลานพินถิงยินยอมออกเรือนก็เพราะมีแผนการอยู่ในใจ หากมิใช่หานเซียนอ๋องแล้ว นางก็ไม่อยากแต่งให้ผู้ใดทั้งนั้น“น้องหญิง อาภรณ์ของเจ้างดงามกว่าข้ามากนัก ดูของข้าสิ เนื้อผ้าหยาบระคาย หนำซ้ำยังเผลอทำขาดอีกด้วย”หลานอวิ๋นเจียวลดตามองชายกระโปรงของหลานพินถิง ร่องรอยกะรุ่งกะริ่งดูคล้ายกับถูกของมีคมเกี่ยวจนขาดวิ่น“เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น มิสู้เรียกคนมาซ่อมทันหรือไม่”หลานพินถิงก้มหน้าพลางส่ายหัว “ไม่เป็นไร งานแต่งของข้าหาได้มากพิธีเช่นเจ้า น้องหญิงสาม…”“เจ้าคะ”“เอ่อ…คือ…” หลานพินถิงอ้ำอึ้งคิ้วสวยเลิกขึ้น “มีอะไรหรือเจ้าคะ”“ข้าเห็นว่าเราต่างก็จะออกเรือนแล้ว พี่สาวเช่นข้าไม่มีสิ่งใดตอบแทนเจ้า เช่นนั้นยันต์คุ้มภัยนี่ข้ามอบให้เจ้า รับไป
อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา บทที่ 55 เงื่อนไขสามประการ
กว่าจะเรียกสติกลับมาได้น้ำชาก็แทบเย็นชืด หลานจงฝูปรายตามองผู้ที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า “ท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไร”“ที่ข้าพูดไม่ชัดเจนหรือ”หลานอวิ๋นเจียวกุมขมับ นางปรี่เข้าหาเขาเพื่อดึงอีกฝ่ายให้ยืนขึ้น ทว่าแรงมดหรือจะขย่มต้นไม้ใหญ่ให้สั่นคลอนได้ “ท่านอ๋อง…ลุกขึ้น ทำอะไรเพคะ”“ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น จนกว่าบิดาของเจ้าจะรับปากยกเจ้าให้กับข้า”“แต่…”“เจียวเอ๋อร์” หลานจงฝูตัดบท เขาสาวเท้ามาเบื้องหน้า จากนั้นคว้าร่างเล็กไปยืนซ้อนหลังตน“เมื่อครู่ท่านอ๋องบอกว่าชอบเจียวเอ๋อร์ แต่กระหม่อมไม่อยากให้บุตรสาวพัวพันกับความยุ่งเหยิงของวังหลัง อีกอย่างกระหม่อมรู้ว่าที่ท่านอ๋องอยากอภิเษกกับนางก็เพราะผลประโยชน์ของอำนาจใช่หรือไม่”เย่ซานหลางช้อนตาขึ้นมองอย่างแน่วแน่ “ไม่ผิด”หลานจงฝูแค่นเสียง “เช่นนั้นกระหม่อมคงไม่อาจยกลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนผู้นี้ให้ท่านอ๋องได้แล้ว อย่างไรท่านก็รูปงามเป็นอันดับหนึ่ง เกรงว่าคงไม่ขาดแคลนนารีเคียงข้าง”เย่ซานหลางส่ายหน้า “ท่านเข้าใจผิดแล้ว ที่ข้าบอกไม่ผิด นั่นคือความรู้สึกเมื่อก่อนของข้า ทว่าตอนนี้ข้าชอบเจียวเจียว
อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา บทที่ 11 สิ่งจำเป็นต่อการขับเคลื่อนชีวิต (2)
หลานอวิ๋นเจียวหันหลังขวับ นางเพิ่งเข้าใจคำว่ามาเร็วไม่สู้มาได้จังหวะก็คราวนี้เอง“พี่หญิงใหญ่ ข้าว่าจะออกไปเดินเล่นสักหน่อยเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นให้ข้าไปด้วยดีหรือไม่ หากไปคนเดียวเกิดเรื่องเกิดราวอีกใครจะปกป้องเจ้า”แม่นางดอกบัวขาวคนนี้ยังคิดจะปกป้องนางอีกหรือ คนที่อันตรายไม่น้อย
อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา บทที่ 11 สิ่งจำเป็นต่อการขับเคลื่อนชีวิต (1)
“คุณหนู…เหตุใดตาของท่านทั้งบวมทั้งคล้ำเช่นนี้เจ้าคะ” ฉวนหงถลาเข้ามาด้วยท่าทางตื่นตระหนก ภาชนะทองแดงที่มีน้ำเกินกว่าครึ่งถูกวางลงที่โต๊ะข้างหัวเตียงหลานอวิ๋นเจียวที่นั่งทึ่มทื่ออยู่บนเตียงหันมองอีกฝ่ายแช่มช้าดุจร่างไร้วิญญาณ นางต้องตกอยู่ในสภาพคนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิงเช่นนี้ก็เพราะเย่ซานหลางค
อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา บทที่ 10 โจรเด็ดบุปผา (2)
เห็นหญิงสาวดีดดิ้นอย่างหนัก ชายหนุ่มจึงไม่อยากรังแกต่อ“ท่านอ๋อง เข้ามาได้อย่างไร นี่ท่านเป็นโจรเด็ดบุปผารึ คนชั่วลงไปจากเตียงของหม่อมฉันเลยนะ”“เสียงดังให้คนแห่กันมาหรือไร” ชายหนุ่มถอนหายใจเอือมระอาหลานอวิ๋นเจียวหน้าซีดเผือด เขาทำตัวเยือกเย็นดุจทองไม่รู้ร้อนนางคว้าล
อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา บทที่ 9 ถอนทุนคืนที่ไม่ได้คืน
บรรยากาศของเทศกาลโคมไฟในค่ำคืนนี้งดงามมาก โชคดีที่นางมิได้ถอดใจกลับไปจริง ๆ หญิงสาวหันมองคนตัวสูงที่ยืนขนาบข้าง“เหตุใดต้องพาหม่อมฉันขึ้นมาเพคะ”“มิใช่บอกเจ้าแล้วหรือว่าต้องการตอบแทนน้ำใจ”หลานอวิ๋นเจียวครุ่นคิด หากเขาอยากตอบแทนน้ำใจเหตุใดเมื่อก่อนไม่เคยทำ แม้ใบหน้าของเขาไม่ม
You May Also Like
สามีพรานป่ากับภรรยาสามตำลึง
ดอกท้อในสายลม29.7K viewsซาลาเปาบ้านข้านั้นทั้งขาวทั้งนุ่ม
เหลียนฮวาสีชมพู/เสี่ยวอวี้42.9K viewsยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย
หว่านชิงอิ๋น438.2K viewsบันทึกรัก : สามีข้ามีไฝเสน่ห์
เซี่ยวชิงขวาง79.8K viewsเจ้าสาวข้ามภพมาเกิดใหม่ในยุค80
บ้านนิยายบายโซ891 viewsบุปผาโลหิตหวนคืนทวงแค้น
วริษา229 viewsเกิดใหม่เป็นเจ้าของร้านกะเพรารสเด็ดในยุค 80
หลี่จินผิง97 viewsหวนกลับมาครานี้ข้าไม่รักท่านอีกแล้ว
ดอกไม้หนาม6.7K views
